Gestopt met blowen [verslag/vraag]

[Soberboy]

Ten eerste hallo allemaal, ik volg al een aantal jaartjes als "lurker" de posts op het drugsforum en geniet van de grote hoeveelheid leesvoer die ik hier kan halen. Ik ben me ook bewust van de zoekfunctie en weet goet mn weg te vinden met Google maar ik heb toch een paar vraagtekens op dit moment en ik heb wat geruststelling nodig.

Zes dagen geleden ben ik Cold Turkey gestopt met blowen na ongeveer 3,5 jaar dagelijks gebruik. Dit vanwege het feit dat ik merkte dat ik eigenlijk steeds minder aankon, waar ik 2 jaar geleden nog makkelijk een dikke zak Sativa wiet kon wegroken kon ik op het laatst nog maar met moeite een half grammetje Indica wegkrijgen zonder bad te gaan. Ik lees dat dit gebruikelijk is en het was ook niet mijn aanleiding tot stoppen, dit was voornamelijk dat ik in een sociaal isolement raakte en te veel bezig was met het maken van muziek maar me ondertussen eigenlijk wel eenzaam en ongelukkig en daarbovenop natuurlijk emotieloos voelde.

Ik heb een duidelijk besluit gemaakt om te stoppen en ik verlang ook tot nu toe op nog geen enkel moment terug naar het groene goud. Echter ben ik de afgelopen dagen wel tegen wat dingetjes aangelopen.

- Dag 1: verliep eigenlijk zonder problemen
- Dag 2: soms had ik even het gevoel dat ik van glas was gemaakt maar daar kon ik me goed doorheen zetten.
- Dag 3: ik had veel praktische zaken te regelen die mijn stressniveau nogal omhoog brachten toen ik vervolgens in de avond op een terras zat met mijn ouders werd het me allemaal een beetje te veel. Verschrikkelijke trek, brandend maagzuur, een luide kerkklok die maar door bleef klinken, een huilende baby en nog ontelbare andere factoren brachten mij tot een paniekaanval met een intense vluchtreactie als gevolg. (Dit is opzich, zoals ik heb vernomen, niet echt enorm vreemd bij het stoppen)
- Dag 4: ik liep de hele dag rond met een lichte paniek in mijn onderbuik, aka het "glasgevoel" dit vervloog in de avond gelukkig weer.
- Dag 5: weer hetzelfde liedje

Dan zijn we dus op vandaag aangekomen, vanochtend stond ik op en at ik mijn gebruikelijke Brinta papje en nam een bak koffie. Ongeveer 30 minuten later begon mijn hart te bonsen en te fluctueren zo tussen de 90-120bpm waarvan ik weet dat dat opzich niet veel kwaad kan (mijn normale rusthartslag zit zo rond de 55bpm). Ik had het gevoel alsof ik het loodje ging leggen maar wist mezelf in mijn hoofd gelukkig wel rustig te houden. Misschien dat de cafeine gecombineerd met het gebrek aan suiker het probleem was...?

Welnu er is een ding wat me een beetje dwars zit:

Tot nu toe, iedere dag word ik wakker (zo rond 8 uur) met een goede hoeveelheid energie, maar vervolgens zo rond het huidige tijdstip (1 of 2 uur in de middag) voel ik me moe en wazig. Dit duurt zo ongeveer tot 9 uur in de avond en dan vervolgens heb ik weer hetzelfde energie niveau als in de ochtend. Een "middagdip" bij wijze van spreken. Ik kan maar weinig vinden over dit verschijnsel op het internet en het staat ook niet bij de lijstjes met symptomen die je hebt bij het stoppen met blowen.

Mede door het incident vanochtend ben ik toch een beetje bang dat ik misschien toch een gezondheidsprobleem heb opgelopen ergens in de afgelopen 3,5 jaar maar dat over het hoofd heb gezien omdat ik op dagelijkse basis onder invloed was.

Hoop dat ik jullie een aardig stukje leesvoer heb kunnen terug bezorgen en dat jullie me misschien wat meer zekerheid kunnen geven over mijn situatie. Ik zal jullie op de hoogte houden van mijn proces

 

[Soberboy]

Re: Gestopt met blowen [verslag]

Denk dat het nu ondertussen wel tijd is voor een vervolgje .

Aan het eind van dag 6 besloot ik dat ik een nieuwe telefoon wou gaan halen helaas moest ik daarvoor eerst de metro nemen. Na ingestapt te zijn voelde ik weer een paniek en een oer-vlucht instinct opkomen. Ik besloot uit te stappen en er maar vrede mee te hebben dat het die dag niet zou lukken om dit te doen, "morgen weer een dag" dacht ik.

Een week nuchter! Ik had in de nacht flink lopen dromen, sommige mooi, sommige vreemd en sommige best wel luguber. Ik besloot een gemberwortel te kopen en hier thee van te trekken. 15 Minuutjes in een pannetje laten sudderen, wat een wondermiddel, was ik hier maar op dag een mee begonnen! De hele dag liep voorspoedig, met klamme handjes zat ik uiteindelijk in de metro en na een klein momentje van paniek in de winkel bij het afsluiten van het telefoonabonnement keerde de rust weer terug. Nadat ik weer aangekomen was op het centraal station liep ik met een gigantische glimlach op mn gezicht het station uit, dat zoiets simpels als zo een grote overwinning kan voelen, echt fantastisch.

Ik merk dat het nuchter zijn, na zo lang onder "verdoving" te zijn geweest een natural high voor me begint te worden. Ik vind het heerlijk om mn gedachten weer op een rijtje te hebben. Emotioneel begin ik nu ook rustiger te worden en ik kom beter en beter in mijn vel te zitten. Nu ik geen koffie meer drink merk ik ook dat mijn energieverdeling beter is over het verloop van de dag.

Ik besef me nu ook dat ik niet werkelijk verslaafd was aan de wiet, ik was enkel bang om mijn gewoonte te verbreken omdat ik er een nachtje slecht van zou slapen. Het was weliswaar een dynamische week maar ik begin eindelijk weer te landen van de wolk waar ik zo lang op heb gezeten.

Mijn vraag heeft zichzelf dus beantwoord na 3 dagen, dus jullie kunnen dit topic echt gaan zien als een stopverslag. Ik hoop dat andere mensen die van plan zijn of al bezig zijn met stoppen hier misschien iets aan hebben, omdat het altijd fijn is om te weten dat je niet alleen in wat je allemaal doormaakt. Wellicht was dat ook wel de hoofdzakelijke reden voor mij om dit topic aan te maken .

Every little thing is gonna be allright!

 

[Soberboy]

Re: Gestopt met blowen [verslag]

Nou we zijn weer twee dagen verder, de afgelopen dagen ben ik bezig geweest met verhuizen. Gisteren merkte ik dat ik aan het eind van de dag het "gevoel van glas" weer te pakken kreeg en vroeg mijn vader om de verhuizing de volgende dag af te maken omdat ik geen zin had in een paniekaanval. Dit was gelukkig allemaal in orde, maar het was wel een bewogen dagje voor mij emotioneel.

Ik werd vanochtend wakker met het gevoel dat ik klaar was voor de afsluiting van een tijdperk, ik heb namelijk 3 jaar in deze studio doorgebracht en het was nogal een flinke stap om hieruit te ontsnappen. De hele dag verliep soepel en toen het er eenmaal op zat voelde ik me ook echt geweldig! Vol zelfvertrouwen en eigenlijk normaal voelend at ik mijn avondeten (mijn laatste maaltijd hiervoor was ongeveer 4-5 uur hiervoor). Heerlijk, vol maagje, ik dacht, laat ik een van de biertjes openen die een van de studenten hier had achtergelaten voor de geef in de hal.

Na het nemen van een paar slokken kwam er opeens een gedachte in mn hoofd: "wat als hiermee geknoeit is, wat als hier gif of drugs in zit", het was tevens een bierflesje met een draaidop. In mijn bewustzijn wist ik deze gedachte snel te verwerpen maar het had zichzelf helaas al weten te manifesteren in een diepere laag van mijn bewustzijn. Daarnaast begon het biertje natuurlijk in te werken en was mijn maag hard aan het verteren, een zo genaamde after dinner dip. Ik begon nerveus te worden en besloot een rondje te lopen. Dit mocht helaas niet baten, toen ik eenmaal de deur weer binnen kwam had paniek een greep op me genomen, m'n hart was aan het bonzen alsof ik aan het hardlopen was. Ik had geen controle over de paniek die zich in mijn onderbewustzijn had ontwikkeld over het verloop van een uurtje dus ik stak wanhopig mijn vinger in mijn keel. Na een paar keer spugen keerde de rust weer terug. Opeens begreep ik het concept van "boulima" omdat ik een herstel van controle voelde in mijn onderbewustzijn. Voelde me wel een beetje sneu hierdoor maarja, het hielp dus whatever. Ben toen even gaan liggen en heb gelukkig een dutje kunnen doen voor een uur.

Nu zijn we dus hier aangekomen, het moment waarop ik het bericht schrijf, voel me natuurlijk nog wel een beetje breekbaar omdat ik net een paniekaanval heb gehad maar opzich is alles wel weer in orde. Wat is de boodschap? Koop voortaan je eigen bier! Nee haha, de boodschap is eigenlijk, mochten andere stoppers dit lezen, dat je tijdens het "afkicken" gewoon echt voorzichtig moet zijn omdat je zo gevoelig bent voor lichamelijke schommelingen.

Geef je lichaam dus wat tijd voor het verwerken van voedingsstoffen. Ik vermijd vanaf dit moment in ieder geval alcohol omdat ik dus heb gemerkt dat dit me heel erg uit balans brengt. Nou tot zo ver mijn "stoppen met blowen update", groetjes van de ondertussen 10 dagen Sober boy uit Amsterdam!

 

[R3BU5ER]

Ben je nog steeds gestopt Soberboy? Ik wil er zelf ook (weer) vanaf. Ik ben zelf 31 onderhand (ook Amsterdammer) en eigenlijk vanaf mn 17e wel dagelijks geblowd. Zes jaar terug zonder enige moeite (alleen een week slapeloosheid) twee maanden gestopt geweest nadat ik vader ben geworden. Maar toch weer vrolijk verder gaan roken. Ik ben ook het type wat moeiteloos kan blowen zonder dat mijn leven daar veel last van ondervindt. Kan alles prima uitvoeren als ik 'stoned' ben. Verwaarloos geen afspraken, sluit me niet op oid. Blow verdomme zo een joint weg voordat ik de sportschool in ga om zwaar te pompen. Eigenlijk idioot. Dat is het gevaarlijke voor mij. Ik lees ff mee als je het goed vind, misschien ga ik er komende week ook weer echt voor om te stoppen. Het id zo zonde van het geld en je gezondheid.. En de grauwe harses die je er van krijgt. Goed, sterkte met verdere stoppen en ik lees graag hoe het nu is!

 

[Soberboy]

Na een dik jaar weer even een update voor wie het interesseerd of wellicht ook wil stoppen met het roken van wiet. Heb sinds 16 juli 2015 geen joint meer gerookt, ik zou graag willen zeggen dat ik me super voel, weer helemaal de oude, dat is natuurlijk niet helemaal zo.

Het vergaat me goed, zo nu en dan nog een beetje "on edge" als ik weinig heb gegeten. Geen echte paniekaanvallen meer gehad sinds ik schat zo een 8 maanden. Soms denk ik nog wel even na over die laatste paar joints die ik had gerookt, ze roken op een of andere manier naar plastic. Of het nou de pesticides in de goedkope wiet waren of een verkeerde verhouding THC/CBD of andere chemicaliën, ik ben ervan overtuigd dat er iets goed mis was met mijn laatste "batch".

Zo kom ik bij een van de redenen van deze update, blowers, rasta's en stoners alike, neem het van mij aan, zorg dat je shit goede kwaliteit is. Ga naar een goede "bonafide" coffeeshop en als je geen keuze hebt maar toch het idee hebt dat er iets niet goed is in je wiet, gooi die shit weg of keer terug naar je shop om verhaal te halen. Misschien heel erg voor de hand liggend maar dat is iets wat ik ECHT had moeten doen ipv met m'n stoonde kop strontwiet gewoon op te roken omdat ik niet genoeg centjes had voor een betere shop of geen zin had om nieuwe shit te halen.

Moraal van het verhaal, je hebt maar 1 brein en vele mensen kunnen hun hele leven blowen zonder enige problemen. Maar hoor je nou binnen dat vakje waar ik ook binnen pas en word je vaak paranoïde, maak er dan niet een dagelijkse behoefte van. Je hebt maar 1 brein en geloof me je wil er voorzichtig mee zijn, het maakt je niet zwak als een rondje overslaat bij puff puff pass.

Mentale stabiliteit is iets wat ik gelukkig wel heb teruggewonnen binnen ongeveer 12 maanden, fuck ja dat is een jaar. De eerste 5-6 maanden was ik tot weinig in staat, had een onvoorkomenlijk doemdenken, alsof elke dag de laatste was. Ik leefde dag voor dag en deed weinig buiten wat ik moest doen om de huur en eten te betalen. Het voelden als leven om me levend te voelen, alles was een waas waarschijnlijk een vorm van depersonificatie, m'n lichaam voelde niet eigen. Het minste of geringste kon me ook heel angstig maken.

Na 6 maanden kreeg had ik soms opeens momenten dat ik "voelde" dat ik ergens heel hard om moest lachen en dat ik warm van binnen werd. Of dat ik moest huilen van een film. Langzaam maar zeker begon ik weer te leven, ambities te ontwikkelen en te werken aan een "groter doel" in m'n leven.

Dat even in het kort, maar het heeft dus echt een f*cking jaar geduurd om weer "normaal" te worden. Ik kan met zekerheid zeggen dat ik ook nooit meer een joint zal aanraken (ookal roken mijn beste vrienden nog steeds). Het is gewoon "niet mijn ding" meer. Na 3 1/2 jaar blowen 15 maanden nuchter kan ik iedereen op dit forum nog een tip geven: "check yourself before you wreck yourself". En mocht iemand uit het parlement dit lezen: legaliseer die shit, reguleer het, die troep die sommige coffeeshops verkopen is gevaarlijk voor de gezondheid van het volk.

Sorry voor het gebrek aan juiste interpunctie, moest even van mijn hart .

Groetjes,
Soberboy, still sober

P.S.
Ik kan nu ondertussen al 2 maanden weer koffie drinken zonder para te worden!!

 

[oortjes]

goed bezig, keep yourself healthy!

 

[smokegroen]

Erg ontroerend stuk. Tevens ook leerzaam voor de jongeren onder ons.

Het probleem met Blowen is dat het zo onschuldig lijkt waardoor de drempel om het door de weeks of iedere dag te gaan doen heel laag is.

Hou je sterk en dank voor het delen van je ervaring.

 

[Pieter2016]

Netjes! Erg netjes! 15 maanden zijn natuurlijk geen 6 dagen zoals toen jij je eerste post plaatste, dus RESPECT en ere wie ere toekomt.

Zelf ook meerdere malen cold turkey gestopt waarvan de langste een periode was van bijna 12 maanden. Daarna echt tientallen periodes gehad van een paar dagen tot 3 a 4 maanden niet blowen en toch iedere keer weer voor gaas gegaan.

Op het ogenblik ben ik de vier weken weer aan het naderen en tot nu toe geen enkele trek gehad. Dus wellicht kom ik straks uit op hetzelfde punt als waar jij nu staat? Ik vond het in ieder geval een goed iets om er over te kunnen lezen! Verder kom ik ook niet zoveel op fora en ook hier is er niet zoveel meer te lezen en over mee te praten over onderwerpen waar ik nu wat mee kan. (Hoe verder na langere periode niet geblowd te hebben.)

Ik heb zelf de ervaring, 27 jaar blowen, dat het toch iedere keer blijft trekken. Het grote voordeel wat ik nu achter mij heb staan is dat ik het coffeeshop wereldje als wat langer echt spuugzat ben en nu ben ik dat monotone blowen, wat ik nu éénmaal goed kan... Ook zat geworden.

De andere langere periodes dat ik niet blowde bleef ik in het begin toch elke dag komen in de shop, voor de gezelligheid en een bakkie koffie. De mensen achter de bar, waren soms al vrienden/bekenden van mij voor ze er kwamen werken en anders werden ze het na van verloop van tijd wel. Ook de anderen klanten en mede blowers zag je op een bepaald moment als vrienden en zo gedroegen we ons ook. Dacht ik toen, maar meer dan een hersenspinsel was het vaak niet. In het moment was alles leuk, gaaf en grappig. De meest wilde ideeën en de volgende dag precies weer het zelfde als de voorlaatste.

Na een verhuizing naar een andere stad kwam ik er achter dat het een stuk moeilijker is, wanneer je wat ouder bent, om je ergens bij een vreemde groep aan te sluiten. Dus ging ik meer halen en thuis roken, spelletje spelen, beetje rommelen in huis, dan dat ik bleef plakken in die nieuwe shops.

Ik bleef wel contact houden met mijn bekenden uit de shops van de vorige stad, als ik zo nu en dan familie opzocht of iets anders te doen had kwam ik nog steeds even langs om een blow te roken, maar dat werd door de afstand ook minder en minder. Mijn echte vrienden zijn gelukkig altijd vrienden gebleven, alleen zagen we door de afstand en het toch wel drukke leven niet zoveel als eerst, of als toen we nog jong en onsterfelijk waren. Ik kon ze of van voor het beginnen met blowen of ik leerde ze tijdens die periode kennen maar buiten de shop gingen we vaker met elkaar om dan in de shop.

Na het terug verhuizen naar de stad waar ik vandaan kwam, keerde ik terug naar de shops waar ik altijd kwam. Veel bekenden van eerder waren er niet meer, weg uit de stad, vast in gevangenis of GGZ, relatie met huisje/boompje/beestje, afgegleden naar de goot, ander werk gevonden en niet meer achter de bar, gestopt met blowen, minder gezelligheid door een andere eigenaar, vervelend rookbeleid en zo verder. Ook was de shop waar ik al 16 jarige ben begonnen en was blijven plakken gesloten. De jongens/mannen/meisjes/vrouwen die ik toen als vrienden zag waren er niet meer en ik ben toen meer en meer thuis gaan blowen en daar had ik op zich geen moeite mee.

Ik heb werk, al jaren een hele leuke vaste aanstelling, ik verdien goed en heb soms zeeën van vrije tijd en dan is het weer rennen, vliegen en hollen. Ook mijn partner, waar ik bij introk na de verhuizing naar die andere stad, vond het geen probleem dat ik bij haar thuis blowde. Nu nog steeds niet trouwens, we zijn samen terug gegaan naar mijn stad en hebben hier een huis op een fijn plekje kunnen regelen. Zij drinkt graag een wijntje en ik moet ook mijn ding kunnen doen want alcohol is dat nu éénmaal niet, nooit geweest en zal het ook niet worden. Blowen was en is mijn ding als het om de ondeugden in het leven gaat. Vooral het stukje ontspanning bij het draaien van de eerste van de dag, dan de smaak en als laatste het eerste stukje stoned zijn.

Maar het werd zo normaal, te normaal, vrachten met geld heb ik in mijn longen gepompt en nog hebben we het beter als we ooit gehad hebben, als mijn en haar ouders ooit bij elkaar gehad hebben. Dus om het geld gaat het nog geen eens, het was die sleur, dat uitzichtloze geblow wat mij slecht begon te laten denken. Over mijzelf, over alles in het leven, is dit nu alles wat er is?

Op het laatst was het ook alleen nog maar het eerste blowtje dat ik echt lekker vond, die tweede tot en met de tiende werden steeds minder lekker. Tot de laatste die ik op zo'n dag uitdrukte, dan kwam het punt om naar de klote naar mijn nest te gaan. En de volgende dag herhaalde het zich dan weer, te veel tijd over na het huishouden en rustige tijden op/met het werk.

Jaren heb ik zo doorgebracht, de ene periode veel blowen de andere periode minder. Gelukkig kan ik wel steeds de knop om zetten om mijn werk te doen. Ik heb leuk werk en ik hou van mijn werk, godzijdank heb ik die passie voor je ding doen van mijn vader mee gekregen. Om vol te gaan voor je werk, vrouw/partner en de dingen waar je van echt houd en waar je goed in bent! (Bedankt oudste! Ik zie nu pas, nadat je er al even niet meer bent, jij mij dat geschenk, van dat stukje van jou, hebt meegeven.)

Dus het voordeel wat ik nu mee heb is dat ik dat wereldje van stoned zijn in de coffeeshop al even achter mij heb gelaten, de echte vrienden die ik had nog steeds heb, mijn vrouw mij mijn dingen laat doen die ik wil. Die wereld is sowieso niks meer voor mij, ik heb het niet nodig, ik wil het niet. Ik wil de wereld als mijn wereld!

En ik heb dat stukje ervaring in mij die verteld: Pas op, één blow en het begint weer allemaal van voren af aan. Het duurt maar een paar weken en je zit weer in die sleur... Nu alleen maar werken naar dat punt dat ik op die vrije vrijdagavond vlak voor een lang, heel lang weekend, dit mijzelf ook herinner! Want ik weet van mijzelf dat dat de avonden zijn dat ik weer van de wagen kan vallen...

Maar tot nu toe, slapen!, dromen, geen angst, geen ontwenningsverschijnselen, een frisse kop!, perspectief, een TROTSE vrouw, daadkrachtig, geen enkele trek. Maar er wel in de stille uren mee bezig...

Hey Soberboy, sorry, ik wilde je topic niet kapen met mijn lange reactie. Ik wilde alleen maar even wat kwijt, er kwam verdorie alleen wel veel uit.

Van mij voor jou: Neem dat eerste trekje niet meer, voor je het weet zit je er weer in en kun je van voor af aan opnieuw beginnen. Maar stel dat, stel dat... 15 fucking maanden! Die pakken niemand meer van je af! But just don't do it. Jij bent, en jouw 15 maanden, voor mij nu een soort van vuurtoren waar ik op af ga koersen en probeer je te volgen.


RESPECT! Ere wie ere toekomt!