reactie na hero shot

[Portobello]

Misschien ben ik te fel, excuus.

Wat mijn ervaring is, naast idd veel zelfmoorden (waar ik verder geen mening over heb, ieder is heer en meester over zijn eigen leven), is vrij persoonlijk. Ik ben jarenlang junk geweest, naast lastigere jeugd en domme beslissingen. Ik wilde graag dood, vaker geprobeerd ook. Of ik dat was of de junk, beide denk ik want van nature ben ik melancholisch van aard.

Ik heb het verdriet van mijn ouders gezien toen ik eenmaal na 7 jaar was afgekickt. Ik herleefde nu nuchter hoe mijn vader - zeer sterke stoicijnse man - huilde als een klein kind om mijn ongeluk. De wanhoop van mijn moeder en de beschuldiging 'weet je hoe het is als de politie aan de deur staat om te vertellen dat jij op de IC ligt.'

Nog steeds ben ik niet echt gelukkig, maar uit schuldgevoel en respect doe ik mijn best om te blijven leven en mijn shit voor mijzelf te houden, voor mijn ouders hun gemoedsrust.

Ik ben fel denk ik omdat ik mijzelf heel erg herken in jou, hoe ik toen was. En ik wil je behoeden voor een grote fout, zeker als je gaat shotten of anderzijds zelf iets probeert. Want als je het overleeft mag je ook jouw geliefden zo kapot zien gaan. En dat is erger dan dood gaan, geloog me.

Daarnaast is het gevaarlijk als het niet lukt. En de kans bestaat dat je verslaafd raakt aan hero, dat je juist wil leven omdat je ineens euforie ervaart. En geloof me, ook dat wil je niet.

Flikker die hero aub weg en als je toch moet testen met shotten zoek dan een zoutoplossing.

 

[Portobello]

Overigens heb je een te romantisch beeld van overdosis hero...echt. Meestal is t gewoon stikken in je kots, of stikken want je ademhalingsspieren werken niet meer.

 

[De Zandman]

Euthanasie moet dus per se met het restant familie daarbij, ik neem aan, daarbij aanwezig?
Dit is nogal een vraag, die je stelt aan je familie. Enorm zelfs. Want, ik ga ervan uit dat deze mensen dit helemaal niet willen!
Heb je dit onderdeel al uitgezocht?
Hierna: besef je eigenlijk wat je aan deze mensen vraagt? Ofwel, w a t je precies vraagt?
Want deze zeer ingrijpende gebeurtenis is toch wel van een iets ander kaliber dan een kerst uitdeling van een glaasje goede wijn en hierna van vuurwerk ...
Dus. Dat je je eigen leven beëindigen wil, allez , dat is jouw pakkie an .
Dat is van jou. Maar wat je van die andere mensen gaat vragen, dat is echt iets, wat n i e t van jou is.
Als dit geweigerd wordt, dan moet je dit respecteren. Uiteindelijk sta je er zelf alleen voor, ook al zijn er even ander en bij nodig, nee, je staat er moederziel alleen voor .
Dat geldt overigens voor ieder mens, dat leeft, maar het is de waarheid .
Ik hoop, dat je uiteindelijk een goede keuze maakt.
Voor jezelf, en ook voor de anderen.

 

[De Dunne]

Ik val even zo hier binnen. Ik heb niet alle reacties gelezen maar wel alle van @Socialrealist .
Heb jij al eens contact gehad met de levenseinde kliniek?

http://www.levenseindekliniek.nl/

Kunnen zij jou niet helpen? Voor zo ver ik begrijp en hoor is er de laatste paar jaar wel meer begrip voor euthanasie bij psychisch lijden. En zo te horen lijdt je al heel lang aan je psyche en de gevolgen.

Verder is het een prima discussie over een onderwerp wat helaas nog te veel taboe heerst.

Heel erg veel sterkte!

 

[De Zandman]

Idd, zoals hier boven al staat is euthanasie
En dan de actieve, nog altijd een taboe.
Zo wijzen vrijwel alle geloven euthanasie af, omdat men zegt De Heere heeft u het leven geschonken, het is aan de Heere om dit leven op een moment dat de Heere dat moment kiest, dit leven weer terug te nemen, een en ander op de manier die de Heere daarvoor bepaalt.
M.a.w. het is niet aan de mens zelf, om dit te bepalen en om dit te doen.
Dat kan dan wel zo zijn, ikzelf vind, dat deze inzichten toch wel achterhaald zijn.
Wijlen mijn schoonvader van toen heb ik letterlijk gedurende 6 jaar zien creperen van de pijn door slokdarmkanker.
Zijn manier van heengaan was mensonwaardig.
Op een moment zag ik hem letterlijk krom van de pijn op een krukje zitten naast het ziekenhuis bed omdat hij van de pijn (ook al omdat men vergeten was om op tijd de hechtingen eruit te halen!!) niet meer in dat bed kon gaan liggen...
En morfine hielp hem niet meer.
Ik zien dat beeld van dat hoopje ellende (deze ongelukkige man) nog regelmatig in mijn dromen.
Omdat zijn vrouw als streng gelovig mens pertinent tegen euthanasie was, werd hem deze geweigerd.
Uiteindelijk kreeg hij een inwendige bloeding waaraan hij overleed .
Kort gezegd : een schandalige gang van zaken.
Ik was toen jager en minstens twee keer heeft hij mij om mijn geweer gevraagd, wat ik natuurlijk niet kon geven.
Afijn, heden ten dage liggen de zaken anders, dat wel, maar kijk eens om ons heen, naar de Europese unie landen!
Euthanasie is nog altijd in heel veel landen een absolute no go.
Italië!
Al ben je in de negentig, en ben je aan het einde van het leven ongeveer, dat doet er niets toe, je krijgt de euthanasie dus never nooit. Tja, daar woont die meneer in die witte jurk....il Papa...
Hoe het zich ontwikkelt hier in die blode Niederlande, wie zal het zeggen.
Als de SGP aan teveel zetels in de Tweede Kamer komt, dan gaan wij weer 700 jaar terug in de tijd, dat staat wel vast.
Ik hoop dat de TS ons op de hoogte wil houden van zijn precaire geval!

 

[Portobello]

Bedankt voor je excuus en uitleg!


Ik leef al vanaf begin mijn jeugd puur voor mijn familie uit schuldgevoel.
Ik ben in de 30.
Ik heb alles geprobeerd, geloof me.
De vraag is, wanneer mag ik wel?
Moet ik de rest van mijn leven puur leven vanwege schuldgevoel? Voor mijn familie?
Wanneer mag je egoïstische zijn en voor jezelf kiezen als je alles geprobeerd hebt, alles eruit hebt gehaald, er niks meer uit te halen is, geleerd wat je kan leren ect ect.
Wat weegt zwaarder?
Mijn familie, in leven blijven voor hun..
Mijn eigen leven en keuze..

Wanneer heb ik genoeg gedaan, geprobeerd, gevochten, gestreden, geleden, volgehouden...

De hero, ik was het enkel aan het uitzoeken.
Mijn opties zijn beperkt omdat ik dus geen geld meer heb.
Ik heb het 1x gekocht en daar blijft het ook bij.
Ik vindt er geen drol aan en ging ervan over mijn zuiger.
Doe mij maar speed.
Ik ben nu ook een nachtje door gegaan.

Hoe lang geleden was jou laatste ts poging?
Gaat het nu wel goed in je leven?
Werk of school?
Niet meer verslaafd?

Oh dat is al heel lang terug, tijdens mijn verslaafde periode. Dat is al een poging tot trage zelfmoord op zich natuurlijk, maar OK. Ja ik ben al inmiddels bijna 8 jaar clean. Dan begint de ellende overigens pas.

Tja wat jij zwaarder vindt wegen is aan jou. Bij mij weegt het sowieso zwaarder dat mijn ouders zo min mogelijk pijn hebben, maar ook wil ik zelf nu niet meteen dood ofzo omdat het tóch een gegeven is dat je doodgaat. Uitgeleerd ben je overigens nooit. Ik zit ook vrij vast in vaste denkwijzen en sommigen zijn ook feitelijk wel juist, maar ik probeer het anders te gaan zien en minder cynisch en misantroop te worden. Doodeng, dat wel natuurlijk want dat betekent oprechte interactie met mensen. Emotie.

Ik raad je écht psychedelica aan. Wat heb je te verliezen? Je hersenen leggen dan letterlijk andere verbindingen tijdelijk aan in je kop, wie weet wat er dan uitkomt..

 

[De Zandman]

Wat voor een teken is dit dan...een verkeersteken?
Een tekening?
Mijn ex schoonzus was óók een soort van zweverig type, ik heb talloze discussies met haar gevoerd over zielen, leven na de dood, cremeren of begraven, Jozef Rulof bullshit, en nog veel meer.
Probeer zo iemand maar eens uit het hoofd te praten, dat cremeren géén pijn doet, dat begraven eigenlijk erop neerkomt dat de naaste familieleden van de overledene ve kle jaren lang opgescheept zitten met het onderhouden van dat graf, ach...het is teveel om hier allemaal neer te zetten.
Bij mij is dood, is dood. Alles stopt.
Wat er verder met de ziel gebeurt, daar komen we vanzelf wel achter.

 

[Mindless]

Ik raad je écht psychedelica aan. Wat heb je te verliezen? Je hersenen leggen dan letterlijk andere verbindingen tijdelijk aan in je kop, wie weet wat er dan uitkomt..

De TS is psychosegevoelig gebleken in het verleden.

Al is er natuurlijk iets voor te zeggen dat als je toch van plan bent zelfmoord te plegen, dat dat de situatie wat anders maakt. Maar de TS lijkt dan weer niet open te staan om van gedachten te veranderen en dat is dan weer erg belangrijk wil je serieus psychedelica gebruiken om tot nieuwe inzichten te komen. Het is ook een recept voor een helse trip (vasthouden aan je overtuigingen), zeker als het om zulke ingrijpende dingen gaat. Ik zou er niet vanuit zo'n state of mind aan beginnen.

Wat voor een teken is dit dan...een verkeersteken?
Een tekening?
Mijn ex schoonzus was óók een soort van zweverig type, ik heb talloze discussies met haar gevoerd over zielen, leven na de dood, cremeren of begraven, Jozef Rulof bullshit, en nog veel meer.
Probeer zo iemand maar eens uit het hoofd te praten, dat cremeren géén pijn doet, dat begraven eigenlijk erop neerkomt dat de naaste familieleden van de overledene ve kle jaren lang opgescheept zitten met het onderhouden van dat graf, ach...het is teveel om hier allemaal neer te zetten.
Bij mij is dood, is dood. Alles stopt.
Wat er verder met de ziel gebeurt, daar komen we vanzelf wel achter.

Je hebt nu al talloze keren gezegd dat bij jou dood = dood is. Maar zie je ook dat hoe hardnekkig jij in dingen gelooft, dat ook vaak opgaat voor anderen? Als het voor iemand een geruststelling is dat het lichaam in de aarde begraven wordt en niet verbrand, wie zijn wij om daar tegen te zijn? Het is helemaal geen kwestie om zo iemand dat uit het hoofd te praten. Het is een kwestie van zo iemand's wensen respecteren.

Mijn eigen geloof: als alles stopt, echt álles stopt, dan zou zelfs jouw meest essentiële bewustzijn stoppen. Wat zou betekenen dat er letterlijk niets meer is om te ervaren en dat is een non-ervaring. Of die "ervaring" nu een minuut of een miljoen jaar lang duurt, jij ervaart er helemaal niks van. Om deze reden geloof ik niet dat zo'n dood eeuwige rust is. Rust is immers een ervaring. Op zijn minst zal jij er moeten zijn om het te ervaren en dan is het niet 'niets' meer. Als het relevant is voor jou, dan is het dus altijd een ervaring. We weten niet wat de (vorm van de) ervaring zal zijn, maar voor ons zal er altijd een ervaring zijn. Is die er niet, dan is het niet onze ervaring en dus compleet irrelevant voor ons.

 

[Lid 147000]

Beste luitjes,

Voelt het fijn om iemand
te veroordelen die zo iets persoonlijks deelt?! Je denkt natuurlijk dat iedereen op jouw mening of levensles zit te wachten.
Als je iets schokkend vind om te lezen, omdat je het gewoon weg niet begrijpen kan, zegt dat al genoeg.
Zelfmoord is een taboe voor velen! (bijna voor iedereen)
Maar met je ongezouten mening iemand wegzetten in zo'n discussie?
En dan denken dat jouw overtuiging de enigste en juiste is!?
pfffff prutser!

Je hoeft geen verantwoording af te leggen @Socialrealist!

 

[De Zandman]

Kijk nou eens....goeden dag!
Hier winnen we de oorlog wel mee...

@ Mindless ik respecteer iedereen. In zoverre als zij dat respect verdienen .
Betreffende mijn gewezen schoonzus:
Waar zij mee voor den dag komt, is in mijn ogen kolder. ,zij heeft onder meer verkondigd, weer zeer gelovig te zijn geworden. (Respect)
Vervolgens blijkt zij in scheiding te liggen.
Dat verandert de zaken.
Immers, wat staat er geschreven in het grote boek: ik citeer:
" Gij zult niet echtbreken. Want al, wat God verbonden heeft, dat zal de mens niet scheiden" einde citaat
Toen ik dit haar onder ogen bracht, kwam ze met de opmerking:
" ja, maar je moet niet zó geloven "...
Op zo een moment verlies je bij mij dat respect.
Zó kan ik het ook....

P.s.
O ja. Het is haar tweede scheiding!!

 

[Socialrealist]

1.Ik pleeg zelfmoord op een impulsief/instabiel moment en op een gruwelijke wijze omdat ik uit schuldgevoel maar blijf leven, euthanasie geen optie is en uiteindelijk de strijd verlies.. -traumatische-

2. Ik ga in mijn 1tje het traject in, contact met fam zal er dan niet zijn. Zij krijgen dan ineens een datum te horen en daar moeten ze het mee doen. Niet eens zijn met euthanasie en dus niet betrokken. -traumatische-

3.Ik pleeg zelfmoord doormiddel van het euthanasie traject, samen met mijn geliefden, die het begrijpen, accepteren, die zich voor kunnen bereiden, die op een veel beter manier het rouwproces in gaan en niet achter blijven met een trauma.

Dus ja, natuurlijk wil ik dit met mijn familie doen.
Ik eis het niet van ze, Ik verwacht het niet.
Er bestaat een reële kans dat ik ze een trauma bezorg.
En dat probeer ik onzettend hard te voorkomen.
Ik ben dan misschien egoïstische dat ik euthanasie wil, voor mezelf kies, maar wat zegt het over mijn egoïsme dat ik net zo lang probeer te blijven leven totdat zij er klaar voor zijn, ik ze



Ik ook natuurlijk zomaar per ongeluk over 20 jaar nog leven
Who knows..

Oh dat is al heel lang terug, tijdens mijn verslaafde periode. Dat is al een poging tot trage zelfmoord op zich natuurlijk, maar OK. Ja ik ben al inmiddels bijna 8 jaar clean. Dan begint de ellende overigens pas.

Tja wat jij zwaarder vindt wegen is aan jou. Bij mij weegt het sowieso zwaarder dat mijn ouders zo min mogelijk pijn hebben, maar ook wil ik zelf nu niet meteen dood ofzo omdat het tóch een gegeven is dat je doodgaat. Uitgeleerd ben je overigens nooit. Ik zit ook vrij vast in vaste denkwijzen en sommigen zijn ook feitelijk wel juist, maar ik probeer het anders te gaan zien en minder cynisch en misantroop te worden. Doodeng, dat wel natuurlijk want dat betekent oprechte interactie met mensen. Emotie.

Ik raad je écht psychedelica aan. Wat heb je te verliezen? Je hersenen leggen dan letterlijk andere verbindingen tijdelijk aan in je kop, wie weet wat er dan uitkomt..

Zelfs met een geschiedenis van psychose, disociatie,derealisatie en depersonilisatie?

 

[Portobello]

Beste luitjes,

Voelt het fijn om iemand
te veroordelen die zo iets persoonlijks deelt?! Je denkt natuurlijk dat iedereen op jouw mening of levensles zit te wachten.
Als je iets schokkend vind om te lezen, omdat je het gewoon weg niet begrijpen kan, zegt dat al genoeg.
Zelfmoord is een taboe voor velen! (bijna voor iedereen)
Maar met je ongezouten mening iemand wegzetten in zo'n discussie?
En dan denken dat jouw overtuiging de enigste en juiste is!?
pfffff prutser!

Je hoeft geen verantwoording af te leggen @Socialrealist!

Ik denk niet dat iemand hier het een taboe vindt of onbegrijpelijk, hoor. Ik in ieder geval niet en ik lees dat bij niemand echt terug. Wel denk ik dat mensen in eerste instantie geneigd zijn te kijken naar andere oplossingen voor iemand die zo jong nog is, gewoon, omdat zelfmoord echt nogal definitief is. Dan nog: eigen keuze natuurlijk.

Het blijft wel een openbaar forum natuurlijk waar mensen op kunnen reageren zoals zij willen. Ik vind het vrij respectvol eigenlijk, de reacties.

 

[Portobello]

1.Ik pleeg zelfmoord op een impulsief/instabiel moment en op een gruwelijke wijze omdat ik uit schuldgevoel maar blijf leven, euthanasie geen optie is en uiteindelijk de strijd verlies.. -traumatische-

2. Ik ga in mijn 1tje het traject in, contact met fam zal er dan niet zijn. Zij krijgen dan ineens een datum te horen en daar moeten ze het mee doen. Niet eens zijn met euthanasie en dus niet betrokken. -traumatische-

3.Ik pleeg zelfmoord doormiddel van het euthanasie traject, samen met mijn geliefden, die het begrijpen, accepteren, die zich voor kunnen bereiden, die op een veel beter manier het rouwproces in gaan en niet achter blijven met een trauma.

Dus ja, natuurlijk wil ik dit met mijn familie doen.
Ik eis het niet van ze, Ik verwacht het niet.
Er bestaat een reële kans dat ik ze een trauma bezorg.
En dat probeer ik onzettend hard te voorkomen.
Ik ben dan misschien egoïstische dat ik euthanasie wil, voor mezelf kies, maar wat zegt het over mijn egoïsme dat ik net zo lang probeer te blijven leven totdat zij er klaar voor zijn, ik ze



Ik ook natuurlijk zomaar per ongeluk over 20 jaar nog leven
Who knows..

Zelfs met een geschiedenis van psychose, disociatie,derealisatie en depersonilisatie?

Tja ik kan niet voor jou beslissen ofzo, maar ik geloof zelf niet zo in het 'feit' dat psychedelica psychoses teweeg brengen.

En mijn praktische kant zegt: wat heb je verder te verliezen als je het absolute einde toch al in het vizier hebt?

Dit alles is gewoon mijn mening verder, je moet doen wat je zelf wil. Als je vindt dat het nu klaar is, nou ja, dan zou ik zeggen: ga ervoor (dat traject dan, zelf doen lijkt me toch dan wat minder zeker qua uitkomst). En als je familie niet mee wil, dan maak je het ze duidelijk middels brieven/mails/filmpjes/whatever.

Iedereen is uiteindelijk heer en meester over z'n eigen leven in mijn optiek. Dat werkt echter dan wel alle kanten op, dus ook de mensen waar je graag goedkeuring/meewerking van wenst kunnen ervoor kiezen niet mee te doen.

Ik denk overigens dat je zo'n trauma sowieso niet voorkomt, ook als ze wel meegaan in het traject. Maar misschien heb ik het mis, ik heb verder alleen zijdelings gehoord van mensen die zo;n traject in zijn gegaan maar die hadden dan een lichamelijke ziekte die alleen maar in heftigheid zou toenemen. Dat is grijpbaarder.

 

[Purplext]

Ik snap je zucht naar niet meer leven heel goed, ik snap alleen niet wat dat te maken heeft met heroine(overdosis). Als je dood wilt, is het allemaal heel simpel en heroïne is geen simpele optie.

Een trauma levert het toch wel op voor je nabestaanden, dus doe het dan classy.

Het is niet mijn bedoeling gemeen te zijn, maar ik denk dat je hier niet de hulp gaat vinden die je nodig hebt.

 

[Mezelf]

Tja ik kan niet voor jou beslissen ofzo, maar ik geloof zelf niet zo in het 'feit' dat psychedelica psychoses teweeg brengen.

Laat ik even voorop stellen dat ondanks wat harde taal ik het volledig met je eens ben Porto in deze topic. Maaaarrrr...

Ik geloof zeker dat psychedelica psychoses teweeg kunnen brengen. Maar ook dat psychedelica de kans tot psychoses en dan vooral voor personen die er gevoelig zijn, aanzienlijk vergroten. Sowieso is een traumatische ervaring genoeg voor het ontwikkelen van een psychose dus ook een slechte ervaring met psychedelica. Onderschat psychedelica absoluut niet hoor.. Internet is wat dat betreft echt een slechte raadgever. Er zijn namelijk veel meer slechte ervaringen op psychedelica dan wij hier lezen. Men deelt nou eenmaal positieve verhalen sneller.

Psychedelica is 1 van de machtigste medicijnen voor de geest, maar kan in mijn ogen ook echt een sloper worden als je er even niet goed mee omgaat.

Ik heb verder 1x in mijn leven meegemaakt dat ik niet verder wilde leven en dat was na een dosis ssri dat ik kreeg van de dokter rond mijn 18de. Sindsdien ben ik echt anti antidepressiva.

 

[Socialrealist]

Ik snap je zucht naar niet meer leven heel goed, ik snap alleen niet wat dat te maken heeft met heroine(overdosis). Als je dood wilt, is het allemaal heel simpel en heroïne is geen simpele optie.

Een trauma levert het toch wel op voor je nabestaanden, dus doe het dan classy.

Het is niet mijn bedoeling gemeen te zijn, maar ik denk dat je hier niet de hulp gaat vinden die je nodig hebt.

Heroïne was een optie die ik aan het onderzoeken was.
Ik heb het 1x gekocht en uitgeprobeerd om dus te kijken of dit een mogelijkheid kán zijn.

Ik ben hier niet op zoek naar hulp, of advies over zelfdoding.
Ik had een vraag over een bijwerking na een shot.
Daarna was er oprechte interesse en is deze thread ontstaan.

Je hebt niet alle berichten gelezen

 

[Socialrealist]

Tja ik kan niet voor jou beslissen ofzo, maar ik geloof zelf niet zo in het 'feit' dat psychedelica psychoses teweeg brengen.

En mijn praktische kant zegt: wat heb je verder te verliezen als je het absolute einde toch al in het vizier hebt?

Dit alles is gewoon mijn mening verder, je moet doen wat je zelf wil. Als je vindt dat het nu klaar is, nou ja, dan zou ik zeggen: ga ervoor (dat traject dan, zelf doen lijkt me toch dan wat minder zeker qua uitkomst). En als je familie niet mee wil, dan maak je het ze duidelijk middels brieven/mails/filmpjes/whatever.

Iedereen is uiteindelijk heer en meester over z'n eigen leven in mijn optiek. Dat werkt echter dan wel alle kanten op, dus ook de mensen waar je graag goedkeuring/meewerking van wenst kunnen ervoor kiezen niet mee te doen.

Ik denk overigens dat je zo'n trauma sowieso niet voorkomt, ook als ze wel meegaan in het traject. Maar misschien heb ik het mis, ik heb verder alleen zijdelings gehoord van mensen die zo;n traject in zijn gegaan maar die hadden dan een lichamelijke ziekte die alleen maar in heftigheid zou toenemen. Dat is grijpbaarder.

Ik ga niet het risico nemen om psychotische te worden.
Nu niet, nooit.
In de tijd dat ik nog leef wil ik mijn leven kunnen lijden zoals nu, en om kunnen gaan met de problemen die ik heb. Een psychose helpt natuurlijk helemaal niet.
Ik heb het einde niet in vizier.
Ik ben voorlopig niks van plan.

Ik wordt het stigma echt beu.
Het zit tussen je oren dus heb je geen recht op euthanasie.
Ik heb geen lichaamelijke ziekte zoals kanker.
Depressie is dodelijk en ongeneeslijk.
Depressie zorgt ervoor dat je zelfmoord pleegt.
Dus het zeker net zo dodelijk als kanker.

 

[De Zandman]

Een euthanasie krijg je " gemakkelijker" op basis van een lichamelijke, en in een zeer vergevorderd stadium verkerende legale ziekte, dan een op basis van psychiatrische zeer ernstige redenen.
Anders gezegd, je moet dan van héél goede huize komen!
Een zware depressie is vreselijk om doorheen te moeten. Daarvan hebben maar heel weinig mensen begrip voor.
Logisch, want een echte depressie, je kunt het niet uitleggen maar het is werkelijk vreselijk. En deze kunnen zéér lang durig zijn. Dat begrijp je eigenlijk alleen maar, als je zelf het genoegen hebt mogen smaken, om dat eens mee te hebben mogen maken.
Ik vraag me af of zelfs een psychiater dit werkelijk goed kan beoordelen.
Maar goed.
Ik ben wel benieuwd hoe het verhaal verder zal gaan.

 

[Rivalrie]

Ik ga niet het risico nemen om psychotische te worden.
Nu niet, nooit.
In de tijd dat ik nog leef wil ik mijn leven kunnen lijden zoals nu, en om kunnen gaan met de problemen die ik heb. Een psychose helpt natuurlijk helemaal niet.
Ik heb het einde niet in vizier.
Ik ben voorlopig niks van plan.

Ik wordt het stigma echt beu.
Het zit tussen je oren dus heb je geen recht op euthanasie.
Ik heb geen lichaamelijke ziekte zoals kanker.
Depressie is dodelijk en ongeneeslijk.
Depressie zorgt ervoor dat je zelfmoord pleegt.
Dus het zeker net zo dodelijk als kanker.

Ik denk dat je iets meegemaakt hebt dat jou zo beschadigd heeft dat je geen andere uitweg ziet dan de dood. Er is altijd ruimte voor heling door middel van professionele hulp. Ik ken jou niet en weet niet wat je allemaal gedaan hebt om beter te worden, echter lees ik de tussen de regels door dat je helemaal niet dood wilt.

Ik krijg ook de indruk dat er weinig mensen zijn met wie je echt kunt praten. Hier zijn groepen voor.

Je bent nog zo jong en weinig gezien van de wereld. Wellicht dat een mooie reis naar Azië al helpt?

 

[Mindless]

Depressie is dodelijk en ongeneeslijk.
Depressie zorgt ervoor dat je zelfmoord pleegt.
Dus het zeker net zo dodelijk als kanker.

Dat is simpelweg niet waar. Je kunt uit een depressie komen, maar dat moet je dan wel willen.

 

[8️⃣6️⃣]

Depressie is niet ongeneeslijk.

Depressief, angststoornis, psychose, depersonalisatie en de realisatie en ook nog 2 burnouts heb ik gehad, en momenteel heb ik nergens last van.

Zware tijd gehad dus maar opgeven is nooit een optie geweest.

 

[De Zandman]

Mee eens .
Ik ben járen depressief geweest, en diverse keren " op het randje" gestaan.
Ik heb niet toe, en ook niet opgegeven.
Ik kan nu redelijk goed verder met mijn leven. Ups, en downs.
Maar toch.

Ik geef niet op!

 

[Albedo]

Zware tijd gehad dus maar opgeven is nooit een optie geweest.

'Jouw leven' met alle kansen en hoop opgeven bedoel je denk ik. Dat begrijp ik. Heb ook zware tijden gehad en niet opgegeven. Toch heeft door dat hele proces gaan, mij veranderd. Ik kijk nu luchtiger naar sommige delen van het leven en zwaarder naar andere. Veel dromen en verwachtingen heb ik moeten bijstellen. Ik moest wel. Is een andere discussie.

@Socialrealist
Voor jou is het anders, toch? Ik kan me voorstellen dat iemand of mensen in alle helderheid hun leven of het leven wat nog moet komen, niet (meer) willen. Er klaar mee zijn. Geen hoop meer hebben. Als iemand dat wilt zonder dat hij/zij een depressie heeft of wat dan ook, zou voor mij rationeel niet heel moeilijk zijn te begrijpen. Is emotioneel wel moeilijk geef ik toe. Zeker als het je naaste is of je kind. Vraag me regelmatig af hoe 'wij' onszelf elke dag min of meer voor de gek houden. Deze wereld is in veel opzichten een kutwereld te noemen, ook al hebben we het hier in NL relatief goed. Dat moet iedereen voor zichzelf bepalen. Ik vind ook dat we vrij in onze keuze zouden mogen zijn om er een eind aan te maken. Daarvoor een pil kunnen kopen. Jaren geleden was er discussie over zo'n pil bij 75+ ouderen met voltooid leven; de pil van Drion. Uit een peiling toen bleek dat vele ouderen wilden dat zo'n pil legaal te verkrijgen was. https://nl.wikipedia.org/wiki/Pil_van_Drion Waarom alleen bij ouderen? Kan een jonger iemand niet levensmoe zijn?

Ik heb niet alles gelezen. Is toestemming krijgen via euthanasie een soort erkenning voor je? Ook naar je familie toe? Wat als je het niet krijgt?

 

[Portobello]

Ik ga niet het risico nemen om psychotische te worden.
Nu niet, nooit.
In de tijd dat ik nog leef wil ik mijn leven kunnen lijden zoals nu, en om kunnen gaan met de problemen die ik heb. Een psychose helpt natuurlijk helemaal niet.
Ik heb het einde niet in vizier.
Ik ben voorlopig niks van plan.

Ik wordt het stigma echt beu.
Het zit tussen je oren dus heb je geen recht op euthanasie.
Ik heb geen lichaamelijke ziekte zoals kanker.
Depressie is dodelijk en ongeneeslijk.
Depressie zorgt ervoor dat je zelfmoord pleegt.
Dus het zeker net zo dodelijk als kanker.

Ik denk dat psychisch lijden ook een legitieme reden kan zijn voor euthenasie. Maar het is niet heel gek dat mensen meer kunnen voorstellen bij iemand die dood wil wegens ongeneeselijke botkanker waarbij fentanyl zelfs niet meer helpt.

Je kunt helaas niet alles hebben. Is het niet voldoende dat je het voor jezelf begrijpt?

 

[Roze Olifant]

Dat is simpelweg niet waar. Je kunt uit een depressie komen, maar dat moet je dan wel willen.

Dit is ook niet waar. Niet iedereen kan uit een depressie komen.

 

[Roze Olifant]

Depressie is niet ongeneeslijk.

Depressief, angststoornis, psychose, depersonalisatie en de realisatie en ook nog 2 burnouts heb ik gehad, en momenteel heb ik nergens last van.

Zware tijd gehad dus maar opgeven is nooit een optie geweest.

Fijn dat het voor jou is opgelost, maar dat betekent niet dat dat voor een ander ook zal gelden. Ik vind ‘opgeven’ een beetje een negatieve term, je kunt niet voor iemand anders spreken en het leven is niet altijd volledig maakbaar. Natuurlijk wel (groten)deels, maar niet volledig. De één geneest van kanker, de ander niet. Dat geldt ook voor depressie.

 

[Mindless]

Dit is ook niet waar. Niet iedereen kan uit een depressie komen.

Als iemand die gelooft dat de natuurlijke staat van bewustzijn van de mens zonder depressie is, kan ik het daar niet mee eens zijn. Maar dat is dus meer een potentieel in ons. Ik geloof dat we allemaal het potentieel hebben om uit een depressie te komen, dat niemand absoluut verdoemd is om in dit leven niet uit hun depressie te kunnen komen. Als dat wel zo was, dan zouden velen dus beter meteen maar op kunnen geven, dan proberen uit hun depressie te komen. Een leven met enkel depressie in het vooruitzicht is geen leven. Er is een licht dat nooit uitgaat welke de duisternis weg kan nemen. Voor sommigen zal het natuurlijk wel een enorme opgave zijn, schijnbaar onmogelijk zelfs. Maar dat is heel wat anders dan echt onmogelijk.

Het is mijn overtuiging ook maar. Al ben ik er sterk van overtuigd. Genezing door liefde is echt. Liefde is de allersterkste energie en laat zich door niets tegenhouden als het toegelaten wordt. Dat laatste is het probleem alleen vaak.

 

[De Zandman]

Niet iedereen kan uit een depressie komen. Nee.
Allereerst : wat is nou precies een depressie?
Dit alleen al is lastig te definiëren .
In elk geval is het een status van donkerte, deen heel zware mineurstemming, die maandenlang duurt.
Ieder mens kent betere, en minder goede tijden qua humeur. Dat hoort bij het leven.
Maar soms, verdiept dit sombere gevoel, stemming, zich soms door omstandigheden, die zeer traumatisch kunnen zijn, soms door een onbekende (medische) oorzaak.
Als deze meer dan sombere toestand langer duurt, dan enkele maanden, dan pas spreekt men over een echte depressie.
Uit eigen ervaring kan ik zeggen: het is vreselijk .Verschrikkelijk. En soms kiest degene die aan een depressie lijdt, voor de uitweg , die onomkeerbaar is.
Soms kunnen medicijnen, of therapieën, helpen.

In kwestie van de TS Die aan de ene kant een "legale euthanasie " wil, vraag ik mij af, of deze status waarin hij zich nu bevindt, "zwaarwegend genoeg" is.
En, waarom die "legale" euthanasie , terwijl hij een zwaar verboden middel, namelijk de koning onder de harddrugs, daarvoor aan het uitproberen is?
Ik ga ervan uit, dat zijn "klaar zijn met het leven" de vereiste gradatie niet gaat halen.
Niet alleen voor hemzelf, maar ook voor vele anderen, die na dit voorbeeld gegarandeerd zullen willen volgen...
Ik ben benieuwd.
Hoe gaat het aflopen.

 

[Roze Olifant]

Als iemand die gelooft dat de natuurlijke staat van bewustzijn van de mens zonder depressie is, kan ik het daar niet mee eens zijn. Maar dat is dus meer een potentieel in ons. Ik geloof dat we allemaal het potentieel hebben om uit een depressie te komen, dat niemand absoluut verdoemd is om in dit leven niet uit hun depressie te kunnen komen. Als dat wel zo was, dan zouden velen dus beter meteen maar op kunnen geven, dan proberen uit hun depressie te komen. Een leven met enkel depressie in het vooruitzicht is geen leven. Er is een licht dat nooit uitgaat welke de duisternis weg kan nemen. Voor sommigen zal het natuurlijk wel een enorme opgave zijn, schijnbaar onmogelijk zelfs. Maar dat is heel wat anders dan echt onmogelijk.

Het is mijn overtuiging ook maar. Al ben ik er sterk van overtuigd. Genezing door liefde is echt. Liefde is de allersterkste energie en laat zich door niets tegenhouden als het toegelaten wordt. Dat laatste is het probleem alleen vaak.

Depressie is in zekere zin een ziekte, die ontstaat door per case verschillende nature/nurture factoren. Er valt over te discussiëren in hoeverre het gedefinieerd kan worden als een medisch/biologisch probleem, en ik zie daardoor ook waarom een 'mentale' aandoening niet op dezelfde manier benaderd kan worden als een puur fysieke aandoening. Maar alsnog zijn er mensen die gewoon niet kunnen aarden in dit leven, omdat de depressie hen blijft achtervolgen, wat ze ook proberen. Of het dan echt 'onmogelijk' voor die mensen is om ooit uit hun depressie te geraken, tja, dat weet je nooit 100% zeker. Ik denk dat het in deze situaties vooral relevant is dat deze mensen voor zichzelf op een bepaald moment de conclusie trekken dat zij het als onmogelijk ervaren om door te gaan. Dat het lijden te groot is.

Wie zijn wij om voor een ander te bepalen dat diegene niet zou mogen 'opgeven' na jaren ellende, en na allerlei soorten behandelingen te hebben doorlopen? Waarom zou iemand tot het uiterste moeten (willen) doorgaan? Ik kan me best indenken dat iemand er op een bepaald moment klaar mee is, of er nu objectief gezien nog hoop op verbetering is in de toekomst of niet.

 

[Mindless]

Wie zijn wij om voor een ander te bepalen dat diegene niet zou mogen 'opgeven' na jaren ellende, en na allerlei soorten behandelingen te hebben doorlopen? Waarom zou iemand tot het uiterste moeten (willen) doorgaan? Ik kan me best indenken dat iemand er op een bepaald moment klaar mee is, of er nu objectief gezien nog hoop op verbetering is in de toekomst of niet.

Dat ben ik helemaal met je eens hoor. Wie zijn wij inderdaad om te bepalen dat iemand niet mag 'opgeven'. Het is alleen dat ik dus persoonlijk geloof dat er een "licht" in ons is, die elk moment (tijd is immers een illusie) aangesproken kan worden en onze duisternis weg kan halen. Dat betekent niet dat ik dan vind dat depressie dan niets voorstelt, want "de depressie kan zo weggenomen worden". Nee, iedereen heeft zijn eigen belevingswereld en levenspad. Daar moeten anderen zich niet mee gaan bemoeien op een belerende wijze. Al vind ik dan weer wel dat ik mijn overtuiging bekend mag maken aan anderen, zodat zij voor zichzelf de beslissing kunnen maken om het ook eens in die hoek te zoeken. Het is een soort uitnodiging. Ik ben zelf door diepe dalen gegaan en heb ondervonden dat er iets in mij is dat de diepste depressie weg kan nemen en wil dat natuurlijk graag delen, omdat ik weet hoe extreem ongelofelijk kut depressie is. Juist vanuit die zelf ondervonden ervaring, wil ik graag dat anderen hier net als mij wat aan kunnen hebben.

 

[De Zandman]

Geestelijk lijden is ....niet in cijfers uit te drukken omdat bij Iedereen oeder ander mens, de beoordeling verschilt.
Sommigen kunnen " enorm veel hebben" terwijl voor een ander de grens van wat nog draaglijk is, al veel eerder lijkt te zijn bereikt.
En dat is het hem dus juist.
Ga als arts, als specialist , als psychiater maar eens de uitkomst van dit probleem beoordelen. De ene " mag wel" en de ander niet......
Ik heb voor heel hete vuren gestaan in mijn leven. Laten we zeggen dat wij, als in zekere zin " als huursoldaten" niet alleen op kartonnen schietschijven hebben geschoten.
Maar v oor dit soort vraagstukken, nou nee.
Hiervoor ben ik in elk geval niet de juiste persoon.
En, zoals ik al eerder heb gezegd, ik ben meerdere jaren zwaar depressief geweest.
Zelfs nu nog, heb ik nachtmerries, waarvan ik badend in het zweet wakker schrik, en de dag hieropvolgend is een tamelijk slechte dag tot heel slechte dag.
Maar dan nog dit:
Er zijn mensen Die dus op het randje gezeten hebben, of zelfs al voorbereidingen hebben gemaakt.
Deze mensen, althans sommigen zijn een tijd later toch blij, dat zij die laatste stap niet hebben (kunnen) zetten!
Want, zij hebben geleerd er mee om te gaan, ermee te kunnen leven, en dat is natuurlijk een winner, tot En met!
Het is een ontzettend moeilijke materie.
En inderdaad.
Wie zijn wij, om de beslissing voor anderen te kunnen nemen?
Wie zijn wij, om geen respect te kunnen hebben voor mensen, die een andere keus maken,van dat wij zouden hebben genomen?

 

[Mindless]

Wie zijn wij, om de beslissing voor anderen te kunnen nemen?
Wie zijn wij, om geen respect te kunnen hebben voor mensen, die een andere keus maken,van dat wij zouden hebben genomen?

Mee eens.

 

[8️⃣6️⃣]

@Roze Olifant
Maar je kan van tevoren toch nooit weten of jouw depressie blijvend is?

En dan vind ik het toch gewoonweg opgeven als je daar niet tegen wil vechten en voor zo'n uitweg kiest als de dood.

 

[De Zandman]

In zekere zin heb heb je gelijk, 8.6, eruit stappen is natuurlijk een vorm van opgeven.
Maar wat is hier mis mee, als je werkelijk geen vooruitzicht meer hebt op een "menswaardig" leven?
Wat als je al 5 , 6 jaar elke dag "verrekt" van de pijn, en het einde naderbij is gekomen?
Elders heb ik al wijlen mijn ex schoo vader in dit kader beschreven.
Ik heb nog nooit een mens zó zien lijden, als hij. (Terminaal slokdarmkanker)
Dit was 30 jaar geleden ongeveer, en Toen lagen de criteria voor euthanasie nog aanzienlijk hoger, dan tegenwoordig.
Alleen omdat zijn vrouw als streng gelovige euthanasie pertinent afwees, heeft die hele ontstellende ellende véél te lang geduurd. Meerdere malen heeft hij mij toen om mijn jachtgeweer gevraagd. Dat kon ik hem natuurlijk niet geven, maar alleen deze vraag stelling al...
Het was een verschrikkelijke tijd.
Dit had niet zo gehoeven, nee, het had niet zo gemogen zelfs!
Gelukkig liggen heden ten dage de zaken anders, maar we zijn er nog bij lange na niet.

 

[Mindless]

Fysieke pijn/ziekte is nog wel wat anders dan enkel depressie hè, waar het over ging.

 

[AcidWarrior]

@Roze Olifant
Maar je kan van tevoren toch nooit weten of jouw depressie blijvend is?

En dan vind ik het toch gewoonweg opgeven als je daar niet tegen wil vechten en voor zo'n uitweg kiest als de dood.

Enerzijds volg ik jou in jouw opvatting. ik ben zelf iemand die niet snel opgeeft en probeer steeds zo positief mogelijk in het leven te staan, ook al is dat soms knetter zwaar.
Maar helaas zijn er patiënten die al van kindsbeen af worstelen met bv. chronische depressies. En dan kan ik me ergens wel voorstellen dat zo'n patiënt op een bepaald moment zijn/haar weerbaarheid dermate afneemt en uiteindelijk breekt. Idd, je weet nooit van tevoren of een depressie blijvend is, maar in sommige cases is die kans toch reëel.
Tenslotte ga ik er wel vanuit dat mensen niet wíllen opgeven en voor het leven willen blijven kíezen, maar dat hun strijdlust uiteindelijk op is.

En, zoals hierboven al enkele malen is aangehaald, is het dan niet egoïstisch vd. omgeving om de persoon in kwestie niet zijn/haar eigen keuze te laten maken?

 

[De Zandman]

En toen kwam er die ene pil, althans de discussie daarover, die de naam kreeg van een bekende arts geloof ik, deze welgeleerde heer droeg de naam " Drion".
Onderwerp van die discussie was " kunnen, en mogen wij op enig moment wanneer iemand aangeeft " klaar te zijn met zijn of hasr leven" dit middel, dit medicijn verstrekken, of niet, zo ja, wat zijn dan de criteria daarvoor?
Een ware stormwind barstte los, want zó "er maar één eind aan maken" nee, dat kon echt niet...
Deze "pil van Drion" was met name bestemd voor ouden van dagen, die, allerlei kwalen, pijnen, ander ongemak vertoonden.
Voor bijvoorbeeld jeugdigen, of andere mensen, met nog te behandelen ziekten, was de verstrekking ervan sowieso een absolute no go...
En kijk eens, waar wij ons nú bevinden.
De situatie wordt als idioterie beschouwd door de landen om ons heen.
Want " doden is verboden".
In Italië bijvoorbeeld is actieve euthanasie absoluut onbespreekbaar.
Al ben je ver In de 90, blind en doof, het antwoord is en blijft "nee."
Het enige land wat liberaal denkt, en handelt, is Zwitserland .
Verder zijn er geen "voorstemmers" om ons heen.
Het is natuurlijk ook een wel heel lastig vraagstuk!

 

[Roze Olifant]

@Roze Olifant
Maar je kan van tevoren toch nooit weten of jouw depressie blijvend is?

En dan vind ik het toch gewoonweg opgeven als je daar niet tegen wil vechten en voor zo'n uitweg kiest als de dood.

Je kunt ook als kankerpatiënt in principe nooit zeker weten of er niet toch nog ineens een medicijn wordt uitgevonden dat je kan genezen. Er is sporadisch iemand genezen van een initieel terminale vorm van kanker (vergevorderde longkanker dacht ik) toen immunotherapie op de markt kwam. De kans is klein, maar het gebeurt.

Vind je een kankerpatiënt die uiteindelijk voor euthanasie kiest na een lange lijdensweg omdat hij/zij niet meer verder wil en geen uitkomst meer ziet ook een ‘opgever’ dan?

Ik snap dat er een nuanceverschil tussen die twee is voor de duidelijkheid (bij mentale problematiek is de prognose lastiger te bepalen) maar in grote lijnen is het hetzelfde.

En nog een keer: waarom moet ieder mens een vechter zijn? Wie heeft bepaald dat we voor dit leven moeten vechten en dat het ‘zwak’ is als iemand dat überhaupt helemaal niet (meer) wil? (Even los van mijn eigen mening hierover, deze vraag komt gewoon bij me op.)

* Edit: vergeet ook niet dat er mensen zijn die al vanaf kindertijd/jeugd tot ver in de volwassenheid met zware psychiatrische stoornissen kampen, bijv. vergaande hechtings/persoonlijkheidsproblematiek, ernstige psychotische stoornissen of depressieve stoornissen met een bijna structurele doodswens, ondanks behandeling. Die niets anders kennen dan dat. De kans dat zoiets je dan in bepaalde mate zal blijven achtervolgen tijdens de rest van het leven is groot, en ik kan me voorstellen dat er een moment komt waarop je het een keer niet meer kan opbrengen.

Maar ik vraag me wel een beetje af of dit topic de juiste plek is voor dit soort discussies... hopelijk is het niet storend voor TS, want dan moet dit misschien op een andere plaats.

 

[Purplext]

Een familielid van mij heeft na meer dan 50 jaar vechten tegen depressies en psychoses gekozen voor de dood. Onze hele familie heeft er vrede mee, we gunden hem zijn rust en zagen het niet als opgeven, hij had genoeg gevochten.

Ik durf te zeggen dat het egoïstisch was geweest van ons als we hadden gewild dat hij was blijven leven.
Het blijft ingewikkelde materie....

 

[8️⃣6️⃣]

@Roze Olifant
Sorry, maar ik vind je vergelijking een beetje bizar.

Ik heb hier gewoon een duidelijke mening over, deels gestoeld op eigen ervaring. Nergens heb ik het overigens over zwakke mensen.
Je kan vechten of berusten, en er zijn periodes in mijn leven geweest dat ik voor dat laatste heb gekozen. Voor zelfmoord heb ik nooit de ballen gehad, ik kan dat gewoonweg niet, en daar ben ik nu wel blij om.