Flakkamama
Newbie
Wie loopt er mee naar Finistere, einde van de wereld om clean een nieuwe start te maken?!
Twee jaar terug had ik me voorgesteld als Anna, 38 jaar, moeder van 3 prachtige kinderen en werkzaam in de sociale sector. Ik ben getrouwd met P met wie ik al 20 jaar samen ben. Ik heb een grote vriendinnengroep die ik regelmatig zie voor een borreltje of etentje. Wekelijks hebben P en ik date-night of een ‘verplicht’ uitje om toch qualiy time te hebben naast ons drukke werk. We wonen in een vrijstaand huis midden in het centrum van de stad. Ik ben heel close met mijn zus en moeder, die spreek en zie ik meerdere keren per dag. Ik ga graag met een vriendengroep naar feestjes maar ben absoluut anti drugs en heb dan ook nog nooit iets geprobeerd. Geen vuiltje aan de lucht zou je zeggen toch?
Hoe ik er nu voor sta is niet te vergelijken met twee jaar geleden. Want in twee jaar ben ik alleen, bewust en ondanks alle uitgestoken handen keihard de afgrond in gestort. Ik kan wel zeggen dat ik nu mijn Rock bottum heb geraakt. Dus als ik me nu voorstel ben ik; Nog steeds Anna, ondertussen 40. Moeder van 3, maar wel onder toezicht van veilig thuis, en ex van P. Ik woon in een huurwoning waar ik altijd de gordijnen dicht heb en doe alsof ik nooit thuis ben. Heb al meer dan een jaar mijn vriendinnen niet gezien en heb mijn nichtje van bijna 1 misschien drie keer vastgehouden. Mijn vader wil geen contact meer. Mijn moeder blijft me steunen ondanks het liegen en bedriegen en gaat er zelf ook aan kapot. Mijn zus zie ik bijna nooit omdat ik het te druk met mezelf heb. Ik heb eenLAT-relatie met V, voor zolang het duurt. Als ik niet verander zal ik ook dat kwijtraken.
En dat heeft allemaal maar een oorzaak: FLAKKA. Die zombiedrugs waar je misschien wel eens filmpjes over hebt gezien en die je in Nederland legaal kan kopen. Ja, echt waar! Ik zit nu anderhalve jaar in de hel die deze troep met zich meebrengt en dit gun ik niemand. Daarom wil ik graag mijn verhaal delen, al kan ik maar een persoon behoeden voor deze ellende, dan is dat het al waard.
Ik ben onderweg naar Finistere, het einde van de wereld. Het klinkt misschien zwaar of overdreven, maar zowel letterlijk als figuurlijk is het einde van de wereld mijn bestemming. Ik ga een pelgrimstocht lopen, naar het Spaanse plaatsje Finistere. De naam is afgeleid van het Latijnse Finis Terrea, het einde van de wereld, oftewel daar waar de wereld ophoudt. Volgens de overlevering kreeg de kaap deze naam toebedeeld door de Romeinen die dachten dat de westelijke wereld tot aan het einde van dit schiereiland reikte en niet verder. Dit is ook het einde van de wereld zoals die er nu voor mij uit ziet. Hier houd het op, ik kan niet meer verder. Ik ben eigenlijk al ver voorbij het eindpunt, had allang op moeten houden. Maar dat is makkelijker gezegd dan gedaan.
Dit is natuurlijk niet mijn eerste stoppoging. Ik heb al twee keer een opname gehad maar beide keren ben ik na een paar dagen weggegaan. Ik loog mezelf en mijn omgeving voor dat ik beter thuis kon detoxen want zo’n klinische setting werkte alleen maar averechts. Onzin natuurlijk, ik had gewoon enorme zucht naar flakka. Met amper een voet buiten de deur van de kliniek had ik de eerste bestelling al weer gedaan. Ik dacht altijd dat je drugs alleen kon kopen bij louche figuren in een donker steegje, niet dat het zo simpel is als een bol.com bestelling. Ik kocht het gewoon bij één van de talloze (legale) webwinkels, betaalde met ideal en de volgende dag bezorgde PostNL netjes het discrete pakketje met drugs bij mij thuis. Niemand die iets merkte, want de afzender was een steeds wisselend verzonnen bedrijf met dubbelzinnige naam.
Hoe het mogelijk is dat flakka legaal te koop is? Flakka is van oorsprong ontstaan als de designerdrug MDVP, dit middel werd al snel verboden door het hoge toxiciteitsniveau. Om de Opiumwet te omzeilen zijn er verschillende varianten ontwikkeld, waaronder Alpha-PiHP waar ik aan verslaafd ben. Door een kleine chemische aanpassing vallen deze drugs buiten de Opiumwet en zijn ze nog legaal verkrijgbaar. Het duurt altijd maanden voordat die 'nieuwe' designerdrug ook verboden wordt. Tegen de tijd dat dit gebeurt, is er weer een nieuwe variant op de markt en begint het hele verhaal opnieuw. Er ligt nu eindelijk een wetsvoorstel om dit tegen te gaan, hopelijk is het dan nog niet te laat en ben ik tegen die tijd al gestopt.
Ik heb zojuist voor de laatste keer gebruikt. Deze stoppoging gaat lukken, dat moet wel! Drie keer is scheepsrecht zeggen ze toch? Misschien is het in mijn geval wel 13 keer, dat zou op zich wel passend zijn. Natuurlijk was ik er zelf bij maar deze verslaving is wel erg ongelukkig ontstaan. Ik wist altijd al dat ik verslavingsgevoelig was en had onder andere daarom nooit eerder drugs gebruikt. Waarom dan wel op mijn 38e? Eigenlijk begin ik de laatste tijd pas een beetje te begrijpen wat er in die twee jaar allemaal gebeurd is, waarom ik met veel geweld alles en iedereen de rug toegekeerd heb. Wist ik toen maar wat ik nu weet…
Waarschijnlijk was ik dan nog steeds gescheiden. P en ik waren 20jaar samen en hebben veel gelukkige jaren gehad. We hadden een druk leven en waren erg ambitieus. De druk die wij onszelf opgelegd hadden, het steeds maar doorgaan en alle energie in werk en ons jonge gezin stoppen begonnen de laatste jaren steeds meer zijn tol te eisen. Ik kreeg paniekaanvallen. Dat was een duidelijk teken dat het me te veel was en dat ik te lang doorgegaan was. Toch lukte het me niet om op de juiste manier rust te pakken want ik moest door. Ik kon niet stilzitten, het werk, de kinderen, het huishouden alles moest doorgaan, ‘ik’ kwam later wel. Ondertussen onderdrukte ik de paniek in eerste instantie met diazepam voorgeschreven door de huisarts. Daar werd ik echter zo suf van dat ik al die dingen die ik nog moest doen niet voor elkaar kreeg. Ik kwam erachter dat alcohol zo’ beetje hetzelfde effect had en dat kon ik een stuk makkelijker doseren. Het zal je niet verbazen dat dit niet de oplossing was en dat de situatie uiteindelijk echt uit de hand liep. Ik werd opgenomen op de Paaz afdeling met een angststoornis en alcoholprobleem. Wat een verademing was dat, rust, geen stress, geen verwachtingen. Ik kon bijkomen en aan mezelf werken. So far, so good. Tijdens deze opname leerde ik V kennen. Er was echt geen sprake van liefde op het eerste gezicht, ik vond hem maar apart en kon geen hoogte van hem krijgen, daarnaast was ik getrouwd en ondanks dat het niet zo soepel liep tussen ons zou ik H nooit ontrouw zijn. Dacht ik tenminste. Maar zo is eigenlijk alles anders gelopen dan ik had verwacht.
Na mijn opname bleef ik contact houden met V. In eerste instantie onschuldig, maar na een tijdje werden de berichtjes steeds minder onschuldig. Lang verhaal kort; uiteindelijk ben ik bij H weggegaan om samen met V een nieuw avontuur te beginnen. Dat ik daarbij totaal geen oog meer had voor de gevoelens van mensen om mij heen had ik toen niet door. Al vrij snel gebruikte ik met V voor de eerste keer Flakka. V was hier absoluut geen voorstander van, hij gebruikte al langer en wist natuurlijk wat voor ellende dit met zich mee kon brengen. Maar ik was vastbesloten, ik wilde eindelijk ook eens weten hoe het was. Ik had toen niet eens door dat het Flakka was, V weigerde mij te vertellen wat het was om mij te beschermen. Maar na die eerste keer was ik al verkocht en wilde ik steeds vaker en meer. Uiteindelijk wist ik achter de naam te komen van wat mij steeds dat heerlijke gevoel gaf: a-PiHP. Toen ik er eenmaal achter was waar ik dit kon bestellen was het hek natuurlijk van de dam. Niemand had nog grip op mij, ik was helemaal in de ban van die rotzooi. In korte tijd had ik alles kapot gemaakt, iedereen die me lief is gekwetst en al mijn bezittingen verkocht voor drugs. Er was niks meer van mij over.
Als je twee jaar geleden dit verhaal aan mij of iemand uit mijn omgeving zou laten lezen zou niemand geloven dat dit ooit mijn verhaal zou zijn. Ik ben misschien wel de laatste persoon van wie je zoiets verwacht. Ik ben eigenlijk een vrij gewone, zorgzame, sociale en rustige luizenmoeder. Maar daar merk je nu nog vrij weinig van. Die drugs maken me een heel ander mens, en zeker niet in positieve zin. Het perfecte plaatje is verstoten door een grauw, leeg en stoffig stilleven. Ze noemen het de zombie-drugs, dat is niet voor niks.
Op dit moment zit ik in de ziektewet, mijn kinderen zijn na school en in het weekend regelmatig bij mij maar slapen bij hun vader, ik vermijd iedere vorm van sociale contacten en heb dus eigenlijk weinig te doen. Maar vervelen doe ik me niet, ik kom zelfs tijd te kort. De normale dagelijkse dingen, wat eerst gewoon vanzelf ging, kost me nu al zo veel moeite. Aan het einde van de dag ben ik blij als ik de dag door ben gekomen zonder dat er nog meer nieuwe problemen zijn of dat bestaande problemen nog groter zijn geworden. Het huishouden, de was, boodschappen en eten koken lijken onmogelijke taken. Ik slaap amper, dus het is niet zo dat er te weinig uren in een dag zitten. Het probleem is hoe ik deze uren invul.
De realiteit is nog triester dan je je voor kunt stellen. Het is echt niet zo dat mijn leven bestaat uit feesten of wilde avonturen onder invloed van flakka. Nee, ik zit uren achter elkaar op de bank voor me uit te staren. Niet eens met de tv of radio aan, gewoon met een lege blik obsessief handelingen uitvoeren om mijn volgende dosis flakka te kunnen nemen. Zo kan ik niet langer doorgaan, ik heb alleen maar schuldgevoel, schaamte en verdriet. Ik wil niks liever dan gewoon een normaal leven opbouwen met mijn kinderen, weer de moeder zijn die ik eigenlijk ben en hopelijk ooit weer een beetje gelukkig zijn.
Nog ruim 100 kilometer te gaan tot het einde van de wereld, die ga ik lopend afleggen. Ongetraind, alleen en zonder ook maar enige voorbereiding. Maar daar maak ik me nog het minst zorgen om, wat de echte uitdaging gaat worden is dat ik dit ga doen zonder Flakka. Mijn brandstof de afgelopen anderhalf jaar. Ik ga dus twee op zichzelf al behoorlijke uitdagingen, detoxen en een pelgrimstocht, combineren. Waarom? Omdat ik het anders ook echt niet meer weet, pure wanhoop. Die rotzooi maakt alles kapot, maar tot nu toe is geen enkele stoppoging echt succesvol geweest. Ik ben ten einde raad, wil en kan zo niet verder. Hopelijk kan ik daar aan het einde van de wereld een nieuwe start maken.
Finisterre
Twee jaar terug had ik me voorgesteld als Anna, 38 jaar, moeder van 3 prachtige kinderen en werkzaam in de sociale sector. Ik ben getrouwd met P met wie ik al 20 jaar samen ben. Ik heb een grote vriendinnengroep die ik regelmatig zie voor een borreltje of etentje. Wekelijks hebben P en ik date-night of een ‘verplicht’ uitje om toch qualiy time te hebben naast ons drukke werk. We wonen in een vrijstaand huis midden in het centrum van de stad. Ik ben heel close met mijn zus en moeder, die spreek en zie ik meerdere keren per dag. Ik ga graag met een vriendengroep naar feestjes maar ben absoluut anti drugs en heb dan ook nog nooit iets geprobeerd. Geen vuiltje aan de lucht zou je zeggen toch?
Hoe ik er nu voor sta is niet te vergelijken met twee jaar geleden. Want in twee jaar ben ik alleen, bewust en ondanks alle uitgestoken handen keihard de afgrond in gestort. Ik kan wel zeggen dat ik nu mijn Rock bottum heb geraakt. Dus als ik me nu voorstel ben ik; Nog steeds Anna, ondertussen 40. Moeder van 3, maar wel onder toezicht van veilig thuis, en ex van P. Ik woon in een huurwoning waar ik altijd de gordijnen dicht heb en doe alsof ik nooit thuis ben. Heb al meer dan een jaar mijn vriendinnen niet gezien en heb mijn nichtje van bijna 1 misschien drie keer vastgehouden. Mijn vader wil geen contact meer. Mijn moeder blijft me steunen ondanks het liegen en bedriegen en gaat er zelf ook aan kapot. Mijn zus zie ik bijna nooit omdat ik het te druk met mezelf heb. Ik heb eenLAT-relatie met V, voor zolang het duurt. Als ik niet verander zal ik ook dat kwijtraken.
En dat heeft allemaal maar een oorzaak: FLAKKA. Die zombiedrugs waar je misschien wel eens filmpjes over hebt gezien en die je in Nederland legaal kan kopen. Ja, echt waar! Ik zit nu anderhalve jaar in de hel die deze troep met zich meebrengt en dit gun ik niemand. Daarom wil ik graag mijn verhaal delen, al kan ik maar een persoon behoeden voor deze ellende, dan is dat het al waard.
Ik ben onderweg naar Finistere, het einde van de wereld. Het klinkt misschien zwaar of overdreven, maar zowel letterlijk als figuurlijk is het einde van de wereld mijn bestemming. Ik ga een pelgrimstocht lopen, naar het Spaanse plaatsje Finistere. De naam is afgeleid van het Latijnse Finis Terrea, het einde van de wereld, oftewel daar waar de wereld ophoudt. Volgens de overlevering kreeg de kaap deze naam toebedeeld door de Romeinen die dachten dat de westelijke wereld tot aan het einde van dit schiereiland reikte en niet verder. Dit is ook het einde van de wereld zoals die er nu voor mij uit ziet. Hier houd het op, ik kan niet meer verder. Ik ben eigenlijk al ver voorbij het eindpunt, had allang op moeten houden. Maar dat is makkelijker gezegd dan gedaan.
Dit is natuurlijk niet mijn eerste stoppoging. Ik heb al twee keer een opname gehad maar beide keren ben ik na een paar dagen weggegaan. Ik loog mezelf en mijn omgeving voor dat ik beter thuis kon detoxen want zo’n klinische setting werkte alleen maar averechts. Onzin natuurlijk, ik had gewoon enorme zucht naar flakka. Met amper een voet buiten de deur van de kliniek had ik de eerste bestelling al weer gedaan. Ik dacht altijd dat je drugs alleen kon kopen bij louche figuren in een donker steegje, niet dat het zo simpel is als een bol.com bestelling. Ik kocht het gewoon bij één van de talloze (legale) webwinkels, betaalde met ideal en de volgende dag bezorgde PostNL netjes het discrete pakketje met drugs bij mij thuis. Niemand die iets merkte, want de afzender was een steeds wisselend verzonnen bedrijf met dubbelzinnige naam.
Hoe het mogelijk is dat flakka legaal te koop is? Flakka is van oorsprong ontstaan als de designerdrug MDVP, dit middel werd al snel verboden door het hoge toxiciteitsniveau. Om de Opiumwet te omzeilen zijn er verschillende varianten ontwikkeld, waaronder Alpha-PiHP waar ik aan verslaafd ben. Door een kleine chemische aanpassing vallen deze drugs buiten de Opiumwet en zijn ze nog legaal verkrijgbaar. Het duurt altijd maanden voordat die 'nieuwe' designerdrug ook verboden wordt. Tegen de tijd dat dit gebeurt, is er weer een nieuwe variant op de markt en begint het hele verhaal opnieuw. Er ligt nu eindelijk een wetsvoorstel om dit tegen te gaan, hopelijk is het dan nog niet te laat en ben ik tegen die tijd al gestopt.
Ik heb zojuist voor de laatste keer gebruikt. Deze stoppoging gaat lukken, dat moet wel! Drie keer is scheepsrecht zeggen ze toch? Misschien is het in mijn geval wel 13 keer, dat zou op zich wel passend zijn. Natuurlijk was ik er zelf bij maar deze verslaving is wel erg ongelukkig ontstaan. Ik wist altijd al dat ik verslavingsgevoelig was en had onder andere daarom nooit eerder drugs gebruikt. Waarom dan wel op mijn 38e? Eigenlijk begin ik de laatste tijd pas een beetje te begrijpen wat er in die twee jaar allemaal gebeurd is, waarom ik met veel geweld alles en iedereen de rug toegekeerd heb. Wist ik toen maar wat ik nu weet…
Waarschijnlijk was ik dan nog steeds gescheiden. P en ik waren 20jaar samen en hebben veel gelukkige jaren gehad. We hadden een druk leven en waren erg ambitieus. De druk die wij onszelf opgelegd hadden, het steeds maar doorgaan en alle energie in werk en ons jonge gezin stoppen begonnen de laatste jaren steeds meer zijn tol te eisen. Ik kreeg paniekaanvallen. Dat was een duidelijk teken dat het me te veel was en dat ik te lang doorgegaan was. Toch lukte het me niet om op de juiste manier rust te pakken want ik moest door. Ik kon niet stilzitten, het werk, de kinderen, het huishouden alles moest doorgaan, ‘ik’ kwam later wel. Ondertussen onderdrukte ik de paniek in eerste instantie met diazepam voorgeschreven door de huisarts. Daar werd ik echter zo suf van dat ik al die dingen die ik nog moest doen niet voor elkaar kreeg. Ik kwam erachter dat alcohol zo’ beetje hetzelfde effect had en dat kon ik een stuk makkelijker doseren. Het zal je niet verbazen dat dit niet de oplossing was en dat de situatie uiteindelijk echt uit de hand liep. Ik werd opgenomen op de Paaz afdeling met een angststoornis en alcoholprobleem. Wat een verademing was dat, rust, geen stress, geen verwachtingen. Ik kon bijkomen en aan mezelf werken. So far, so good. Tijdens deze opname leerde ik V kennen. Er was echt geen sprake van liefde op het eerste gezicht, ik vond hem maar apart en kon geen hoogte van hem krijgen, daarnaast was ik getrouwd en ondanks dat het niet zo soepel liep tussen ons zou ik H nooit ontrouw zijn. Dacht ik tenminste. Maar zo is eigenlijk alles anders gelopen dan ik had verwacht.
Na mijn opname bleef ik contact houden met V. In eerste instantie onschuldig, maar na een tijdje werden de berichtjes steeds minder onschuldig. Lang verhaal kort; uiteindelijk ben ik bij H weggegaan om samen met V een nieuw avontuur te beginnen. Dat ik daarbij totaal geen oog meer had voor de gevoelens van mensen om mij heen had ik toen niet door. Al vrij snel gebruikte ik met V voor de eerste keer Flakka. V was hier absoluut geen voorstander van, hij gebruikte al langer en wist natuurlijk wat voor ellende dit met zich mee kon brengen. Maar ik was vastbesloten, ik wilde eindelijk ook eens weten hoe het was. Ik had toen niet eens door dat het Flakka was, V weigerde mij te vertellen wat het was om mij te beschermen. Maar na die eerste keer was ik al verkocht en wilde ik steeds vaker en meer. Uiteindelijk wist ik achter de naam te komen van wat mij steeds dat heerlijke gevoel gaf: a-PiHP. Toen ik er eenmaal achter was waar ik dit kon bestellen was het hek natuurlijk van de dam. Niemand had nog grip op mij, ik was helemaal in de ban van die rotzooi. In korte tijd had ik alles kapot gemaakt, iedereen die me lief is gekwetst en al mijn bezittingen verkocht voor drugs. Er was niks meer van mij over.
Als je twee jaar geleden dit verhaal aan mij of iemand uit mijn omgeving zou laten lezen zou niemand geloven dat dit ooit mijn verhaal zou zijn. Ik ben misschien wel de laatste persoon van wie je zoiets verwacht. Ik ben eigenlijk een vrij gewone, zorgzame, sociale en rustige luizenmoeder. Maar daar merk je nu nog vrij weinig van. Die drugs maken me een heel ander mens, en zeker niet in positieve zin. Het perfecte plaatje is verstoten door een grauw, leeg en stoffig stilleven. Ze noemen het de zombie-drugs, dat is niet voor niks.
Op dit moment zit ik in de ziektewet, mijn kinderen zijn na school en in het weekend regelmatig bij mij maar slapen bij hun vader, ik vermijd iedere vorm van sociale contacten en heb dus eigenlijk weinig te doen. Maar vervelen doe ik me niet, ik kom zelfs tijd te kort. De normale dagelijkse dingen, wat eerst gewoon vanzelf ging, kost me nu al zo veel moeite. Aan het einde van de dag ben ik blij als ik de dag door ben gekomen zonder dat er nog meer nieuwe problemen zijn of dat bestaande problemen nog groter zijn geworden. Het huishouden, de was, boodschappen en eten koken lijken onmogelijke taken. Ik slaap amper, dus het is niet zo dat er te weinig uren in een dag zitten. Het probleem is hoe ik deze uren invul.
De realiteit is nog triester dan je je voor kunt stellen. Het is echt niet zo dat mijn leven bestaat uit feesten of wilde avonturen onder invloed van flakka. Nee, ik zit uren achter elkaar op de bank voor me uit te staren. Niet eens met de tv of radio aan, gewoon met een lege blik obsessief handelingen uitvoeren om mijn volgende dosis flakka te kunnen nemen. Zo kan ik niet langer doorgaan, ik heb alleen maar schuldgevoel, schaamte en verdriet. Ik wil niks liever dan gewoon een normaal leven opbouwen met mijn kinderen, weer de moeder zijn die ik eigenlijk ben en hopelijk ooit weer een beetje gelukkig zijn.
Nog ruim 100 kilometer te gaan tot het einde van de wereld, die ga ik lopend afleggen. Ongetraind, alleen en zonder ook maar enige voorbereiding. Maar daar maak ik me nog het minst zorgen om, wat de echte uitdaging gaat worden is dat ik dit ga doen zonder Flakka. Mijn brandstof de afgelopen anderhalf jaar. Ik ga dus twee op zichzelf al behoorlijke uitdagingen, detoxen en een pelgrimstocht, combineren. Waarom? Omdat ik het anders ook echt niet meer weet, pure wanhoop. Die rotzooi maakt alles kapot, maar tot nu toe is geen enkele stoppoging echt succesvol geweest. Ik ben ten einde raad, wil en kan zo niet verder. Hopelijk kan ik daar aan het einde van de wereld een nieuwe start maken.
Laatst bewerkt:
