De Zandman
DF-koning
Vanmiddag was een perfecte middag om met deze rc nog eens een trip te gaan maken, temeer, omdat ik deze rc van een verdomd goed adres heb kunnen bemachtigen.
Alles goed voorbereid, en dan toch:
Juist, omdat ik dacht idd alles goed voor elkaar te hebben en deze voor mij wel bekende rc had. Maar . Het liep echt anders....en daarom dit report!
Eén tijdlang was ik dit adres kwijt geweest.
De site was verdwenen, misschien ook gehackt, dat zal ik nooit echt te weten komen maar uiteindelijk via via trof ik deze weer.
Hij is voor mij toch wel een van de beste, omdat zijn rc's altijd zeer zuiver zijn getest en hij is ontzettend goed in het geven van verdere info over zijn merchandise. Zo hoort het ook, vind ik maar niet iedereen denkt daar zo over, helaas...
Maar goed, dit verder terzijde.
Om 13.00 uur nam ik oraal 100 mg in.
Binnen enkele minuten al voelde ik de rc zijn intrede in de bovenkamer doen, dat geeft mij vaak al de indruk dat er in ieder geval genoeg is binnengekomen, en dit bleek binnen enkele minuten verder ook Zo te zijn.
Ontstellend zo snel, maar ook hoe diep de trip binnenknalde. Ik zat lekker op mijn bank, maar tsjeesess. Mijn lichaam " verdween" qua gevoel, en ik kreeg nu toch wel al trippend de indruk dat ik weleens teveel had genomen maar volgens de goede (dure) weegschaal kon toch niks fout zijn gegaan...intzettend, Wat een diepgang, en geluid plus kleuren veranderden volledig.
De gedachte van nu ben ik de sjaak, het is nu een o.d., dit wordt dan het einde...en alle geluid daverde maar door..
Maar, geen moment ben ik in paniek geraakt. Nee. Ik kon een en ander toch nog sturen, in die zin, dat ik de regie niet verloor. Door acceptatie.
Er was geen sprake van mooie, voorbij zwevende visuals, het leek mij eerder dat ik nu de tunnel die wel vaker waargenomen wordt bij uittredingen, dit gevoel en licht zag ik al op mijn weg komen...ik ben de ingang niet ingegaan. Nee, ik probeerde een afslag te vinden die ergens anders heen zou leiden, nog niet naar mijn makkers die ik in de verte al hoorde roepen...en het licht werd groeniger, zo a als het in de jungle is. Want ja, daar ben ik in opleiding geweest...deze hoef ik geen tweede keer te doen. De vaardigheden die je daar nodig zou kunnen hebben en daar dus aanleert, tja die ken ik nog wel!
Dus, de trip verliep met een zeer hoog energiegebruik. Blokjes in mijn gezichtsveld, he goddome,weer die kutteevee die het weer niet doet...moet ik daarmee weer aan de bak, bah!
En vanaf dit moment kreeg ik meer rust. Ik voelde dat de effecten aan het minderen waren en dat ik weer mijn voeten normaal op de vloer kon krijgen. Lopen lukte nog niet, dat zou zogezegd
Roboticaal gaan verlopen en dan wil je niet, dat anderen je zien...vervolgens bouwde de trip zich eerst in een bocht, En zich in een kleine 10 minuten af.
Ik was er blij om. Ik heb de vallei des doods nu gezien. Ik ben doodvermoeid. Rust. Is nu waarnaar ik ga zoeken.
Wat een enorme, gig antische trip Is dit geweest. Daar heb ik even tijd voor nodig om te kunnen verwerken...Zo diep met 2cdk was me nog niet eerder gebeurd...
Alles goed voorbereid, en dan toch:
Juist, omdat ik dacht idd alles goed voor elkaar te hebben en deze voor mij wel bekende rc had. Maar . Het liep echt anders....en daarom dit report!
Eén tijdlang was ik dit adres kwijt geweest.
De site was verdwenen, misschien ook gehackt, dat zal ik nooit echt te weten komen maar uiteindelijk via via trof ik deze weer.
Hij is voor mij toch wel een van de beste, omdat zijn rc's altijd zeer zuiver zijn getest en hij is ontzettend goed in het geven van verdere info over zijn merchandise. Zo hoort het ook, vind ik maar niet iedereen denkt daar zo over, helaas...
Maar goed, dit verder terzijde.
Om 13.00 uur nam ik oraal 100 mg in.
Binnen enkele minuten al voelde ik de rc zijn intrede in de bovenkamer doen, dat geeft mij vaak al de indruk dat er in ieder geval genoeg is binnengekomen, en dit bleek binnen enkele minuten verder ook Zo te zijn.
Ontstellend zo snel, maar ook hoe diep de trip binnenknalde. Ik zat lekker op mijn bank, maar tsjeesess. Mijn lichaam " verdween" qua gevoel, en ik kreeg nu toch wel al trippend de indruk dat ik weleens teveel had genomen maar volgens de goede (dure) weegschaal kon toch niks fout zijn gegaan...intzettend, Wat een diepgang, en geluid plus kleuren veranderden volledig.
De gedachte van nu ben ik de sjaak, het is nu een o.d., dit wordt dan het einde...en alle geluid daverde maar door..
Maar, geen moment ben ik in paniek geraakt. Nee. Ik kon een en ander toch nog sturen, in die zin, dat ik de regie niet verloor. Door acceptatie.
Er was geen sprake van mooie, voorbij zwevende visuals, het leek mij eerder dat ik nu de tunnel die wel vaker waargenomen wordt bij uittredingen, dit gevoel en licht zag ik al op mijn weg komen...ik ben de ingang niet ingegaan. Nee, ik probeerde een afslag te vinden die ergens anders heen zou leiden, nog niet naar mijn makkers die ik in de verte al hoorde roepen...en het licht werd groeniger, zo a als het in de jungle is. Want ja, daar ben ik in opleiding geweest...deze hoef ik geen tweede keer te doen. De vaardigheden die je daar nodig zou kunnen hebben en daar dus aanleert, tja die ken ik nog wel!
Dus, de trip verliep met een zeer hoog energiegebruik. Blokjes in mijn gezichtsveld, he goddome,weer die kutteevee die het weer niet doet...moet ik daarmee weer aan de bak, bah!
En vanaf dit moment kreeg ik meer rust. Ik voelde dat de effecten aan het minderen waren en dat ik weer mijn voeten normaal op de vloer kon krijgen. Lopen lukte nog niet, dat zou zogezegd
Roboticaal gaan verlopen en dan wil je niet, dat anderen je zien...vervolgens bouwde de trip zich eerst in een bocht, En zich in een kleine 10 minuten af.
Ik was er blij om. Ik heb de vallei des doods nu gezien. Ik ben doodvermoeid. Rust. Is nu waarnaar ik ga zoeken.
Wat een enorme, gig antische trip Is dit geweest. Daar heb ik even tijd voor nodig om te kunnen verwerken...Zo diep met 2cdk was me nog niet eerder gebeurd...
