Het heeft vroeger meer mijn view op het bestaan bevestigd. Wat ik bedacht had en voor mij dus zo moest zijn, werd bevestigd door mijn eerste paddo trip. Ik zei toen ook met een opluchting: Zie je wel, ik wist het! Maar nu voel ik het ook!....
Wauw! Stijging van het zelfvertrouwen heb ik nog niet eerder gehoord.
Klinkt niet heel positief, maar wel als een interessante zoektocht! Wat staat jou zo tegen aan het ‘maatschappelijk toneelspel’? Ik deel jouw mening niet maar ben wel benieuwd naar jouw kijk.Het heeft vroeger meer mijn view op het bestaan bevestigd. Wat ik bedacht had en voor mij dus zo moest zijn, werd bevestigd door mijn eerste paddo trip. Ik zei toen ook met een opluchting: Zie je wel, ik wist het! Maar nu voel ik het ook!....
Aan de ene kant lijken de Psychedelische ervaringen mij extra van het leven te laten genieten en mij laat weten dat er zoveel meer is dan dit, maar op het andere moment dat ik het maatschappelijke toneelspel moet spelen (meedoen met de maatschappij, werken, geld verdienen, carriere, erbij horen etc) heeft het me leven lastiger gemaakt. Ik heb de handicap voor mezelf dat ik me er zo slecht bij neer kan leggen dat zoveel mensen deze wetenschap niet kennen. Eenheidsbewustzijn bedoel ik hier voornamelijk mee. Wij mensen doen elkaar zoveel pijn, liegen en bedriegen de boel en denken vaak (en bijna altijd als het er echt op aan komt) alleen aan hunzelf. De wereld kan zoveel mooier en anders zijn.... Maar mijn energie raakt op om dit te aan andere te laten zien... Trouwens, dit is ook eigenlijk onmogelijk.. Mensen kunnen alleen zelf de waarheid vinden en in geen geval kan iemand een ander de waarheid tonen. Toch zit ik hier best mee... Ondanks mijn spirituele zelf wel beter weet... Ergens weet ik dat ik gelukkig zou zijn met een primitievere leven in bijvoorbeeld de natuur of als monnik op een berg de waarheid ervaren en zijn. (sorry geen beter woord dan " de waarheid") Maar deze keuzes voelen niet juist. Ik wil meer.... Ik zie de mensheid de verkeerde kant op gaan en voel me daarin machteloos terwijl ik dit wil veranderen. Maargoed ik stop voor ik door blijf ratelen
Zijn het niet dit soort oordelen waarmee we elkaar subtiel (en vaak onbedoeld) blijven onderdrukken? Iedereen wordt geleerd om maar mee te doen, om wat bij te dragen aan de maatschappij, om een onderdeel van de machine te zijn. Bullshit wat mij betreft. Je bent niemand iets verschuldigd en als je je leven wilt besteden in de stilte van de natuur, vind ik dat je daar als kind van de aarde alle recht toe hebt. Ik zie dat ook niet als nihilisme. Zo iemand kan het tegenovergestelde van een nihilist zijn. Als je anti-moderniteit, anti-maatschappij bent, kun je alsnog diepe waardering voelen voor het bestaan. Misschien niet zozeer voor het kunstmatige menselijke bestaan, maar voor hét bestaan zelf. Een echte nihilist ziet nergens betekenis en vreugde.
Je zet me aan het denken. Anti-maatschappij is inderdaad niet per definitie nihilisme, daar heb je gelijk in.
Over welk tijdperk hebben we als je zegt ‘vroeger’?
Natuurlijk is de maatschappij een onderdrukking van de menselijke spirit. Onze aard is die van absolute vrijheid. Zo komen we de wereld in, maar zo worden we niet geaccepteerd door onze omgeving. Alles minder dan zulke acceptatie is onderdrukking daarvan. Daarom heeft ook ieder ego in de kern een trauma en kan niet zomaar terug naar absolute vrijheid zonder dat trauma onder ogen te komen. Zelfs opgroeien in een vreedzame tribe ergens in een regenwoud zal een onderdrukking zijn, maar het is niets vergeleken bij de vele lagen aan mentale onderdrukkingen die wij hier kennen in onze "beschaving". "Vrijheid" zoals wij dat hier kennen is een armzalig aftreksel van werkelijke vrijheid en hetgeen wat we hebben wordt nu ook nog met de dag afgenomen.
Jij ziet die koelkast met appels als materialistisch. Maar in mijn voorbeeld gebruikte ik het als een product van succesvolle samenwerking. Laten we als voorbeeld stromend water en verwarming nemen. Zonder die dingen gaan mensen dood. En die dingen zijn niet ontwikkeld door monniken die zich terugtrekken op een berg. Ik probeer dus duidelijk te maken dat ‘de maatschappij’ niet een kwaadaardige machine is, maar dat deze juist bestaat om ons verder te helpen. Ondanks zijn (grote) gebreken af en toe die opgelost moeten worden.
Nogmaals, je zet me wel aan het denken. Ik heb mezelf helemaal ondergedompeld in het burgerlijke leventje in plaats van me af te zetten ertegen en ben sindsdien heel gelukkig. Functioneren in de maatschappij is de norm en ik voel mezelf graag normaal. Een betekenisvolle baan, genoeg geld om een mooi huis voor mijn vriendin en ik, de wereld rond kunnen reizen om geïnspireerd te raken. Maar als ik denk aan alle verplichtingen die we hebben, dan twijfel ik ook weleens of ik vrij ben. Alleen wat is dan wél vrijheid? En ik vraag me af; betekent die vrijheid ook geluk?[/QUOTE]
Daarom moet iemand er ook goed bij nadenken of hij/zij een diepe psychedelische/spirituele ervaring wil. Je krijgt waarschijnlijk dingen te zien die ervoor zorgen dat je niet meer hetzelfde over dingen denkt als eerst. Waar je eerst nog vrij content was met je situatie, kan er dan ineens een diep verlangen ontstaan naar iets meer substantieels, meer fundamenteels.
Ik vind onze samenleving en waar we naar toe gaan zeker niet goed nee. Fijn dat het beter is dan 100 jaar terug, daar ben ik het mee eens. Voor velen tenminste... Jij bent echter hier in nederland ( neem ik ff aan) aan het profiteren van het vele ongeluk elders in de wereld. Ergens mega hypocriet (vind ik je niet hoor) door dan te zeggen, maar het is allemaal zo goed ik kan zo een appel uit de koelkast pakken. Weet je bij die appel hoeveel er op dat moment dood gaan van de honger terwijl jij lekker je appeltje aan het eten ben? Dus hoe kan je nihilisme afkeuren? Wij westerlingen nemen echt veel te veel van de wereld..... Daarbij tegen de maatschappij zijn hoef je niet meteen een nihilist te worden maar die mening had je ondertussen ook deels.
Hier heb je misschien wel een punt. We zijn onze EQ in rap tempo aan het verliezen als mensheid en dan vooral in onze maatschappij.
Ik had geen idee dat jij aan zover terug dacht. Je bent een romanticus, ik ben wel gevoelig voor het mooie beeld wat jij schetst. Maar zouden jager en verzamelaars niet hebben gedroomd van een koelkast met vers eten? En wat doe je in de winter als er nergens eten te vinden is en je bijna doodvriest? En stel dat je in die tijd een vegan wilde zijn en dus niet wilt jagen, anderen zullen dat zeker afkeuren en je vriendelijk verzoeken normaal te doen en te helpen bij je jacht.
Heel interessante discussie! En schroom niet om precies te zeggen wat je denkt, ik ben niet iemand die zich dan beledigd voelt.
Het ‘boerenleven’ dat je beschrijft doet me denken aan een documentaire over Cuba. In deze docu bezoeken ze in 10-15 jaar tijd meerdere keren een drietal boeren die heel simpel leefden. Ze gebruikte bijvoorbeeld nog steeds een os om de ploeg over het land te halen. Super primitief, maar die mannen zagen er gelukkig uit. Gezond en sterk ook, al helemaal voor die leeftijd. Ik denk dat wij mensen allemaal weleens fantaseren over zo’n simpel en mooi leventje. Wat wij in de westerse wereld najagen lijkt dan soms zo zinloos en destructief.
