urbanlatino
Newbie
afgelopen nacht rond 22.00 weer 10 stuks capsules gepakt. eerst eruitgehaald, alles fijn gecrusht, en opgedronken.
wou het effect van de vorige keer wel mee maken!
wat ik niet goed had onthoudt is dat ik speed ophad de nacht ervoor maarja dit terzijde...
Ik ben daarna rond 23.00 uitgegaan en we waren rond 0.00 in de 013.
Daar begon het fout te gaan.. ik begon alles robot achtig te zien, kleuren kwamen op me af, mensen werden soort dieren leek het wel ipv gewoon mensen,
uit eindelijk snapte ik er zo niks van dat ik maar naar de wc ging met maat van me, en daar begon het... het begon met veel overgeven.. ik voelde me zo ellendig, tijd en ruimte waren 1 geworden leek het wel..
Uiteindelijk ging het zo slecht dat ik naar buiten moest van de beveiliging om een rondje te lopen. Dit rondje heeft in mijn gedachte jaren geduurd, maar ook weer seconde, ben constant geholpen. Had het niet koud of warm ( het was -5 buiten)
Maar ik wou en kon me gewoon steeds steeds minder bewegen...
Toen weer terug gekomen in 013 deed ik een poging om normaal te doen en naar binnen te komen (dat herriner ik me nog wel)
maar het lukte niet goed.. Toen meteen gaan zitten bij de stoeltjes, waar het drama begon. oude vriendin van mij gingen we bij zitten, en vanaf dat moment werd het vaag....
m'n lichaam reageere niet meer op mijn commando's alles werd wit voor mijn ogen, er is water over me heen gegoten, ik viel constant weg, ik had zo het gevoel dat ik dood ging! m'n lichaam en geest waren apart geworden leek het wel...
alles werd wit voor m'n ogen... en ik was ineens in een ruimte zonder tijd en ruimte..
ik had ineens terug blikken uit oude herrineringen, en ik had gewoon vrede met mezelf als dit het zou zijn, als dit mijn leven was geweest....
steeds verder weg zakte ik in, maar ik moest er bij blijven van mezelf, dus ik zei tegen mensen blijf tegen me praten, blijf tegen me praten...
volgens mensen die me hebben gezien heb ik in die tussen tijd dus in de hal van de 013 gelegen, schokkend als een gek met m'n benen, en half buiten bewustzijn.
Het moment dat ik me nog vaag kan herrineren is het moment dat ik inde ambulance lag, en ze zeiden dat ik buiten levensgevaar was. dit was een opluchting toen, en het wit zakte iets weg.
moment dat ik erna kan herrineren isd at ik in het ziekenhuis lag, met allemaal van die slangetjes geplakt aan mn lichaam om dingen te controleren enzo.
uiteindelijk tot half6 of 5 uur in het ziekenhuis gelegen, en toen thuis gaan slapen.
nu voel ik me nog kei vaag, alles draait nog een beetje, maar alles word zachtjees aaan normaal..
ik moest dit even van me aftype..
nooit meer deze shit!!!
wou het effect van de vorige keer wel mee maken!
wat ik niet goed had onthoudt is dat ik speed ophad de nacht ervoor maarja dit terzijde...
Ik ben daarna rond 23.00 uitgegaan en we waren rond 0.00 in de 013.
Daar begon het fout te gaan.. ik begon alles robot achtig te zien, kleuren kwamen op me af, mensen werden soort dieren leek het wel ipv gewoon mensen,
uit eindelijk snapte ik er zo niks van dat ik maar naar de wc ging met maat van me, en daar begon het... het begon met veel overgeven.. ik voelde me zo ellendig, tijd en ruimte waren 1 geworden leek het wel..
Uiteindelijk ging het zo slecht dat ik naar buiten moest van de beveiliging om een rondje te lopen. Dit rondje heeft in mijn gedachte jaren geduurd, maar ook weer seconde, ben constant geholpen. Had het niet koud of warm ( het was -5 buiten)
Maar ik wou en kon me gewoon steeds steeds minder bewegen...
Toen weer terug gekomen in 013 deed ik een poging om normaal te doen en naar binnen te komen (dat herriner ik me nog wel)
maar het lukte niet goed.. Toen meteen gaan zitten bij de stoeltjes, waar het drama begon. oude vriendin van mij gingen we bij zitten, en vanaf dat moment werd het vaag....
m'n lichaam reageere niet meer op mijn commando's alles werd wit voor mijn ogen, er is water over me heen gegoten, ik viel constant weg, ik had zo het gevoel dat ik dood ging! m'n lichaam en geest waren apart geworden leek het wel...
alles werd wit voor m'n ogen... en ik was ineens in een ruimte zonder tijd en ruimte..
ik had ineens terug blikken uit oude herrineringen, en ik had gewoon vrede met mezelf als dit het zou zijn, als dit mijn leven was geweest....
steeds verder weg zakte ik in, maar ik moest er bij blijven van mezelf, dus ik zei tegen mensen blijf tegen me praten, blijf tegen me praten...
volgens mensen die me hebben gezien heb ik in die tussen tijd dus in de hal van de 013 gelegen, schokkend als een gek met m'n benen, en half buiten bewustzijn.
Het moment dat ik me nog vaag kan herrineren is het moment dat ik inde ambulance lag, en ze zeiden dat ik buiten levensgevaar was. dit was een opluchting toen, en het wit zakte iets weg.
moment dat ik erna kan herrineren isd at ik in het ziekenhuis lag, met allemaal van die slangetjes geplakt aan mn lichaam om dingen te controleren enzo.
uiteindelijk tot half6 of 5 uur in het ziekenhuis gelegen, en toen thuis gaan slapen.
nu voel ik me nog kei vaag, alles draait nog een beetje, maar alles word zachtjees aaan normaal..
ik moest dit even van me aftype..
nooit meer deze shit!!!
