LSD. Het verboden fruit. Zowel wettelijk, als persoonlijk.
Ruim 4 jaar geleden was de laatste keer dat ik een zegel nam.
Hoewel ik niet al te open wil zijn over deze trip, kwam het erop neer dat ik uren lang heb ervaren hoe het voelt om constant met een mes in je buik gestoken te worden.
Ik heb in deze tijd een mirena spiraal laten plaatsen, en ervoer hier zulke extreme pijn aanvallen door dat ik met enige regelmaat Tramadol nam om normaal te kunnen functioneren in het dagelijks leven.
Voordat ik mijn zegel nam had ik wonder boven wonder geen pijn, maar kreeg ik pas een pijn aanval tijdens mijn trip. Door de bodyload kon ik niet helder nadenken waar deze pijn vandaan kwam, en nam ik dus ook geen pijnstilling.
Het gevolg was dat ik ruim 40 uur wakker ben gebleven, en uren lang het gevoel had neergestoken te worden.
Het psychedelische effect ging over in slaap hallucinaties.
Vanzelfsprekend had deze pijn aanval ook een behoorlijk effect op mijn trip, waardoor ik me in een ware hel bevond. Uiteindelijk ben ik in slaap gevallen toen ik, juist om te slapen, een Tramadol pil nam.
Toen was het genoeg. Ik zou nooit meer trippen.
Ondanks mijn grote liefde voor LSD.
"The feeling, so close, you can reach out and touch it. I never knew I could want something so much, but it’s true."
Vrijdag, 1 februari 2019.
18:00
Ik kom net uit werk en pak mijn fiets, klaar om naar het station te fietsen en om naar mijn vriend, Ernesto, te reizen.
Imelda appt me zojuist dat ze het niet meer gaat redden om af te spreken op het station waar ik moet overstappen, omdat haar bus er ellendig lang over heeft gedaan. In plaats van wachten spreken we af op het station waar we uiteindelijk beide moeten zijn. Om 20:03.
Imelda is een meisje waarmee ik al enorm lang aan het chatten ben online, al weet ik niet precies hoe ik haar heb leren kennen.
Onlangs zijn we er van elkaar achter gekomen dat we beide actief waren op het .info forum, en dus ook beide recreatieve drugsgebruikers zijn. Imelda heeft zelfs enkele van mijn tripreports gelezen, en kan mij nog goed herinneren. Omdat we het online erg goed met elkaar kunnen vinden, hebben we afgesproken om een nacht "iets" te doen met elkaar.
Ik vertelde haar dat Ernesto mij onlangs kennis heeft laten maken met High Hawaiian truffels, en dat we daar beide echt helemaal gek op zijn in verband met de bodyload. Het originele plan is dan ook om truffels te nemen met elkaar, maar het nadeel is dat deze truffels hun werking na 4 uur verliezen en je dan volledig nuchter bent.
Dit lijkt mij enorm zonde, aangezien Imelda bijna het hele land door moet reizen om bij ons te kunnen zijn vannacht.
Na nog een aantal dingen voor te stellen en af te wegen, besluiten we uiteindelijk om LSD te nemen met zijn drieën.
Ik ben hier eerlijk gezegd nogal huiverig voor, gezien ik eigenlijk toch geen LSD meer wil doen. Ik heb het trippen onlangs wel weer opgepakt; ik begon met paddo's, en vervolgens truffels. Op de paar keer dat ik goed heb overgegeven hierop na, is dit eigenlijk wel heel erg goed gevallen telkens.
Ik vraag Imelda over de hoeveelheid van de zegels (220 ug), en besluit uiteindelijk om samen met haar een halve te nemen. Ik licht haar tevens in over mijn angst, en vraag haar en Ernesto om een oogje in het zeil te houden.
Tevens neem ik voor mezelf een benzo mee, iets wat ik tegenwoordig eigenlijk altijd doe als ik ga trippen.
Mijn uitvlucht.
Waar Ernesto en Imelda vannacht alleen gaan trippen op LSD, ben ik van plan om een candyflip te bereiken. In het verleden heb ik dit vaker geprobeerd, maar is dit erg vaak mislukt. Verkeerd gepland, te hoog gedoseerd.. Een echte candyflip bereiken is mij slechts een keer gelukt. En ik hoop enorm dat dit weer gaat lukken.
20:03
Ik loop op het station, check mezelf uit, en zie in de verte Imelda staan.
Haar dialect is het eerste wat mij opvalt, en we omhelzen elkaar als oude vriendinnen die elkaar al jaren niet hebben gezien.
Ik ben enorm zenuwachtig, mede omdat ik haar nu voor de eerste keer zie, en mede omdat ik vannacht voor het eerst weer LSD ga gebruiken. Ik heb geen idee hoe het gaat vallen, en of het echt verkeerd gaat. Is mijn leven over vannacht? Of begint er een nieuw hoofdstuk?
We rijden nog een stuk met de bus, halen wat snacks bij de supermarkt, en komen uiteindelijk aan bij Ernesto.
23:13
Imelda is officieel gepromoveerd tot apotheker op dit punt. Ik kijk verbaasd als blijkt dat de XTC pillen die ik aanzie voor groene hondenbrokken, groene Heineken kratjes blijken te zijn. En op de "merkloze" XTC pil een Audi logo zie staan. Het Audi logo zie ik er nog in, maar ik ben, ondanks "Heineken" die erop geschreven staat, nog steeds niet overtuigd dat dit geen hondenbrokken moeten voorstellen. Ik snap ook niet heel goed waarom je een krat moet namaken, en niet gewoon de vorm van een flesje.. De Heineken kratten zijn hondenbrokken. Einde verhaal.
Imelda waarschuwt me met name voor de Audi pil, die blijkbaar een vrij hoge dosis MDMA bevat. Ze waarschuwt me dat ik die beter niet kan nemen in mijn vage bui; dat het dan echt verkeerd kan aflopen.
Afblijven van de Audi pil.
Begrepen.
De eerste blunder vanavond gebeurd als ik mijn LSD zegel door midden knip, en de andere helft spontaan beland in de asbak. Zonde, maar misschien heb ik wel gewoon genoeg aan een halve zegel. Ik merk dat ik wel redelijk aan het trillen ben, en me zenuwachtig voel. Ik ben me erg bewust van de Oxazepam die ik heb liggen op het kastje naast me, en hoop dat ik die niet ga vergeten als ik slecht ga vannacht.
Ondanks mijn zenuwen, ben ik wel de eerste die de zegel in haar mond heeft. We lachen.
Ik zet mijn wekker om 01:13, precies 2 uur na inname van de LSD.
Ik hoop dat ik niet te vroeg ben, of te hoog doseer. Ik hou er rekening mee dat mijn poging om een candyflip te bereiken kan gaan mislukken; dat is prima. Het zou fijn zijn als het lukt, maar anders is het prima. Ik ben tenslotte gek op XTC, dus ik zal me sowieso prima gaan vermaken vannacht.
Ik trip nu op ongeveer 110 ug lsd. De eerste effecten begin ik te voelen na ongeveer een half uur. De gespikkelde muur begint zachter te worden, en ik merk ook een sterke verandering in kleur.
Naast mij staat een lamp, die de kleuren van de gezichten van zowel mijn vriend, als Imelda, verandert. Imelda's gezicht wordt oranje, en Ernesto wordt rood.
De muur verandert in een soort blauw, paars. De keuken is fel groen.
Ongeveer een uur later voel ik, buiten de verandering van kleur, een enorm fijne high op komen. Ik heb nog nooit een XTC achtige high ervaren op alleen LSD. Echter voel ik me nu echt ontzettend fijn. Mijn vriend weet mij te vertellen dat dit er waarschijnlijk mee te maken heeft dat dit hele zuivere, goede zegels zijn daardoor.
Buiten dat ik een XTC achtige high ervaar, voel ik me ook ontzettend arrogant en overmoedig worden. Een gevoel die mij op de cocaïne onbekend is, maar zich nu ineens laat zien.
Ook word ik ontzettend spraakzaam, en ben ik tot het irritante aan toe iedereen aan het "verblijden" met het geluid van mijn stem en eindeloze gesprekken. Eerlijk gezegd heb ik er niet bepaald erg in dat ik zo verschrikkelijk veel aan het praten ben, zeker omdat ik meestal compleet stil val op psychedelica. Maar vanavond is anders. Vanavond praat ik het meest. Hoewel ik wel meermaals erop gewezen word dat ik echt teveel aan het praten ben.
01:13
Ik hoor een vreemd geluid.. we zitten nu 2 uur in de trip. We hebben nog niet veel ondernomen, en zijn met name aan het kletsen met elkaar en naar house muziek aan het luisteren.
In eerste instantie hoor ik vaag wel een geluid, maar heb ik werkelijk geen flauw idee waar dit geluid vandaan kan komen. Hoor ik nu stemmen die er niet zijn? Heeft deze trip me schizofreen gemaakt? Mijn leven.. is over.. Ik heb het echt goed verpest nu.
"Je wekker gaat!" zegt een oplettende stem.
Imelda wijst naar mijn telefoon die oplicht, en opgelucht zet ik mijn wekker uit. De eerste overwinning van vannacht! Ik ben niet schizofreen geworden! Het is gewoon een reminder dat ik mijn XTC in mag nemen, alhoewel ik het nog wel vrij vroeg vind.
Ik uit dat ik wel felle kleuren zie, en een fijne bodyload voel, maar nog zeker geen visuals zie. Ik vertel Imelda en Ernesto dat ik nu wel XTC ga innemen, maar waarschijnlijk een halve zegel erbij neem als ik eenmaal op mijn piek zit. Ik wil erg graag langzaam beginnen met trippen, maar zo laag hoeft nou ook weer niet.. ik zou het erg fijn vinden om alsnog visuals te zien overal, en dat is op dit moment gewoon totaal niet aanwezig.
Imelda en Ernesto, die inmiddels wel al een hele zegel op hebben, zeggen dat zij wel al goed aan het trippen zijn en duidelijk visuals zien overal.
Ik ben jaloers, ik wil dat ook! Ik ga nu zo goed.. tegelijkertijd ben ik ook bang dat als ik een halve zegel erbij neem, ik alsnog fout ga en het verpest voor mezelf. Plus dat ik bang ben dat ik daardoor mijn candyflip echt ga verpesten. Maar op deze manier blijven trippen de rest van de avond is ook niet bepaald hoe ik me deze nacht had voorgesteld.. Ik besluit af te wachten hoe ik me voel als mijn XTC begint te pieken, en neem een pil.
Rond 2 uur merk ik dat de stemmen van Ernesto en Imelda metaal achtig beginnen te klinken. Geluiden om mij heen worden vager en klinken verder weg, en ik weet dat dit een van de eerste tekenen is dat mijn pil begint in te werken. Het inwerken van XTC vergelijk ik altijd met het gevoel dat je krijgt voordat je gaat flauwvallen, maar met name de geluiden die steeds verder weg lijken te klinken is voor mij een teken dat ik binnen nu en 10 minuten op mijn piek raak.
Om het zekere voor het onzekere te nemen, loop ik nog snel even naar de wc. Ik houd er rekening mee dat ik straks een aantal uren niet meer kan plassen, en besluit mijn blaas nog even snel te legen. Wanneer ik weer terug kom en plaats neem op de bank, begint mijn piek.
De candyflip is niet gelukt.
De high/bodyload van de LSD verdwijnt langzaam maar zeker, en maakt plaats voor een zeer intense XTC trip. De pil die ik heb genomen schijnt rond de 200/220 mg MDMA te bevatten; deze pillen zijn getest. Gezien het feit dat ik een volledige pil heb ingenomen begin ik te vermoeden dat ik of te licht aan het trippen was, of een te zware dosis MDMA naar binnen heb gekregen. Eigenlijk is het wel een combinatie van beide.
Ik voel me ontzettend fijn.. en dat is tof! Maar ik waag nog een laatste poging om een candyflip te behalen.
Ik neem nog een halve zegel.
"Día de Muertos has begun, it’s the one night of the year our ancestors can come visit us."
Terwijl ik een halve zegel met goede moed tegen mijn gehemelte plak, besluiten we een film te gaan kijken.
Mijn favoriete trip film is Moana (of Vaiana, in het Nederlands), ik heb deze film al 2 keer gezien op truffels en paddo's en heb me echt dik vermaakt hiermee. Zoals Netflix helaas wel vaker flikt, is Moana helaas eraf gehaald en kunnen we deze onmogelijk bekijken.. het mooie van een film kijken terwijl je aan het trippen bent is dat ik naderhand vaak nog steeds niet weet waar het nou over ging. Ik ben tijdens het kijken veel te geconcentreerd bezig met de kleuren, en een orgasmisch hoogtepunt te bereiken als het gaat om iets intens mooi vinden.
We komen erachter dat Coco op Netflix is geplaatst, een film die ik en Ernesto maanden geleden in 3D hebben gezien en gekeurd in de bioscoop.
Ik had me erop verheugd om Imelda kennis te laten maken met Moana, maar Coco is een ontzettend goed alternatief! Disney Pixar is tevens God in de ogen van psychedelica.
Direct als we Coco opzetten worden we meegezogen in de film. Ik geloof dat iedereen op dit punt hoopt dat ik eindelijk mijn klep dicht houd. Helaas maken mijn eindeloze gesprekken nu plaats voor een constante "Oh wat mooi!", "Wat prachtig!", "Die kleuren!", "Wauw!"; als een kind dat voor het eerst een Disney film in de bioscoop ziet.
Onopgemerkt weet de extra zegel LSD mijn mond uiteindelijk te snoeren wanneer deze (vrij snel) inwerkt. Mijn ogen worden zo groot als schoteltjes, en ik begin door te krijgen dat de film mij volledig opslokt.
Coco is een film die gaat over een jonge muzikant die per ongeluk terecht komt in het land der doden, en als thema het Mexicaanse feest Dag van de Doden heeft.
Het is een intens kleurrijke film met ontzettend veel gevoel, en fijne muziek.
Terwijl de LSD aan het inwerken is, merk ik dat de film steeds intenser wordt en ik er compleet ingezogen word. De film kruipt langzaam maar zeker tot buiten de randen van het televisiescherm, en ineens ben ik niet meer naar een film aan het kijken: Ik lééf in de film. Er ontstaat een explosie van kleuren, visuals, en een compleet nieuwe dimensie.
Ik heb niet meer het gevoel in mijn lichaam op de bank te zitten, maar echt in de wereld van Coco te leven. Elke emotie voel ik, en het lijkt alsof de muziek zich diep in mij nestelt. In mijn huid. Naar mijn organen. Tot in mijn botten. Ik ben een met alle personages in de film, en er opent zich een compleet nieuwe wereld.
Ik raak in een soort trance, en trip op de extreem mooie kleuren en effecten in de film. Buiten dat merk ik dat ik steeds meer visuals begin te zien, die zich aanpassen naar mijn gevoel. Hoe hoger ik kom qua gevoel op de MDMA, hoe kleurrijker de visuals worden. De visuals passen zich aan naar mijn high, en mijn high past zich aan naar de visuals.
Ik ben aan het candyflippen. Het is gelukt!
Beide substanties weten zich in een perfecte vorm met elkaar te vermengen en te uiten, en ik ben intens gelukkig dat het eindelijk toch is gelukt.
Ik vergeet compleet wie er naast me zit, en waar ik ben.
Alles wat ik weet, is dat ik deze plek nooit meer wil verlaten!
Aan alles komt helaas een eind.. en zo ook aan Coco. Wanneer de film eindigt word ik overspoeld met visuals in de kamer, en zie ik overal om mij heen mooie, felle kleuren. Ik merk dat de visuals zich enorm hebben aangepast aan de film, en het kleuren schema uit zich over de muren en over de gezichten van Imelda en Ernesto. Vooral Imelda's gezicht lijkt op een soort vissenkom met een verblindende oranje gloed, omdat ik telkens vissen zie zwemmen over haar gezicht in een soort patroon.
De voornaamste visuele effecten die ik zie zijn ogen, en dit was vroeger al een heel kenmerkend iets in mijn LSD trips. Buiten dat ik een enorme fan blijf van de visuals van natuurlijke psychedelica zoals paddo's en DMT (deze lijken veel echter, en zijn ook veel goddelijker) ben ik nog steeds verbaasd over de pracht van de beelden die ik om mij heen zie.
Zonder dat ik er echt erg in heb sluit ik mijn ogen en begin ik heftig te trippen op mijn closed eye visuals. Deze bestaan uit verscheidene, kleurrijke fractals die zich in een soort dans over elkaar bewegen. Ze kussen me, strelen me, en nemen me mee in een wereld die normaliter onzichtbaar lijkt.
De XTC en de LSD omhelzen elkaar en delen samen hun liefde met me, alsof ik een soort dochter ben van deze candyflip. Er is geen enkel woord die recht heeft deze unieke ervaring te omschrijven, zeker het woord "candyflip" niet. Ik voel me.. welkom.
Op een gegeven moment kom ik op het geniale plan om buiten een wandeling te maken. Ik heb het warm, en ik heb eigenlijk wel een bewegingsdrang. Imelda en Ernesto weerhouden me hier gelukkig van door me te overtuigen dat het echt verschrikkelijk koud is buiten. Imelda is vooral bang dat we ineens politie tegenkomen op straat, en we gepakt worden voor drugsgebruik in het openbaar. Uiteindelijk denk ik dat het ook niet zo'n heel puik plan is om met een mopshond bakkes over straat te wandelen.. dus we blijven thuis.
Ernesto zet onder andere KSHMR op, en we beginnen lekker te kletsen met elkaar.
Ik neem vol voldoening hijsjes van mijn nieuwe vaporizer, wetende dat mijn longen niet zo verschrikkelijk verkoold zullen voelen morgen als normaal gesproken.
Ik merk dat ik toch wel moet plassen, en ga naar het toilet.
Het vervelende aan een candyflip is dat je niet alleen niet kunt plassen doordat je zo gespannen bent, maar dat je ook afgeleid bent door de patronen die over de muren en de vloer kruipen.
Ik ben blij dat ik thuis ben, want nu kan ik in alle rust gewoon (letterlijk) een uur op het toilet zitten en proberen mijn blaas te legen. In gedachte zie ik ineens 2 Aziatische mannen voor me staan, een soort bodybuilders, die zich fanatiek over mij heen buigen en me toejuichen om te plassen.
Na een uur lukt dit uiteindelijk, maar helaas is mijn trip op dit moment ook bijna tot zijn einde gekomen.
Mijn kleding is volledig nat van het zweet en de inspanning, en ik merk dat ik niet lekker word. Als ik de wc uitloop merk ik dat het zwart word voor mijn ogen, en ik ben ontzettend duizelig.
Ik moet zitten, ik ga flauwvallen. Ik moet zitten. Ik moet zitten. Waar is de bank? Ik ga vallen.
Ik probeer te lopen, maar dit lukt niet. Ik loop tegen de salontafel aan, en net op het punt dat ik me wil laten vallen vangt Ernesto me op. Hij begeleid me geschrokken naar de bank toe, en ik merk dat zowel Ernesto en Imelda bezorgd om me zijn.
Ik zeg dat ik heel erg moe ben, en me niet goed voel. Ik ben niet misselijk, maar ik sta wel nog steeds op het punt om out te gaan. Ik vermoed dat een combinatie van oververhitting en oververmoeidheid hier de oorzaak van zijn.
Ik besluit om in bed te gaan liggen; Imelda komt naast me liggen, en Ernesto ligt op de bank.
Terwijl ik telkens wegval en wakker word zie en hoor ik dat Imelda en Ernesto naar een soort marathon van Takeshi's Castle op Comedy Central kijken. In mijn beleving zijn ze hier ruim 5 uur non stop naar aan het kijken, en ik vind het maar raar dat ze hier zo op gebrand zijn terwijl we meer dan 500 zenders hebben en interactieve tv.
Vooral de sarcastische stem van Katja Schuurman de hele tijd erdoorheen irriteert me mateloos; hoewel ik hun obsessie voor dit programma toch wel enorm grappig vind.
De kater is niet te min. Ik merk dat ik vrij heftig getript heb op een upper, en ik voel me de hele dag ziek en zwak. Ik voel constant aan mijn sleutelbenen en heb het gevoel alsof ik 5 kilo ben afgevallen. Ik ben duizelig. En ik ben heel erg blij dat we geen boodschappen meer hoeven te doen.
Ik voel me trots als ik het voor elkaar krijg een half koekje naar binnen te werken; verder blijf ik trouw aan mijn ijskoffie.
We spenderen de rest van de dag in bed, en kijken nog een paar afleveringen van Dark Tourist. Ernesto is veel aan het slapen, en Imelda en ik zijn veel aan het praten met elkaar. Wat me vooral opvalt is dat we op persoonlijk vlak zo goed klikken met elkaar; alsof we elkaar al jaren in het echt kennen.
Laat in de middag vertrekt Imelda naar het buitenland, ze heeft nog een lange reis te gaan. Ik verdoe mijn tijd met kijken wat er op Netflix staat, en eindig uiteindelijk bij een nieuwe anime: My roommate is a cat.
Op zondag voel ik me iets beter, ik krijg iets meer naar binnen, maar ik voel me nog steeds erg brak. Ik heb met name veel pijn in mijn rug omdat ik zoveel op bed heb gelegen, maar ik ben blij dat ik toch wat meer voedsel kan verdragen vergeleken met zaterdag. Zo'n (lichamelijke) kater als deze heb ik nog niet eerder meegemaakt, maar ik sla me er doorheen.
Als ik in de trein zit naar huis besluit iemand om zelfmoord te plegen voor mijn trein. Ik sta uren vast op het spoor, en zie verscheidene politie agenten en ambulance personeel buiten zoeken naar de lichaamsdelen. Ik heb dit een keer eerder meegemaakt, jaren geleden, en houd er rekening mee dat ik voor middernacht waarschijnlijk niet thuis ben. Ik licht mijn vriend in over de telefoon, en vertel hem dat er een mogelijkheid is dat ik weer terug ga naar zijn huis als het me niet lukt om mijn eigen huis te bereiken vanavond. Het is tenslotte al laat.
Na zo'n 3 uur stil te hebben gestaan kunnen we eindelijk verder rijden. Ik stap over op een andere trein die gelukkig wel rijd; er is een gigantisch oponthoud in deze regio wat aan gaat treinen. Er rijd praktisch niks meer, maar de NS heeft deze trein gelukkig ingezet voor de mensen die in de trein zaten waar deze persoon voor is gesprongen om ons toch nog veilig op onze bestemming te krijgen.
Buiten mijn gigantische kater om ben ik blij dat ik toch nog enigszins empathie kan opbrengen voor de machinist en het personeel die daar nog bezig zijn. Ik vind het in en in triest, waardoor ik het eigenlijk niet eens zo heel storend vind dat ik zo lang doe over mijn reis.
Bij thuiskomst meld ik me aan bij drugsforum.nl
Ik gebruik mijn oude gebruikersnaam als op .info, en hoop dat ik hier mijn toekomstige reizen kwijt kan in de vorm van tripreports.
Mijn grootste trots blijft mijn report over mijn breakthrough op DMT, en ik hoop dat ik in de toekomst nog zo'n report kan gaan schrijven. Ik heb eigenlijk wel weer heel veel zin om te trippen op DMT binnenkort, en ben wel heel benieuwd hoe dit gaat voelen als ik het vermeng met cannabis in een joint. Ik ben sinds kort helemaal verliefd geworden op O.G Kush, en denk dat dit een perfecte combinatie kan zijn. Ik ben nog niet klaar om weer een breakthrough te ervaren; hoe verlossend en bevrijdend ik me ook voelde toen ik ego-dood in een andere dimensie zweefde.
Ik mis gewoon de prachtige visuals die ik toen zag.
Als ik op de weegschaal ga staan zie ik dat ik precies 2 kilo ben afgevallen sinds vrijdag; die komt hard aan. Blijkbaar heb ik toch echt het uiterste uit mijn lichaam gehaald dit weekend.
Met de mooie ervaringen van mijn eerste LSD trip in gedachte open ik mijn laptop, ik zet KSHMR op, open het forum, en begin met schrijven..
PS. Om misverstanden te voorkomen: Ook al had ik het gevoel in een andere dimensie te verkeren tijdens de Coco film wil ik dit zeker niet vergelijken met een ego-dood ervaring. Deze ervaring is compleet anders dan de keer dat ik écht ego-dood was, en hier was de dosis tenslotte ook veel te laag voor. Een intense film bekijken zoals deze kan je echt op een andere planeet slingeren, maar is zeker niet vergelijkbaar met een ervaring op bijvoorbeeld DMT.
Een trip beschrijven in woorden blijft verdomd lastig; ik hoop met deze gifs, die rechtstreeks afkomstig zijn van de film, een idee te geven van hoe de trip er voor mij heeft uitgezien.
De namen in dit tripreport zijn gefingeerd om de privacy van mijn vriend en vriendin te waarborgen.
Mijn top 5 mooiste uitspraken deze trip:
"Regenboogblug"
"Legenboogblug"
"En dan denk ik bij mezelf.. meid.. blijf jij lekker in je tv scherm."
"Bijzondere muur. Heb je textuurverf gebruikt? Ik zie bij de lamp vrij helder spikkels zitten, maar voorderest is je muur toch aardig smooth. Creatief!"
"Bowser (onze kat) is toch wel echt verdomd lelijk. Het is normaal een prachtkat, dus ik geloof dat ik toch niet zo nuchter ben als ik dacht."
Ruim 4 jaar geleden was de laatste keer dat ik een zegel nam.
Hoewel ik niet al te open wil zijn over deze trip, kwam het erop neer dat ik uren lang heb ervaren hoe het voelt om constant met een mes in je buik gestoken te worden.
Ik heb in deze tijd een mirena spiraal laten plaatsen, en ervoer hier zulke extreme pijn aanvallen door dat ik met enige regelmaat Tramadol nam om normaal te kunnen functioneren in het dagelijks leven.
Voordat ik mijn zegel nam had ik wonder boven wonder geen pijn, maar kreeg ik pas een pijn aanval tijdens mijn trip. Door de bodyload kon ik niet helder nadenken waar deze pijn vandaan kwam, en nam ik dus ook geen pijnstilling.
Het gevolg was dat ik ruim 40 uur wakker ben gebleven, en uren lang het gevoel had neergestoken te worden.
Het psychedelische effect ging over in slaap hallucinaties.
Vanzelfsprekend had deze pijn aanval ook een behoorlijk effect op mijn trip, waardoor ik me in een ware hel bevond. Uiteindelijk ben ik in slaap gevallen toen ik, juist om te slapen, een Tramadol pil nam.
Toen was het genoeg. Ik zou nooit meer trippen.
Ondanks mijn grote liefde voor LSD.
"The feeling, so close, you can reach out and touch it. I never knew I could want something so much, but it’s true."
Vrijdag, 1 februari 2019.
18:00
Ik kom net uit werk en pak mijn fiets, klaar om naar het station te fietsen en om naar mijn vriend, Ernesto, te reizen.
Imelda appt me zojuist dat ze het niet meer gaat redden om af te spreken op het station waar ik moet overstappen, omdat haar bus er ellendig lang over heeft gedaan. In plaats van wachten spreken we af op het station waar we uiteindelijk beide moeten zijn. Om 20:03.
Imelda is een meisje waarmee ik al enorm lang aan het chatten ben online, al weet ik niet precies hoe ik haar heb leren kennen.
Onlangs zijn we er van elkaar achter gekomen dat we beide actief waren op het .info forum, en dus ook beide recreatieve drugsgebruikers zijn. Imelda heeft zelfs enkele van mijn tripreports gelezen, en kan mij nog goed herinneren. Omdat we het online erg goed met elkaar kunnen vinden, hebben we afgesproken om een nacht "iets" te doen met elkaar.
Ik vertelde haar dat Ernesto mij onlangs kennis heeft laten maken met High Hawaiian truffels, en dat we daar beide echt helemaal gek op zijn in verband met de bodyload. Het originele plan is dan ook om truffels te nemen met elkaar, maar het nadeel is dat deze truffels hun werking na 4 uur verliezen en je dan volledig nuchter bent.
Dit lijkt mij enorm zonde, aangezien Imelda bijna het hele land door moet reizen om bij ons te kunnen zijn vannacht.
Na nog een aantal dingen voor te stellen en af te wegen, besluiten we uiteindelijk om LSD te nemen met zijn drieën.
Ik ben hier eerlijk gezegd nogal huiverig voor, gezien ik eigenlijk toch geen LSD meer wil doen. Ik heb het trippen onlangs wel weer opgepakt; ik begon met paddo's, en vervolgens truffels. Op de paar keer dat ik goed heb overgegeven hierop na, is dit eigenlijk wel heel erg goed gevallen telkens.
Ik vraag Imelda over de hoeveelheid van de zegels (220 ug), en besluit uiteindelijk om samen met haar een halve te nemen. Ik licht haar tevens in over mijn angst, en vraag haar en Ernesto om een oogje in het zeil te houden.
Tevens neem ik voor mezelf een benzo mee, iets wat ik tegenwoordig eigenlijk altijd doe als ik ga trippen.
Mijn uitvlucht.
Waar Ernesto en Imelda vannacht alleen gaan trippen op LSD, ben ik van plan om een candyflip te bereiken. In het verleden heb ik dit vaker geprobeerd, maar is dit erg vaak mislukt. Verkeerd gepland, te hoog gedoseerd.. Een echte candyflip bereiken is mij slechts een keer gelukt. En ik hoop enorm dat dit weer gaat lukken.
20:03
Ik loop op het station, check mezelf uit, en zie in de verte Imelda staan.
Haar dialect is het eerste wat mij opvalt, en we omhelzen elkaar als oude vriendinnen die elkaar al jaren niet hebben gezien.
Ik ben enorm zenuwachtig, mede omdat ik haar nu voor de eerste keer zie, en mede omdat ik vannacht voor het eerst weer LSD ga gebruiken. Ik heb geen idee hoe het gaat vallen, en of het echt verkeerd gaat. Is mijn leven over vannacht? Of begint er een nieuw hoofdstuk?
We rijden nog een stuk met de bus, halen wat snacks bij de supermarkt, en komen uiteindelijk aan bij Ernesto.
23:13
Imelda is officieel gepromoveerd tot apotheker op dit punt. Ik kijk verbaasd als blijkt dat de XTC pillen die ik aanzie voor groene hondenbrokken, groene Heineken kratjes blijken te zijn. En op de "merkloze" XTC pil een Audi logo zie staan. Het Audi logo zie ik er nog in, maar ik ben, ondanks "Heineken" die erop geschreven staat, nog steeds niet overtuigd dat dit geen hondenbrokken moeten voorstellen. Ik snap ook niet heel goed waarom je een krat moet namaken, en niet gewoon de vorm van een flesje.. De Heineken kratten zijn hondenbrokken. Einde verhaal.
Imelda waarschuwt me met name voor de Audi pil, die blijkbaar een vrij hoge dosis MDMA bevat. Ze waarschuwt me dat ik die beter niet kan nemen in mijn vage bui; dat het dan echt verkeerd kan aflopen.
Afblijven van de Audi pil.
Begrepen.
De eerste blunder vanavond gebeurd als ik mijn LSD zegel door midden knip, en de andere helft spontaan beland in de asbak. Zonde, maar misschien heb ik wel gewoon genoeg aan een halve zegel. Ik merk dat ik wel redelijk aan het trillen ben, en me zenuwachtig voel. Ik ben me erg bewust van de Oxazepam die ik heb liggen op het kastje naast me, en hoop dat ik die niet ga vergeten als ik slecht ga vannacht.
Ondanks mijn zenuwen, ben ik wel de eerste die de zegel in haar mond heeft. We lachen.
Ik zet mijn wekker om 01:13, precies 2 uur na inname van de LSD.
Ik hoop dat ik niet te vroeg ben, of te hoog doseer. Ik hou er rekening mee dat mijn poging om een candyflip te bereiken kan gaan mislukken; dat is prima. Het zou fijn zijn als het lukt, maar anders is het prima. Ik ben tenslotte gek op XTC, dus ik zal me sowieso prima gaan vermaken vannacht.
Ik trip nu op ongeveer 110 ug lsd. De eerste effecten begin ik te voelen na ongeveer een half uur. De gespikkelde muur begint zachter te worden, en ik merk ook een sterke verandering in kleur.
Naast mij staat een lamp, die de kleuren van de gezichten van zowel mijn vriend, als Imelda, verandert. Imelda's gezicht wordt oranje, en Ernesto wordt rood.
De muur verandert in een soort blauw, paars. De keuken is fel groen.
Ongeveer een uur later voel ik, buiten de verandering van kleur, een enorm fijne high op komen. Ik heb nog nooit een XTC achtige high ervaren op alleen LSD. Echter voel ik me nu echt ontzettend fijn. Mijn vriend weet mij te vertellen dat dit er waarschijnlijk mee te maken heeft dat dit hele zuivere, goede zegels zijn daardoor.
Buiten dat ik een XTC achtige high ervaar, voel ik me ook ontzettend arrogant en overmoedig worden. Een gevoel die mij op de cocaïne onbekend is, maar zich nu ineens laat zien.
Ook word ik ontzettend spraakzaam, en ben ik tot het irritante aan toe iedereen aan het "verblijden" met het geluid van mijn stem en eindeloze gesprekken. Eerlijk gezegd heb ik er niet bepaald erg in dat ik zo verschrikkelijk veel aan het praten ben, zeker omdat ik meestal compleet stil val op psychedelica. Maar vanavond is anders. Vanavond praat ik het meest. Hoewel ik wel meermaals erop gewezen word dat ik echt teveel aan het praten ben.
01:13
Ik hoor een vreemd geluid.. we zitten nu 2 uur in de trip. We hebben nog niet veel ondernomen, en zijn met name aan het kletsen met elkaar en naar house muziek aan het luisteren.
In eerste instantie hoor ik vaag wel een geluid, maar heb ik werkelijk geen flauw idee waar dit geluid vandaan kan komen. Hoor ik nu stemmen die er niet zijn? Heeft deze trip me schizofreen gemaakt? Mijn leven.. is over.. Ik heb het echt goed verpest nu.
"Je wekker gaat!" zegt een oplettende stem.
Imelda wijst naar mijn telefoon die oplicht, en opgelucht zet ik mijn wekker uit. De eerste overwinning van vannacht! Ik ben niet schizofreen geworden! Het is gewoon een reminder dat ik mijn XTC in mag nemen, alhoewel ik het nog wel vrij vroeg vind.
Ik uit dat ik wel felle kleuren zie, en een fijne bodyload voel, maar nog zeker geen visuals zie. Ik vertel Imelda en Ernesto dat ik nu wel XTC ga innemen, maar waarschijnlijk een halve zegel erbij neem als ik eenmaal op mijn piek zit. Ik wil erg graag langzaam beginnen met trippen, maar zo laag hoeft nou ook weer niet.. ik zou het erg fijn vinden om alsnog visuals te zien overal, en dat is op dit moment gewoon totaal niet aanwezig.
Imelda en Ernesto, die inmiddels wel al een hele zegel op hebben, zeggen dat zij wel al goed aan het trippen zijn en duidelijk visuals zien overal.
Ik ben jaloers, ik wil dat ook! Ik ga nu zo goed.. tegelijkertijd ben ik ook bang dat als ik een halve zegel erbij neem, ik alsnog fout ga en het verpest voor mezelf. Plus dat ik bang ben dat ik daardoor mijn candyflip echt ga verpesten. Maar op deze manier blijven trippen de rest van de avond is ook niet bepaald hoe ik me deze nacht had voorgesteld.. Ik besluit af te wachten hoe ik me voel als mijn XTC begint te pieken, en neem een pil.
Rond 2 uur merk ik dat de stemmen van Ernesto en Imelda metaal achtig beginnen te klinken. Geluiden om mij heen worden vager en klinken verder weg, en ik weet dat dit een van de eerste tekenen is dat mijn pil begint in te werken. Het inwerken van XTC vergelijk ik altijd met het gevoel dat je krijgt voordat je gaat flauwvallen, maar met name de geluiden die steeds verder weg lijken te klinken is voor mij een teken dat ik binnen nu en 10 minuten op mijn piek raak.
Om het zekere voor het onzekere te nemen, loop ik nog snel even naar de wc. Ik houd er rekening mee dat ik straks een aantal uren niet meer kan plassen, en besluit mijn blaas nog even snel te legen. Wanneer ik weer terug kom en plaats neem op de bank, begint mijn piek.
De candyflip is niet gelukt.
De high/bodyload van de LSD verdwijnt langzaam maar zeker, en maakt plaats voor een zeer intense XTC trip. De pil die ik heb genomen schijnt rond de 200/220 mg MDMA te bevatten; deze pillen zijn getest. Gezien het feit dat ik een volledige pil heb ingenomen begin ik te vermoeden dat ik of te licht aan het trippen was, of een te zware dosis MDMA naar binnen heb gekregen. Eigenlijk is het wel een combinatie van beide.
Ik voel me ontzettend fijn.. en dat is tof! Maar ik waag nog een laatste poging om een candyflip te behalen.
Ik neem nog een halve zegel.
"Día de Muertos has begun, it’s the one night of the year our ancestors can come visit us."
Terwijl ik een halve zegel met goede moed tegen mijn gehemelte plak, besluiten we een film te gaan kijken.
Mijn favoriete trip film is Moana (of Vaiana, in het Nederlands), ik heb deze film al 2 keer gezien op truffels en paddo's en heb me echt dik vermaakt hiermee. Zoals Netflix helaas wel vaker flikt, is Moana helaas eraf gehaald en kunnen we deze onmogelijk bekijken.. het mooie van een film kijken terwijl je aan het trippen bent is dat ik naderhand vaak nog steeds niet weet waar het nou over ging. Ik ben tijdens het kijken veel te geconcentreerd bezig met de kleuren, en een orgasmisch hoogtepunt te bereiken als het gaat om iets intens mooi vinden.
We komen erachter dat Coco op Netflix is geplaatst, een film die ik en Ernesto maanden geleden in 3D hebben gezien en gekeurd in de bioscoop.
Ik had me erop verheugd om Imelda kennis te laten maken met Moana, maar Coco is een ontzettend goed alternatief! Disney Pixar is tevens God in de ogen van psychedelica.
Direct als we Coco opzetten worden we meegezogen in de film. Ik geloof dat iedereen op dit punt hoopt dat ik eindelijk mijn klep dicht houd. Helaas maken mijn eindeloze gesprekken nu plaats voor een constante "Oh wat mooi!", "Wat prachtig!", "Die kleuren!", "Wauw!"; als een kind dat voor het eerst een Disney film in de bioscoop ziet.
Onopgemerkt weet de extra zegel LSD mijn mond uiteindelijk te snoeren wanneer deze (vrij snel) inwerkt. Mijn ogen worden zo groot als schoteltjes, en ik begin door te krijgen dat de film mij volledig opslokt.
Coco is een film die gaat over een jonge muzikant die per ongeluk terecht komt in het land der doden, en als thema het Mexicaanse feest Dag van de Doden heeft.
Het is een intens kleurrijke film met ontzettend veel gevoel, en fijne muziek.
Terwijl de LSD aan het inwerken is, merk ik dat de film steeds intenser wordt en ik er compleet ingezogen word. De film kruipt langzaam maar zeker tot buiten de randen van het televisiescherm, en ineens ben ik niet meer naar een film aan het kijken: Ik lééf in de film. Er ontstaat een explosie van kleuren, visuals, en een compleet nieuwe dimensie.
Ik heb niet meer het gevoel in mijn lichaam op de bank te zitten, maar echt in de wereld van Coco te leven. Elke emotie voel ik, en het lijkt alsof de muziek zich diep in mij nestelt. In mijn huid. Naar mijn organen. Tot in mijn botten. Ik ben een met alle personages in de film, en er opent zich een compleet nieuwe wereld.
Ik raak in een soort trance, en trip op de extreem mooie kleuren en effecten in de film. Buiten dat merk ik dat ik steeds meer visuals begin te zien, die zich aanpassen naar mijn gevoel. Hoe hoger ik kom qua gevoel op de MDMA, hoe kleurrijker de visuals worden. De visuals passen zich aan naar mijn high, en mijn high past zich aan naar de visuals.
Ik ben aan het candyflippen. Het is gelukt!
Beide substanties weten zich in een perfecte vorm met elkaar te vermengen en te uiten, en ik ben intens gelukkig dat het eindelijk toch is gelukt.
Ik vergeet compleet wie er naast me zit, en waar ik ben.
Alles wat ik weet, is dat ik deze plek nooit meer wil verlaten!
Aan alles komt helaas een eind.. en zo ook aan Coco. Wanneer de film eindigt word ik overspoeld met visuals in de kamer, en zie ik overal om mij heen mooie, felle kleuren. Ik merk dat de visuals zich enorm hebben aangepast aan de film, en het kleuren schema uit zich over de muren en over de gezichten van Imelda en Ernesto. Vooral Imelda's gezicht lijkt op een soort vissenkom met een verblindende oranje gloed, omdat ik telkens vissen zie zwemmen over haar gezicht in een soort patroon.
De voornaamste visuele effecten die ik zie zijn ogen, en dit was vroeger al een heel kenmerkend iets in mijn LSD trips. Buiten dat ik een enorme fan blijf van de visuals van natuurlijke psychedelica zoals paddo's en DMT (deze lijken veel echter, en zijn ook veel goddelijker) ben ik nog steeds verbaasd over de pracht van de beelden die ik om mij heen zie.
Zonder dat ik er echt erg in heb sluit ik mijn ogen en begin ik heftig te trippen op mijn closed eye visuals. Deze bestaan uit verscheidene, kleurrijke fractals die zich in een soort dans over elkaar bewegen. Ze kussen me, strelen me, en nemen me mee in een wereld die normaliter onzichtbaar lijkt.
De XTC en de LSD omhelzen elkaar en delen samen hun liefde met me, alsof ik een soort dochter ben van deze candyflip. Er is geen enkel woord die recht heeft deze unieke ervaring te omschrijven, zeker het woord "candyflip" niet. Ik voel me.. welkom.
Op een gegeven moment kom ik op het geniale plan om buiten een wandeling te maken. Ik heb het warm, en ik heb eigenlijk wel een bewegingsdrang. Imelda en Ernesto weerhouden me hier gelukkig van door me te overtuigen dat het echt verschrikkelijk koud is buiten. Imelda is vooral bang dat we ineens politie tegenkomen op straat, en we gepakt worden voor drugsgebruik in het openbaar. Uiteindelijk denk ik dat het ook niet zo'n heel puik plan is om met een mopshond bakkes over straat te wandelen.. dus we blijven thuis.
Ernesto zet onder andere KSHMR op, en we beginnen lekker te kletsen met elkaar.
Ik neem vol voldoening hijsjes van mijn nieuwe vaporizer, wetende dat mijn longen niet zo verschrikkelijk verkoold zullen voelen morgen als normaal gesproken.
Ik merk dat ik toch wel moet plassen, en ga naar het toilet.
Het vervelende aan een candyflip is dat je niet alleen niet kunt plassen doordat je zo gespannen bent, maar dat je ook afgeleid bent door de patronen die over de muren en de vloer kruipen.
Ik ben blij dat ik thuis ben, want nu kan ik in alle rust gewoon (letterlijk) een uur op het toilet zitten en proberen mijn blaas te legen. In gedachte zie ik ineens 2 Aziatische mannen voor me staan, een soort bodybuilders, die zich fanatiek over mij heen buigen en me toejuichen om te plassen.
Na een uur lukt dit uiteindelijk, maar helaas is mijn trip op dit moment ook bijna tot zijn einde gekomen.
Mijn kleding is volledig nat van het zweet en de inspanning, en ik merk dat ik niet lekker word. Als ik de wc uitloop merk ik dat het zwart word voor mijn ogen, en ik ben ontzettend duizelig.
Ik moet zitten, ik ga flauwvallen. Ik moet zitten. Ik moet zitten. Waar is de bank? Ik ga vallen.
Ik probeer te lopen, maar dit lukt niet. Ik loop tegen de salontafel aan, en net op het punt dat ik me wil laten vallen vangt Ernesto me op. Hij begeleid me geschrokken naar de bank toe, en ik merk dat zowel Ernesto en Imelda bezorgd om me zijn.
Ik zeg dat ik heel erg moe ben, en me niet goed voel. Ik ben niet misselijk, maar ik sta wel nog steeds op het punt om out te gaan. Ik vermoed dat een combinatie van oververhitting en oververmoeidheid hier de oorzaak van zijn.
Ik besluit om in bed te gaan liggen; Imelda komt naast me liggen, en Ernesto ligt op de bank.
Terwijl ik telkens wegval en wakker word zie en hoor ik dat Imelda en Ernesto naar een soort marathon van Takeshi's Castle op Comedy Central kijken. In mijn beleving zijn ze hier ruim 5 uur non stop naar aan het kijken, en ik vind het maar raar dat ze hier zo op gebrand zijn terwijl we meer dan 500 zenders hebben en interactieve tv.
Vooral de sarcastische stem van Katja Schuurman de hele tijd erdoorheen irriteert me mateloos; hoewel ik hun obsessie voor dit programma toch wel enorm grappig vind.
De kater is niet te min. Ik merk dat ik vrij heftig getript heb op een upper, en ik voel me de hele dag ziek en zwak. Ik voel constant aan mijn sleutelbenen en heb het gevoel alsof ik 5 kilo ben afgevallen. Ik ben duizelig. En ik ben heel erg blij dat we geen boodschappen meer hoeven te doen.
Ik voel me trots als ik het voor elkaar krijg een half koekje naar binnen te werken; verder blijf ik trouw aan mijn ijskoffie.
We spenderen de rest van de dag in bed, en kijken nog een paar afleveringen van Dark Tourist. Ernesto is veel aan het slapen, en Imelda en ik zijn veel aan het praten met elkaar. Wat me vooral opvalt is dat we op persoonlijk vlak zo goed klikken met elkaar; alsof we elkaar al jaren in het echt kennen.
Laat in de middag vertrekt Imelda naar het buitenland, ze heeft nog een lange reis te gaan. Ik verdoe mijn tijd met kijken wat er op Netflix staat, en eindig uiteindelijk bij een nieuwe anime: My roommate is a cat.
Op zondag voel ik me iets beter, ik krijg iets meer naar binnen, maar ik voel me nog steeds erg brak. Ik heb met name veel pijn in mijn rug omdat ik zoveel op bed heb gelegen, maar ik ben blij dat ik toch wat meer voedsel kan verdragen vergeleken met zaterdag. Zo'n (lichamelijke) kater als deze heb ik nog niet eerder meegemaakt, maar ik sla me er doorheen.
Als ik in de trein zit naar huis besluit iemand om zelfmoord te plegen voor mijn trein. Ik sta uren vast op het spoor, en zie verscheidene politie agenten en ambulance personeel buiten zoeken naar de lichaamsdelen. Ik heb dit een keer eerder meegemaakt, jaren geleden, en houd er rekening mee dat ik voor middernacht waarschijnlijk niet thuis ben. Ik licht mijn vriend in over de telefoon, en vertel hem dat er een mogelijkheid is dat ik weer terug ga naar zijn huis als het me niet lukt om mijn eigen huis te bereiken vanavond. Het is tenslotte al laat.
Na zo'n 3 uur stil te hebben gestaan kunnen we eindelijk verder rijden. Ik stap over op een andere trein die gelukkig wel rijd; er is een gigantisch oponthoud in deze regio wat aan gaat treinen. Er rijd praktisch niks meer, maar de NS heeft deze trein gelukkig ingezet voor de mensen die in de trein zaten waar deze persoon voor is gesprongen om ons toch nog veilig op onze bestemming te krijgen.
Buiten mijn gigantische kater om ben ik blij dat ik toch nog enigszins empathie kan opbrengen voor de machinist en het personeel die daar nog bezig zijn. Ik vind het in en in triest, waardoor ik het eigenlijk niet eens zo heel storend vind dat ik zo lang doe over mijn reis.
Bij thuiskomst meld ik me aan bij drugsforum.nl
Ik gebruik mijn oude gebruikersnaam als op .info, en hoop dat ik hier mijn toekomstige reizen kwijt kan in de vorm van tripreports.
Mijn grootste trots blijft mijn report over mijn breakthrough op DMT, en ik hoop dat ik in de toekomst nog zo'n report kan gaan schrijven. Ik heb eigenlijk wel weer heel veel zin om te trippen op DMT binnenkort, en ben wel heel benieuwd hoe dit gaat voelen als ik het vermeng met cannabis in een joint. Ik ben sinds kort helemaal verliefd geworden op O.G Kush, en denk dat dit een perfecte combinatie kan zijn. Ik ben nog niet klaar om weer een breakthrough te ervaren; hoe verlossend en bevrijdend ik me ook voelde toen ik ego-dood in een andere dimensie zweefde.
Ik mis gewoon de prachtige visuals die ik toen zag.
Als ik op de weegschaal ga staan zie ik dat ik precies 2 kilo ben afgevallen sinds vrijdag; die komt hard aan. Blijkbaar heb ik toch echt het uiterste uit mijn lichaam gehaald dit weekend.
Met de mooie ervaringen van mijn eerste LSD trip in gedachte open ik mijn laptop, ik zet KSHMR op, open het forum, en begin met schrijven..
PS. Om misverstanden te voorkomen: Ook al had ik het gevoel in een andere dimensie te verkeren tijdens de Coco film wil ik dit zeker niet vergelijken met een ego-dood ervaring. Deze ervaring is compleet anders dan de keer dat ik écht ego-dood was, en hier was de dosis tenslotte ook veel te laag voor. Een intense film bekijken zoals deze kan je echt op een andere planeet slingeren, maar is zeker niet vergelijkbaar met een ervaring op bijvoorbeeld DMT.
Een trip beschrijven in woorden blijft verdomd lastig; ik hoop met deze gifs, die rechtstreeks afkomstig zijn van de film, een idee te geven van hoe de trip er voor mij heeft uitgezien.
De namen in dit tripreport zijn gefingeerd om de privacy van mijn vriend en vriendin te waarborgen.
Mijn top 5 mooiste uitspraken deze trip:
"Regenboogblug"
"Legenboogblug"
"En dan denk ik bij mezelf.. meid.. blijf jij lekker in je tv scherm."
"Bijzondere muur. Heb je textuurverf gebruikt? Ik zie bij de lamp vrij helder spikkels zitten, maar voorderest is je muur toch aardig smooth. Creatief!"
"Bowser (onze kat) is toch wel echt verdomd lelijk. Het is normaal een prachtkat, dus ik geloof dat ik toch niet zo nuchter ben als ik dacht."
