Hoe erg is het om verslaafd te zijn?

[PiraatPanda]

Is een verslaving een ziekte? Iets waarvan je moet proberen te genezen? Of kan je het ook zien als lifestyle? Een keuze? Is het altijd ongezond, of is t best te doen als je er gezond bij eet en het kunt betalen?

Waarom is verslaving taboe? Zijn we allemaal niet ergens verslaafd aan, in meer of mindere mate?

Lijden alle verslaafden (en hun omgeving) aan hun verslaving, of kun je ook verslaafd zijn en een waardevol leven leiden?

Ik ben benieuwd naar jullie mening!

 

[Mindless]

Verslaafd zijn betekent letterlijk dat jij een slaaf bent van je gedrag. Ik weet niet. Hou jij ervan een slaaf te zijn van je gedrag? En is je gedrag niet eerder de lifestyle en huppel jij daar als een slaaf achteraan?

Alle verslaafden lijden denk ik op een bepaald niveau onder hun verslaving. Verslaving tast namelijk je directe gevoel van vrijheid aan. Natuurlijk, aan de oppervlakte geniet je van die joint of dat flesje bier, maar je weet dat het een verdoving is die iets diepers tijdelijk onderdrukt. Het gaat het onderliggende probleem nooit oplossen.

Het leven ís waardevol. Des te meer reden om het niet als een slaaf te beleven.

 

[Zeelanddude]

Mijn mening:
Op het moment dat je verslaafd bent vind je het niet erg. Wat geef jij nou om de verjaardag van je broer/zus als je voorraad speed op is en eerst ergens in een achterbuurt een paar gram moet gaan halen.
Of waarom zou je met je vrienden op stap gaan als je ook thuis kunt zitten en films kunt kijken en joints kunt roken?
Mijn ervaring is dat je zoveel mooie momenten mist terwijl je net je verslaving bezig bent.

Je kunt best gezond leven en verslaafd wezen denk ik.

Maar je kunt zoveel leuke dingen doen in plaats van......noem maar op.

 

[SuperCrissy]

Blow best veel, ik zie het als een lifestyle na werk is lekker of s'weekends blaas ik volop hasj. Vind het niet eens leuk meer om nuchter te zijn. Maar meer dan blowen of af en toe een flesje doe ik niet.

 

[MeejheM]

Ik ben n ieder geval verslaafd aan ethanol, en mogelijk/tijdelijk ook andere stoffen.

Dit beschadigt mijn lever op zijn minst, en mijn sociale omgeving heeft er ook wel last van, afhankelijk wat de relatie inhoudt.

Ik ben er zeker niet blij mee, en als ik 1 ding mocht wensen was het nooit meer alcohol te gebruiken.

 

[Jaguar 4.0]

Verslaving is inderdaad een ziekte, mensen die echt verslaafd zijn kunnen niet lang recreatief gebruiken, wel ben je als verslaafde verantwoordelijk voor je herstel. Niet iedereen heeft dit genetische aspect icm. sociale factoren.Daarom zijn er veel mensen met genetische aanleg zonder dat ze verslaafd raken.Verslaving is een progressieve ziekte voor velen en dit lijdt tot grote financiële problemen, dakloosheid of de dood.

 

[Psychedelibee]

Hangt natuurlijk ook wel van het middel af wat voor gevolgen een verslaving heeft op iemands leven.

Ik ben ruim 6 jaar verslaafd geweest aan wiet, kon er prima mee functioneren en het had dus niet direct een grote negatieve impact op mijn leven. Inmiddels bijna 2 jaar mijn gebruik van wiet onder controle en moet toch wel zeggen dat ik blij ben om van die verslaving af te zijn. Ik ga inmiddels wat bewuster door het leven namelijk. Maar ik had het prima mijn hele leven vol kunnen houden zonder grote negatieve impact. Met zwaardere middelen ligt dat wel anders denk ik.

 

[SkittlesAndMe]

Zolang je verslaafd bent, ben je er meestal tevreden mee. Natuurlijk zijn er veel nadelen maar die zijn vrij makkelijk weg te moffelen met excuses. Pas als je stopt ontdek je hoeveel impact het op je had.

Ik denk persoonlijk dat het altijd een nadeel is om verslaafd te zijn. Je bent altijd afhankelijk. Verslaafden denken daar vaak anders over.

 

[Zweibeiner]

Praten we hier puur en alleen over een drugsverslaving of in het algemeen?

Ik kan het punt goed begrijpen dat een verslaving niet per direct inhoud dat je je leven verpest.
Als ik kijk naar mezelf, rook al een jaar of 12 iedere dag weed. Ik heb een paar pogingen gedaan om te stoppen (wat vooral uit geld overweging was dan wat anders, dezelfde motivatie heb ik om te stoppen met roken, maar dat is ook niet gelukt, ook een paar keer een goede poging gedaan) maar is nooit gelukt.
Ik werk, ik kook eten, het huis is schoon, de honden zijn er iedere dag lekker uit geweest, mijn partner word verwend (soms ben ik de slaaf ) , mijn kleren worden gewassen, mijn auto word eigenhandig opgeknapt, ik heb een sociaal leven etc. Ik ben verslaafd maar mijn leven gaat gewoon lekker door. In mijn hoofd zit dat ook als vereiste. Zodra mijn leven draait om de shot, hijs, ding te kopen. Dan word de motivatie om te stoppen niet alleen maar geld.
Ik blow ook niet veel, ik doe met 1 gram een week. Daar draai ik dan 3 joint's op een avond van. Volgens de ene site ben ik niet verslaafd omdat ik niet genoeg wegrook, en volgens de andere weer wel omdat ik ieder dag blow.
Dus wat zou nou eigenlijk de criteria voor verslaafd zijn?

Iemand die suikerverslaafd is (jaja, door al de weed ben ik hier wel succesvol mee gestopt, of heel erg geminderd) heeft andere voor en nadelen dan iemand die gokverslaafde is. Of iemand die verslaafd is aan online aankopen, of games, of het verzamelen van spullen, caffeine, sigaretten, seks etc.

Een verslaving is een ziekte, in hoeverre dat het een levensbedreigende ziekte is. Dat staat ter discussie als je het mij vraagt. Ik zie een verslaving niet als iets ergs als men zijn leven nog steeds heeft. Dus geen schulden maakt voor de verslaving, zichzelf onderhoud, zijn werk onderhoud etc. Dan kan iemand verslaafd zijn, maar geen last voor zichzelf of de samenleving.
Ik denk dus dat je niet hoeft te lijden onder je verslaving. En dus een waardevol leven kan leiden, ik denk dat het vrij makkelijk gaat zelfs. (uiteraard verschillend van persoon tot persoon)

Maar ook dit is pp verschillend.
Ik denk dat je ook niet in 1 zin kan samenvatten wat het voor mensen doet. Ik denk dat er te veel nuances in zitten. De ene verslaving is de andere niet.

 

[steelpan90]

Een verslaving van zowel drugs, sigaretten of weet ik veel wat, betekend dat jij een bepaalde leegte hebt die jij wilt opvullen.

De ene zijn zware jeugd, de andere het verlies van zijn moeder en misschien wel door geen werk te hebben.

Ik ben al 2 jaar verslaafd aan ghb en ketamine, puur omdat ik geen ritme heb. Heb nooit over mijn gevoelens gepraat en ben nou niet echt bepaald sociaal. Toen ik geen werk meer had en daardoor 24/7 thuiszat ben ik gaan gebruiken. Puur tijdverdrijf. Sommige gaan 20 uur gamen, sommige gaan elke dag fietsen.

De Ene verslaving is net wat heftiger dan de andere natuurlijk. maar als bijvoorbeeld ik fulltime werk zal hebben, vul ik die leegte op en zal ik stoppen. Dan zal de craving er een tijdje nog wel zijn, maar dan verander je je lifestyle van verslaafde naar werkend persoon.

Sommige mensen moete hun gevoelens kwijt of willen misschien hun vader eindelijk weer in hun leven.

Ik denk dat dit voor 99% de gevallen de bron is van een verslaving. Vul die leegte op, en na een tijdje heb je het niet meer nodig

 

[SkittlesAndMe]

Een verslaving is niet altijd het opvullen van een leegte hoor. Een rookverslaving is vaak gewoon een domme gewoonte die uit de hand loopt en heeft volgens mij zelden een onderliggende boodschap.

Ik raakte verslaafd aan wiet, omdat ik het gewoon chill vond en daarom te vaak ging doen. Niet dat ik een zware jeugd heb gehad oid...

 

[autysd]

afaik is een verslaving altijd ongezond, omdat, zoals gezegd, je gedrag gestuurd wordt door een ongewone factor, ook game of sex verslaving valt daaronder

 

[Liefhebbertje]

Excuses voor de lap tekst zonder tekens enzo maar dat lukt nu echt ff niet morgen pas ik het aan
Heb het nu 3x geprobeerd netjes te krijgen met leestekens etc elke een sql melding ofzo mijn excuus
ja ik heb het ook voor elkaar

vorig jaar een half jaar 5 gram per dag erdoor gewerkt hoge kwaliteit dus neer vernauwing minder bloetc etc ik was dus continu alle bloed eruit halen en alles vernauwen nou toen dus hoog in neus een groot gat er was prima mee te leven volgens de dokter zou ik klachten krijgeb dan sou er over een operatie gepraat gaan worden

ik was best geschrokken dat het in zoon korte tijd is ontstaan je leest overal dat het jaren en jaren duurt

nou komt het allerdomste wat ik ooit had kunnen doen ik heb over 5 maanden een rechtzaak waarin ik schoon bloed wil aanleveren dus wat bedacht ik ik doe nog 1 weekendje een feestje en dan is het klaar moet even vermelden dat ik afgelopen tijd regelmatig weken achter elkaar niet heb gebruikt dus mijn plan is dan ook echt niets meer te gebruiken geen alcohol geen drugs en ook zeker geen pammetjes etc aangezien zonder schoonbloef de zaak verloren is bij voorbaat nou begon klein maar is uit eindelijk verspreid over 2 1/2 dag 11 gr geworden nou is dit niet heel abnormaal gezien me verleden maar wat wil nou zaterdag ochtend snoot ik al een brok van ongeveer 2 1/2 x 2 1/2 uit keihard geen vlees of snot toen dacht ik al kut maarja onder invloed en nu nog steeds nu ik dit typ maar heb nu een paar x me neus gespoeld met fysiologisch zout van dr apotheek dit naar aanleiding ivm dat een aanwezige zei ik moet even in je neus kijken man hij keek en ze gezicht zei genoeg ik zeg wat hij zegt dit is niet goed

ik denk shit raak in paniek donder alles de gootsteen in en spoel het weg de coke sterk zout watertje aan gemaakt en flink gespoelt ging opzich prima ja natuurlijk die gore bedorven bloed smaak maar oke dat hoort erbij

voelt beetje kriebelend aan en irritant dus ik blaas uit via me neus gelijk allebei de gaten dicht verstopt ik denk wtf is dit nou dus pak een wattenstaafje probeer dat er tussen te krijgen nou dat lukte dus duwde me neus vleugel so goed als ging naar buiten om ruimte te creeren vervolgens uit blazen en ik hoor een bonk en vele tikjes nou dan word je al gek durfde niet te kijken en heb meteen de andere kant aan gepakt en eigenlijk zelfde verhaal

ja dan moet je toch kijken ja ik schrok ke de tering 1 en al bot met weefsel etc

paar keer herhaalt tot zoveel mogelijj losse zooi los kwam en het iets rustiger aan voelde ik keek in de spiegel en zag niet veel ja dan word het voelen ja me hele tussen schot is aan de onderkant weg echt helemaal kan zo alles doorsteken van ene naar het anderr neus gat en telkens voel ik weer los spul zitten eigen schuld dikke bult niet mee om kunnen gaan geen grens je kan alles opnoemen wat je wilt en veel zal ook best opgaan ik wil alleen enkel delen hoe het kan gaan en wat het allemaal doet in je hoofd ik begon ook met een halfje in ern weekend dat wou ik even kwijt als maar 1 iemand er iets mee kan of doet ben ik al blij.

Nu 3 weken verder nee wil niet nee mag niet
Afgelopen week 14 uur geslapen
Een los zitten bot vanaf middenpunt tot neuspunt
En volgens mij een perforatie naar oogkas

ja ik vind het erg verslaafd zijn

En dan laat ik alle dingen onbeschreven met betrekking op alles buiten mijzelf
Wil het ookniet typen want doet teveel pijn
En ook tijdens gebruik boeit het je

 

[Fenrir]

Een verslaving is niet altijd het opvullen van een leegte hoor. Een rookverslaving is vaak gewoon een domme gewoonte die uit de hand loopt en heeft volgens mij zelden een onderliggende boodschap.

In mijn ervaring kan roken die rol wel degelijk vervullen. (Roken is het enige waar ik ooit verslaafd aan ben geweest.)

Ik ben op mijn 11de begonnen met roken, omdat ik weinig vrienden had en graag erbij wilde horen. Op 12 september 2009, toen ik op uitging met een meisje dat niet van roken hield, ben ik cold turkey gestopt. (Ik rookte toen bijna een pakje per dag.) Op 22 juni 2012 was ik net verhuisd en zat ik niet meer op school, en ben ik weer begonnen met roken.
De hoeveelheid die ik rook hangt af van de omstandigheden: op feestjes waar ik niemand ken rook ik heel veel, thuis rook ik minder. Als ik alleen bij de bushalte sta rook ik niet, als ik tussen vreemden sta steek ik de ene na de andere op.

Bij mij is roken dus een manier om eenzaamheid tegen te gaan, en absoluut niet alleen een domme gewoonte.

 

[Mindless]

Bij mij is roken dus een manier om eenzaamheid tegen te gaan, en absoluut niet alleen een domme gewoonte.

Dapper om dat toe te geven. Denk dat velen het om die reden doen, of tegen verveling.

 

[Sally Tessio]

Bij mij is roken dus een manier om eenzaamheid tegen te gaan, en absoluut niet alleen een domme gewoonte.

Het klinkt in mijn oren vooral als een gewoonte om sociale spanning tegen te gaan. Je rookt immers niet wanneer je eenzaam op een bus staat te wachten, maar wel wanneer er mensen om je heen zijn bij die bushalte. Ik kan natuurlijk niet tussen jouw oren kijken en ken je niet persoonlijk, maar het komt op mij meer over als een manier om jezelf een houding te geven wanneer je in onbekend gezelschap bent.

 

[Fenrir]

Het klinkt in mijn oren vooral als een gewoonte om sociale spanning tegen te gaan. Je rookt immers niet wanneer je eenzaam op een bus staat te wachten, maar wel wanneer er mensen om je heen zijn bij die bushalte. Ik kan natuurlijk niet tussen jouw oren kijken en ken je niet persoonlijk, maar het komt op mij meer over als een manier om jezelf een houding te geven wanneer je in onbekend gezelschap bent.

Erg scherp
Ik doelde met eenzaamheid inderdaad niet zozeer op het al dan niet alleen zijn, maar op de manier waarop ik de wereld op dat moment ervaar. De aanwezigheid van onbekenden kan isolerender werken dan daadwerkelijk alleen zijn.

 

[Sally Tessio]

Erg scherp
De aanwezigheid van onbekenden kan isolerender werken dan daadwerkelijk alleen zijn.

Dat doet me denken aan de inmiddels overleden Robin Williams.

I used to think that the worst thing in life was to end up alone. It's not. The worst thing in life is to end up with people who make you feel alone.

 

[Psychedelibee]

I used to think that the worst thing in life was to end up alone. It's not. The worst thing in life is to end up with people who make you feel alone.

Eenzaamheid wordt vaak verward met alleen zijn, maar je kan inderdaad net zo goed eenzaam zijn met mensen om je heen. Denk maar aan zo'n feestje waar je niemand kent en er verder alleen maar gesloten groepjes zijn.

 

[SkittlesAndMe]

In mijn ervaring kan roken die rol wel degelijk vervullen. (Roken is het enige waar ik ooit verslaafd aan ben geweest.)

Ik ben op mijn 11de begonnen met roken, omdat ik weinig vrienden had en graag erbij wilde horen. Op 12 september 2009, toen ik op uitging met een meisje dat niet van roken hield, ben ik cold turkey gestopt. (Ik rookte toen bijna een pakje per dag.) Op 22 juni 2012 was ik net verhuisd en zat ik niet meer op school, en ben ik weer begonnen met roken.
De hoeveelheid die ik rook hangt af van de omstandigheden: op feestjes waar ik niemand ken rook ik heel veel, thuis rook ik minder. Als ik alleen bij de bushalte sta rook ik niet, als ik tussen vreemden sta steek ik de ene na de andere op.

Bij mij is roken dus een manier om eenzaamheid tegen te gaan, en absoluut niet alleen een domme gewoonte.

niet altijd..

vaak

zelden

Ik zei niet dat het uitgesloten was dat roken een onderliggende reden heeft, alleen dat het meestal zo'n simpele verklaring heeft.

Maar als ik je goed begrijp doe je het dus alleen om de tijd te doden als je eenzaam bent? Dan is het toch nog steeds een domme gewoonte of niet? Waarom rook je alleen bij de bushalte als er andere mensen staan? Het klinkt als je het zo zegt meer als een stukje afleiding van onzekerheid maar het kan natuurlijk zijn dat ik je verkeerd begrijp.

EDIT ik probeer hier niet te zeggen dat je dom bent overigens he, alleen dat de gewoonte dom is omdat er eigenlijk geen enkele goede reden te verzinnen is om te roken.

 

[Fenrir]

Ik zei niet dat het uitgesloten was dat roken een onderliggende reden heeft, alleen dat het meestal zo'n simpele verklaring heeft.

Maar als ik je goed begrijp doe je het dus alleen om de tijd te doden als je eenzaam bent? Dan is het toch nog steeds een domme gewoonte of niet? Waarom rook je alleen bij de bushalte als er andere mensen staan? Het klinkt als je het zo zegt meer als een stukje afleiding van onzekerheid maar het kan natuurlijk zijn dat ik je verkeerd begrijp.

EDIT ik probeer hier niet te zeggen dat je dom bent overigens he, alleen dat de gewoonte dom is omdat er eigenlijk geen enkele goede reden te verzinnen is om te roken.

Ik geef je op geen enkel punt ongelijk hoor! Ik wilde alleen aangeven dat roken niet per se voortkomt uit gewoonte (die voortkomt uit maatschappelijke druk of nieuwsgierigheid, bij mensen die bijvoorbeeld beginnen met roken om stoer te doen). Bij mij zijn er duidelijke psychologische redenen aan te wijzen, en op momenten dat ik beter in mijn vel zit heb ik geen enkele moeite met weken/maanden/jaren niet roken.

Again, slechts mijn kijk op het onderwerp, als toevoeging op alles wat jij gezegd hebt (en waar ik het grotendeels mee eens ben).

 

[Peacemaker]

Verslaafd zijn is ook een vorm van gevangen zijn, waardoor je hopeloze drang naar vrijheid enorme stress veroorzaakt.

 

[watjehierschrijftblijft]

Verslaving is in mijn ogen absoluut geen ziekte, het is simpelweg een gedragspatroon wat je kan veranderen maar je moet dan wel gemotiveerd zijn en uitzoeken waarom je doet wat je doet.

Hoe kan het drinken van een glas alcohol een ziekte zijn?, slaat natuurlijk helemaal nergens op.
Ik denk zelf dat ze willen dat verslaving een ziekte genoemd kan worden, dan is het behandelbaar met pillen en pillen is geld voor de pillenboer.

 

[Langspeelplaat]

Verslaving is in mijn ogen absoluut geen ziekte, het is simpelweg een gedragspatroon wat je kan veranderen maar je moet dan wel gemotiveerd zijn en uitzoeken waarom je doet wat je doet.

Hoe kan het drinken van een glas alcohol een ziekte zijn?, slaat natuurlijk helemaal nergens op.
Ik denk zelf dat ze willen dat verslaving een ziekte genoemd kan worden, dan is het behandelbaar met pillen en pillen is geld voor de pillenboer.

https://www.jellinek.nl/vraag-antwoord/waarom-is-verslaving-een-hersenziekte/

 

[Psychedelibee]

Hoe kan het drinken van een glas alcohol een ziekte zijn?, slaat natuurlijk helemaal nergens op.

Het drinken van dat glas alcohol is natuurlijk niet de ziekte, maar de ziekte is de drang naar dat glas alcohol of welke andere verslavende handeling dan ook. Waarom zou het nergens op slaan dat een verslaving geen ziekte is volgens jou? Zijn alle psychische aandoeningen dan geen ziekte volgens jou of enkel een verslaving?

 

[Mindless]

Wellicht dat 'ziekte' toch gauw gekoppelt wordt aan het lichamelijke/materiële? Die associatie heb ik er wel wat bij. Dat er in de kern lichamelijk iets verkeerd zou zitten dus.

En als dat niet zo is, wat maakt het dan uit of het (psychische) ziekte of (geestelijke) verslaving wordt genoemd? Er wordt dan met andere woorden naar exact hetzelfde verwezen.

 

[Psychedelibee]

wat maakt het dan uit of het (psychische) ziekte of (geestelijke) verslaving wordt genoemd?

Je kunt zeggen dat er naar hetzelfde verwezen word met andere woorden en dat is ook wel zo. Maar door onderscheid te maken tussen een geestelijke ziekte en een verslaving bagatelliseer je een verslaving. Daarmee zeg je eigenlijk dat een verslaving volledig iemands eigen schuld is en dat die persoon zich niet moet aanstellen.

Hoe je iets verwoord is wel degelijk belangrijk, want het kan dan heel anders overkomen op anderen.

 

[Mindless]

Ja zo, dat is wel waar.

Ik vind het niet per se iemands schuld dat hij/zij verslaafd is, maar het woord verslaving heeft wel een bepaalde lading inderdaad.

 

[Psychedelibee]

Ik vind het niet per se iemands schuld dat hij/zij verslaafd is, maar het woord verslaving heeft wel een bepaalde lading inderdaad.

Verslaving heeft een bepaalde lading inderdaad, maar opzich vind ik dat nog niet eens het probleem. Verslaving zegt eigenlijk perfect wat het, je bent een slaaf van een drug of handeling.

Het ging hierboven ook niet zozeer over of de term verslaving terecht is of niet, maar of een verslaving een ziekte is of niet. Persoonlijk vind ik het raar om bijvoorbeeld een depressie wel een ziekte te noemen, maar een verslaving niet. Het zijn beide ziektes naar mijn idee die ook allebei verschillende oorzaken kunnen hebben. Zowel een depressie of verslaving kan een genetische basis hebben, maar beide kunnen ook door bepaalde gebeurtenissen in iemands leven ontstaan.

 

[MDMAap]

Ik ben van mening dat een verslaving een combinatie van lifestyle (gewoonte) en een ziekte is.

De ziekte zit in je brein, waar het genotsmiddel-naar-keuze de dopamineroutes zo heeft aangepast, dat je als een slaaf hunkert naar je drug. Daarnaast zorgen (fysieke) ongemakken van afkickverschijnselen ervoor dat je het middel grijpt als medicijn tegen de ellende die je dan meemaakt.

Maar wat @steelpan90 hierboven zegt herken ik zeker! Tijdens het ontplooien van mijn verslaving aan opiaten had ik geen reet te doen: Gestopt met studie, twee dagen per week werken, vrienden/familie die wel dagbesteding hadden etc. Ik ging uit verveling en verdoving experimenteren met dingetjes: lekker boeiend als ik achter m'n computer in slaap pleurde, had toch geen reet te doen in m'n ellendige leven.

Toen mijn (geheime) misbruik echter aan het licht kwam, ben ik hier hoofdzakelijk vanaf gekomen door de lifestyle te veranderen:

• Neem de bron van drugs weg
• Zoek hulp en praat erover:
• Vraag jezelf af 'Waarom?' en vind daar het antwoord op.
• Zorg voor een dagbesteding: ik ben volop gaan sporten en heb een nieuwe baan gezocht.

De afkickverschijnselen van opiaten zijn fucked up. De schaamte en spijt richting de buitenwereld was echter vele malen groter. Wees een vent en ziek het uit. De bron van mijn drugs was toch al weg, dus ik had geen uitweg. Aankloppen bij de huisarts is de verslaving in stand houden of op z'n minst uitstellen. Geloof het of niet, maar ondanks de pijn is sporten een ontzettende hulp geweest. Je bent en blijft een dopamine/endorfine junk, dus sport maar tot je neervalt.

Als je me vraagt hoe erg het is om verslaafd te zijn zou ik hier geen kloppende uitleg over kunnen geven. Dat is pas logisch als je het hebt meegemaakt. Zoals velen hierboven al zeggen heb je er op het moment van gebruik geen last van; wat boeit die vergeten verjaardag nou, ik voelde me toch lekker. Pas achteraf zie je in wat een waardeloos mens je was.

Met name het verbergen, bewustzijn van je zelfdestructieve gedrag en tegelijk het in stand houden van je verslaving zijn geestelijk slopend. Daarnaast lijdt je gezondheid er gigantisch onder en kost het veel geld.

Verslaafd zijn is heel erg kut.

 

[watjehierschrijftblijft]

Een depressie is ook geen ziekte naar mijn idee, waarom voel je je depressief?..vaak omdat je je angstig of doelloos voelt of omdat je problemen hebt waarvan je denkt dat ze niet meer op te lossen zijn en ja dan voel je je depressief, anders gaan denken met de daaruit volgende acties zorgt ervoor dat je je niet meer depressief gaat voelen dus is denken dan een ziekte?.

Als alcoholisme een ziekte zou zijn van de hersens (in feite een keuze van het drinken van alcohol die leidt tot veel problemen) zou je in feite elke manier van denken een ziekte kunnen noemen en dat lijkt me niet gegrond.

 

[Fenrir]

Een depressie is ook geen ziekte naar mijn idee, waarom voel je je depressief?..vaak omdat je je angstig of doelloos voelt of omdat je problemen hebt waarvan je denkt dat ze niet meer op te lossen zijn en ja dan voel je je depressief, anders gaan denken met de daaruit volgende acties zorgt ervoor dat je je niet meer depressief gaat voelen dus is denken dan een ziekte?.

Als alcoholisme een ziekte zou zijn van de hersens (in feite een keuze van het drinken van alcohol die leidt tot veel problemen) zou je in feite elke manier van denken een ziekte kunnen noemen en dat lijkt me niet gegrond.

Remko, ben je ooit depressief geweest? Anders moet je, vergeef me mijn taalgebruik, je grote bek gewoon houden.

Sla er anders de DMV eens op na. Generaties aan psychologen en medische professionals zijn het oneens met jouw (ongetwijfeld weldoordachte en goed onderbouwde) mening.

Los van de discussie of je psychische problemen kunt bestempelen als ziekte, is er het feit dat verslaving vaak een lichamelijk aspect heeft, en dat depressie veroorzaakt kan worden door een imbalans van neurotransmitters - en bovendien een keur aan psychosomatische klachten kent.

Ik vind het sowieso onindrukwekkend wanneer men de werkelijkheid subjectief interpreteert om zich superieur te voelen, maar zeker wanneer je de behoefte voelt je op te trekken aan verslaafden en mensen met depressie ben je laag gezonken.

 

[fuby]

Een depressie is ook geen ziekte naar mijn idee, waarom voel je je depressief?..vaak omdat je je angstig of doelloos voelt of omdat je problemen hebt waarvan je denkt dat ze niet meer op te lossen zijn en ja dan voel je je depressief, anders gaan denken met de daaruit volgende acties zorgt ervoor dat je je niet meer depressief gaat voelen dus is denken dan een ziekte?.

Als alcoholisme een ziekte zou zijn van de hersens (in feite een keuze van het drinken van alcohol die leidt tot veel problemen) zou je in feite elke manier van denken een ziekte kunnen noemen en dat lijkt me niet gegrond.

Remco heeft duidelijk idee waar hij over praat. Volgens mij hebben de scholen weer vakantie..

 

[Roze Olifant]

Depressie is inderdaad wel degelijk een ziekte, en biologisch aantoonbaar in de hersenen.

Door vaak een combinatie van omgevings- en genetische factoren ontstaat een disbalans van neurotransmitters in de hersenen. Daarom bestaat de behandeling ook vaak uit (gedrags)therapie én antidepressiva. Hoe zou jij anders de werking van antidepressiva verklaren, Remko?

anders gaan denken met de daaruit volgende acties zorgt ervoor dat je je niet meer depressief gaat voelen dus is denken dan een ziekte?.

Bovenstaande incorrecte gedachtengang is dus precies waarom mensen die depressief zijn zich vaak zo onbegrepen voelen door hun omgeving. Zo simpel is het helaas niet.

 

[Psychedelibee]

Een depressie is ook geen ziekte naar mijn idee, waarom voel je je depressief?..vaak omdat je je angstig of doelloos voelt of omdat je problemen hebt waarvan je denkt dat ze niet meer op te lossen zijn en ja dan voel je je depressief, anders gaan denken met de daaruit volgende acties zorgt ervoor dat je je niet meer depressief gaat voelen dus is denken dan een ziekte?.

Als alcoholisme een ziekte zou zijn van de hersens (in feite een keuze van het drinken van alcohol die leidt tot veel problemen) zou je in feite elke manier van denken een ziekte kunnen noemen en dat lijkt me niet gegrond.

Je hebt duidelijk geen idee waar je het over hebt en je argumentatie is zwak. Het is me nog steeds niet duidelijk waar voor jou dan grens van ziekte ligt of niet?

De hersenen zijn net zo goed onderdeel van het lichaam. Dus waarom zou iets dat mis is in bijvoorbeeld de longen wel een ziekte zijn en iets dat mis is in de hersenen niet? Beide zijn evengoed onderdeel van het lichaam, beide kunnen zowel een genetische oorsprong hebben als ook het gevolg zijn van bepaalde gebeurtenissen.

En hoe ga je een depressie oplossen door anders denken als er een chemische onbalans is in de hersenen? Wat maakt die chemische onbalans dan anders dan een chemische onbalans in de darmen?

 

[watjehierschrijftblijft]

vergeef me mijn taalgebruik, je grote bek gewoon houden.

Sorry maar als we hier elkaar gaan uitschelden is het voor mij klaar.

Hoe zou jij anders de werking van antidepressiva verklaren, Remko?
.

Feit is dat de werking van antidepressiva vaak meer een placebo effect is, en vaak werken deze pillen ook gewoon niet, zoek het maar op als je me niet gelooft

De industrie willen je graag geloven dat het genetisch bepaald is zodat je min of meer gedwongen wordt om hun product te kopen, vergeet niet de kracht die we als mens in ons hebben. We zijn zo velen malen sterker dan we denken dat we zijn.

Ik heb mezelf meer dan slecht/depressief gevoeld, meerdere keren is me voorgesteld om pillen te gaan slikken iets wat ik altijd geweigerd hebt gezien de enorme waslijst aan bijwerkingen alleen al en de afhankelijkheid ervan.

Naar mijn idee is de oplossing niet iets wat van buitenaf moet komen dus hier in het geval medicatie, maar iets wat in je zit namelijk je denken en doen.

Het is ook een welles nietes discussie zonder einde, ik zie het op mijn manier en voel me nu beter dan ooit zonder maar 1 pil te hebben geslikt, simpelweg door mijn leefomstandigheden te veranderen.

p.s., er zullen zeker mensen zijn bij wie het werkt, maar is dat dankzij de pillen of ondanks dat ze ze gebruiken?

 

[watjehierschrijftblijft]

En de grens dat iets een ziekte is aandoening is ook gewoon onduidelijk moet ik zeggen, misschien moeten we het anders noemen/bestempelen?

 

[Roze Olifant]

Feit is dat de werking van antidepressiva vaak meer een placebo effect is, en vaak werken deze pillen ook gewoon niet, zoek het maar op als je me niet gelooft

De industrie willen je graag geloven dat het genetisch bepaald is zodat je min of meer gedwongen wordt om hun product te kopen, vergeet niet de kracht die we als mens in ons hebben. We zijn zo velen malen sterker dan we denken dat we zijn.

Ik heb mezelf meer dan slecht/depressief gevoeld, meerdere keren is me voorgesteld om pillen te gaan slikken iets wat ik altijd geweigerd hebt gezien de enorme waslijst aan bijwerkingen alleen al en de afhankelijkheid ervan.

Naar mijn idee is de oplossing niet iets wat van buitenaf moet komen dus hier in het geval medicatie, maar iets wat in je zit namelijk je denken en doen.

Het is ook een welles nietes discussie zonder einde, ik zie het op mijn manier en voel me nu beter dan ooit zonder maar 1 pil te hebben geslikt, simpelweg door mijn leefomstandigheden te veranderen.

p.s., er zullen zeker mensen zijn bij wie het werkt, maar is dat dankzij de pillen of ondanks dat ze ze gebruiken?

Ik ben medisch/biologisch psycholoog, dus bedankt voor het aanbod, maar ik heb over de jaren heen meer dan genoeg opgezocht hierover.
Dat het niet bij iedereen even effectief is, is natuurlijk waar, maar dat geldt voor ieder bestaand medicijn.
Dat de farmaceutische industrie een bepaalde rol heeft en dat er sprake is van een publicatiebias wat betreft artikelen over antidepressiva is ook waar, maar dat betekent niet dat je dan maar direct al het wetenschappelijke onderzoek dat ooit naar de oorzaken van depressie is gedaan overboord kunt gooien. Daar vlieg je echt volledig uit de bocht.

De oplossing zit hem in de praktijk vaak in de combinatie van de twee. Medicatie om de balans te herstellen, en gedrags/psychotherapie om je denkpatronen aan te pakken. En voor de één doet de medicatie vooral de truc, voor een ander is therapie vooral de oplossing. Áls er al een oplossing is want er zijn ook genoeg mensen die ondanks al hun inzet en motivatie nooit van hun depressie afkomen. Dat jij je beter voelt omdat je je leefomstandigheden hebt veranderd is hartstikke fijn voor je, maar betekent niet dat dit voor iedereen geldt. We zijn nu eenmaal individuen en dat betekent dat we niet over één kam te scheren zijn. Gelukkig maar.

 

[Psychedelibee]

En de grens dat iets een ziekte is aandoening is ook gewoon onduidelijk moet ik zeggen, misschien moeten we het anders noemen/bestempelen?

Ik snap eerlijk gezegd niet waarom je zo'n moeite hebt om een depressie of verslaving een ziekte te noemen. Zoals roze olifant al zegt, vaak is de oplossing een combinatie van medicatie en therapie. En al is de oplossing wel enkel therapie, zoals bij jou het geval, waarom zou het dan in enen geen ziekte meer mogen heten?

 

[StimsalaBanne]

Doet mij beetje hieraan denken....