Volgend jaar zijn we tien jaar samen,
met twee kids en een derde onderweg.
In het begin hebben we samen veel gebruikt, ik was een meisje van 18 en hij een stuk ouder.
De situatie had ik totaal verkeerd ingeschat, ik was nogal bleu op het gebied van drugs.
Het was allemaal spannend in het begin en de frequentie van het gebruik lag hoog! Erg hoog...
Tot ik na een jaar of 2 nog maar 49 kilo woog en wist dat ik er mee moest gaan stoppen omdat de rommel (coke) me van binnen opvrat.
Ik ging dit niet volhouden, maar doordat vriendlief er nog vol aan zat was het best moeilijk om telkens nee te zeggen en in een proces van een jaar is het eindelijk zo ver gekomen dat ik er echt klaar mee was en zonder hulp er vanaf ben gekomen.
We hadden in het begin de afspraak gemaakt dat wanneer we serieus met kinderen bezig zouden gaan het dan ook klaar moest zijn met de rotzooi.
Maar hoe naief was dat...
De afgelopen 5 jaar vecht ik tegen zijn drugsgebruik, over bergen en door diepe dalen.
Hele periodes gaat het goed en ben ik zo trots op hem tot het ineens weer mis gaat en de frequentie weer toeneemt. (echter ook in de goede periodes kan hij er nooit helemaal vanaf blijven)
Het grootste probleem is dat hij vindt dat hij geen probleem heeft.
Dat hij er niemand kwaad mee doet, en het dus niets uit maakt.
En dat ik hem probeer te veranderen.
Na vijf jaar lang vechten heb ik eindelijk zijn familie ingelicht, en uiteraard ben ik daardoor een verrader, maar het was/is mijn laatste redmiddel.
We hebben twee kinderen en een derde onderweg...
Ik weet dat ik heel veel verkeerd heb aangepakt en ook absoluut niet makkelijk ben om mee te leven. Waar twee vechten hebben twee schuld. En hij juist door mijn verkeerde onvertrouwde aanpak misschien juist weer meer is gaan gebruiken elke keer. Maar op dit moment weet ik gewoon niet meer wat ik moet. Ik wil het niet opgeven omdat ik van hem hou, en hij van mij. Omdat het een goede vent is, die gebukt gaat onder zijn ongelukkige gevoel en zijn verslaving, welke als je het mij vraagt onvermijdelijk met elkaar verbonden zijn. Over 10 dagen gaan we in relatietherapie, ik weet niet of het nog iets op gaat leveren, maar we zijn allebei van mening dat als we dat niet gedaan hebben we onze kinderen niet recht in de ogen aan kunnen kijken.
Drugs en drank heeft bij ons zoveel kapot gemaakt, ik zou er graag eens met anderen over praten. Heeft er iemand tips?
met twee kids en een derde onderweg.
In het begin hebben we samen veel gebruikt, ik was een meisje van 18 en hij een stuk ouder.
De situatie had ik totaal verkeerd ingeschat, ik was nogal bleu op het gebied van drugs.
Het was allemaal spannend in het begin en de frequentie van het gebruik lag hoog! Erg hoog...
Tot ik na een jaar of 2 nog maar 49 kilo woog en wist dat ik er mee moest gaan stoppen omdat de rommel (coke) me van binnen opvrat.
Ik ging dit niet volhouden, maar doordat vriendlief er nog vol aan zat was het best moeilijk om telkens nee te zeggen en in een proces van een jaar is het eindelijk zo ver gekomen dat ik er echt klaar mee was en zonder hulp er vanaf ben gekomen.
We hadden in het begin de afspraak gemaakt dat wanneer we serieus met kinderen bezig zouden gaan het dan ook klaar moest zijn met de rotzooi.
Maar hoe naief was dat...
De afgelopen 5 jaar vecht ik tegen zijn drugsgebruik, over bergen en door diepe dalen.
Hele periodes gaat het goed en ben ik zo trots op hem tot het ineens weer mis gaat en de frequentie weer toeneemt. (echter ook in de goede periodes kan hij er nooit helemaal vanaf blijven)
Het grootste probleem is dat hij vindt dat hij geen probleem heeft.
Dat hij er niemand kwaad mee doet, en het dus niets uit maakt.
En dat ik hem probeer te veranderen.
Na vijf jaar lang vechten heb ik eindelijk zijn familie ingelicht, en uiteraard ben ik daardoor een verrader, maar het was/is mijn laatste redmiddel.
We hebben twee kinderen en een derde onderweg...
Ik weet dat ik heel veel verkeerd heb aangepakt en ook absoluut niet makkelijk ben om mee te leven. Waar twee vechten hebben twee schuld. En hij juist door mijn verkeerde onvertrouwde aanpak misschien juist weer meer is gaan gebruiken elke keer. Maar op dit moment weet ik gewoon niet meer wat ik moet. Ik wil het niet opgeven omdat ik van hem hou, en hij van mij. Omdat het een goede vent is, die gebukt gaat onder zijn ongelukkige gevoel en zijn verslaving, welke als je het mij vraagt onvermijdelijk met elkaar verbonden zijn. Over 10 dagen gaan we in relatietherapie, ik weet niet of het nog iets op gaat leveren, maar we zijn allebei van mening dat als we dat niet gedaan hebben we onze kinderen niet recht in de ogen aan kunnen kijken.
Drugs en drank heeft bij ons zoveel kapot gemaakt, ik zou er graag eens met anderen over praten. Heeft er iemand tips?