Non-dualiteit video topic
- Onderwerp starter Mindless
- Startdatum
Fool
Badass junkie
Tijd is anders relatief genoeg om er met mate vrij in te kunnen bewegen.Psychedelibee zei:Tijd is sowieso een heel raar begrip eigenlijk. In de natuurkunde wordt het nog wel eens de 4de dimensie genoemd, maar het is dan wel de enige dimensie waarin je je niet vrij kunt bewegen. Vanuit welk oogpunt je tijd ook wilt benaderen, het blijft iets geks. En tegelijkertijd lijkt het zo van zelf sprekend voor onze dagelijkse waarneming.ZERO- zei:Zonder het filmpje te hebben gezien ben ik nu al twee dagen aan het nadenken over dat tijd het eeuwige nu is haha.
Als je aan de psychedelica zit bedoel je?Fool zei:
Ik weet dat de belevenis van tijd afhangt van de zwaartekracht, maar dan kun je er nog steeds niet doorheen reizen.
Fool
Badass junkie
Erdoorheen reizen we altijd*, de snelheid waarmee is ook (met enige mate) te beïnvloeden. In dat opzicht zou je relatief gezien aan anderen terug in de tijd kunnen 'reizen', door zelf naar een locatie met minder zwaartekracht te gaan. Als je dan na een X verschil echter terugkomt op je oude plek zal jouw omgeving niet diezelfde 'reis terug' gemaakt hebben en heb je er eigenlijk vrij weinig mee bereikt. Relativiteit maakt dit soort gesprekken altijd heel dubbelzinnig/foutgevoelig. :P
* ja, die lastige opmerking maak ik tegen iedereen die over tijdreizen begint. :P
* ja, die lastige opmerking maak ik tegen iedereen die over tijdreizen begint. :P
Relativiteit maakt het heel dubbelzinnig ja, ik weet dat je gelijk hebt en jij weet wat ik bedoel.
Hoewel ik niet denk dat er een causaal verband is tussen de hoeveelheid zwaartekracht die je voelt en de beleving van verloop van tijd, denk ik wel dat die twee op een of andere manier samengaan.Fool zei:Hoe snel iemand zijn/haar tijd verloopt hangt af van de hoeveelheid zwaartekracht die hij/zij ondervind. Satellieten die om de aarde vliegen hebben bijvoorbeeld een andere klok dan hier op de aarde.Psychedelibee zei:
De laatste paar keren dat ik heb getript is me opgevallen dat naarmate ik 'dieper' ga, er een moment komt dat de beleving van zwaartekracht enorm toeneemt. Ik voel me dan bijvoorbeeld enorm de bank ingedrukt worden en het lijkt alsof ik niet kan opstaan. En dan is dat gevoel ineens compleet weg en voelt het alsof opstaan (of mijn arm of been omhoog bewegen bijvoorbeeld) geen inspanning kost, alsof er geen beleving van zwaartekracht is. Dit gaat steeds gepaard met het niet lijken te ervaren van tijd. Het is niet alleen dat ik dan geen klok kan lezen (het concept van tijd niet kan snappen) dan, maar er lijkt letterlijk geen tijd te verstrijken.
De beleving van tijd is toch ook puur psychologisch te noemen? Als je geen gedachte/gevoel hebt over tijd, wat blijft er dan nog over van tijd in je beleving? Dat is naar mijn mening wat er gebeurd bij een trip en/of meditatie: het gedeeltelijk of geheel stoppen van tijdgedachten/gevoelens. Normaal zetten we de gedachten uit ons geheugen op een tijdslijn (die we ons 'leven' noemen). Dit is normaal een bijna constante activiteit van het verstand. Stoppen we daarmee, dan stopt de beleving van tijd ook.
Zwaartekracht is trouwens net zo subjectief te noemen als de beleving van tijd. Als je euforisch bent (om wat voor reden dan ook) lijk je ook niets te wegen. Natuurlijk, je zweeft niet weg, er zijn nou eenmaal natuurkundige wetten wat betreft het lichaam en de (relatie tot de) buitenwereld. Maar die zijn blijkbaar niet van toepassing op het bewustzijn. Er zit nogal een verschil in de beleving ervan bij depressief zijn en euforisch zijn (om de extremen even te benoemen).
Zwaartekracht is trouwens net zo subjectief te noemen als de beleving van tijd. Als je euforisch bent (om wat voor reden dan ook) lijk je ook niets te wegen. Natuurlijk, je zweeft niet weg, er zijn nou eenmaal natuurkundige wetten wat betreft het lichaam en de (relatie tot de) buitenwereld. Maar die zijn blijkbaar niet van toepassing op het bewustzijn. Er zit nogal een verschil in de beleving ervan bij depressief zijn en euforisch zijn (om de extremen even te benoemen).
Fool
Badass junkie
Sterker nog, volgens mij is de beleving van (bijna?) alles psychologisch. De beleving van tijd noem ik in dat opzicht ook psychologisch ja, er zit echter wel een verschil tussen de beleving van tijd en het verstrijken van je (meetbare) eigentijd.Mindless zei:
De beleving van zwaartekracht is op deze manier inderdaad net zo subjectief. Interessante visie op het depressief/euforisch zijn trouwens, daar associeer ik zelf de zwaartekracht helemaal niet mee, eerder een bepaalde moeheid of energie vanuit mijzelf.
Alles gaat toch zwaar/met moeite als je je neerslachtig voelt? En licht/moeiteloos als je helemaal happy bent?
Dat eigentijd slaat dus eigenlijk enkel op het fysieke universum: het meten van het verval van bepaalde stoffen, het gebruik van kloktijd, etcetera? Daar heb ik geen enkel probleem mee, aangezien dat nuttige concepten zijn. Psychologische tijd (het werkelijk geloven dat wij leven ín tijd) daarentegen is een extreme misvatting imo.
Dat eigentijd slaat dus eigenlijk enkel op het fysieke universum: het meten van het verval van bepaalde stoffen, het gebruik van kloktijd, etcetera? Daar heb ik geen enkel probleem mee, aangezien dat nuttige concepten zijn. Psychologische tijd (het werkelijk geloven dat wij leven ín tijd) daarentegen is een extreme misvatting imo.
Fool
Badass junkie
Yup, ik zou dat zelf alleen niet met zwaartekracht associëren, eerlijk gezegd had ik dat ook nooit zo bekeken. Ik ervaar het meer als een verandering vanuit mijzelf (uitgeput zijn ofwel energiek zijn) dan een verandering van de krachten op mij.Mindless zei:
Yup!
Kun je dit misschien verder toelichten?
Maar de werkelijkheid van de krachten die op ons werken kennen we alleen als de daadwerkelijke sensaties die we hebben. Is het niet grappig dat we tegenwoordig vaak meer waarde gaan hechten aan de theorie dan de praktijk?Fool zei:Yup, ik zou dat zelf alleen niet met zwaartekracht associëren, eerlijk gezegd had ik dat ook nooit zo bekeken. Ik ervaar het meer als een verandering vanuit mijzelf (uitgeput zijn ofwel energiek zijn) dan een verandering van de krachten op mij.Mindless zei:
In mijn subjectieve beleving is zwaartekracht niet een vaststaand iets. De ene keer lijkt het aanwezig, de andere keer niet.Door psychologische tijd worden gedachten herhalend en ongeïnspireerd. Steeds moet het verleden erbij worden gehaald en probeert het verstand consistentie te behouden met eerdere gedachtes. Dit terwijl het verleden afgelopen is in totale zin, het is letterlijk nergens meer te bekennen. Ik bedoel niet dat evenementen niet zijn gebeurd. Ik bedoel dat het nu op geen enkele manier afhankelijk is van wat er in het verleden is gebeurd, maar toch leven 7 miljard mensen door het geloof hierin op die manier. Dit behouden van consistentie kost onnodig enorm veel energie, terwijl gedachten hierdoor gelimiteerd worden. Consistentie is dodelijk voor het openstaan voor nieuwe ideeën. En van het verleden maken we ook nog eens een identiteit. Alles wat er in het verleden is gebeurd zien we als onze levenservaring waar we ons mee identificeren. En dit verleden projecten we (in het nu!) naar een mogelijke toekomst. Dit alles zorgt compleet onnodig voor enorm veel lijden. Het is een werkelijk gevangenschap, het geloof in het werkelijk bestaan van die identiteit in tijd. Psychologische tijd en de mentale identiteit gaan hand in hand.Fool zei:Kun je dit misschien verder toelichten?Mindless zei:
Fool
Badass junkie
Die laatste zin is om meer manieren te interpreteren dan dat ik antwoorden kan bedenken. In welke context bedoel je dit?Mindless zei:Maar de werkelijkheid van de krachten die op ons werken kennen we alleen als de daadwerkelijke sensaties die we hebben. Is het niet grappig dat we tegenwoordig vaak meer waarde gaan hechten aan de theorie dan de praktijk?
Daar is ook niets mis mee, ik zei alleen dat ik het interessant vond dat je dit zo ervoer. Dit gevoel heb ik namelijk totaal niet. :P
Als je dit niet zou hebben, zou je dan niet elke dag opnieuw dezelfde fout opnieuw maken en bij alles dat je onderneemt geen enkel opzicht vooruitgang boeken? Ik zie mij eerlijk gezegd niet als een functionerend iemand zonder dat ik begrip van tijd zou hebben. :P
Boh, we hadden dit subforum eerder het "denk"-forum ofzo kunnen noemen xd.
Blijft wel altijd interessant deze onderwerpen, de groten denkers van de klassieke oudheid hielden zich hier ook enorm mee bezig.
Blijft wel altijd interessant deze onderwerpen, de groten denkers van de klassieke oudheid hielden zich hier ook enorm mee bezig.
In de zin dat er vaak allerlei theorieën/concepten worden bijgehaald bij onze eigen subjectieve werkelijkheid. "Ik voel me zwaar, oh dat is de 'zwaartekracht' die op me werkt", "Ik moet me zo gedragen, want in het 'verleden' heb ik me ook zo gedragen", "ik voel me neerslachtig, want het is 'zondag', de dag voor 'maandag'", "ik moet me 'volwassen' gedragen, want ik ben 'xx jaar oud'". Enzovoort, enzovoort, enzovoort... Eerst wordt er een mentaal concept bedacht om een aspect van de werkelijkheid te beschrijven en vervolgens passen we dit als interpretatie steeds toe bovenop onze werkelijke ervaring. Nogmaals, die concepten op zichzelf zijn niet verkeerd of zo. De meeste zijn juist hartstikke nuttig. Het is het steeds binnen de restricties van die concepten leven dat zoveel problemen en leed oplevert.Fool zei:Die laatste zin is om meer manieren te interpreteren dan dat ik antwoorden kan bedenken. In welke context bedoel je dit?
Hier ook: het concept van tijd is niet verkeerd en is voor het menselijk bestaan ook nodig. Non-dualiteit gaat erom dat "naast" die dimensie van tijd een tijdloze "dimensie" van bewustzijn bestaat. Naast tussen aanhalingstekens omdat er niet echt een dimensie van tijd is. Die dimensie is een illusie die "bestaat" zolang er een tijdlijn gecreëerd wordt door het verstand. En 'tijd' is nog maar de eerste illusie die gaat als het eigen bewustzijn onderzocht wordt. 'Afstand' is ook een concept, 'objecten' zijn concepten, 'anderen' zijn concepten, de 'wereld' is een concept. Allemaal bruikbare concepten, maar het werkelijke "spul" waaruit ze bestaan is alleen maar bewustzijn.Fool zei:
We hoeven niet 100% van de "tijd" het concept van tijd toe te passen. Het verstand is geobsedeerd geraakt door tijd en blijft 'tijd-gedachten' produceren, ook wanneer er helemaal niets gebeurd. De mens kan als enige dier niet gewoon 'zijn'. Er moet altijd activiteit zijn, om die fictieve tijdlijn aan te blijven vullen. Om psychologische tijd en daarmee de mentale identiteit te blijven creëren.
Je hebt gelijk.ElvenSpice zei:
On-topic:
Fool
Badass junkie
Wat mij nog een beetje tegenstrookt in die filmpjes van hem is eigenlijk precies wat hij in dit filmpje zegt. Niet vragen "waarom", maar "wat". Er wordt bijzonder veel gerepresenteerd als een waarheid zonder het (voor mij) aannemelijk te maken dat dit ook echt zo is. Blijft leuk denkmateriaal, maar ik kan me nog steeds niet in alle gedachtes van hem vinden.
Met waarom vragen ga je echter het verstand gebruiken. Het verstand gaat dan een (conceptuele) verklaring zoeken op een dergelijke waarom vraag. Het verstand wil ook liever 'waarom' vragen dan 'wat' vragen, omdat het die eerste kan beantwoorden. En het verstand wil ook steeds bewijs van iets zien, juist omdat het zelf niet absoluut zeker kan zijn over iets.
Non-dualiteit draait niet om denken, maar om observeren. Simpelweg kijken naar wat je ervaring is. En je kunt door simpele observatie zo ineens zien dat het zogenaamde verleden alleen als een gedachtevorm bestaat bijvoorbeeld. Non-dualiteit draait dan ook niet om iets beter te leren begrijpen (dat doe je met het verstand), maar om een verandering in perceptie teweeg te brengen.
Ik begrijp dat het wel wat raar kan overkomen dat hij (en ik vaak ook) iets als een absolute waarheid brengt. Maar neem nou iets als 'het is altijd nu'. Dat is toch ook gewoon een feit? En het is sowieso niet de bedoeling om op de manier van hoe we gewend zijn dingen te leren informatie uit dergelijke filmpjes te halen. Ik zie het meer als: Watts filosofeert erop los, ik stel mezelf open (ik zet m'n verstand zoveel als mogelijk uit) en ik zie wel wanneer ik iets hoor dat me een moment van inzicht geeft. Ik ben het niet aan het analyseren of zo. Zo kijk ik die andere filmpjes ook. Vaak registreer ik heel veel niet eens. Een andere keer weer kijken/luisteren en dan zie ik misschien het feit van iets wat ik eerst niet inzag. En het zijn die inzichten die deze verandering in perceptie veroorzaken.
Non-dualiteit draait niet om denken, maar om observeren. Simpelweg kijken naar wat je ervaring is. En je kunt door simpele observatie zo ineens zien dat het zogenaamde verleden alleen als een gedachtevorm bestaat bijvoorbeeld. Non-dualiteit draait dan ook niet om iets beter te leren begrijpen (dat doe je met het verstand), maar om een verandering in perceptie teweeg te brengen.
Ik begrijp dat het wel wat raar kan overkomen dat hij (en ik vaak ook) iets als een absolute waarheid brengt. Maar neem nou iets als 'het is altijd nu'. Dat is toch ook gewoon een feit? En het is sowieso niet de bedoeling om op de manier van hoe we gewend zijn dingen te leren informatie uit dergelijke filmpjes te halen. Ik zie het meer als: Watts filosofeert erop los, ik stel mezelf open (ik zet m'n verstand zoveel als mogelijk uit) en ik zie wel wanneer ik iets hoor dat me een moment van inzicht geeft. Ik ben het niet aan het analyseren of zo. Zo kijk ik die andere filmpjes ook. Vaak registreer ik heel veel niet eens. Een andere keer weer kijken/luisteren en dan zie ik misschien het feit van iets wat ik eerst niet inzag. En het zijn die inzichten die deze verandering in perceptie veroorzaken.
Sorry als ik wat dingetjes herhaal oid maar ik ben hier veel over aan het nadenken geweest de laatste tijd. Ik ben inmiddels wel tot de conclusie gekomen dat ik bewustzijn en ego los van elkaar kan zien. Maar bij non-dualiteit gaat het er toch eigenlijk om dat wij allemaal hetzelfde bewustzijn zijn? Daar kom ik (nog) niet bij. Hoe dan?
Dat is niet iets wat iemand je écht uit kan leggen om dit te "begrijpen". Daar heb je toch echt een ego-oplossing voor nodig.ZERO- zei:
Op het moment van een ego-oplossing zie je dat er niet echt een 'ik' (als een persoon) in jou is en tegelijkertijd zie je dat er ook geen 'anderen' zijn daarbuiten. Wat er dan overblijft is enkel het Bestaan alleen en alleen dit bestaan is bewust (de persoon "leent" bewustzijn als het ware, al is dit verkeerd gezegd) en alles en iedereen is in werkelijkheid dit ene bestaan, dat vormloos, oneindig, eeuwig, is.Maar ja, dat zijn maar woorden natuurlijk. Als je je meditatie eens toepast in een trip kan het denk ik relatief makkelijk zijn om een dergelijke ego-oplossing te hebben. Dat zal oneindig veel meer zeggen dan wat je ooit met woorden kan beschrijven.
Zoals Mindless ook al zegt is dit lastig uit te leggen inderdaad aan iemand die geen ego oplossing heeft ervaren. Ik zal mijn ervaring met een ego oplossing kort verwoorden, schept misschien wat context.ZERO- zei:
Ongeveer een jaar geleden aan de LSD kreeg ik redelijk vanuit het niets een ego oplossing, zoiets had ik in heel wat trips nog niet eerder meegemaakt. Langzaam vervaagde mijn persoonlijkheid, laagje voor laagje werd de scheiding tussen mijzelf en de rest van het universum steeds vager. Uiteindelijk bestond 'ik' niet meer. Ik was het universum en het universum was ik, alles was met elkaar verbonden. Op dat moment stond ik ook niet meer op aarde leek het, ik was nergens en overal tegelijk.
Uiteindelijk is het iets dat je zult moeten meemaken om het volledig te kunnen begrijpen denk ik.
Wat zeg je van een hoop onnodige opvattingen die je altijd meezeult als bagage in één keer kunnen loslaten. Het verstand een dienaar van jou in plaats van jij een dienaar van je verstand (vrijheid dus). Rust in je hoofd door het voorgaande. Het einde van angst. Geen verlangen, dus altijd content. Altijd onconditionele liefde ervaren. En waarschijnlijk nog veel meer.MeejheM zei:
Niet de minste dingen toch?
/tot zover mijn sales pitch voor non-dualiteit.
@ Mindless & Psychedelibee, thanks voor de uitleg. Vreemd toch hoe je bepaalde niet kan omschrijven maar alleen kan voelen of ervaren, haha. Mja, misschien maar goed ook. Anders was 't leven heel saai haha. Ik zat er iig al aan te denken om een keer om paddo's in m'n eentje te doen maar begin er nu wel steeds zekerder van te worden. Lijkt me wel een interessant tripje.
Het leven wordt heel saai als alles heel mentaal is ja. Maar dat is wel de werkelijkheid voor heel veel mensen. Maar de ervaring van ego-loosheid is in staat om iedereen in één keer uit die mentale fantasie te halen, zo potent is het. 1 seconde en je weet meteen wat het is. Je ziet in één keer de kosmische grap van alles in.
Ik had 't geloof ik al eens eerder gezegd, maar weet wel heel goed van jezelf of je geschikt bent om alleen te trippen. En meditatie tijdens trippen zal je vele malen dieper laten gaan. Op een normale dosis ga ik nu vaak even diep als wanneer ik jaren terug 3 tot 4 keer zoveel nam. Wanneer je in egoloze staat bent is er geen angst, maar het moment daarvoor en daarna kan weleens eng zijn. Het ego is namelijk doodsbang voor dat gevoel van eeuwigheid (afwezigheid van tijd). De mate waarin jij je identificeert met die angstgevoelens zorgt ervoor of jij zelf ook meegaat in die angst. Hoe beter jij bekend bent met meditatie en je dus kunt distantiëren van die gevoelens, hoe makkelijker zo'n trip zal verlopen. Maar toch, psilocybine trips zijn eigenlijk altijd wel moeilijk op bepaalde punten (bij mij dan). Ik wil je niet bang maken, maar ik wil ook niet doen alsof het een walk in the park is.
Ik had 't geloof ik al eens eerder gezegd, maar weet wel heel goed van jezelf of je geschikt bent om alleen te trippen. En meditatie tijdens trippen zal je vele malen dieper laten gaan. Op een normale dosis ga ik nu vaak even diep als wanneer ik jaren terug 3 tot 4 keer zoveel nam. Wanneer je in egoloze staat bent is er geen angst, maar het moment daarvoor en daarna kan weleens eng zijn. Het ego is namelijk doodsbang voor dat gevoel van eeuwigheid (afwezigheid van tijd). De mate waarin jij je identificeert met die angstgevoelens zorgt ervoor of jij zelf ook meegaat in die angst. Hoe beter jij bekend bent met meditatie en je dus kunt distantiëren van die gevoelens, hoe makkelijker zo'n trip zal verlopen. Maar toch, psilocybine trips zijn eigenlijk altijd wel moeilijk op bepaalde punten (bij mij dan). Ik wil je niet bang maken, maar ik wil ook niet doen alsof het een walk in the park is.
Ha, nee, dat begrijp ik ook wel Ik zeg ook niet dat ik nu meteen er maar paddo's in ga gooien hoor! Het is denk ik alweer 1,5 jaar geleden dat ik paddo's heb gedaan, dus misschien is het ook wel fijn om het eerst weer eens met vrienden te doen. Maar ik maak graag langetermijnplannen, geen haast als het op drugs aankomt
En ik vind ook dat veel mensen denken 'yo we doen wel ff paddo's want dat is tenminste natuurlijk' maar ik vond m'n paddotrip ook best heftig. Je ziet niet alleen veel, maar voelt en denkt ook een heleboel! Gelukkig heb ik er inmiddels ook wat jaartjes (bij elkaar opgeteld) therapie op zitten dus ken mezelf behoorlijk goed
Ik zeg ook niet dat ik nu meteen er maar paddo's in ga gooien hoor! Het is denk ik alweer 1,5 jaar geleden dat ik paddo's heb gedaan, dus misschien is het ook wel fijn om het eerst weer eens met vrienden te doen. Maar ik maak graag langetermijnplannen, geen haast als het op drugs aankomt En ik vind ook dat veel mensen denken 'yo we doen wel ff paddo's want dat is tenminste natuurlijk' maar ik vond m'n paddotrip ook best heftig. Je ziet niet alleen veel, maar voelt en denkt ook een heleboel! Gelukkig heb ik er inmiddels ook wat jaartjes (bij elkaar opgeteld) therapie op zitten dus ken mezelf behoorlijk goed
ik zie alles meer als een niet bestaande grote berg waar alles dan opgemikt zou zijn. alles word keurig door mijn hersenen in patronen, groepen, selecties etcetera geplaatst.
alles zelf is een onherkenbare hoop onsamenhangende zooi. de wereld is perfect in te delen in groepjes denk aan 20 questions, met plant, dier en mineraal kun je het meeste er al uitfilteren. in mijn brein worden al gelijk 4 of 5 stappen ingevuld, waardoor ik de meeste dingen herken als wat ze zijn.
als alles 1 was dan was het niet zo'n leuk spelletje.
speel het voor de grap op 20q.net
alles zelf is een onherkenbare hoop onsamenhangende zooi. de wereld is perfect in te delen in groepjes denk aan 20 questions, met plant, dier en mineraal kun je het meeste er al uitfilteren. in mijn brein worden al gelijk 4 of 5 stappen ingevuld, waardoor ik de meeste dingen herken als wat ze zijn.
als alles 1 was dan was het niet zo'n leuk spelletje.
speel het voor de grap op 20q.net
Dit is weer een vraag die alleen door de ervaring van non-dualiteit zelf beantwoordt kan worden, maar het lijkt me wel leuk om toch een poging te doen. :P (Dit zijn mijn eigen bevindingen met het onderzoeken van bewustzijn. Niemand hoeft dit te geloven en mag er van mij van denken wat hij/zij maar wil. Geen zin om er overal 'naar mijn mening's tussen te zetten.ZERO- zei:
)Met die vraag impliceer je eigenlijk dat jij bewustzijn 'hebt'. En dat er een 'eigen' bewustzijn is, t.o.v. het bewustzijn van een ander. Maar vanuit die aanname valt deze vraag niet te beantwoorden. Tenminste, er is geen écht voldoening gevend conceptueel antwoord te geven op die vraag. Het verstand heeft namelijk steeds een aantal aannames en gaat aan de hand van die aannames vragen stellen over de realiteit, waarvan het conceptueel bewijs wil hebben voor het bestaan daarvan. Niet dat daar iets mis mee is, dat is simpelweg wat het verstand doet. Maar als je een vraag over de realiteit écht wilt beantwoorden, kun je niet beginnen vanuit aannames. Je kunt er niet vanuit gaan dat bewustzijn ín een lichaam ín een wereld zit. De vraag moet daarvòòr gesteld worden. Maar dit is niet een normale vraag die geformuleerd wordt middels taal. Het is een totaal open vraag die eigenlijk geen vraag genoemd kan worden. Het is simpelweg kijken naar wat je ervaring is.
Er is een soort tussenstap tussen 'normaal' ego-bewustzijn en ongeconditioneerd bewustzijn. Dit is wanneer je ziet dat het een geloof is dat jij ín een lichaam zit ín een wereld. Je ziet het dan juist andersom: De wereld en het lichaam verschijnen (en verdwijnen) als percepties in jou. Je ziet in deze staat dat je niet bewustzijn hebt, maar dat je het bent. Dit is niet een of andere overweldigende magische ervaring. Het is simpelweg zien dat alles in jouw ervaring door jou gekend is. Maar het is nog een tussenstap waarbij er nog een scheiding is tussen jou als bewustzijn en jouw objectieve ervaring van percepties en sensaties. Deze laatste kunnen dan nog van alles zijn. Je ziet dat ze in jou verschijnen, maar je ziet niet waar ze van gemaakt zijn. Het ego (in de vorm van verlangen en angst) kan ook nog terugkomen in deze "tussen staat".
Pas als je ziet waar percepties en sensaties van gemaakt zijn, kun je imo spreken van een echte ego-oplossing. Je ziet dan namelijk dat je niet bewust bent van 'iets", maar dat er alleen bewustzijn ván dat iets is. Bewustzijn zelf neemt de vorm aan van dat "iets". Het onderscheid tussen subject (jou) en object (het concept van een ding/lichaam/wereld/ander) verdwijnt dan compleet. Het is alsof je hele ervaring binnenstebuiten wordt gekeerd. Het is tijdens die transitie alsof er iets dat steeds in winterslaap heeft gelegen ineens wakker wordt. Je voelt "het" eerst in je hart opkomen en daarna begint het je hele ervaring te vullen. Eerst vult het dat wat je normaal je lichaam noemt en daarna vloeit het ook over in de "wereld" (percepties). Het is eigenlijk een onbeschrijflijk iets, maar je weet meteen wat het is. Ik zou het liefde kunnen noemen, maar het is niet de "liefde" van het ego. Het is geen romantische zoetsappige liefde, maar een veel meer neutrale ervaring die paradoxaal genoeg zowel afstandelijk als intiem is. Het is ook niet simpelweg een gevoel. Je ziet dat het een beweging is vanuit je binnenste, zo de "wereld" in. Er is een gevoel van een enorm scheppend creatief vermogen. Het is dat waar je een glimp van kunt opvangen als je naar iets zonder ego kijkt. Bijvoorbeeld in de ogen van een pasgeboren baby. Het is enorm teder, maar onvoorstelbaar krachtig tegelijk. Het accepteert letterlijk alles en oordeelt over niets. En het kan zo teder zijn, omdat het eigenlijk niets is. Omdat het niets is kan het ook niet geschaad worden. Maar het is niet het niets van het verstand (het concept van 'niets'). Het is het niets waar het verstand zelf uitkomt. Je ziet dan dat de agressieve "kracht" van het ego eigenlijk een illusie is en dat echte kracht compleet anders dan dat is.
En om dan echt bij jouw vraag aan te komen. Op het moment van die realisatie van wat je écht bent, zie je dat je nooit écht een gelimiteerd bewustzijn ín een lichaam ín een wereld bent geweest. Ook niet toen je dat nog wel geloofde. Er zijn geen losse "bewustzijnen" die samen één zijn. Er is alleen bewustzijn die de mogelijkheid heeft om zichzelf tijdelijk te vergeten en te dromen dat het al deze dingen, personen en werelden is. Wanneer je je lichaam ziet, zie je jezelf spelen dat je deze vorm bent. Wanneer je een 'ander' ziet, zie je jezelf spelen dat je die vorm bent. Wanneer je - ik zeg maar wat - een blaadje ziet, zie je jezelf spelen dat je een blaadje bent. :P Wanneer je een deurhendel ziet, zie je jezelf spelen dat je een deurhendel bent. :P Vanuit het geloof dat je een persoon bent, klinkt dat absurd. Maar bewustzijn is geen persoon. Het is het bestaan zelf dat elke mogelijke vorm aan kan nemen. En het leven binnen 'tijd' is nooit écht in bestaan gekomen. Met het risico enorm zoetsappig en zweverig over te komen: er is alléén liefde (dat wat alles in/van zichzelf laat zijn). Al het andere is de illusie/fantasie van tijd/verstand.
Klopt. Daarom moet je eerst vergeten wie je bent voordat je in de werkelijkheid van concepten kunt geloven.MeejheM zei:
En dit wordt je schijnbare werkelijkheid als je alleen vanuit het verstand naar je ervaring ziet.MeejheM zei:
No offense, geloof het zelf ook weleens. :PIk kan me voorstellen dat je (MeejheM) mijn zweverigheid graag weer even wil compenseren met wat rationaliteit.
Maar dan wil ik alvast zeggen dat vanuit de ego-loze staat juist de 'normale' kijk op het leven gezien wordt als zweverig. Het ego gelooft in allerlei dingen die er helemaal niet zijn: een lichaam, een wereld, objecten, anderen, tijd, ruimte, etc. Dit zijn concepten van het verstand en daarmee fantasie. Waar zijn deze dingen in de werkelijkheid? Ze bestaan enkel in je fantasie als ideeën. Bewustzijn heeft geen behoefte aan fantasie, want het is compleet vervuld vanuit zichzelf en daarmee verlangeloos. Jij als ego kunt kiezen om je over te geven aan bewustzijn om terug te komen op je eigen hoge frequentie waar er overzicht, perspectief, vrede en vrijheid is.
Bedankt voor het delen! Heb hier net al mediterend naar zitten luisteren. Was een beetje moe van een drukke werkweek, maar heb dat nu heerlijk van me kunnen laten afglijden.
Alan Watts kan altijd prachtig vertellen ja en ook in woorden die voor iedereen te begrijpen zijn.
Alan Watts kan altijd prachtig vertellen ja en ook in woorden die voor iedereen te begrijpen zijn.
