Even een update van mijn laatste bevindingen op het gebied van meditatie. Misschien dat dit ook nuttig is voor andere mensen.
Een tijdje geleden zag ik ergens in een filmpje dat het aan te raden is om 's ochtends erg vroeg op te staan en dan direct te gaan mediteren. Dit leek me toen wel wat, maar het kwam er steeds niet van omdat ik dan toch weer relatief laat op bed ging en dus ook geen zin had om er erg vroeg uit te gaan. Toch kwam er een dag dat ik erg moe was door een drukke werkweek en daardoor half 10 's avonds al op bed ging, wat erg vroeg is voor mij. Hierdoor werd ik half zes in de ochtend al goed uitgeslapen wakker en dacht ik laat ik dat mediteren toch maar eens proberen zo vroeg op de ochtend. Het was nog niet echt de tijd die aangeraden werd (vier uur 's nachts/'s ochtends), maar het was wel lekker donker en vooral: heel erg stil buiten. En ik moet zeggen, de meditatie ging heel erg gemakkelijk. Op de een of andere manier voel je dat de wereld om je heen nog ligt te slapen. De stilte van je omgeving leidt je heel makkelijk je eigen stilte in. Na de meditatie voelde ik me alsof ik een heel goede nacht had geslapen. Dit was in het weekend, maar ik ben nu ook begonnen doordeweeks vroeger op bed te gaan (rond tien uur), waardoor ik wat vroeger kan opstaan (rond zes uur), zodat ik nog voor het werk kan mediteren. Enorme aanrader dit. Niet tegenop kijken, het is heel fijn om de dag zo te beginnen.
En dat uurtje 's avonds mis je ook niet.
En dan nog iets wat ik de laatste dagen doe om door de dag heen zo bewust/mindful mogelijk te worden/blijven, vooral tijdens het doen van klusjes waar ik geen zin in heb. Je kent het wel: afwassen, stofzuigen, de was doen, enzovoort. Iedereen heeft wel iets wat hij/zij liever overslaat, maar ik zeg je: deze activiteiten zijn enorme mogelijkheden om bewuster te gaan leven en je meditatie te verdiepen en stabiliseren. Mindfulness is de laatste tijd een beetje een trend aan het worden en dit heeft zeker zijn voordelen, maar simpelweg mindfulness alleen is helaas niet genoeg. Het probleem met mindfulness is namelijk dat mindfulness niets doet met WIE nou eigenlijk mindful is. En zo kan het ego dus mooi doorgaan met de usual stuff, denkende dat het o zo spiritueel bezig is omdat het aandachtig de dag doorloopt. Maar laat dat ego nou net de hele kern van het probleem zijn. Nou heb ik een hele tijd geleden eens ergens een of andere non-dualiteit iemand (volgens mij was het Adyashanti) horen zeggen dat álle spirituele zoektochten uiteindelijk allemaal bij hetzelfde belanden en dat is: opgeven. Opgeven van willen, van verlangen, van controle. Kortom, stukje bij beetje het ego opgeven.
Hier dan een voorbeeld van een dergelijke situatie. Stel ik ben bezig met de was ophangen. Iets waar ik altijd een bloedhekel aan heb gehad. Ik dacht altijd dat ik een hekel aan de activiteit zelf had, maar dat is het niet. Wat dit klusje zo vervelend maakt voor mij, is dat mijn gedachten me constant geestelijk aan het martelen zijn zolang ik ermee bezig ben: "dit is verschrikkelijk saai", "ik wou dat dit over was, zodat ik verder kan met bla bla bla", "straks als ik hier klaar mee ben, moet ik ook nog bla bla bla". Het klinkt misschien kinderachtig, maar dit dwangmatige denken is voor mij aan de orde van de dag. Ik overdenk álles en het is om gek van te worden. Ik weet ook hartstikke goed dat het gestoord is, maar toch doe ik het. Het is een regelrechte dwangneurose. En mijn "oplossing" was altijd om dan de boel maar zo snel mogelijk te gaan doen, om er maar vanaf te zijn, maar dit resulteerde er in het geval van het huishouden doen dan altijd in dat ik erna bekaf was omdat ik constant aan het zwoegen was geweest én tegelijk aan het vechten tegen mijn gedachten. Er is echter een andere optie dan vechten en dat is opgeven. Opgeven van ergens anders willen zijn dan waar je nu bent. Deze vorm van opgeven heeft niets met lafheid te maken, maar juist met moed om durven los te laten. Specifiek gezegd is dit hoe ik dat doe:
Elke keer wanneer ik dergelijke vervelende gedachten krijg tijdens een bepaalde activiteit zeg ik woordeloos tegen het universum: "nu mag jij het overnemen". That's it! Maar let op: woordeloos. Het is niet een zin die ik uitspreek of zelfs alleen maar denk. Het is géén gedachte. Het is het opgeven van mijn wil om ergens anders te zijn dan waar ik ben. Het is hetzelfde als wanneer je de drang voelt om iemand te corrigeren, maar dit dan niet doet én (belangrijk!) de drang intern ook loslaat. Ben je ook zo'n neuroot als mij? Probeer dit, het werkt. Misschien niet in één keer, maar dan komt dat omdat je je wil niet opgeeft, niet echt. Probeer het gewoon steeds weer. En hoe het dan werkt? De 'ik' die wil, die verlangt, die controle moet hebben is zelf een gedachte. Het is NIET jezelf. Wanneer je het universum/de totaliteit toestemming geeft om het over te nemen, dan neemt het het over. Meteen, ogenblikkelijk. Nou ja, het neemt het niet echt over. Het heeft al de hele tijd de controle en verstopt zich achter jou en laat je geloven dat jij het bent die de controle heeft. En het universum (ik bedoel niet dit fysieke universum, maar het moet toch een naam hebben) wil NIET naar het volgende moment, het is compleet tevreden met handdoeken ophangen en stofzuigen.
Uiteraard weer ultra zweverig allemaal, maar als je zoals mij vaak helemaal gek wordt van je gedachten, waarom gewoon niet proberen? Het werkt en het werkt met álles. Je kunt je altijd beroepen op het universum om het van je over te nemen. De problemen die je denkt te hebben zijn helemaal niks voor het universum. Diep van binnen weet "je" exact hoe je de situatie aan moet pakken. Maar dat moet je wel zelf ontdekken door bereid te zijn je (valse) wil op te geven. Het heeft alleen wat doorzettingsvermogen en moed nodig. En je kan het best klein beginnen tijdens dus bijvoorbeeld huishoudelijke klusjes. Tijdens je stressvolle baan zal wel wat meer uitdaging zijn (ga ik ook proberen), maar ik denk dat het hetzelfde idee is. Veel succes voor wie het wil proberen en laat vooral even weten hoe dat gaat!
Een tijdje geleden zag ik ergens in een filmpje dat het aan te raden is om 's ochtends erg vroeg op te staan en dan direct te gaan mediteren. Dit leek me toen wel wat, maar het kwam er steeds niet van omdat ik dan toch weer relatief laat op bed ging en dus ook geen zin had om er erg vroeg uit te gaan. Toch kwam er een dag dat ik erg moe was door een drukke werkweek en daardoor half 10 's avonds al op bed ging, wat erg vroeg is voor mij. Hierdoor werd ik half zes in de ochtend al goed uitgeslapen wakker en dacht ik laat ik dat mediteren toch maar eens proberen zo vroeg op de ochtend. Het was nog niet echt de tijd die aangeraden werd (vier uur 's nachts/'s ochtends), maar het was wel lekker donker en vooral: heel erg stil buiten. En ik moet zeggen, de meditatie ging heel erg gemakkelijk. Op de een of andere manier voel je dat de wereld om je heen nog ligt te slapen. De stilte van je omgeving leidt je heel makkelijk je eigen stilte in. Na de meditatie voelde ik me alsof ik een heel goede nacht had geslapen. Dit was in het weekend, maar ik ben nu ook begonnen doordeweeks vroeger op bed te gaan (rond tien uur), waardoor ik wat vroeger kan opstaan (rond zes uur), zodat ik nog voor het werk kan mediteren. Enorme aanrader dit. Niet tegenop kijken, het is heel fijn om de dag zo te beginnen.
En dat uurtje 's avonds mis je ook niet.En dan nog iets wat ik de laatste dagen doe om door de dag heen zo bewust/mindful mogelijk te worden/blijven, vooral tijdens het doen van klusjes waar ik geen zin in heb. Je kent het wel: afwassen, stofzuigen, de was doen, enzovoort. Iedereen heeft wel iets wat hij/zij liever overslaat, maar ik zeg je: deze activiteiten zijn enorme mogelijkheden om bewuster te gaan leven en je meditatie te verdiepen en stabiliseren. Mindfulness is de laatste tijd een beetje een trend aan het worden en dit heeft zeker zijn voordelen, maar simpelweg mindfulness alleen is helaas niet genoeg. Het probleem met mindfulness is namelijk dat mindfulness niets doet met WIE nou eigenlijk mindful is. En zo kan het ego dus mooi doorgaan met de usual stuff, denkende dat het o zo spiritueel bezig is omdat het aandachtig de dag doorloopt.
Maar laat dat ego nou net de hele kern van het probleem zijn. Nou heb ik een hele tijd geleden eens ergens een of andere non-dualiteit iemand (volgens mij was het Adyashanti) horen zeggen dat álle spirituele zoektochten uiteindelijk allemaal bij hetzelfde belanden en dat is: opgeven. Opgeven van willen, van verlangen, van controle. Kortom, stukje bij beetje het ego opgeven.Hier dan een voorbeeld van een dergelijke situatie. Stel ik ben bezig met de was ophangen. Iets waar ik altijd een bloedhekel aan heb gehad. Ik dacht altijd dat ik een hekel aan de activiteit zelf had, maar dat is het niet. Wat dit klusje zo vervelend maakt voor mij, is dat mijn gedachten me constant geestelijk aan het martelen zijn zolang ik ermee bezig ben: "dit is verschrikkelijk saai", "ik wou dat dit over was, zodat ik verder kan met bla bla bla", "straks als ik hier klaar mee ben, moet ik ook nog bla bla bla". Het klinkt misschien kinderachtig, maar dit dwangmatige denken is voor mij aan de orde van de dag. Ik overdenk álles en het is om gek van te worden. Ik weet ook hartstikke goed dat het gestoord is, maar toch doe ik het. Het is een regelrechte dwangneurose. En mijn "oplossing" was altijd om dan de boel maar zo snel mogelijk te gaan doen, om er maar vanaf te zijn, maar dit resulteerde er in het geval van het huishouden doen dan altijd in dat ik erna bekaf was omdat ik constant aan het zwoegen was geweest én tegelijk aan het vechten tegen mijn gedachten. Er is echter een andere optie dan vechten en dat is opgeven. Opgeven van ergens anders willen zijn dan waar je nu bent. Deze vorm van opgeven heeft niets met lafheid te maken, maar juist met moed om durven los te laten. Specifiek gezegd is dit hoe ik dat doe:
Elke keer wanneer ik dergelijke vervelende gedachten krijg tijdens een bepaalde activiteit zeg ik woordeloos tegen het universum: "nu mag jij het overnemen". That's it!
Maar let op: woordeloos. Het is niet een zin die ik uitspreek of zelfs alleen maar denk. Het is géén gedachte. Het is het opgeven van mijn wil om ergens anders te zijn dan waar ik ben. Het is hetzelfde als wanneer je de drang voelt om iemand te corrigeren, maar dit dan niet doet én (belangrijk!) de drang intern ook loslaat. Ben je ook zo'n neuroot als mij? Probeer dit, het werkt. Misschien niet in één keer, maar dan komt dat omdat je je wil niet opgeeft, niet echt. Probeer het gewoon steeds weer. En hoe het dan werkt? De 'ik' die wil, die verlangt, die controle moet hebben is zelf een gedachte. Het is NIET jezelf. Wanneer je het universum/de totaliteit toestemming geeft om het over te nemen, dan neemt het het over. Meteen, ogenblikkelijk. Nou ja, het neemt het niet echt over. Het heeft al de hele tijd de controle en verstopt zich achter jou en laat je geloven dat jij het bent die de controle heeft. En het universum (ik bedoel niet dit fysieke universum, maar het moet toch een naam hebben) wil NIET naar het volgende moment, het is compleet tevreden met handdoeken ophangen en stofzuigen. Uiteraard weer ultra zweverig allemaal, maar als je zoals mij vaak helemaal gek wordt van je gedachten, waarom gewoon niet proberen? Het werkt en het werkt met álles. Je kunt je altijd beroepen op het universum om het van je over te nemen. De problemen die je denkt te hebben zijn helemaal niks voor het universum. Diep van binnen weet "je" exact hoe je de situatie aan moet pakken. Maar dat moet je wel zelf ontdekken door bereid te zijn je (valse) wil op te geven. Het heeft alleen wat doorzettingsvermogen en moed nodig. En je kan het best klein beginnen tijdens dus bijvoorbeeld huishoudelijke klusjes. Tijdens je stressvolle baan zal wel wat meer uitdaging zijn (ga ik ook proberen), maar ik denk dat het hetzelfde idee is. Veel succes voor wie het wil proberen en laat vooral even weten hoe dat gaat!
