Reactie van een Redditor op mijn vraag over Ego-Dood

[Feline]

Wou deze graag even delen, en ben wel beniewd wat jullie er van vinden. Had hem gesteld in de DMT subreddit.

Soortgelijke ervaring? Of heb jij juist een totaal andere ervaring? Ik ben erg benieuwd!

Mijn vraag was gericht op of er nog een soort ik-perspectief is na een egodood, en hoe dat dan ervaren wordt.


"For me, the full range of perceptions were still occurring. But, given I no longer had eyes, ears, a nose, hands, or could even remember what those things were, the limitations in which perception was possible were gone.

It was possible to see everything in a 360 sphere... Or, observe from multiple points of reference simultaneously...There weren't really any limits for the way perception occurred, other than the perception itself continuing to occur.

There were objects or forms, if you will... but I got the sense that it was all essentially the same thing. ("I") You can feel the objects, without physical touch being a requirement to actually feel them. You can also shape, change, move, delete, or even become the things you are observing, and observe yourself as them, while doing it.

Seems like nonsense even trying to describe it...Sounds like total bullshit even as I type the words...But to the best of my abilities to remember / translate / articulate...that's the basic jist of the concepts personally experienced."

 

[XMR]

Bij een dosis van 400ug lsd had ik terwijl ik op het gras lag, omhoogkijkend naar de voorbijgaande wolken, het gevoel alsof mijn gezichtsveld ook ineens veel groter was dan normaal.

Ook had ik een keer tijdens een paddo + syrian rue trip dat wanneer ik mijn ogen dicht deed ik ook in een soort 360 graden perspectief kon zien. Ik zag overal allerlei religeuze beelden zonder dat ik mijn hoofd hoefde te draaien.

Bijzonde ervaringen waren dat!

 

[Mindless]

Wou deze graag even delen, en ben wel beniewd wat jullie er van vinden. Had hem gesteld in de DMT subreddit.

Soortgelijke ervaring? Of heb jij juist een totaal andere ervaring? Ik ben erg benieuwd!

Mijn vraag was gericht op of er nog een soort ik-perspectief is na een egodood, en hoe dat dan ervaren wordt.


"For me, the full range of perceptions were still occurring. But, given I no longer had eyes, ears, a nose, hands, or could even remember what those things were, the limitations in which perception was possible were gone.

It was possible to see everything in a 360 sphere... Or, observe from multiple points of reference simultaneously...There weren't really any limits for the way perception occurred, other than the perception itself continuing to occur.

There were objects or forms, if you will... but I got the sense that it was all essentially the same thing. ("I") You can feel the objects, without physical touch being a requirement to actually feel them. You can also shape, change, move, delete, or even become the things you are observing, and observe yourself as them, while doing it.

Seems like nonsense even trying to describe it...Sounds like total bullshit even as I type the words...But to the best of my abilities to remember / translate / articulate...that's the basic jist of the concepts personally experienced."

Meerdere keren gehad op zowel paddo's, truffels, LSD, changa en mijn ervaringen waren erg gelijk aan dit verhaal.

Eerste wat altijd opvalt als "ik" (je begrijpt, taal kan dit nooit accuraat beschrijven) "daar" ben, is dat hoewel alles er in principe exact hetzelfde uitziet, ik tegelijk zie dat de wereld iets compleet anders is dan we geloven in de maatschappij. Er is ten eerste geen tijd, Wederom een beperking van taal om het zo te stellen, maar het is alsof verleden en toekomst helemaal verdwijnen en ik alleen overblijf met wat er nu is. En wat er nu is, is dat wat ik normaal de wereld noem. Alleen is het idéé van de wereld weg, omdat je zelf weg bent. Want ik als entiteit leefde voorheen op een bedachte tijdslijn en tijd is weg dus er is geen ruimte voor een ik. En 'ik' gaf voorheen betekenis aan alles in de wereld. Met 'ik' weg, is dat ook verdwenen.

Maar ondanks dat "ik" weg is, ben ik er duidelijk nog steeds, want de wereld wordt ervaren. Er is geen ruimte meer voor een ik, omdat er alleen maar het nu over is. Alleen de wereld is echt, maar niet op de manier waarop de "ik" normaliter dénkt dat de wereld echt is. Er is geen interpretatie meer. Alleen perceptie.

Maar dit is allemaal uitgelegd als een logische beredenatie, wat het in het echt niet is. Het is intuïtief: er wordt gezien dat wat het dan ook is dat ervaren wordt: ik ben het. Ik ben overal: Er is letterlijk geen verschil tussen mijn lichaam en de ruimte waar mijn lichaam zich bevindt. Maar tegelijk: ik ben nergens, want ik kan niet echt bestaan zonder tijd. (wederom: ik ben nu aan het berederen, wat het in werkelijkheid niet is)

Dit omschrijft het imo goed:




1. De wereld, zoals we hem dénken te kennen, is een illusie

2. Alleen "Brahman" (Dit is maar een beschrijving van het echte "ding". Geef geen waarde aan de term Brahman) is echt. Brahman zijnde: dat wat overblijft als alle illusie verdwijnt. Het heeft geen vorm, het is niet zichtbaar, maar het is het enige dat echt is.

3. Het vormloze ís de wereld. De wereld lijkt echte vorm te hebben zolang de 'ik' er is, zolang tijd wordt gecreëerd. Zonder 'ik', zonder tijd wordt in de wereld van vorm de vormloze realiteit gezien. Niet met je fysieke ogen, maar met dat wat het derde oog wordt genoemd. Het vormloze in de wereld van vorm overtreft vorm. Het is onvoorstelbaar fel, zonder dat het verblindt. En oneindig veel echter dan hoe echt je dénkt dat je wereld is.

 

[hetgajulliegoed]

Mozes kriebel.

 

[Feline]

Mozes kriebel.

?

 

[Feline]

Meerdere keren gehad op zowel paddo's, truffels, LSD, changa en mijn ervaringen waren erg gelijk aan dit verhaal.

Eerste wat altijd opvalt als "ik" (je begrijpt, taal kan dit nooit accuraat beschrijven) "daar" ben, is dat hoewel alles er in principe exact hetzelfde uitziet, ik tegelijk zie dat de wereld iets compleet anders is dan we geloven in de maatschappij. Er is ten eerste geen tijd, Wederom een beperking van taal om het zo te stellen, maar het is alsof verleden en toekomst helemaal verdwijnen en ik alleen overblijf met wat er nu is. En wat er nu is, is dat wat ik normaal de wereld noem. Alleen is het idéé van de wereld weg, omdat je zelf weg bent. Want ik als entiteit leefde voorheen op een bedachte tijdslijn en tijd is weg dus er is geen ruimte voor een ik. En 'ik' gaf voorheen betekenis aan alles in de wereld. Met 'ik' weg, is dat ook verdwenen.

Maar ondanks dat "ik" weg is, ben ik er duidelijk nog steeds, want de wereld wordt ervaren. Er is geen ruimte meer voor een ik, omdat er alleen maar het nu over is. Alleen de wereld is echt, maar niet op de manier waarop de "ik" normaliter dénkt dat de wereld echt is. Er is geen interpretatie meer. Alleen perceptie.

Maar dit is allemaal uitgelegd als een logische beredenatie, wat het in het echt niet is. Het is intuïtief: er wordt gezien dat wat het dan ook is dat ervaren wordt: ik ben het. Ik ben overal: Er is letterlijk geen verschil tussen mijn lichaam en de ruimte waar mijn lichaam zich bevindt. Maar tegelijk: ik ben nergens, want ik kan niet echt bestaan zonder tijd. (wederom: ik ben nu aan het berederen, wat het in werkelijkheid niet is)

1. Je zegt, er is geen tijd, maar is er wel verandering waar te nemen? Ik begrijp dat een ander perspectief op tijd verandering is. Wij ervaren tijd doordat wij het moment voorheen kunnen herinneren, valt dat dan weg? Of ervaar je dat er niets meer gebeurt?

2. Maar ben jij weg als in jouw identiteit, of ervaar je nog wel je eigen lichaam?

3. Maar als je naar een object kijkt, weet je dan nog wel wat dat object is? Je hebt geen interpretatie zeg je, dus ik neem aan dat je geen objecten meer kunt identificeren, of wel?

Ons volledige ervaring wordt door het brein geproduceerd, net als in een droom. Ons brein heeft de capaciteit om het lichaam in beeld te brengen, als een ik, zodat het zichzelf kan beschermen en zo lang mogelijk kan overleven. Dus het is natuurlijk om op deze manier te ervaren. Verlies je dat dan in een ego-dood? Ik begrijp dat veel mensen denken dat ze echt dood zijn op dat moment, dus het lijkt me sowieso geen staat waarin je kunt functioneren. Waarom zou je denken dat dat ' echter ' is dan dit? Waarom kunnen niet meerdere dingen tegelijk 'echt' zijn? Waarom zou er maar 1 waarheid zijn?

Note: ik begrijp dat woorden tekort schieten dus ik neem het allemaal niet al te letterlijk.

 

[Mindless]

1. Je zegt, er is geen tijd, maar is er wel verandering waar te nemen? Ik begrijp dat een ander perspectief op tijd verandering is. Wij ervaren tijd doordat wij het moment voorheen kunnen herinneren, valt dat dan weg? Of ervaar je dat er niets meer gebeurt?

In mijn geval heb ik altijd nog verandering ervaren. Ik denk dat er "levels" zijn en zie dat wat ik heb ervaren ook meer als 'ego-oplossing' waar je eerst nog verandering kunt observeren terwijl je ziet dat dat wat schijnbaar verandert geen substantie van zichzelf heeft. Met andere woorden: Er zijn geen echte 'dingen', er is niets gemaakt van zogenaamde 'materie'. Alles is slechts oppervlakten. Zelfs als je iets doormidden snijdt, zoals bijvoorbeeld een appel, vindt je alleen maar meer oppervlakten. Je vindt nooit een 'ding', een 'object'. Het is een soort hologram: je ziet het, maar het is er niet echt, het wordt geprojecteerd vanuit iets anders.

Het is mijn ervaring dat het nu (in de vorm van de wereld) zo intens wordt ervaren dat ik alleen daar bewust van ben. Geen gedachten over het verleden en geen voorstellingen van een mogelijke toekomst. Slechts dit nu, wat overigens geen soort freeze-frame in een film is. Het is intens levend en dynamisch.

Dit is maar mijn gok:

Sommigen gaan nog dieper, op bijvoorbeeld DMT of 5-MeO-DMT en ervaren wel die totale afwezigheid van verandering: afwezigheid van vorm. Alleen vormloosheid.

2. Maar ben jij weg als in jouw identiteit, of ervaar je nog wel je eigen lichaam?

Er werd gezien dat het lichaam er nooit is geweest. Althans, niet zoals de geest het zich voorstelt. Het enige dat echt is aan het lichaam is de som van alle percepties en sensaties. Dus alles wat via je zintuigen binnenkomt en wat je voelt qua sensaties. Als je bijvoorbeeld het zicht neemt, is daar slechts 1 stroom van informatie. Het was compleet obvious dat er geen enkel verschil is tussen dat wat ik normaal mijn lichaam noem en dat wat ik normaal de wereld noem. Alle grenzen daar zijn opgelegd door de geest/tijd. Valt tijd weg, dan vallen alle grenzen ook weg. Net zoals bij een illusie zoals een fata morgana, is de illusie een vervorming van iets dat wél echt is. Er is een realiteit aan een fata morgana, het is niet alleen maar onecht. Denk aan de welbekende oase in de woestijn: de illusie is de oase, maar er is een werkelijkheid aan dat beeld, namelijk: het zand, de warme lucht. Op eenzelfde soort manier werkt dit imo ook: het lichaam is een illusie, maar waar dat schijnbare lichaam van gemaakt is (bewustzijn) is echt.

Ik kan ook niet meer terugdraaien wat ik gezien heb en zie het deels nog. Met nuchtere concentratie op de wereld, dus focus op mijn zintuigen, wordt hetzelfde steeds dieper bevestigd.

Ik besef me goed hoe gestoord dit kan klinken maar de interpretatie van zelf/wereld door de geest is imo de meest gestoorde en zweverige far-out interpretatie die er kan zijn. We geloven (meestal) écht dat we dit lichaam zijn. Maar dat is niet mogelijk. Je bent als "lichaam/geest" op alle mogelijke manieren verbonden met de rest van alles. Je kunt niet maar een klein deeltje zijn. Je kunt niet echt een afgescheiden entiteit in tijd zijn. Dat is slechts een zelf-opgelegde abstractie van de geest. Je bestaat niet in een vacuüm. Lichaam en wereld zijn onlosmakelijk verbonden en dus 1.

3. Maar als je naar een object kijkt, weet je dan nog wel wat dat object is? Je hebt geen interpretatie zeg je, dus ik neem aan dat je geen objecten meer kunt identificeren, of wel?

Op momenten kwam dat terug, maar toen ik er helemaal inzat was ik compleet gefascineerd met wat dit "spul" recht voor me is, als het overduidelijk niet dat is wat gedachten zeiden wat het is, wat is het dan wél? Die vraag vroeg ik me constant af, maar niet als een vraag waarop ik een antwoord verwachtte. Ik wist dat het antwoord daarop niet zou komen: "het is dit, oké weten we dat ook weer, next!" Nee, meer een "vraag" als een constante verwondering: "wat is dit wat ik zie?" Als alle labels die je op dingen plakt wegvallen, blijft het daadwerkelijke "spul" waar je al de hele tijd naar zit te kijken over.

Dit inzicht in hoe het werkt is verscheidene keren ook nog verder gegaan. Ik zag dat het begin van alles niet ergens in het verleden lag, maar hier, nu. En dat ik (en jij en iedereen) creator is van onze eigen wereld. Op momenten begon de wereld van vorm daadwerkelijk te vertragen tot op het punt dat het helemaal stil stond. Toen besefte ik me dat het niet doorging omdat ik het niet liet. Ik weet niet hoe ik wist dit te doen, maar ik kon tijd (de wereld van vorm) beïnvloeden: stoppen en weer op gang brengen.

Ons volledige ervaring wordt door het brein geproduceerd, net als in een droom. Ons brein heeft de capaciteit om het lichaam in beeld te brengen, als een ik, zodat het zichzelf kan beschermen en zo lang mogelijk kan overleven. Dus het is natuurlijk om op deze manier te ervaren. Verlies je dat dan in een ego-dood? Ik begrijp dat veel mensen denken dat ze echt dood zijn op dat moment, dus het lijkt me sowieso geen staat waarin je kunt functioneren.

Ik dacht niet dat ik dood was. Dat wat nep was viel weg, dat wat altijd echt was bleef over. Dit is denk ik 1 van de, zoniet dé grootste misvatting over ego-dood: dat jij zelf dood zou gaan. Nee, dat wat je echt bent gaat niet dood en dat wat je niet bent is nooit geweest. Er is niet eens een echte overgang tussen ego en niet-ego. Dat is 1 van de grootste mindfucks van dit: Je bent tegelijk exact hetzelfde en absoluut wat anders. Het is een verandering in perspectief die tegelijk extreem subtiel en extreem schokkend is. Ik besef me dat ik nu nogal los ga met superlatieven, maar ik probeer een klein beetje over te brengen hoe ik het heb ervaren en dan nog zullen woorden altijd tekort schieten.

Waarom zou je denken dat dat ' echter ' is dan dit?

Dat is het niet. Het is recht voor je neus te allen tijde. Het is alleen dat we onze focus er niet op houden, maar dat onze focus/aandacht verdeeld is over allemaal gedachten over wat al geweest is en gedachten over wat mogelijk kan zijn, ondertussen dat wat hier daadwerkelijk is deels of compleet over het hoofd te zien.

Waarom kunnen niet meerdere dingen tegelijk 'echt' zijn? Waarom zou er maar 1 waarheid zijn?

Dit is moeilijk of misschien zelfs onmogelijk te bewijzen. Uiteindelijk is er maar 1 waarheid. Het is letterlijk in alles. Maar daar heb je niets aan als een soort geloof van wat ik zeg.

Note: ik begrijp dat woorden tekort schieten dus ik neem het allemaal niet al te letterlijk.

Het is erg moeilijk onder woorden te brengen. Ik weet ook dat ik hier altijd in zal falen. Ik probeer het alleen zo goed mogelijk te doen omdat dit me super veel plezier geeft.

Heb je zelf wat ervaring met psychedelica?

 

[Relmuis]

Op momenten kwam dat terug, maar toen ik er helemaal inzat was ik compleet gefascineerd met wat dit "spul" recht voor me is, als het overduidelijk niet dat is wat gedachten zeiden wat het is, wat is het dan wél?

Dit kwam later goed van pas om dementie deels te begrijpen.
Al kan het in het geval van dementie beangstigend zijn.

 

[Mindless]

Dit kwam later goed van pas om dementie deels te begrijpen.

Op welke manier precies? Hoe kwam dat van pas?

Al kan het in het geval van dementie beangstigend zijn.

Doet me hieraan denken:




Ik ben zelf dan ook van mening: men moet zichzelf vinden, die stabiele basis die men echt is, voordat er mogelijk een dergelijke ziekte krijgt en men niet meer in staat is dat te doen.

Er is urgentie bij. Zoveel mensen die zich focussen op hun leven in de wereld, in tijd, zonder er ooit ook maar bij stil te staan: wie ben ik eigenlijk? Wie ben ik voordat ik al deze dingen aan me heb toegevoegd?

 

[Relmuis]

Op welke manier precies? Hoe kwam dat van pas?

Bij het beschrijven van objecten bv; niet meer weten wat iets is.
Of er een andere naam aan geven.

Niet meer weten hoe een vork en een mes heten en al helemaal niet meer weten wat je ermee moet doen.
Kan me dat goed voorstellen met LSD.

 

[Mindless]

Bij het beschrijven van objecten bv; niet meer weten wat iets is.
Of er een andere naam aan geven.

Dat is wel iets anders denk ik.

Zij verliezen hun vermogen om te conceptualiseren en te labelen. "Wat iets is", zegt alleen wat over die concepten. Is een stoel in werkelijkheid een stoel? Nee, een stoel is maar een idee. Een heel bruikbaar idee, maar een idee.

Wat ik hier bedoel, is zien dat je daadwerkelijk niet weet wat je echt ziet. Het is alleen je geest die middels geheugen herinnert dat het zogenaamde object voor je een stoel is, maar wat zie je echt? Ook niet (bijvoorbeeld) hout. Hout is ook een concept. Uiteindelijk kom je op iets dat je geen naam meer kunt geven, maar dat in tegenstelling tot een concept, echt is.

 

[Relmuis]

Ik ben van de praktijk en jij van het filosoferen zullen we maar zeggen.


Ga wel mee in je filosofie.
Vreselijk om duidelijk onder woorden te brengen, zeker als het over tijd gaat, maar ik denk dat ik het snap.

 

[Mindless]

Ik ben van de praktijk en jij van het filosoferen zullen we maar zeggen.


Ga wel mee in je filosofie.
Vreselijk om duidelijk onder woorden te brengen, zeker als het over tijd gaat, maar ik denk dat ik het snap.

Ik zie dit zelf niet als filosofie, maar begrijp dat mensen het zo zien.

Maar inderdaad, heel lastig iets te verwoorden dat vooraf gaat aan taal/symbolen.

 

[Roze Olifant]

Interessante, mooie beschrijving! Ik heb tijdens enkele van mijn (N,N-)DMT-ervaringen ook dat 360 graden zicht ervaren. Fascinerend om mee te maken, maar goed, dat is nog zacht uitgedrukt voor een DMT-ervaring ansich.

 

[Rcscene]

Опитвал съм вълшебни гъби, трюфели, LSD, changa няколко пъти и преживяванията ми бяха много подобни на тази история.

Първото нещо, което винаги ми прави впечатление, когато „аз“ (разбирате, езикът никога не може точно да опише това) съм „там“, е, че въпреки че всичко изглежда абсолютно същото, аз едновременно виждам, че светът е нещо съвсем различно от това, което вярваме в него общество. Първо, няма време, Отново ограничение на езика, за да го кажа по този начин, но сякаш миналото и бъдещето изчезват напълно и аз оставам само с това, което е сега. И това, което е там сега, е това, което обикновено наричам свят. Само идеята за света е изчезнала, защото вие самият ви няма. Тъй като аз като същност преди това живеех в измислена времева линия и времето е изчезнало, така че няма място за аз. И „аз“ придаваше смисъл на всичко в света. С изчезването на „аз“ и това изчезна.

Но въпреки че „аз“ го няма, аз очевидно все още съм там, защото светът се преживява. Няма повече място за едно аз, защото има само сега. Само светът е реален, но не по начина, по който "Аз" обикновено мисли, че светът е реален. Няма повече интерпретация. Само възприятие.

Но всичко това е обяснено като логично разсъждение, което в действителност не е. Това е интуитивно: вижда се, че каквото и да е това, което се преживява: това съм аз. Аз съм навсякъде: Буквално няма разлика между тялото ми и пространството, в което е тялото ми. Но в същото време: аз съм никъде, защото не мога да съществувам без време. (отново: сега разсъждавам, което в действителност не е)

Това го описва добре:

Bekijk bijlage 55817


1. Светът, както си мислим, че го познаваме, е илюзия

2. Само „Брахман“ (Това е просто описание на истинското „нещо“. Не вярвайте на термина Брахман) е реален. Да бъдеш Брахман: това, което остава, когато всяка илюзия изчезне. Няма форма, не се вижда, но е единственото истинско нещо.

3. Безформеният е светът. Светът изглежда има реална форма, докато „Азът“ е там, докато времето е създадено. Без „аз“, без време, безформената реалност се вижда в света на формата. Не с вашите физически очи, а с това, което се нарича трето око. Безформеното в света на формата превъзхожда формата. Тя е невероятно ярка, без да заслепява. И безкрайно по-реален от това колко реален си мислите, че е вашият свят.

Аnd I'm thinking about religion, Jesus Christ is real ...

 

[Mindless]

Аnd I'm thinking about religion, Jesus Christ is real ...

Ik wist niet dat ik Russisch kon.

Jezus wás echt. Jezus liet net zoals ons ook scheten en nu is 'ie dood.