Hele goeie dit! Wel erg lastig in het begin. Veel mensen spreken bij kutgevoel of zucht vaak over afleiding zoeken. Maar dat is net zo goed vluchten. Het is misschien beter om te Netflixen, te hobbyen, te wandelen, etc. dan drugsgebruik. Zeker in het begin. Maar dit, wat ze gevoelssurfen noemen, is eigenlijk veel effectiever op de lange termijn.
Ik kan je zeggen, na vele jaren precies dit te hebben gedaan, of eerder: geprobeerd te hebben gedaan, is het nog steeds net zo moeilijk voor mij nu, als in het begin.
Dit hele "afleiding" fenomeen is zo'n gelaagd iets. Aan de oppervlakte is het overduidelijk, ongegeneerd wegvluchten van je gevoelens in wat jij zegt: afleidingen. Drugs, seks, rock & roll, je weet wel. Maar sta je dan eenmaal op het punt om al die externe vluchten even te laten voor wat ze zijn en eindelijk de directe confrontatie met je gevoelens aan te gaan, dan gaat de afleiding zich intern afspelen en dat is waar afleiding subtiel is. Lagen van steeds subtieler wordende afleidingen. Hoe hoger de bewustheid: het directe gewaarzijn van je gevoelens, hoe subtieler de manieren van de geest om tóch steeds daar weer van weg te kijken. Jou dus eigenlijk succesvol om de tuin te leiden.
Dus wordt dit wat je "meditatie" zou kunnen noemen, echt een spelletje waarin je jezelf op de meest listige manieren overtuigd dat er daadwerkelijk sprake is van meditatie, maar dat je in de werkelijkheid ergens weerstand zit te bieden, zit te vechten, zit te vluchten. Maar hier is het in tegenstelling tot vluchten in de buitenwereld dus subtiel.
En het is ook paradoxaal. Want ik zeg hierboven dat het nog steeds net zo moeilijk is voor mij als eerst, maar tegelijkertijd weet ik dat meditatie: echt absoluut geen weerstand bieden aan je gevoel, het allermakkelijkste is wat er bestaat. Want het is gewoon simpelweg zien/voelen en verder niets. Het is denk ik dan eerder een kwestie van dat ik het niet wil of zo. Ik wil juist weerstand bieden, ik wil vechten, ik wil vluchten. Dus hou ik mezelf bij die totale overgave vandaan. Omdat het beangstigend is wellicht. Maar dat is ook weer zo'n leugen, want ik weet dat er niets is om bang voor te zijn. De angst is juist de weerstand, dus hoe kan er angst zijn zonder weerstand.
Het is een vreemd fenomeen waar je flink verward van kunt worden als je er teveeel over nadenkt. De oplossing daarvoor is dan natuurlijk niet nadenken, maar gewoon zien, gewoon voelen. Voor een keer niets weten, maar gewoon zijn.
