@Revolutionair
Discussies voeren is inderdaad niets mis mee, maar de argumenten in dat topic vind ik zelden goed onderbouwd. In feite zeg jij dus dat verslaving geen ziekte is, maar een gedragspatroon en dan link je naar een topic waarin die twee meningen besproken worden, maar waar nooit een duidelijke conclusie uit komt. Nog steeds mijn vraag waarom je daar naar gelinkt hebt? Na het hele topic gelezen te hebben denk ik nu niet "ah, ja! Hij heeft helemaal gelijk."
De mensen in dat topic die zeggen dat het een ziekte is plakken daar links bij die hun mening onderbouwen met wetenschappelijke onderzoeken. De mensen die beweren dat het gewoon gedrag is geven enkel eigen ervaringen of links waar geen wetenschappelijk bewijs voor gegeven is. Ik ben niet overtuigd.
Om simpelweg tegen een verslaafde te zeggen "verslaving is een ziekte, boehoe arme jij" vind ik ook wel erg kort door de bocht, inderdaad. Ik denk ook niet dat dit het bericht is dat klinieken meegeven aan hun patiënten? Ik heb er geen ervaring mee, maar lijkt mij meer dat het neerkomt op "verslaving is een ziekte, maar daar kan je mee leren omgaan (= gedrag) en dit is hoe je dat kunt doen (= gedragspatronen doorbreken en aanleren)."
Als je inderdaad mensen gaat labelen als zijnde "ziek" dan kan je er ook vanuit gaan dat je daar alles alleen maar erger mee maakt.
Zo is er mijn ex. Op haar 18e was ze er heilig van overtuigd dat ze fybromialgie had. Er zaten dagen tussen dat ze werkelijk geen zak deed. Ik heb haar goed bekeken en wist 100% zeker dat ze geen fybromialgie had. Ze blowde de hele dag door, vervelende thuissituatie, leven van een uitkering en verder geen doelen in het leven. Elke keer als het even niet meezat werd het gegooid op "ja, maar ik heb fybromialgie." Gevolg: jarenlang lopen klooien en niets bereikt in het leven. Totdat ze, door interne en externe omstandigheden geconfronteerd werd met zichzelf en besefte dat ze toch echt even iets moest gaan doen met haar leven. Als ik er nu met haar over praat zal ze niet meer zeggen dat ze fybromialgie had. Ze beseft zich ook dat ze door dat opgeplakte label zichzelf jarenlang alleen maar tegen heeft gehouden.
Het mentale gedeelte in een mens is hetgene wat het aller sterkst is. In het geval van mijn ex gaat het dan om een ziekte die ze niet had. Ik ken ook iemand die een herseninfarct gehad heeft, daar goed van is hersteld en verder normaal kan functioneren. Die persoon blijft toch alles gooien op "ja, maar ik heb een herseninfarct gehad." Ja, vent... Je houdt jezelf telkens alleen maar tegen. Dus dat stukje, daar ben ik het volledig mee eens.
Dat gezegd hebbende... Als er weet ik niet hoeveel onderzoeken gedaan zijn naar verslavingen en daar uit kwam dat het een hersenziekte is, vind ik het wel heel dapper om te beweren dat dit niet zo is en dat je er gemakkelijk vanaf komt door even je gedrag bij te gaan stellen.
Je zegt vaak dat jij het wel kan, dus dat daarom iedereen het kan... Vat dit niet verkeerd op, maar ik vind één keer in de zoveel maanden net genoeg GHB in huis halen zodat je er een paar dagen aan kan zitten, vervolgens medicijnen gebruiken om door die ontwenning te komen en zodoende niet in een 24/7 cyclus te raken nou niet echt een denderend voorbeeld of argument dat verslaving geen ziekte, maar een gedragspatroon is. In feite dek je jezelf gewoon in op die manier.
Dat is wederom geen aanval, want ik doe eigenlijk hetzelfde als jij; bingen en medicijnen gebruiken om niet lichamelijk afhankelijk te worden. Ik hou van je, man. Alleen ga ik niet beweren dat ik niet verslaafd ben, of dat verslaving geen ziekte is, maar een gedragspatroon. Want kijk maar, ik kan het toch ook?!
Gooi die medicijnen eens weg, haal dan eens een liter g in huis en laat me dan weten hoe het over een maandje of twee gaat... Als het je dan óók lukt om "verantwoord" met g om te gaan, dan verandert dat het hele verhaal en heb je veel meer een poot om op te staan.
