Psy-Fi: The Seed of Science, deel 1.
Vrijdag 30 augustus, 2019.
18:10
Ik kom thuis na een hectische werkdag, en ik ren in het rond door het huis op zoek naar de tassen die ik vanmorgen heb ingepakt. Ik loop luid te vloeken wanneer ik de oplader van mijn telefoon niet kan vinden, en sla woest de haren weg die mijn gezicht kietelen. Ik loop rood aan en ik ben bezweet. Waar is dat verdomde ding?! Ik mag mijn bus ècht niet missen! Nadat ik voor mijn buren een toneelstukje "The Excorsist" heb uitgevoerd vind ik dat stomme draadje dan toch eindelijk in de la van een kast.
Mooi! Tijd voor Psy-Fi!
Heb ik alles ingepakt? Pyjama mee, ondergoed, borstel, douchegel, tandpasta, slaapzak, matje.. Shit. Ik ben mijn tandenborstel vergeten in te pakken. Geen tijd meer voor, ik moet nu echt weg!
Ik maak kleine sprongen terwijl ik me haast naar de bus. Wat een fantastisch begin van het weekend, die stress.. Ik red net aan de bus en ik app Riva dat ik onderweg ben. God, wat is het warm.. In de bus geraak ik dan toch een beetje op adem. Ik lees de berichten die heen en weer gestuurd worden op KiK nog even door, en plots besef ik me dat ik toch wel een beetje zenuwachtig ben. Morgen is de meeting. Ik ken deze mensen helemaal niet: Wat als ze mij helemaal niet aardig vinden? Wat als de sfeer niet goed is? Ik sluit de app en eenmaal aangekomen op centraal station ren ik een Albert Heijn in om een broodje te kopen als avondeten, en tevens een tandenborstel.
Om 21:38 kom ik dan toch eindelijk aan bij bushalte "Ouddeel, Groene Ster, Leeuwarden"
In de bus zitten drie andere verdwaalde hippies, en aan de jongen voorin kan ik duidelijk merken dat hij speed heeft gebruikt. Hij is hyper, en praat luidkeels met de buschaffeur die het geloof ik toch wel een beetje zat wordt zo ondertussen. Wanneer we Ouddeel naderen roept de buschaffeur om: " Psy-Fi! Dit is de halte voor Psy-Fi!" Ah.. een kenner. Heerlijk. Als professioneel pak ezel laad ik de tassen op mijn rug en houd ik mijn vingers gekruist dat er nog weekend tickets beschikbaar zijn. Die zijn er, en vol trots houd ik mijn pols omhoog voor het magische, groen gekleurde Psy-Fi bandje. Ik ben binnen! Ik loop langs twee security guards en ik vraag aan een van de heren of de camping linksaf is.
"Ja, hoe moet ik dat nou weten?!" Reageert de man, duidelijk geïrriteerd. Nou.. Sorry hoor. Een goed begin van het festival zo, ik mag toch hopen dat niet iedereen zo'n kort lontje heeft. Zonder antwoord besluit ik toch linksaf te slaan. Wanneer ik de main entrance nader, loop ik Riva tegemoet die me is komen ophalen, en we geven elkaar een knuffel. Het is goed om eindelijk een bekend gezicht te zien, want ik voel me toch wel een beetje verloren hier op zulk onbekend terrein.
Het is exact 30 minuten lopen naar de camping, en onderweg komen we veel mensen tegen die duidelijk erg ver heen zijn. Veel van hen dragen lichtjes op zich, waardoor het een beetje aanvoelt als Kerstmis. Het meest memorabele moment van de trip is toch wel dat we langs een stelletje lopen die uitgebreid met elkaar staan te zoenen langs de kant van de weg. Ze dragen beide een onesie, en ook zij dragen veel lichtjes op hun lichaam waardoor het bijna op een kunstwerk lijkt. Ik gok op XTC.
We noemen de lange wandeling (2 km?) naar de camping de rest van het festival "De loop der nuchterheid."
Eenmaal in het tentenkamp aangekomen, begroeten we Nala die ons al zit op te wachten in haar camping stoeltje. Ze weet me te vertellen dat ze vandaag op de camping is gebleven, omdat ze last heeft van tremors en haar gewrichten. De artsen vermoeden dat ze reuma heeft, en dat ze teveel pijn had vandaag om van het festival te kunnen genieten. Ik vind het sneu voor haar, want deze vriendin is slechts een jaar ouder dan ik. Ze is nog niet eens de dertig gepasseerd.
We raken aan de praat, en doordat ik mijn vrienden al een hele tijd niet meer heb gezien leg ik uit dat ik waarschijnlijk nuchter blijf dit weekend omdat ik hartfalen bij mezelf vermoed. Ik leg uit dat ik constant last heb van een druk op mijn borst, benauwdheid, en een doffe pijn in mijn bovenrug. Ik heb helaas geen ECG kunnen laten maken toen ik afgelopen donderdag op gesprek was bij mijn huisarts, dus het lijkt mij beter om ver weg te blijven van drugs dit weekend. De ECG staat ingeplanned voor over 2 weken, maarja, dan is Psy-Fi al voorbij.. Eigen schuld, dikke bult. Dan had ik er maar niet zo lang mee rond moeten lopen.
"Rick is er ook dit weekend, hij staat een paar tentjes verderop. Rick verkoopt ketamine, dus je zou wellicht ketamine kunnen gebruiken dit weekend. Dit heeft geen invloed op je hart en bloeddruk, en zou dus ideaal kunnen zijn voor je." Verteld Nala.
Hierbij besluit ik dus dat ketamine mijn maatje wordt de komende twee dagen.
Het schijnt dat Maarten zijn tent heeft opgezet, maar uiteindelijk toch heeft besloten om te slapen bij een boerderij in de buurt. Maarten wist van mijn komst en gebrek aan een tent, en heeft de zijne dus voor mij laten staan. Dit resulteert erin dat ik een eigen tent heb, en niet bij Riva in de tent hoeft te slapen. Mijn "self inflatable" matje blijkt er geen zin in te hebben, en ik besluit daarom ook maar gelijk Maartens luchtbed te kapen. Hij slaapt er toch niet op.
Zaterdag 31 augustus, 2019.
09:00
De rode gloed van mijn tent schijnt fel op mijn gezicht, en ik rol me om.
"Oooohhh, m'n heup.."
Ik probeer te zitten.
"Aaaahhhhh, m'n rug.. "
Ik snap ineens weer waarom ik kamperen met hart en ziel haat, en terwijl deze camping oma zichzelf probeert te verlossen uit haar slaapzak voel ik me alsof ik er vijftig jaar in leeftijd bij heb gekregen deze nacht. Ik stop mijn lange, oranje rode haar in een knot en ik rits te tent open.
"Goedemorgen!" Hoor ik een bekende stem zeggen, en ik kijk op naar het blije gezicht van Joek. Met een zelfvoldane glimlach zit hij met een kop koffie op zijn camping stoel: Hij is afgelopen nacht weer terug gekomen. Hij schenkt een kopje koffie voor me in, en deze neem ik met trillende handjes dankbaar aan. We grinniken als we oer geluiden horen komen uit de tenten rondom ons: De vriendengroep wordt wakker.
Nadat ik mijn makeup heb gedaan loop ik samen met Nala en Riva richting een tent aan de andere kant van de camping waar ze belegde broodjes verkopen. Tijd voor een goed ontbijt, het wordt warm vandaag. Wanneer ik, eenmaal terug in ons kamp, een hap van mijn broodje neem komt de psychedelische piraat Rick naar ons toe gelopen. Zijn bovenlichaam is ontbloot, en zijn blonde dreads dansen vrolijk tegen zijn lichaam aan. Hij draagt een grote, zwarte piraten hoed op zijn hoofd van leer waar de molecuul van LSD in gekerfd staat. Rick! Die heb ik al een tijdje niet meer gezien. Rick was vroeger mijn vaste trip maatje, voordat @Accuraat dat werd. Oh, de avonturen die we samen hebben meegemaakt..
"Rupsje!" Roept hij blij, en er verschijnt een brede glimlach op zijn gezicht wanneer hij mij ziet. "Wat leuk dat je er bent!" Hij gaat op zijn hurken zitten en we geven elkaar een grote knuffel.
Hidde heeft zich zojuist ook bij ons gevoegd, en ik raak met hem in gesprek. Ik vertel hem over de avonturen die ik vorige maand heb meegemaakt tijdens mijn reis door Amerika, en er verschijnt een glinstering in zijn ogen wanneer ik vertel dat ik over twee maanden naar Australië vertrek voor twee weken. "Wow, jij reist wel wat af he?"
Rick komt tussenbeide.
"Ik hoor net van Nala dat je op zoek bent naar ketamine?"
"Klopt ja. Jij hebt dat bij je, toch? Zou ik een gram van je over kunnen nemen?" Ik koop niet zo vaak ketamine, maar ik weet wel dat het naar mijn mening vrij prijzig is. Hij haalt een zakje met wit poeder tevoorschijn, en noemt de prijs voor een gram.
"Zo goedkoop?! Oh. Doe dan maar twee gram."
Maarten hoort ons praten, en hij schiet in de lach.
Rick maakt twee pony packs met ketamine voor me klaar, en mijn lot is hierbij bezegeld.
Rond half een is de groep nog lekker aan het chillen in het kamp, en terwijl ik in de KiK al afspraken zie ontstaan voor de meeting raak ik steeds ongeduldiger. Ik pak mijn tas en zeg dat ik er eigenlijk wel klaar voor ben om richting het festival te gaan (mede omdat ik anders ook veel te laat op de meeting zal aankomen, die gepland staat om een uur) en de rest is het gelukkig met mij eens. De groep pakt zijn spullen, we ruimen de stoeltjes op, en we maken de wandeling richting de shuttlebus die ons naar het festival terrein zal brengen. Bij het loket koop ik een bandje voor de bus voor vijfentwintig euro, en eenmaal in de bus sluit ik mijn ogen van genot bij het gevoel van die koude airco op mijn huid. De reis naar het festival terrein duurt niet erg lang in de bus; Ik gok dat we er na tien minuten al zijn. Als ik eenmaal de bus uitstap merk ik dat ik echt enorm zenuwachtig ben. Ik ben zenuwachtig voor de meeting, al die vreemde mensen die ik niet ken, en ik ben ook erg zenuwachtig voor de controle die mij zo meteen te wachten staat. Ik heb inmiddels al een aantal horror verhalen gehoord over mensen die compleet gestript werden bij het zoeken naar drugs, zelfs pakjes tabak werden doorzocht, en ik heb mijn twee gram Ketamine maar in mijn onderbroek verstopt. Ik hoop enorm dat ik niet gefouilleerd word. Mijn twee zegels LSD heb ik in de tent gelaten - ik ben te bang dat het fout gaat in verband met mijn borst. De groep komt er makkelijk doorheen. Daarna ben ik aan de beurt. Hup, die tas open.. En ik word strenger gecontroleerd dan de rest. Mijn hart bonkt in mijn keel, en mijn mond voelt droog aan. De beveiliger graait een beetje door mijn tas, totdat hij een verdwaalde Amerikaanse quarter uit mijn tas haalt die waarschijnlijk uit mijn portemonnee is gerold. Hij houdt het muntje tussen zijn duim en wijsvinger, en brengt het dicht naar zijn ogen toe. Hij richt zijn ogen nu op mij, en glimlacht. "Ha. Grappig." Zegt hij terwijl hij het muntje terug stopt in mijn tas. "Welkom op Psy-Fi."
Ik ben me bewust van de twee gram Ketamine die tussen mijn benen geklemd zit, en zodra ik binnen ben haast ik me naar het toilet om ze weer in mijn portemonnee te stoppen. Onderweg naar het toilet zeg ik mijn vrienden gelijk ook gedag, omdat ik naar de meeting toe ga. We geven elkaar een knuffel, en daar scheiden onze wegen. Ik ben nu officieel alleen.
Ik vul nog een keer mijn water fles bij het waterpunt, en met trillende benen loop ik richting de meeting. Ik lees nog een keer in de KiK door waar de plek is waar we allemaal zullen samenkomen, maar doordat ik het festival terrein nog niet heb verkend heb ik geen flauw idee waar ik ben. Ik lees iets over water, en zie in de verte een strand. Voor de zekerheid post ik nog een bericht in de KiK dat ik onderweg ben en beschrijf waar ik loop, en of dat de goede weg is. Ik loop, geen antwoord. Pff, jongens.. Waar moet ik nou zijn?! Ik ken dit terrein helemaal niet. Daarnaast heb ik van sommigen wel foto's gezien, en weet ik hoe ze eruit zien, maar lang niet van iedereen. Wat nou als ik ze zo voorbij loop? Ik loop en ik loop. Ik stuur nog een bericht, en nog een. Geen antwoord. Ik raak lichtelijk in paniek en ik haat mezelf erom dat ik altijd zo'n stress kip ben in dit soort situaties. Ik vind het hele gebeuren al best wel spannend, en nu weet ik ook nog eens niet waar iedereen is. Mijn telefoon trilt. Eindelijk! Iemand waar ik even op kan leunen tijdens deze zoektocht. @verwondering spreekt me aan en stuurt een foto door van waar ze zitten. Ik omschrijf nog even een keer wat voor kleding ik aan heb (mijn gezicht heeft iedereen al wel gezien) en Verwondering loost me er een beetje doorheen.
"Ik sta bij allemaal winkeltjes, klopt dat?"
"Ja! Daar ga je de rechte brug over, en dan direct naar links."
"Nog meer winkeltjes?"
"Klopt! Je loopt goed. Ik zal mijn ogen open houden voor je als ik je voorbij zie lopen."
Terwijl ik nog naar mijn telefoon aan het kijken ben hoor ik ineens een stem, en staat er iemand voor me. Ik kijk op.
"Rupsje?" Vraagt de man die voor mij staat met een scheve glimlach. Het voelt een beetje gek om met mijn gebruikersnaam aangesproken te worden in plaats van mijn echte naam. Het is echter geheel begrijpelijk - het is tenslotte een meeting - en terwijl ik een grote glimlach op mijn gezicht tover zeg ik volmondig "ja!".
"Hoi! Ik ben Verwondering. Ik was al naar je aan het zoeken toen ik je berichten las. Kom maar mee, we zitten iets verderop." We geven elkaar een grote knuffel, en in plaats van dat het gek aanvoelt voelt het eigenlijk heel erg vertrouwd. Ik voel me op mijn gemak bij deze persoon die ik tot nu toe alleen online had gesproken. We lopen gezamenlijk richting een grote tent waar de rest al in een cirkel op ons zit te wachten. Ik krijg van iedereen een grote knuffel, en ik krijg het gevoel dat ik ook echt gewenst ben in deze groep - iets waar ik me toch wel een beetje druk over maakte op voorhand. @verwondering stelt me aan iedereen voor.
"Dat is @NiandraLades, dat is @Jmths En daar zit @acht.zes @psycel @Fenrir @Eik @Wiz"
"Hoi! Ik ben dus Rupsje."
Terwijl ik ga zitten op het grote kleed valt mijn oog direct op @acht.zes omdat hij een heel kenmerkend gezicht heeft, ik herken hem direct van de foto's. Ook @psycel herken ik van de foto's, en @Eik. @Fenrir herken ik natuurlijk direct aan zijn haar, en ik vind het leuk dat we haarkleur buddies zijn. De meeting bestaat hier officieel uit mensen zonder ziel, ware het niet dat ik mijn ziel (en de gezondheid van mijn haar.. janken!) Heb verkocht aan Satan en @Fenrir hier waarschijnlijk mee geboren is. Terwijl ik naast @Eik en @verwondering zit hebben we een boeiend gesprek over DMT en onze avonturen op andere psychedelica. @Eik legt uit hoe hij in zijn DMT trip een soort tunnel met licht zag, en ik informeer hem gelijk over het feit dat mensen dit tijdens een bijna dood ervaring ook zien. Ik heb wel het een en ander gelezen over bijna dood ervaringen, en ik weet toevallig dat de "tunnel met licht" wordt veroorzaakt doordat de bloedtoevoer naar de hersenen onvoldoende is en er dus zuurstoftekort optreedt. Hierdoor krijgen mensen last van het zogenaamde "tunnel syndroom" die ze na hun bijna dood ervaring omschrijven als een grote tunnel met licht. Of dit op DMT ook zo werkt, weet ik niet. Maar het is zeker interessant dat hij ook iets soortgelijks heeft ervaren.
We praten nog wat verder over onze ervaringen, en ik deel mee dat ik het jammer vind dat mijn LSD nog in mijn tent ligt. Ik heb het expres thuis gelaten, maar ik heb vandaag gek genoeg geen pijn in tegenstelling tot de afgelopen twee weken. Er wordt mij 1P-LSD aangeboden, maar uiteindelijk lijkt het me toch verstandig om dit aanbod af te slaan. Wat niet is, kan nog komen. Dat niet alleen, ik heb het twee keer eerder meegemaakt de afgelopen maanden dat ik een aanval kreeg tijdens het trippen. Dit resulteerde erin dat ik me ging afvragen of ik geen hartaanval kreeg, en dat lijkt me op dit festival ook allesbehalve een fijne ervaring. Een hartaanval zal ik waarschijnlijk wel niet krijgen - sterker nog, we weten niet eens of de pijn inderdaad afkomstig is van mijn hart - maar ga jij maar eens trippen terwijl het voelt alsof er een hand in je borstkas de hele tijd je hart samen knijpt. Dit is in nuchtere staat al enorm beangstigend, maar op LSD kun je hierdoor al helemaal rare hersenkronkels krijgen. Nee.. Ondanks dat ik het wil aannemen, lijkt het me toch verstandig om nuchter te blijven. Ik heb zelf al veel te lang met dit probleem rondgelopen, en dit is dus de prijs die ik moet betalen.
We kunnen eindeloos door kletsen over onze ervaringen en wat ons zoal bezig houd. De groep voelt eigenlijk als een grote familie. @NiandraLades en @Jmths liggen op hun rug met hun ogen gesloten. @acht.zes is alles aan het gadeslaan en mengt zich af en toe in ons gesprek. @Fenrir en @psycel zijn verwikkeld in een gesprek waar ik me af en toe inmeng. Maar met @Eik en @verwondering heb ik toch veruit het meeste contact. Ik voel me fijn bij iedereen, en ik vind iedereen echt ontzettend leuke en mooie mensen. Mensen met wie je echt op een lijn zit qua ideeën en overtuigingen. Ondanks dat ik met iedereen met name online gesprekken heb gevoerd (met name met Eik en Fenrir heb ik voorheen lange gesprekken gehad) voelt het echt alsof het mijn vrienden zijn geworden, en alsof we live gewoon op dezelfde voet verder gaan als online. Het hele gebeuren heeft een positieve lading over zich heen, en ik voel dat ik die positieve energie zelf ook overneem. Waar ik normaliter een introvert ben, merk ik daar nu vrij weinig van.
Ik kijk een beetje om me heen. Rechts van mij is een strand waar mensen lekker aan het zwemmen zijn, en ook @Eik besluit een duik te nemen samen met zijn vriend. Ik stuur een appje in de WhatsApp groep van de rest van mijn vriendengroep om te peilen waar ze zich allemaal bevinden. De main stage blijkbaar. Een aantal mensen van de meeting groep is wat te eten halen, een aantal zijn aan het zwemmen, en anderen lijken in het niets te zijn opgelost. Ik besluit er ook een einde aan te breien, en ik vertel iedereen die er nog zit dat ik ervandoor ga. Ik hoop iedereen later op het festival nog een keer te zien, maar dit is helaas niet het geval.
Ik loop een beetje verdwaald richting de ingang, omdat ik weet dat de mainstage daar dichtbij gevestigd is. Ik verbaas me over de drukte, en ik hoor verschillende Psy stijlen van verschillende stages over het terrein heen dreunen. Het is mooi om de vrijheid te voelen van dit festival. Het is ook zeker geen straf om al die mooie naakte vrouwen te zien wandelen over het terrein. Er is werkelijk niks seksueels aan - iedereen is gewoon vrij. Mijn vriend vraagt speels via WhatsApp of ik al veel "boobs" gezien heb, omdat hij weet dat ik echt een borsten persoon ben. "Meer dan je kunt tellen! Ik denk dat je het hier prima naar je zin had gehad!" Antwoord ik terug.
De warme zon brand op mijn huid, en ik vervloek mezelf dat ik geen zonnebrandcreme heb opgedaan vanmorgen. Ik was al gewaarschuwd, maar ik was natuurlijk weer veel te eigenwijs.
Ik loop richting de mainstage, en onder de grote tent zie ik mijn vriendengroep zitten. Glimlachend zwaaien ze naar me, duidelijk blij dat ik weer terug ben om me bij hen te voegen. Ik neem plaats naast ze en besluit om mijn eerste dosis ketamine te nuttigen. Ik kijk schichtig om me heen, want ik weet toevallig dat hier ook politie in burger rondloopt. Terwijl ik in mijn portemonnee aan het zoeken ben naar mijn ketamine, komt onze psychedelische piraat Rick naar ons toegelopen. Nog steeds voorzien van een piraten hoed, maar ditmaal inclusief een grote stok met bladeren en lichtjes eraan, komt hij naast me zitten. Ik schroef mijn sleutel los van mijn sleutelbos en ik laat een flinke berg Ketamine in mijn neus verdwijnen. "Zo zo, toe maar!" Grinnikt Rick.
Ik neem nog een bergje. En nog een. En nog een. "Wow, wow. Ho maar. Dit is vrij potent spul." Zegt hij met een frons.
"Ik neem altijd..." "Ik neem altijd.." "Altijd.." "Veel.."
Ik kan moeilijk uit mijn woorden komen, en ik merk vrij snel dat de ketamine opkomt. Mijn lichaam voelt zwaar aan, en ik heb ruzie met de zwaartekracht. Mijn lichaam voelt alsof het door de grond aan het zakken is, en mijn ogen bewegen niet meer zo soepel. Als ik om me heen kijk voelt het alsof mijn ogen ergens heen 'tikken' in plaats van glijden, de wereld lijkt plat en mijn gedachtes vallen weg. Mijn hele persoonlijkheid en zijn vervagen in het niets, en de mensen op de dansvloer lijken van papier maché. Ik merk dat ik begin te trippen, en ik zie overal gekleurde stippen ontstaan. Mijn lichaam voelt gevoelloos aan, en ik heb geen gevoel meer in mijn lippen en vingertoppen. Ik heb dit nog nooit meegemaakt op ketamine, niet na deze dosering in ieder geval. Een k-hole is voor mij geen onbekend terrein, ware het niet dat ik dat toendertijd intramusculair expres heb toegediend. Ik neem vaak hoge doseringen ketamine, omdat ik dat fijn vind. Maar zo hard als nu ben ik nog niet gegaan na het snuiven. Met trillende handen draai ik mijn sleutel weer terug aan mijn sleutelbos, stop de ketamine weer terug in mijn portemonnee, en ik voel tintelingen over mijn hele lichaam. Ik voel me eigenlijk wel lekker, maar ik snap er echt helemaal niks meer van. Met een vermoeide, langzame spraak wend ik me tot Rick.
"Dit.. eh.. is goed spul geloof ik. Je..zus. Hij werkt.. Werkt.. Werkt hard."
"Tja.. ik verkoop geen rotzooi. Je hebt geluk dat het goed uitgekookt is, als er nog wat kristallen bij zaten had je jezelf nu een k-hole in geholpen."
Ik merk inderdaad dat ik goed op het randje zit, en ik ben echt ontzettend ver heen. Ik proef een vieze ketamine drip mijn keel in sijpelen, en ik vind heil bij het flesje water dat ik nog in mijn tas heb zitten. De muziek dreunt tegelijkertijd hard door, en ik merk dat ik de muziek ineens anders begin te ervaren. De geluidsgolven dansen vrolijk door de lucht en lijken mijn ziel te kietelen. Ik sluit mijn ogen. De tintelingen in mijn lichaam dansen mee met de muziek en het voelt alsof mijn ziel zachtjes heen en weer springt, in en uit mijn lichaam. Op de maat. Ik raak compleet geïsoleerd van de wereld om mij heen, en het introverte deel in mij keer terug. Ik kan niet meer praten, maar dat hoeft ook niet. Het is goed zo. Wanneer ik mijn ogen open zie ik dat Joek naar me kijkt met een frons op zijn gezicht. "Gaat alles goed? Je bent zo stilletjes.." Vraagt hij. ".. D.. H.. Eh.. Ja." Weet ik eruit te persen, en ik steek met een flauwe glimlach een duim op. "Helemaal wappie" Grinnikt hij tegen de rest, en het is voldoende om hem gerust te stellen dat er niks is om zich zorgen over te maken. Rick probeert een gesprek met me te voeren, maar het kost me moeite om bij de les te blijven en te volgen wat hij allemaal zegt. Überhaupt zelf woorden vormen gaat niet van een leien dakje. Ik vang iets op over dat hij vloeibare LSD gekocht heeft van iemand deze week, en dat hij van een druppel van dat flesje zo hard heeft getript dat de grond onder zijn voeten wegzakte. Hij kon fantasie en realiteit schijnbaar niet meer uit elkaar houden, en beschrijft dit als een van zijn meest heftige trips ooit maar daarnaast ook als een van de puurste. Wacht.. Heeft hij mij dit verhaal niet in een korte samenvatting al verteld vanmorgen, maar nu in detail? Ik kan me herinneren dat ik hier toch iets over heb gedeeld tijdens de meeting eerder vandaag. Hij bied me een druppel aan zodat ik kan ervaren hoe het voelt, maar ik bedank vriendelijk. Wat volwassen van mij. Wat verstandig. En wat een klote moment om met zulke klachten rond te lopen, want.. Natuurlijk wil ik dat ervaren! Maar ik kan het niet. Ik mag het niet. Mijn ketamine trip neemt een andere wending aan en ik begin serieus over het leven na te denken, mijn toekomst, mezelf. In een keer ben ik niet vrolijk aan het genieten van deze heftige lading ketamine, maar ben ik weer beland in een therapie sessie. Geheel onvrijwillig ga ik er maar in mee, en besluit een bijzondere les te leren uit dit moment.
Laatst bewerkt:
