8️⃣6️⃣
Badass junkie
Dieren doen ook aan drugs, dus ook daar zijn wij niet uniek in:
http://www.animalcognition.org/2015/05/16/animal-drug-use/
http://www.animalcognition.org/2015/05/16/animal-drug-use/
Laatst bewerkt:
Hoe denken jullie over de dood?
- Onderwerp starter Illusionist
- Startdatum
-
- Tags
- angst dood drugs gezondheid
R
Revolutionair
Gast
Dat is ook geen feit, dat is hoe ik er over denk zoals de vraag luid van dit topic.
Je kan het mijn 'geloof' noemen.
Dat is wat ik denk dat er gaat gebeuren.
Wij zijn een soort doorontwikkelde aap, een eigen in zijn soort. We kunnen chemistry en stoffen scheiden en daarmee weer nieuwe dingen creëeren.
De natuurkunde die wij hebben is misschien wel een van de meest doorontwikkelde soort van alle levensvormen die er in de verre omtrek te vinden is.
Maar we weten natuurlijk niet alles en zien wij bepaalde dingen niet omdat wij een zintuig missen.
Dus niks staat vast.
Als je ziet wat een Cuttlefish kan doen.
Kompleet veranderen en opgaan in omgeving.
Dat is trouwens erg leuk om te kijken, zeker als je wat op heb. Erg bijzonder..
Wat ik hiermee ook eigenlijk zeg is dat ik het eens ben met @Revolutionair dat er na onze dood niks van onze huidige bewustzijn overblijft. Niks dat ik ben zal door blijven gaan. Mijn "ik" zal vergaan samen met mijn bewustzijn. Maar mijn ik is dan ook niet mijn ziel. Een ziel is het geen waar ik wel in geloof. "Ik" is alleen maar een stukje gereedschap om te kunnen interpreteren op de omgeving. Maar deze "ik" zorgt er ook voor dat mijn ziel kan ervaren en kan leren.
Karentje
Belezen gebruiker
Interessant topic. Ik ben niet bang voor de dood. Ik zie het eerder als een bevrijding. Aangezien we allemaal uit energie bestaan, denk ik dat deze energie na de dood een andere vorm zal aannemen. Welke vorm dat is is denk ik gewoon toeval: mens, dier, plant,.... Ik geloof niet in een hemel of nirvana. Dusja een oneindige cyclus waarin energie steeds nieuwe vormen aanneemt.
R
Revolutionair
Gast
Het stond er nogal als een feit, maar dat doe ik zelf ook.
Maar ik sluit b.v. jou ideeën en andere hun ideeën ook niet uit en vind het juist leuk om te horen wat andere er van vinden.
Ook al geloof ik niet dat het zo zou zijn vind ik het wel leuk om er over te filosoferen voor het geval het wel zo zou zijn.
Behalve over religie de bijbel en koran en dat soort dingen. Dat vind ik achterhaald en vind ik geen leuke discussies.
Want niemand kan het met 100% zekerheid zeggen.
Want we weten het niet.
Ook al denk ik dat het leven kort is, ben ik niet bang voor de dood ( niet dat ik dood wil )
Maar geniet elke dag gewoon van het leven zoals het hoort!
Ja ik denk dat wij wel de zelfde visie hebben op dat.
Maar als je zegt:
"Mijn "ik" zal vergaan samen met mijn bewustzijn."
Dan zeg je dus dat je een bewustzijn 'hebt', want 'mijn' bewustzijn. Wie is dan de 'mij' die een 'ik' en een bewustzijn heeft? Is dat dan niet wat je bent? Je essentie? (Wellicht wat jij je ziel noemt?) En kun je dat verliezen? Als je dat namelijk zou kunnen verliezen, dan zou het niet essentieel aan jou zijn. Is de voorwaarde van realiteit of waarheid niet dat het altijd aanwezig moet zijn? Dat moet nu dus ook al aanwezig zijn.
Misschien bedoelen we grotendeels hetzelfde hoor, maar ik wou even mijn kijk erop geven.
Altijd goed om andere standpunten te bekijken.
Precies
Lol, echt waar? Welke idiote biologiedocent zei dit?
De mens is een in verhouding intelligente diersoort, we hebben een uitzonderlijke cortex. Maar we blijven een diersoort. Niets meer, niets minder. Mensen die dit proberen te ontkennen (waar we m.i. dus al heel erg ons best voor doen als maatschappij, bijvoorbeeld door te doen alsof we van origine volledig monogaam zijn, maar goed, dat is een andere discussie) houden zichzelf een flinke fabel voor.
Je hoéft vliegen natuurlijk niet zonder enige gedachte daarbij dood te slaan. Niet om de vredelievende hippie uit te hangen, en ik ga vast ook wel eens vaker per ongeluk op ze staan, maar ik vind het idee dat insecten vies en minderwaardig zijn ook iets onnodigs en arrogants dat ‘wij’ mensen vaak aan ons hebben. Vooral de vanzelfsprekendheid ervan. Zelf zou ik dit ook absoluut niet zo aan willen leren aan mijn kinderen. Kijk, het is wat anders als een insect echt kwaad kan doen (steken, bijten, een plaag) maar ik erger me persoonlijk rot aan dat ‘aaaaaah het is klein en het beweegt, het moet dood’, zeker als ik dit mensen met een voorbeeldfunctie zoals docenten zie doen. Heb een beetje respect voor het leven op onze planeet, groot of klein - voor zover het zonder schade voor jezelf of anderen mogelijk is dan.
Maar goed, ook weer lekker off-topic dit.
Doet me denken aan een paar jaar terug. Met de uitgebreide familie naar een natuurpark om daar te wandelen enzo. Steekt er opeens een hele grote harige groene rups over het pad heen. En wat doet mijn oma? Die trapt dat beest helemaal dood, terwijl hij alleen maar overstak en we er makkelijk omheen konden. Dat was wel even een moment dat ik dacht, hmm dat liefhebben van je naasten (mijn oma is nog erg Christelijk, zit te diep) betreft dus alleen mensen en niet de andere wezens waar we deze planeet mee delen. Okay, got that.
Verder is mijn oma erg lief hoor.
8️⃣6️⃣
Badass junkie
@Roze Olifant
Ik kan je school en jaar noemen en het was een docente, maar haar naam weet ik niet meer.
Het zal wel in de lesstof gestaan hebben, eerste les biologie even definieren wat biologie is en hoe de verhoudingen liggen tussen mens en dier. Maar dat was toch wel een schock als je opgevoed bent met respect voor al het leven en even daarvoor met een verrekijker vogels ging spotten en met zon netje de waterakant afstruinde op zoek naar allerlei interessante levensvormen die bestudeerd werden en dan weer met zorg in hun oorspronkelekijke habitat teruggezet werden.
Ik kan je school en jaar noemen en het was een docente, maar haar naam weet ik niet meer.
Het zal wel in de lesstof gestaan hebben, eerste les biologie even definieren wat biologie is en hoe de verhoudingen liggen tussen mens en dier. Maar dat was toch wel een schock als je opgevoed bent met respect voor al het leven en even daarvoor met een verrekijker vogels ging spotten en met zon netje de waterakant afstruinde op zoek naar allerlei interessante levensvormen die bestudeerd werden en dan weer met zorg in hun oorspronkelekijke habitat teruggezet werden.
Nou precies daarom zei ik in een andere topic over spiritualiteit en eenzaamheid:
"Grappige van dit soort onderwerpen proberen met woorden uit te leggen, is dat óm het in woorden uit te kunnen leggen, je die woorden elkaar moet laten tegenspreken.
"Daarom klopt mijn zin wat je quote inderdaad ook eigenlijk niet. Onze "ik" is een deel van onze bewustzijn en onze bewustzijn is een deel van onze ziel. De "ik" is ons bewustzijn. Maar ons bewustzijn is ook onze ziel. Terwijl de "ik" niet onze ziel is.
Onze ziel heeft wel een bewustzijn nodig (voor ervaring en lessen), maar niet perse een "ik".
Maar bewustzijn (zoals wij die kennen) heeft wel een "ik" nodig om bewust te zijn.
Maar daar komen we weer. Zodra men dit in woorden wil omschrijven gaan die woorden elkaar tegenspreken.
Taal komt namelijk uit dit bestaan, maar dit bestaan is maar een deel van de werkelijkheid en niet waar we vandaan komen.
Hoe kan je met iets wat in dit bestaan is ontstaan (taal), beschrijven wat buiten dit bestaan bestaat?
Dit bestaan is ook maar tijdig zoals het universum tijdig is. Als de uitdijing van het universum doorgaat, dan zullen uiteindelijk zelfs de atomen uit elkaar gaan vallen en zal het universum niet meer bestaan. Dan is alles weer één.
Maar als het één weer wil ervaren, of het één wil überhaupt bestaan, zal het weer een bestaan moeten creëren waar het één zich afsplits van zichzelf om zijn eigen bestaan te ervaren. Zoals dus ook nu gebeurd. Onze ervaring is maar 1 van de miljoenen ervaringen van onszelf, het één.
Maar hoe meer ik nu weer ga zeggen, hoe meer ik mezelf ook weer ga tegenspreken. Wij beschikken (nog) niet over een taal dat dit kan omschrijven.
Verder denk ik ook dat we behoorlijk op 1 lijn liggen hoor @Mindless
R
Revolutionair
Gast
Ik denk dus dat alle informatie die je hebt en de manier hoe je hersens het verwerken en uitvoeren je IK maakt.
Dat dat je ziel is.
Natuurlijk hoop ik dat er meer is...
Maar zie daar weinig bewijs in dit leven van terug.
Dat bedoel ik dus..
Als je geloofd dat de ziel verder reist dan zou dat ook voor de dieren zo moeten zijn.
Denk dat het arrogant is om te denken dat het alleen voor de mens is omdat wij een betere communicatie en levensondrrhoud hebben ontwikkeld voor ons zelf
Off-topic is het allemaal zeker niet! De vraag is niet zo simpel en antwoorden al helemaal niet.
Imo is de Ziel/Zelf/Essentie transcendentaal aan de normale persoonlijkheid/'ik'. Waar de 'ik' bewustzijn ván dingen is, is de Zelf (Ziel) slechts bewustzijn. Bewustzijn dat bewust is van zichzelf, omdat er geen dingen zijn (op dat niveau).
Ik denk niet dat het mogelijk is om bewijs hiervoor te leveren aan een ander, maar wel dat je voor jezelf kunt ervaren het normale 'ik' bewustzijn te ontstijgen. Slechts nog een bewuste aanwezigheid te zijn. Ego-transcendence, ego-death, etc. wordt het genoemd.
Sommigen geloven dat de Ziel door het ervaren van de levens van verschillende wezens - planten, dieren, mensen, wellicht aliens - zich steeds meer ontwikkelt en over zichzelf leert. Ik weet niet echt wat ik hiervan moet geloven, maar het doet je wel anders kijken naar dieren. Als je je bedenkt dat zij - net als ons - geboren worden in een lichaam en eigenlijk niet weten hoe ze hier komen, dan zouden we ze eigenlijk met net zoveel respect moeten behandelen als mensen. Zij zijn immers ook voelende wezens. Dit is soms weleens moeilijk om te doen, maar soms even stil staan bij dat zij ook maar hun leven dat hen gegeven is, proberen te leiden, is denk ik sowieso een goed iets.
Precies dit dus, zo zonde! Arme rups. En het argeloze daarvan. Dat je zo’n beest onschuldig ziet oversteken en denkt: bah, vies, dood moet het. Dat vind ik erg! (Verder geloof ik dat je oma een lief mens is hoor. ^^) Dat zit hem toch echt een groot stuk in de opvoeding... Mijn moeder is voor ze met pensioen ging altijd kleuterjuf geweest en daar hadden ze een leuk project op school, ‘Kriebelbeestjes’. Hierin werd op een positieve manier stilgestaan bij wat er zoal aan kleins leeft om ons heen.
Erg verfrissend.Haha, love it. Ik was ook zo als kind! Met een vergrootglaasje naar beestjes in het wild kijken, beestjes die al dood waren en plantjes onder de microscoop bezichtigen die mijn vader voor mij ergens vandaan gehaald had... eigen wandelende takken kweken... Zoals ik het fascinerend vond en bevreemdend om naar het geheimzinnige heelal te kijken, de sterren, de maan, met een telescoop, zo graag keek ik ook naar het kleine leven. Als mens staan wij daar middenin. Nogmaals, je hoeft niet te overdrijven, en soms kunnen dingen niet anders en moet je keuzes maken... Maar het is toch veel mooier om ons over al wat om ons heen is te verwonderen, in plaats van ons aldoor naïef, gedachteloos, self-centered, boven andere levensvormen te plaatsen. Dan beperk je jezelf alleen maar enorm naar mijn mening. We hebben in feite allemaal recht op ons plaatsje op deze wereld.
[/hippiemodus off]
Even vergeten te quoten en het is wat lastig op mijn telefoon om dat alsnog te doen, maar volledig eens!
Vchip
Badass junkie
De dood is niks meer dan een overgang naar een andere plek of gedaante. Bewustzijn blijft voortbestaan. God bestaat mogelijk ook, maar dan niet zoals in de bijbel staat beschreven. De dood is even knap vervelend of kan vervelend zijn, maar als het hart eenmaal is gestopt met werken ga je een prachtige trip tegemoet waarbij je een megaorgasme beleefd zoals je dat nooit eerder hebt meegemaakt.
Ik was vroeger bang om dood te gaan. Inmiddels niet meer, na heel veel keren dood te zijn gegaan (althans, zo ervaren) op psychedelica. Maar ook na een ongeluk jaren terug, waarbij ik met mijn fiets een tijd heb meegelift op de motorkap van een rijdende auto nadat hij me aanreed. Op dat moment dat ik met hoge snelheid op die auto lag kon ik alleen maar denken: "Goed, dit was het dan. Ik word er zometeen vanaf gegooid en dan is het klaar." En gek genoeg was ik zo bang dat mijn lichaam ineens in rustmodus ging en ik een enorme kalmte over me heen voelde komen. Het was goed zo. Het moment dat ik eraf werd gegooid kan ik me ook niet meer herinneren, ik weet alleen nog dat ik ineens op straat lag onder het bloed en mijn lichaam volledig in de kreukels en dat de politie snel ter plaatse was. Deze hele ervaring was voor mij wel een enorme omslag in het leven in hoe ik tegen "dood gaan" aankijk.
Verder geloof ik dat als je dood gaat je bewustzijn ook weg is, maar er toch energie altijd achterblijft die voortschrijdt in dit alles en het universum.
Verder geloof ik dat als je dood gaat je bewustzijn ook weg is, maar er toch energie altijd achterblijft die voortschrijdt in dit alles en het universum.
Misschien is energie wel een beter woord dan ziel inderdaad
Misschien wel. Een 'ziel' is toch best een abstract iets en dus ga je er al gauw dingen bij voorstellen, of zelfs verpersoonlijken. Energie daarentegen is slechts... energie. Onpersoonlijke energie.Misschien is energie wel een beter woord dan ziel inderdaad
Denk zelf ook dat dat is wat je vindt in de stilte van je eigen wezen: intense ongemanifesteerde potentiële energie.
De Zandman
DF-koning
Ik heb vaak de dood in de ogen moeten kijken.
Ik ben in het geheel niet bang voor Magere Hein. Nee. Ik ben zelfs nieuwsgierig .
Alleen de manier waarop.
Dat is andere koek.
Ik heb teveel mensen verschrikkelijk zien lijden.
Vandaar.
Ik ben in het geheel niet bang voor Magere Hein. Nee. Ik ben zelfs nieuwsgierig .
Alleen de manier waarop.
Dat is andere koek.
Ik heb teveel mensen verschrikkelijk zien lijden.
Vandaar.
De Zandman
DF-koning
Op zich ben ik zelfs nieuwsgierig hoe dat
" voelt" als mijn tijd gekomen is.
Is het te vergelijken met een zeer diepe slaap? Ga je " op reis"? Is het werkelijk " rust"? Of moeten we straks allemaal via de veerman Charon over de rivier de Styx worden overgezet naar het rijk van Hades, langs de hond met drie koppen zien te komen, dan over die scherpe, zeer smalle brug Es Siret, waar onze daden worden gewogen? Als de uitkomst daarvan goed genoeg is, vervolgens in het paradijs mogen binnentreden?
Welk geloof heeft het uiteindelijk bij het rechte eind?
Wie is er dan de grote baas daar? Is het God, Allah, Boeddha, of iemand anders?
Krijgen we dan toch de Heere Jezus te zien?
Een hele vragenlijst heb ik, en ik moet zeggen dat ik er de laatste tijd veel over aan het nadenken ben.
Het is ook zo verrekte definitief, want op slechts één persoon na, ( Lazarus was dit, na drie dagen dood te zijn geweest) is er nog nooit iemand teruggekomen om ons antwoord te geven op al onze vragen...
Ik heb nogal wat keren gedacht dat mijn tijd gekomen was, maar klaarblijkelijk was/is dit niet zo. Ondanks alle ongevallen ben ik er nog steeds, en het aantal vrienden en kennissen neemt al gestadig af.
Want deze zijn al op weg naar dat hiernamaals.
Wijlen mijn vader zei op zijn sterfbed, dat hij uiteindelijk nog was overgebleven, want al zijn vrienden waren reeds overleden, hij had er vrede mee dat op dat moment zijn eigen leven tot een einde zou gaan komen...en ik voel nu zelf, wat hij bedoeld heeft om mij te zeggen!
Kortom, een interessant onderwerp.
Ik heb dus geen idee wanneer de man met de zeis voor mij aan de deur staat.
Wanneer, geen idee, gelukkig maar !
Ik ben benieuwd wat anderen hiervan zeggen in dit thread!
Uit stof zijt gij gekomen, en tot stof zult gij wederkeren....
" voelt" als mijn tijd gekomen is.
Is het te vergelijken met een zeer diepe slaap? Ga je " op reis"? Is het werkelijk " rust"? Of moeten we straks allemaal via de veerman Charon over de rivier de Styx worden overgezet naar het rijk van Hades, langs de hond met drie koppen zien te komen, dan over die scherpe, zeer smalle brug Es Siret, waar onze daden worden gewogen? Als de uitkomst daarvan goed genoeg is, vervolgens in het paradijs mogen binnentreden?
Welk geloof heeft het uiteindelijk bij het rechte eind?
Wie is er dan de grote baas daar? Is het God, Allah, Boeddha, of iemand anders?
Krijgen we dan toch de Heere Jezus te zien?
Een hele vragenlijst heb ik, en ik moet zeggen dat ik er de laatste tijd veel over aan het nadenken ben.
Het is ook zo verrekte definitief, want op slechts één persoon na, ( Lazarus was dit, na drie dagen dood te zijn geweest) is er nog nooit iemand teruggekomen om ons antwoord te geven op al onze vragen...
Ik heb nogal wat keren gedacht dat mijn tijd gekomen was, maar klaarblijkelijk was/is dit niet zo. Ondanks alle ongevallen ben ik er nog steeds, en het aantal vrienden en kennissen neemt al gestadig af.
Want deze zijn al op weg naar dat hiernamaals.
Wijlen mijn vader zei op zijn sterfbed, dat hij uiteindelijk nog was overgebleven, want al zijn vrienden waren reeds overleden, hij had er vrede mee dat op dat moment zijn eigen leven tot een einde zou gaan komen...en ik voel nu zelf, wat hij bedoeld heeft om mij te zeggen!
Kortom, een interessant onderwerp.
Ik heb dus geen idee wanneer de man met de zeis voor mij aan de deur staat.
Wanneer, geen idee, gelukkig maar !
Ik ben benieuwd wat anderen hiervan zeggen in dit thread!
Uit stof zijt gij gekomen, en tot stof zult gij wederkeren....
Laatst bewerkt:
Syl
Badass junkie
OMG ik zit het zo te lezen en denk neeeee ik heb nu al geen puf!!!.
Denk ik straks eindelijk rust te hebben moet ik dat allemaal ook nog gaan doen...
Niemand weet natuurlijk wat er na de dood gebeurd, maar ik vind het altijd wel opmerkelijk dat zoveel mensen aannemen dat ze rust krijgen na de dood. Net zo goed kan het zijn dat als je geen (innerlijke) rust hebt gevonden in dit leven, dat je dat meeneemt na de dood (van je lichaam). Iets waar ik persoonlijk meer naar neig om te geloven.OMG ik zit het zo te lezen en denk neeeee ik heb nu al geen puf!!!.
Denk ik straks eindelijk rust te hebben moet ik dat allemaal ook nog gaan doen...
Syl
Badass junkie
Dat klopt dat weet ook niemand.
Maar ik persoonlijk geef er liever een fijne draai aan dan iets negatiefs bv.
We moeten er allemaal een x aan geloven en op deze manier (en ja misch is het jezelf voor de gek houden)is het voor mij iets waardoor ik er niet tegen op zie.
Ik zie het niet als een negatieve draai, maar als een logisch gevolg voortkomend uit mijn wereldbeeld (bewustzijn is fundamenteel). Daarnaast geeft het imo ook nog extra motivatie om innerlijke rust te vinden in dit leven, wat denk ik juist een positief iets is. Al was het alleen al voor dit leven zelf. En is het zo dat je je karma meeneemt, dan ben je voorbereid.
De Zandman
DF-koning
Als er steeds minder mensen overblijven die in je vriendenkring gezeten hebben, dan ga je dit definitieve afscheid van het aardse leven toch wel wat anders bekijken.
Tenminste, ik sta er heel anders tegenover dan laten we zeggen 20 jaar geleden.
En, als er straks niemand meer is, dan heb ik er vrede mee.
Dann kan ik Charon wel een hand gaan geven...
Tenminste, ik sta er heel anders tegenover dan laten we zeggen 20 jaar geleden.
En, als er straks niemand meer is, dan heb ik er vrede mee.
Dann kan ik Charon wel een hand gaan geven...
Tja, de dood kan opeens voor de deur staan maar je kan het ook zien op je afkomen van mijlen ver.
Mijn frans hangoor konijn werd onlangs snel verkouden. Gisteren hem nog de laatste zorg en liefde kunnen bieden, had ie vandaag nog geleefd dan gingen we samen naar de DA voor een spuitje want het beestje was na 4 jaar op zijn einde. Medicatie en zorg konden niet meer baten. Tijd en lot heeft beslist dat hij deze morgen net voor ik wakker werd is heen gegaan. Het stro was nog warm onder hem maar ons pluisje was er niet meer. Beter zo voor onze kleine vriend. R.i.p. pluisje!!
Mijn frans hangoor konijn werd onlangs snel verkouden. Gisteren hem nog de laatste zorg en liefde kunnen bieden, had ie vandaag nog geleefd dan gingen we samen naar de DA voor een spuitje want het beestje was na 4 jaar op zijn einde. Medicatie en zorg konden niet meer baten. Tijd en lot heeft beslist dat hij deze morgen net voor ik wakker werd is heen gegaan. Het stro was nog warm onder hem maar ons pluisje was er niet meer. Beter zo voor onze kleine vriend. R.i.p. pluisje!!
Syl
Badass junkie
De Zandman
DF-koning
Soms gaat het snel, en soms ook niet.
Mijn ex schoonvader had slokdarmkanker.
Hij was 52 jaren jong, en deed er 6 jaar over om heen te gaan.
Ik heb nog nooit in mijn leven iemand zó ontzettend zien lijden als hij.
Mijn ex schoonvader had slokdarmkanker.
Hij was 52 jaren jong, en deed er 6 jaar over om heen te gaan.
Ik heb nog nooit in mijn leven iemand zó ontzettend zien lijden als hij.
@Legio Patria Nostra
Klinkt vreselijk. Geef mij in zo'n geval maar een spuitje. Wat voor zin heeft het om zo erg te lijden. Of was er nog echte hoop op beterschap?
Klinkt vreselijk. Geef mij in zo'n geval maar een spuitje. Wat voor zin heeft het om zo erg te lijden. Of was er nog echte hoop op beterschap?
Syl
Badass junkie
Verschrikkelijk!!.
Mijn ex schoonvader(die ik zie als mijn eigen vader) kreeg in 2014 te horen dat hij longkanker had.
Het was al in zo'n ver stadium dat ze niks meer voor hem konden doen.
Het heeft 6 mnd geduurd en net als wat jij omschrijft zien aftakelen en lijden.
Een dag voor zijn overlijden iis hij naar een speciaal huis voor terminale gebracht omdat mijn ex schoonmoeder de zorg niet meer aan kon.
Hij was al zo ver achteruit gegaan dat het net een klein kind was geworden.
Op het moment dat we in het huis voor terminale aankwamen leek het of er ineens niks meer met pa aan de hand was.
Hij had weer praatjes als van ouds en wij dachten echt wat doen we hier joh!!!.
Ik heb s'avonds om 7 uur hem ingestopt 8n bed en iets gedaan wat ik nog nooit in al die 23 jaar had gedaan maar op de een of andere manier deed ik het ineens...
Ik gaf hem een kus op zijn mond en zei hem dat ik van hem hield.
4 uur later is hij overleden in zijn slaap.
Achteraf vertelde de mensen die in het terminale huis werken dat terminale patiënte als ze daar aan komen ineens even "opbloeie".
Dit gebeurd schijnbaar vaak om het voor de fam makkelijker te maken.
Dus met al hun laatste energie willen ze de fam het gevoel geven dat het OK is dat ze daar blijven.
Ik ben dankbaar dat ik toch op deze manier nog hem een waardig afscheid heb kunnen geven.
Al ging ik er zelf vanuit dat ik de volgende dag gewoon weer op bezoek zou gaan.
Ik ben ondertussen al een tijdje dit topic aan het volgen en ervaar al meerdere dagen confrontaties omtrent het nadenken over de dood en de betekenis ervan.
Dit is absoluut niet de eerste keer dat ik hierover heb nagedacht en ik denk zoals velen dat we al van relatief jonge leeftijd met het concept doodgaan geconfronteerd worden, of het nu gaat om een huisdier, een familielid of een gesprek dat je als kind of opgroeiende opvangt, over het algemeen heb je tegen dat je volwassen wordt wel al eens de vraag gesteld , wat gebeurt er als ik dood ga? Of wat is dat, dood gaan?
Ik heb ervaren dat in mijn omgeving en ook verder van mij af , een groot deel van de maatschappij in het Westen amper een begrip heeft van doodgaan. We kennen het, we zijn er bang van en we werken ons hele leven eraan om vooral niet dood te gaan. De dood is het einde, is het niets.
Daarnaast begrijpen we ook dat er velen andere culturen zijn en accepteren we dit veelal vrij vlot en integreren we graag aspecten van anderen culturen , zoals ook voeding, kleding, sporten, talen enzovoort echter ovv de dood en daar onlosmakelijk aan verbonden de gezondheidszorg stellen we over het algemeen, het Westen is het meest ontwikkeld , we worden ouder, we genezen meer mensen ivm de Zuiderse landen, de 'minder' ontwikkelde landen.
Toch durven we weinig of niet te kijken naar de honderden en zelfs miljoenen jaren aan kennis in bijvoorbeeld de Oosterse culturen of in de Afrikaanse stammen , waar kennis omtrent leven en dood heel anders wordt bekeken, waar mensen in hun leven leren kijken en begrip vormen omtrent het sterven, waarbij ook tijdens het overlijdensproces begeleiding en verbondenheid wordt geboden. En de mensen die als nabestaanden achterblijven rust en zelfs een geluk kunnen ervaren in het heengaan van hun geliefden.
Ik wens hier niet te stellen dat het ene beter is dan het andere, wel denk ik dat angst voor de dood minder bevorderlijk is in het gelukkig zijn in je leven , dan wanneer je de dood als een aspect van het leven ziet en door geen angst te hebben voor dit aspect ook echt in het leven te kunnen staan.
Ikzelf heb als mening zelfs dat de dood op een bepaalde manier niet bestaat. Het is vrij resoluut en mogelijks voor velen onbegrijpelijk, het is iets waar ik zelf nog over aan het nadenken ben en waar ik nu niet en misschien nooit niet een vast standpunt over heb. Echter heb ik via het trippen ervaren dat deze realiteit even echt of niet echt is als de droomwereld of dat betreffende alternatieve realiteiten die je bv door keuze B te maken ipv A hebt voorkomen. Ik geloof dat een mens doorheen zijn leven velen malen sterft , hiervan kun je je bewust zijn waardoor je leert dat sterven staat voor een groei van je persoon , individu, ziel of energie , het is maar hoe je het wil noemen. Daarnaast kun je bewuster een Ego dood meemaken waarbij je alles waaraan je je ooit hebt geïdentificeerd als zijnde , dat ben ik , los laat. Je laat de angst los jezelf kwijt te raken door je 'naam' en daaraan gekoppelde identiteit te lossen.
Het is heel bondig samengevat hoe ik persoonlijk daar momenteel naar kijk en het ervaar.
Leer loslaten en je zal ongelofelijk kunnen groeien.
Het loslaten van deze realiteit (sterven) vanuit liefde en niet angst is een ultieme Ego dood , een mogelijkheid tot verlichting.
Iedereen zal uiteindelijk alles begrijpen, het is aan het individu de keuze om zijn hele leven weg te kijken van de angsten (en alles te begrijpen op het moment van sterven bij het vrijkomen van DMT in je hersenen) of deze in de ogen te kijken tijdens het leven en de sprong te nemen.
Ik leef heel graag en kies ervoor om deze wereld, realiteit ten volste te leren ervaren en zal nog velen malen moeten sterven, loslaten voor ik deze realiteit definitief en vanuit liefde kan en wil loslaten.
Dit is absoluut niet de eerste keer dat ik hierover heb nagedacht en ik denk zoals velen dat we al van relatief jonge leeftijd met het concept doodgaan geconfronteerd worden, of het nu gaat om een huisdier, een familielid of een gesprek dat je als kind of opgroeiende opvangt, over het algemeen heb je tegen dat je volwassen wordt wel al eens de vraag gesteld , wat gebeurt er als ik dood ga? Of wat is dat, dood gaan?
Ik heb ervaren dat in mijn omgeving en ook verder van mij af , een groot deel van de maatschappij in het Westen amper een begrip heeft van doodgaan. We kennen het, we zijn er bang van en we werken ons hele leven eraan om vooral niet dood te gaan. De dood is het einde, is het niets.
Daarnaast begrijpen we ook dat er velen andere culturen zijn en accepteren we dit veelal vrij vlot en integreren we graag aspecten van anderen culturen , zoals ook voeding, kleding, sporten, talen enzovoort echter ovv de dood en daar onlosmakelijk aan verbonden de gezondheidszorg stellen we over het algemeen, het Westen is het meest ontwikkeld , we worden ouder, we genezen meer mensen ivm de Zuiderse landen, de 'minder' ontwikkelde landen.
Toch durven we weinig of niet te kijken naar de honderden en zelfs miljoenen jaren aan kennis in bijvoorbeeld de Oosterse culturen of in de Afrikaanse stammen , waar kennis omtrent leven en dood heel anders wordt bekeken, waar mensen in hun leven leren kijken en begrip vormen omtrent het sterven, waarbij ook tijdens het overlijdensproces begeleiding en verbondenheid wordt geboden. En de mensen die als nabestaanden achterblijven rust en zelfs een geluk kunnen ervaren in het heengaan van hun geliefden.
Ik wens hier niet te stellen dat het ene beter is dan het andere, wel denk ik dat angst voor de dood minder bevorderlijk is in het gelukkig zijn in je leven , dan wanneer je de dood als een aspect van het leven ziet en door geen angst te hebben voor dit aspect ook echt in het leven te kunnen staan.
Ikzelf heb als mening zelfs dat de dood op een bepaalde manier niet bestaat. Het is vrij resoluut en mogelijks voor velen onbegrijpelijk, het is iets waar ik zelf nog over aan het nadenken ben en waar ik nu niet en misschien nooit niet een vast standpunt over heb. Echter heb ik via het trippen ervaren dat deze realiteit even echt of niet echt is als de droomwereld of dat betreffende alternatieve realiteiten die je bv door keuze B te maken ipv A hebt voorkomen. Ik geloof dat een mens doorheen zijn leven velen malen sterft , hiervan kun je je bewust zijn waardoor je leert dat sterven staat voor een groei van je persoon , individu, ziel of energie , het is maar hoe je het wil noemen. Daarnaast kun je bewuster een Ego dood meemaken waarbij je alles waaraan je je ooit hebt geïdentificeerd als zijnde , dat ben ik , los laat. Je laat de angst los jezelf kwijt te raken door je 'naam' en daaraan gekoppelde identiteit te lossen.
Het is heel bondig samengevat hoe ik persoonlijk daar momenteel naar kijk en het ervaar.
Leer loslaten en je zal ongelofelijk kunnen groeien.
Het loslaten van deze realiteit (sterven) vanuit liefde en niet angst is een ultieme Ego dood , een mogelijkheid tot verlichting.
Iedereen zal uiteindelijk alles begrijpen, het is aan het individu de keuze om zijn hele leven weg te kijken van de angsten (en alles te begrijpen op het moment van sterven bij het vrijkomen van DMT in je hersenen) of deze in de ogen te kijken tijdens het leven en de sprong te nemen.
Ik leef heel graag en kies ervoor om deze wereld, realiteit ten volste te leren ervaren en zal nog velen malen moeten sterven, loslaten voor ik deze realiteit definitief en vanuit liefde kan en wil loslaten.
Syl
Badass junkie
Waar ik erg benieuwd naar ben is hoe of jullie denken over orgaandonor na je overlijden.
Iedereen heeft andere kijk op de dood en het hiernamaals.
Willen jullie je organen afstaan naar je overlijden?.
Wat is de achterliggende reden dat je deze keus maakt?.
Ben erg benieuwd naar jullie denkwijze hierover.
Iedereen heeft andere kijk op de dood en het hiernamaals.
Willen jullie je organen afstaan naar je overlijden?.
Wat is de achterliggende reden dat je deze keus maakt?.
Ben erg benieuwd naar jullie denkwijze hierover.
Vchip
Badass junkie
Ik kan jullie het boek "Surviving Death" aanraden van Leslie Kean.. Laat ze allerlei aanwijzingen zien, van dat de dood mogelijk niet het werkelijke einde is. Zo lees je over een kind die al vroeg aanwijst waar ie gestorven is, en ook hoe. Heeft een afwijking aan zijn oor, en dat is dan gekomen omdat die daar getroffen is door een kogel... Erg bizar.
https://www.bol.com/nl/f/surviving-death/9200000059344476/
https://www.bol.com/nl/f/surviving-death/9200000059344476/
Ja ik lees ook die verhalen wel eens. Kijk maar hoe de Dalai lama gekozen werd bijvoorbeeld
.Toch blijft er een stemmetje in mijn hoofd zeggen dat er nooit "echt" bewijs is. Wij onderschatten het vermogen van de menselijke geest wel eens en of de drang naar aandacht en of verlangen naar geld/macht.
De Zandman
DF-koning
@ Mindless zo een moment van....liefde voor je familie heb ik óók mogen ervaren, en die ervaring neem ik met volle tevredenheid met mij mee.
Vlak voor dat mijn vader overleed, kon ik hem nog om vergiffenis vragen, voor al het leed dat ik hem had aan gedaan, en dit was voor mij een wel zéér belangrijk moment.
Hij "verkoos" ervoor om in mijn armen de laatste adem uit te blazen. Een wel héél oo gebeurtenis.
Ook aan mijn moeder kon ik nog vergeving vragen, helaas was ik er niet bij aanwezig toen zij heenging. Iets, wat ik nog altijd betreur.
Want ik heb net mijn daden toendertijd toch wel meer dan eens deze beide mensen behoorlijk veel narigheden aangedaan, en hoe mooi is het dan, dat je deze kwestie nog uit de wereld hebt kunnen brengen.
Deze ervaringen vergeet ik dus nóóit.
En nog steeds, meermaals denk ik van: deze zaak had ik toch heel graag eens met mijn vader willen overleggen ....
Vlak voor dat mijn vader overleed, kon ik hem nog om vergiffenis vragen, voor al het leed dat ik hem had aan gedaan, en dit was voor mij een wel zéér belangrijk moment.
Hij "verkoos" ervoor om in mijn armen de laatste adem uit te blazen. Een wel héél oo gebeurtenis.
Ook aan mijn moeder kon ik nog vergeving vragen, helaas was ik er niet bij aanwezig toen zij heenging. Iets, wat ik nog altijd betreur.
Want ik heb net mijn daden toendertijd toch wel meer dan eens deze beide mensen behoorlijk veel narigheden aangedaan, en hoe mooi is het dan, dat je deze kwestie nog uit de wereld hebt kunnen brengen.
Deze ervaringen vergeet ik dus nóóit.
En nog steeds, meermaals denk ik van: deze zaak had ik toch heel graag eens met mijn vader willen overleggen ....
