Allereerst wil ik beginnen met wat meer over mij zelf te vertellen.
Ik ben opgevoed in een milieu waar je best 'U' tegen mag zeggen. Mijn ouders zijn schatten. Kom uit een net gezin en hoe ouder ik word des te meer ik mezelf realiseer dat ik nog al beschermd ben opgevoed.
Mijn moeder drinkt geen druppel alcohol, heeft nog nooit gerookt en drugs is natuurlijk uit den boze. Qua uitgaan zijn mijn ouders altijd relaxed geweest. Ga eigenlijk al vanaf mijn 14e levensjaar uit.
Opmerkelijk vind ik het feit dat ik voor mijn 18e nooit in drugs geinteresseerd ben geweest. Ik dronk als ik uitging wel alcohol maar op de een of andere manier word ik daar nogal misselijk van.
Verder heb ik nog nooit een sigaret of een stick aangeraakt. Ik zie daar het nut totaal niet van in.
Sinds augustus vorig jaar is mijn leven echt veranderd. Ik had er al een lange tijd over nagedacht en had besloten om op mysteryland een pilletje te nemen. Muziek vertegenwoordigt een belangrijke plaats in mijn leven en ga dan ook geregeld naar feestjes. In mijn vriendengroep zijn er aardig wat drugsgebruikers en ik was eigenlijk altijd de enige die nooit iets gebruikte. Puur om het feit dat ik toen het gevoel had dat ik het niet nodig nodig had om lol te hebben
Ik denk dat het achteraf gezien ook wel een vorm van angst was. Ben namelijk nog steeds weleens bang om fout te gaan. Niet dat dat vaak gebeurt na het gebruik van een pilletje maar je weet tegenwoordig maar nooit wat voor shit ze erin stoppen.
Maar goed waar was ik gebleven. Mysteryland 2007. Geniaal. Wat een feest was dat zeg. Rond een uurtje of 15.00 besloot ik om een kwart pilletje te nemen. Ik wilde het nogal rustig aan doen aangezien ik bang was dat het mis zou gaan. Draag niet veel lichaamsgewicht met me mee dus rustig aan doen leek me het beste plan. Ik voelde na 40 minuten echt nog steeds niets dus besloot om nog een kwart te nemen.
Bij de mainstage aangekomen begon net Dr Lektroluv aan zijn set. O mijn god. Het wondermiddel begon te werken. Zijn intro voelde bijna als een orgasme. Het zonnetje begon te schijnen en ik voelde me als een kind in een snoepwinkel. Een euforische lading kwam over me heen. Mijn ledematen werden zo licht dat ik dacht dat ik zweefde. Ik kon niet meer stil staan en wilde alleen maar actief bezig zijn. Ik bleef maar herhalen hoe fijn ik het wel niet vond om te bewegen. Kleuren waren intenser dan ooit te voren en het setje van die Belgische Freak was subliem. Mijn handen hadden nog nooit zo lekker aangevoeld en had echt zin om iedereen te knuffelen. Heb echt wel 100 keer tegen iedereen gezegd hoe lief ik iedereen wel niet vond. Ik ben van mezelf erg positief ingesteld maar dit gevoel werd nog eens 10 keer versterkt.
Wat ik wel echt vervelend vond was dat ik zo een ongelooflijke dorst had. Heb denk wel 5 liter water op. Het gevolg daarvan raad je waarschijnlijk wel. Plassen! Aangezien er telkens ongelooflijk lange rijen bij de openbare wc's stonden maakte het geweldige gevoel plaats voor teleurstelling. Ik wilde niet in die rij staan omdat ik geen seconde wilde verliezen. Ik wilde niet weg van de muziek want ik was bang dat het wondermiddel uitgewerkt zou raken. En op dat moment leek dat het ergste wat me kon overkomen. Maar aangezien het me ook geen goed plan leek om in mijn broek te plassen zat er toch niets anders op dan naar de wc's te huppelen.
Eenmaal bij de toiletten aangekomen bleek dat het helemaal niet zo erg was als ik dacht. Voelde me nog steeds heerlijk, zelfs plassen voelde goed. Wat me erg opviel is dat ik meteen voelde wie er wel en niet gebruikt had.
Ik kwam een bekende tegen en zij is best anti en op de een of andere manier kon ik geen gesprek met haar voeren. Er was totaal geen connectie, geen band. Het interesseerde me vrij weinig wat ze aan het vertellen was en ik wilde eigenlijk zo snel mogelijk weer lekker door gaan met mijn eigen ding. Om een lang verhaal kort te maken... Mijn eerste keer op mysteryland was een geweldige ervaring. Had de dag erna eigenlijk ook helemaal geen dip of wat dan ook.
Na de geweldige eerste ervaring heb ik besloten om vaker een pilletje te nemen. Ik ben nog steeds erg voorzichtig. Voel me eigenlijk altijd een beetje schuldig als ik het heb gebruikt. Eigenlijk vooral tegenover mijn moeder want ze weet van niets. Ik zou het haar best willen vertellen want vertel eigenlijk altijd alles aan haar. Maar op de een of andere manier heb ik het gevoel dat ik haar ontzettend verdrietig en bezorgd maak.
Het klinkt misschien heel raar maar ik heb het gevoel dat er doordat ik wel eens een pilletje gebruik, een nieuwe wereld voor me geopend is. Aangezien ik vaak in het buitenland ben en ik daar niks neem heb ik deze maand elk weekend een pilletje genomen.
Ik super blij dat ik geexperimenteerd heb met deze drugs aangezien ik het gevoel nooit had willen missen maar aan de andere kant twijfel ik vaak of ik er wel goed aan doe. Hoe je het wend of keert het blijft een drug en het is slecht voor je lichaam. Dit merk ik wel. Vooral vandaag voel ik me erg brak. Psychisch trek ik het allemaal super maar het is meer lichamelijk. Ben ontzettend moe en magertjes. En dat schuldgevoel knaagt toch wel een beetje aan me.
Tot slot vraag ik me af wat jullie verantwoord vinden om te nemen qua hoeveelheid xtc. Wat vinden jullie verantwoord gebruiken? Hoeveel keer in de maand, jaar?
Ik hoop dat jullie door mijn verhaal heen kwamen en ik zie jullie reacties graag tegemoet!
Liefs!
Ik ben opgevoed in een milieu waar je best 'U' tegen mag zeggen. Mijn ouders zijn schatten. Kom uit een net gezin en hoe ouder ik word des te meer ik mezelf realiseer dat ik nog al beschermd ben opgevoed.
Mijn moeder drinkt geen druppel alcohol, heeft nog nooit gerookt en drugs is natuurlijk uit den boze. Qua uitgaan zijn mijn ouders altijd relaxed geweest. Ga eigenlijk al vanaf mijn 14e levensjaar uit.
Opmerkelijk vind ik het feit dat ik voor mijn 18e nooit in drugs geinteresseerd ben geweest. Ik dronk als ik uitging wel alcohol maar op de een of andere manier word ik daar nogal misselijk van.
Verder heb ik nog nooit een sigaret of een stick aangeraakt. Ik zie daar het nut totaal niet van in.
Sinds augustus vorig jaar is mijn leven echt veranderd. Ik had er al een lange tijd over nagedacht en had besloten om op mysteryland een pilletje te nemen. Muziek vertegenwoordigt een belangrijke plaats in mijn leven en ga dan ook geregeld naar feestjes. In mijn vriendengroep zijn er aardig wat drugsgebruikers en ik was eigenlijk altijd de enige die nooit iets gebruikte. Puur om het feit dat ik toen het gevoel had dat ik het niet nodig nodig had om lol te hebben
Ik denk dat het achteraf gezien ook wel een vorm van angst was. Ben namelijk nog steeds weleens bang om fout te gaan. Niet dat dat vaak gebeurt na het gebruik van een pilletje maar je weet tegenwoordig maar nooit wat voor shit ze erin stoppen.
Maar goed waar was ik gebleven. Mysteryland 2007. Geniaal. Wat een feest was dat zeg. Rond een uurtje of 15.00 besloot ik om een kwart pilletje te nemen. Ik wilde het nogal rustig aan doen aangezien ik bang was dat het mis zou gaan. Draag niet veel lichaamsgewicht met me mee dus rustig aan doen leek me het beste plan. Ik voelde na 40 minuten echt nog steeds niets dus besloot om nog een kwart te nemen.
Bij de mainstage aangekomen begon net Dr Lektroluv aan zijn set. O mijn god. Het wondermiddel begon te werken. Zijn intro voelde bijna als een orgasme. Het zonnetje begon te schijnen en ik voelde me als een kind in een snoepwinkel. Een euforische lading kwam over me heen. Mijn ledematen werden zo licht dat ik dacht dat ik zweefde. Ik kon niet meer stil staan en wilde alleen maar actief bezig zijn. Ik bleef maar herhalen hoe fijn ik het wel niet vond om te bewegen. Kleuren waren intenser dan ooit te voren en het setje van die Belgische Freak was subliem. Mijn handen hadden nog nooit zo lekker aangevoeld en had echt zin om iedereen te knuffelen. Heb echt wel 100 keer tegen iedereen gezegd hoe lief ik iedereen wel niet vond. Ik ben van mezelf erg positief ingesteld maar dit gevoel werd nog eens 10 keer versterkt.
Wat ik wel echt vervelend vond was dat ik zo een ongelooflijke dorst had. Heb denk wel 5 liter water op. Het gevolg daarvan raad je waarschijnlijk wel. Plassen! Aangezien er telkens ongelooflijk lange rijen bij de openbare wc's stonden maakte het geweldige gevoel plaats voor teleurstelling. Ik wilde niet in die rij staan omdat ik geen seconde wilde verliezen. Ik wilde niet weg van de muziek want ik was bang dat het wondermiddel uitgewerkt zou raken. En op dat moment leek dat het ergste wat me kon overkomen. Maar aangezien het me ook geen goed plan leek om in mijn broek te plassen zat er toch niets anders op dan naar de wc's te huppelen.
Eenmaal bij de toiletten aangekomen bleek dat het helemaal niet zo erg was als ik dacht. Voelde me nog steeds heerlijk, zelfs plassen voelde goed. Wat me erg opviel is dat ik meteen voelde wie er wel en niet gebruikt had.
Ik kwam een bekende tegen en zij is best anti en op de een of andere manier kon ik geen gesprek met haar voeren. Er was totaal geen connectie, geen band. Het interesseerde me vrij weinig wat ze aan het vertellen was en ik wilde eigenlijk zo snel mogelijk weer lekker door gaan met mijn eigen ding. Om een lang verhaal kort te maken... Mijn eerste keer op mysteryland was een geweldige ervaring. Had de dag erna eigenlijk ook helemaal geen dip of wat dan ook.
Na de geweldige eerste ervaring heb ik besloten om vaker een pilletje te nemen. Ik ben nog steeds erg voorzichtig. Voel me eigenlijk altijd een beetje schuldig als ik het heb gebruikt. Eigenlijk vooral tegenover mijn moeder want ze weet van niets. Ik zou het haar best willen vertellen want vertel eigenlijk altijd alles aan haar. Maar op de een of andere manier heb ik het gevoel dat ik haar ontzettend verdrietig en bezorgd maak.
Het klinkt misschien heel raar maar ik heb het gevoel dat er doordat ik wel eens een pilletje gebruik, een nieuwe wereld voor me geopend is. Aangezien ik vaak in het buitenland ben en ik daar niks neem heb ik deze maand elk weekend een pilletje genomen.
Ik super blij dat ik geexperimenteerd heb met deze drugs aangezien ik het gevoel nooit had willen missen maar aan de andere kant twijfel ik vaak of ik er wel goed aan doe. Hoe je het wend of keert het blijft een drug en het is slecht voor je lichaam. Dit merk ik wel. Vooral vandaag voel ik me erg brak. Psychisch trek ik het allemaal super maar het is meer lichamelijk. Ben ontzettend moe en magertjes. En dat schuldgevoel knaagt toch wel een beetje aan me.
Tot slot vraag ik me af wat jullie verantwoord vinden om te nemen qua hoeveelheid xtc. Wat vinden jullie verantwoord gebruiken? Hoeveel keer in de maand, jaar?
Ik hoop dat jullie door mijn verhaal heen kwamen en ik zie jullie reacties graag tegemoet!
Liefs!
, niets mis met af en toe een pilletje
Ik zou er persoonlijk wel voor kiezen om het te vertellen aan je moeder, zeker als je er zo'n open en eerlijke relatie mee hebt. Ze zal wel schrikken, maar als je haar probeert uit te leggen wat het met je doet, en wat het niet met je doet, dan zal het misschien nog wel eens mee kunnen vallen.
