(softdrugs)verslaving en rationaliteit

[whoop]

Ls,

Ik worstel al een tijdje met vragen en problemen.Ik ben nu 29 jaar en ben nu ongeveer 2.5 maand gestopt met blowen. Ik wilde stoppen met blowen en ben daardoor het boek "stoppen met roken" van Allan Carr gaan lezen, op aanraden van mij zus. Dit boek deed mijn ogen openen en ik begon te realiseren dat roken en blowen mijn grootste en meest problematische verslavingen waren. Mijn artikel gaat over mijn softdrug verslaving en hoe verslaving je rationaliteit beïnvloedt.
Ik hoop dat ik hier door mijn verhaal te doen mensen kan behoeden te vervallen in overmatig softdrugs gebruik door duidelijk te maken hoe verslavingen je "objectiviteit" vervormen en wat de feitelijke gevolgen van dit overmatig softdrug gebruik voor mij waren. Ook hoop ik dat mensen mij misschien tips kunnen geven om de "negatieve gevolgen" van het beëindigen van een verslaving te bestrijden. Ik hoop door mijn verhaal hier neer te leggen ik wellicht ook meer inzicht krijg in mijn eigen problematiek, omdat ik door hierover te schrijven in feite wordt gedwongen om mijn situatie goed te analyseren.
Ik zal in eerste instantie mijn verhaal vertellen. Vervolgens zal ik uitleggen hoe ik denk dat de softdrug verslaving mijn gedachten, meningen en rationaliteit over bepaalde onderwerpen aantastte en wat feitelijk de gevolgen waren van mijn overmatig softdrug gebruik m.b.t. deze onderwerpen. Uiteindelijk zal ik de gevolgen voor mij van het beëindigen van de softdrug verslaving bespreken.

Ik ben altijd een sportieve jongen geweest. Ik heb heel mijn leven gevoetbald. Vanaf de brugklas blowde ik regelmatig. In mijn middelbare schooltijd blowde ik over het algemeen met anderen. Na HAVO succesvol afgerond te hebben ben ik gaan studeren. Na het eerste jaar HBO gehaald te hebben (propedeuse) ben ik overgestapt op de universitaire opleiding ***. Het eerste jaar heb ik direct gehaald om een positief bindend studieadvies te krijgen. Nadat ik het eerste jaar had gehaald van de opleiding *** was ik van mening dat ik nog lang geen zin had om "het serieuze leven" in te gaan. Ik ging hele dagen gamen, maximaal lenen bij de IB groep en heel de dag lekker blowen.
Het was een heerlijk leventje. Lekker zorgeloos elke dag doen waar je zin in heb. Ik wist, echter, in mijn achterhoofd dat ik mij langzaam maar zeker verder in de problemen aan het helpen was. Sociaal gezien raakte ik steeds meer in een isolement. De meeste contacten vanuit mijn oorspronkelijke woonplaats verwaterden, omdat ik geen leuke gezelschap meer was. Op sportief gebied ging het ook niet beter. Ik raakte geblesseerd en stopte daarna snel met voetbal, omdat de revalidatie nooit echt voltooid was. Financieel werkte ik mezelf steeds meer in de schulden. Op persoonlijk gebied stagneerde mijn ontwikkeling. Ik studeerde niet meer en mijn intellectueel vermogen stagneerde. De groei van ontwikkeling voor een normaal mens in zijn studietijd was lang niet wat het zou moeten zijn. Mensen hebben mij weleens verteld dat blowen je "dommer" maakt. Ik denk dat dit niet waar is. Ik denk dat blowen de drang om jezelf als persoon te ontwikkelen wegneemt. Daarom gebruik ik het woord stagneren, de groei neemt af.
Nu ik mijn 30 jaren naderde en ik steeds meer mensen in mijn omgeving zag die stoppen met blowen als zeer positief ervoeren, begon ik te denken. Ik ging mij realiseren dat mijn persoonlijke ontwikkeling simpelweg stagneerde vanaf het moment dat ik besloot "lekker te doen waar ik zin in heb". Door het boek van Allen Carr "stoppen met roken" te lezen heb ik meer inzicht gekregen in de problematiek van verslavingen en ben ik gaan zien dat mijn softdrugsgebruik simpelweg een verslaving was. Dit boek is dan ook een aanrader voor eenieder die met een verslaving kampt.


Ik heb blowen altijd als een onderdeel van mijn persoonlijkheid gezien. Mijn "recht" om lekker te doen waar ik zin in heb. Het "lekker doen waar je zin in heb" gevoel en het zorgeloze gevoel van "stoned" zijn gaf mij een ultiem gevoel van vrijheid. Wat ik mij nu realiseer is dat dit "ultieme gevoel van vrijheid" eigenlijk simpelweg het effect was van "stoned" zijn. Het vrijheidsgevoel werd gecreëerd doordat ik de zorgen van het overmatig geld lenen, het verliezen van contact met goede vrienden en mijn algehele stagnatie in persoonlijke ontwikkeling door "stoned" te zijn kon vergeten of uitstellen en dacht te kunnen "relativeren" met belangrijke waarden als vrijheid en zin van het leven puur en alleen te bestempelen als "genieten van het leven". In feite creëerde het blowen de problemen en veroorzaakte tegelijkertijd dat ik ze vergat of kon negeren.
De reden waarom het volgens Allen Carr zo fijn lijkt om te roken is omdat roken de ontwenningsverschijnselen van het niet roken tijdelijk opheft. De roker maakt zichzelf wijs dat roken lekker en fijn is. Objectief gezien is het natuurlijk belachelijk om te zeggen dat het inhaleren van verbrande nicotine (een pesticide), teer en andere kankerverwekkende stoffen lekker is. Elk normaal denkend mens zou zeggen dat als je iets aansteekt, het inhaleert en het als zwarte rook uitblaast, je niet gezond bezig bent. Ook is de smaak simpelweg gezien ranzig om nog maar te zwijgen van de geur. Objectief gezien is roken dan ook niet lekker. Het is een verslaving. De verslaving veroorzaakt ontwenningsverschijnselen als je het niet gebruikt en deze ontwenningsverschijnselen opheffen veroorzaakt het fictieve verschijnsel dat roken fijn of lekker is.
De verslaving creëert "mechanismen". Ik gebruik het woord "mechanisme" omdat de verslaving een gedachte creëerde die de verslaving zelf rechtvaardigde of goedpraatte. Het ironische is dat de verslaving de problemen creëert en je vervolgens door de effecten van de verslaving mechanismen aangereikt krijgt die je in staat stellen te geloven dat de verslaving de problemen niet veroorzaakt of je in staat stellen de problemen uit te stellen of te bagatelliseren.
De momenten, de klassieke moeilijke momenten na het stoppen, zijn niets anders dan momenten, door gewoonte ontstaan, om je ontwenningsverschijnselen op te heffen of de problemen te vergeten door het gebruik. Iemand die nooit heeft gebruikt heeft deze moeilijke momenten niet! Ze zijn gemaakt door de verslaving.

Op financieel gebied had ik een uitzonderlijk vermogen van uitstellen en relativeren. "Ik zou het later wel regelen en oplossen en genieten van het leven is gewoon heel belangrijk". Het feit dat ik op lange termijn mijzelf op financieel gebied te ronde werkte negeerde ik simpelweg. Ik werkte amper en leende maximaal bij bovenop mijn studiefinanciering. Na 6 jaar heb ik een simpel baantje gevonden als barman, dat mijn levensstijl volledig ondersteunde. sinds kort realiseer ik mij dat ik niet mijn leven als barman door wil en dat als ik zo doorga er weinig anders op zit. Objectief en rationeel gezien wist ik wel dat ik mijzelf in de problemen werkte. Deze zorg drukte ik de kop in door een jointje op te steken en lekker "stoned" deze zorgen weg te redeneren onder het mom van "geniet van het leven".
Sociaal gezien heeft het gebruik van softdrugs bij mij al op jongere leeftijd gevolgen gehad. Vooral op het gebied van relaties met vrouwen. Gevolgen, die ik tot het schrijven van dit artikel nooit onder ogen heb durven te zien. Nog steeds probeer ik mijzelf ervan te overtuigen dat andere oorzaken de reden zijn dat ik moeilijk relaties opbouw met vrouwen. Waarschijnlijk zijn er ook meerdere oorzaken voor, maar ik ben geen psycholoog en deze oorzaken zijn geen onderwerpen voor dit artikel. Het punt is dat ik als persoon altijd heel open, sociaal en totaal niet verlegen ben geweest, totdat ik ging blowen. Ik werd steeds meer verlegen en introvert richting vrouwen. Objectief gezien kan ik het niet ontkennen dat mijn softdrugsgebruik een van de oorzaken is dat ik in totaal een handjevol relaties heb gehad. Iets wat ik door het schrijven van dit artikel voor het eerst "openlijk" (hurray voor het anonieme internet) toegeef. Tijdens de periode van het gebruik van softdrugs heb ik echter mijn verlegenheid en introvert zijn altijd als persoonseigenschap bestempeld in plaats van gevolg van het blowen, een direct gevolg van de vervorming van mijn rationaliteit door de softdrug verslaving.
Op sociaal punt ben ik nu ook op een punt dat ik eigenlijk maar weinig vrienden heb overgehouden. Ik heb altijd 4 hele goede vrienden gehad. Hoe meer ik bezig was met jointjes roken, hoe minder ik bezig was met mijn vrienden. Na verloop van tijd merkte ik zelfs dat ik eigenlijk geen raakvlakken meer had met mijn vrienden. Mijn conclusie was dat we uit elkaar zijn gegroeid en dat vrienden ook maar relatief zijn. Ook had ik genoeg sociale contacten in mijn game omgeving. Aan deze game omgeving heb ik echter maar 1 goede vriend over gehouden. Objectief analytisch gezien is het waarschijnlijker dat het verwateren en het (opeens) ontbreken van raakvlakken met mijn vrienden te wijten is aan het feit dat mijn vrienden zich vrolijk door ontwikkelden en mijn persoonlijkheidsontwikkeling stagneerde. Hieruit volgend is het logisch dat ik het contact vermeed om zo niet te worden herinnerd aan het feit dat ik als persoon mij niet ontwikkelde als anderen. Ook is het feit dat ik drukker bezig was met het roken van een joint die avond dan met mijn vrienden simpelweg een oorzaak. Ergens stopt men met bellen als jij hen nooit belt. De verslaving heeft deze objectieve analyse een lange tijd tegengehouden met behulp van allerlei fictieve argumentaties. variërend tot theorieën over de tekortkomingen van mijn vrienden tot sociologische processen die nu eenmaal "soms zo lopen."
Op intellectueel vlak en qua persoonlijkheidsontwikkeling heeft het overmatig softdruggebruik bij mij veroorzaakt dat er amper ontwikkeling plaatsvond. Het enige wat ik deed was blowen, gamen en de laatste jaren werken in de bar, dus veel tijd om naar school te gaan was er niet. De langstudeerboete heeft mij zelfs doen uitschrijven. Sinds de afschaffing van de langstudeerboete en het beëindigen van mijn verslavingen heb ik mij alsnog her-ingeschreven en ben ik als een gek gaan studeren. Met de grootste moeite ben ik nu alle studievaardigheden en vaktechnische kennis op aan het graven in mijn brein.



Zoals ik al stelde ben ik nu zo'n 2.5 maand gestopt met blowen. Ook ben ik gestopt met roken. Gamen doe ik een heel stuk minder. Ik moet zeggen de voor mij de rookverslaving een eitje is in vergelijking tot mijn softdrug verslaving. De gevolgen van stoppen met roken zijn voor mij nihil. De eerste paar weken had ik enigszins last van de ontwenningsverschijnselen maar die waren makkelijk te negeren. (ik had 15 jaar aan een stuk gerookt). Het echte probleem van de verslaving zat hem in het psychische element van de verslaving. De fictieve argumenten waar ik mijn verslaving mee goed probeerde te praten konden gewoon niet op tegen de objectieve argumenten om niet te roken. Roken heeft immer ook geen 1 voordeel, aangezien het lekker zijn simpelweg een fictieve vorm van genot door opheffen van de ontwenningsverschijnselen gecreëerd door de verslaving zelf is.
Op korte termijn waren de gevolgen van het stoppen met blowen zeer duidelijk voor mij. Ik sliep veel beter. Ik had veel meer energie en kon veel beter het overzicht bewaren van wat ik allemaal moest doen om een doel te bereiken. De eerste paar weken nadat ik was gestopt met blowen voelde ik mij heerlijk. Soms waren er moeilijke momenten, maar het realiseren dat de verslaving zelf de illusie creëert dat het moeilijk is om niet te blowen, omdat je jezelf dat wijsmaakt hielp mij enorm. Ook het realiseren dat iemand die nooit een joint heeft aangeraakt is voor mij een groot argument dat de neiging naar het blowen wordt veroorzaakt door het blowen zelf.
Op lange termijn, waar ik nu zit na twee maanden blijven de meeste positieve gevolgen wel aanwezig. Het lijkt alleen alsof mijn energie en gezondheid op lange termijn te lijden hebben onder het feit dat ik ben gestopt met blowen. Ik ben al 2 keer ziek geweest in 2 maanden tijd, terwijl de laatste keer dat ik ziek was geweest 5 jaar terug was. Het grappige is dat mijn verslaving nu mij probeert te overtuigen dat ik dan maar een joint op moet steken om niet ziek te worden. Objectief gezien is het natuurlijk logischer te concluderen dat mijn lichaam zelf blijkbaar ook een transformatie aan het doormaken is.
Ik denk dat op lange termijn het heel duidelijk wordt in wat voor verval de verslaving je heeft gebracht. Er is geen "roze bril" meer waarin alles fijner lijkt dan dat het is. Het is gewoon een feit dat de verslaving veel aspecten van mijn leven negatief heeft beïnvloed en dat ik mij daardoor vervelend voel. De illusie dat ik mij vervelend voel door het stoppen met blowen is weer een fictief argument in mijn gedachten. Ik voel mij vervelend door de gevolgen van mijn overmatig softdrug gebruik. De enige manier om deze problemen te tackelen is door ze op te lossen 1 voor 1, zoals iedereen. Het is als de matrix, behalve dan dat de "blue pill" meer problemen creëert en ze tegelijkertijd verbloemt.


De kracht van de vervorming van rationaliteit en de kracht van de fictieve argumentatie voor het rechtvaardigen van de verslaving van softdrug gebruik is enorm groot voor de verslaving van softdrugs voor mij. Ik hoop met dit stuk mensen aan het denken te brengen over wat de verslaving doet met hun vermogen om rationeel te kijken naar henzelf. Zelfs tijdens het schrijven van dit stuk heb ik meerdere malen mijzelf betrapt op gedachten die totaal niet berusten op een objectief beeld of rationaliteit, gecreëerd door mijn verslaving.
Het doel om meer inzicht te krijgen in mijn eigen verslavingsproblematiek door dit stuk te schrijven is duidelijk geslaagd. Ik kan dan ook een ieder die merkt dat de "innerlijke strijd" met je eigen verslaving moeilijker is dan je dacht een stuk te schrijven en te proberen objectief je eigen situatie in beeld te brengen.

 

[fly--]

Gaaf artikel, herken ook heel veel dingen.
Ik ben het wel met je eens dat op het moment dat je blowt [en dus stoned bent], dat dan je ontwikkeling minder word/stopt.
En het stuk over roken/blowen klopt wel, het is eigenlijk raar dat mensen dat doen terwijl het heel ongezond is. Als je erover na gaat denken is het ook best raar eigenlijk, een deel van een plant [gedroogd] gooi je in een stukje papier en dat steek je aan en rook je op, en je blaast zwarte rook uit. Dat kan inderdaad nooit goed wezen.
Maarja, je went eraan en iedereen doet het, dus dan word het wat meer geaccepteerd.
Soms zou ik wel willen dat het allemaal niet uitgevonden was. Alhoewel ik stoned ook veel mooie en fijne momenten heb beleefd, maar toch heb ik wel zoiets van; Ach, als we niet weten dat het niet bestond, dan maakt het ook niet toch (:

Sterkte&Succes verder met afkicken!

 

[whoop]

Dank je wel voor het compliment. Ik hoop dat ik mensen kan helpen met mijn artikel.

Ik heb ook heel wat mooie momenten beleeft door stoned te zijn. Ik denk ook dat er op zich niet veel mis is met een jointje roken af en toe. Het wordt een probleem wanneer het gebruik overmatig wordt en vormen aanneemt die verschillende aspecten van je leven beïnvloeden op negatieve wijze.
Doordat ik ben gaan realiseren dat ik verslaafd was en nu ik een tijd gestopt ben ben ik gaan realiseren hoe de verslaving mijn rationeel vermogen om objectief te beoordelen wat de gevolgen waren van het blowen voor mij beïnvloedde. Doordat het moeilijker wordt objectief naar de gevolgen van je drugsgebruik te kijken wanneer het problematisch wordt is, is het ook moeilijker te realiseren dat je moet stoppen of moet minderen.
Tegelijkertijd je realiseren dat je verslaafd bent en hoe deze verslaving je rationeel beoordelingsvermogen beïnvloedt kan het stoppen met de verslaving een stuk makkelijker maken naar mijn mening .

 

[Rickjames]

Beste Whoop,

Ik heb je artikel met plezier gelezen. Ik zelf heb de film van Allen Car gezien en het boek 'Stoppen met blowen' gelezen van Yoram Stein. En ik moet zeggen dat ik meer over mijn verslaving snap en begrijp door het lezen van jouw artikel dan door het boek 'stoppen met blowen'.

Net als jou had ik ook weinig moeite met het stoppen met roken, ik ben nu inmiddels een maand gestopt met roken. Maar net als wat jij zegt: alleen het blowen is lastiger. Ik vind dat je het heel mooi uitlegt dat je verslaving je dus continue dus voor de gek houd. En ik vind het ook knap hoe je er mee omgaat.

Ik was zelf eigenlijk opzoek naar een soort van gedachte die mij kon realiseren waar ik nou eigenlijk mee bezig was net als bij Allen Car wordt je als ware wakker geschud (ten minste dit was mijn ervaring). En daarom vind je artikel goed, ik denk dat de verslaving grotendeels bestaat uit de drug die je alsware mindfucked waardoor je het gevoel krijgt dat je in een soort spinnenweb bevind. Je wil eruit, maar het lukt je niet.

Tegelijkertijd je realiseren dat je verslaafd bent en hoe deze verslaving je rationeel beoordelingsvermogen beïnvloedt

Maar wat ik me af vraag hoe ben je bij dat punt gekomen dat je voor jezelf bepaald dat je definitief wil stoppen. Dit punt is voor mij erg lastig, ik weet dat er niets anders op zit dan definitief stoppen alleen ik zie het gewoon niet voor me. Het is een ingeroeste verslaving, een gewoonte, een vertrouwde vriend.. waar ik dan uiteindelijk wel zal aan moeten ontsnappen.

In je verhaal vertel je ook over de effecten die het op je heeft gehad, ik moet toch zeggen dat ik het knap van je vind om er mee naar buiten te komen en het vertellen. Ook al is het anoniem op een forum.

 

[ZERO-]

Knap dat je zo ver bent gekomen dat je je dit allemaal kan bedenken zeg. Stilstaan bij welke gedachten je hebt over dingen en realiseren dat die helemaal niet kloppen is iets wat mensen meestal niet zelf kunnen, maar het is wel echt een mega goed begin van het veranderen van je gedrag, zo heb ik dat zelf in ieder geval wel ervaren. Als je doorhebt dat het niet klopt wat je denkt, kan je die gedachten ook doorstrepen en anders gaan denken en zo ook anders doen Zomaar een beetje cognitieve gedragstherapie op jezelf uitoefenen is altijd goed.

Overigens, dat mechanisme waar je het over hebt heet in de sociale psychologie ook wel cognitieve dissonantie. Theorie gaat ervan uit dat je een positief beeld over jezelf hebt en dat in stand probeert te houden. Je zou dus niets doen om jezelf schade toe te brengen, right? Toch vertoon je gedrag dat daarmee niet overeenstemt: roken, blowen of verzin maar wat, overmatig eten. Op zo'n moment ontstaat er dissonantie tussen je gedachten en je gedrag en dat veroorzaakt een vervelend gevoel. Wat je doet klopt niet met hoe je over jezelf denkt. Er zijn verschillende manieren om die dissonantie te reduceren, het makkelijkste is natuurlijk om het gedrag en de gedachten gelijk aan elkaar te maken, ofwel: stoppen met roken (of blowen). Alleen doen niet veel mensen dat.. Makkelijker is het om te denken 'ik heb op het moment veel stress dus ach ja' of 'ik rook toch niet zoveel' of 'ja maar ik sport wel drie keer in de week'. Het zijn eigenlijk alleen maar manieren om ervoor te zorgen dat je een positief beeld over jezelf kunt behouden zonder een vervelend gevoel te hebben, je praat je gedrag dus goed voor jezelf.
Eigenlijk bedenken we de hele dag door dingen om ons zelfbeeld positief te houden: niet gaan sporten is niet zo erg want je hebt immers een drukke dag, als je tentamen niet goed gaat ligt het eraan dat je niet goed geslapen hebt, ga zo maar door. Ik herken het sinds ik dit in m'n colleges heb gehad echt regelmatig bij mezelf.

 

[whoop]

Dank je voor de complimenten met betrekking tot mijn artikel. Ik ben blij te horen dat het een positief effect op anderen heeft. Mede daarom heb ik het geschreven. Het schrijven van het artikel zelf en daardoor mezelf verplichten na te denken over mijn eigen problematiek heeft mij goed geholpen om te realiseren hoe de verslaving mijn rationaliteit aantast(te). Ik betrap mijzelf er nu nog steeds op dat ik mijzelf probeer voor de gek te houden. Zoals zero stelt is het nu makkelijker om de drogredenen te herkennen en ze vervolgens te verwerpen. Naar mijn mening is het zo rationeel en eerlijk mogelijk blijven ook een goede tool om de gedachten en argumentaties te herkennen die vanuit je verslaving komen.

Ik was zelf eigenlijk opzoek naar een soort van gedachte die mij kon realiseren waar ik nou eigenlijk mee bezig was net als bij Allen Car wordt je als ware wakker geschud (ten minste dit was mijn ervaring). En daarom vind je artikel goed, ik denk dat de verslaving grotendeels bestaat uit de drug die je alsware mindfucked waardoor je het gevoel krijgt dat je in een soort spinnenweb bevind. Je wil eruit, maar het lukt je niet.

Ik ben het helemaal met je eens dat de verslaving je als het ware mindfucked. De softdrugs verslaving is in dat op zicht niet zoveel verschillend als de rook verslaving. Door het boek van allan carr ben ik gaan realiseren hoe verslaving werkt. Het opvallendste punt daarin is naar mijn mening dat verslaving volledig in je eigen hoofd zit.
Om je eigen woorden te gebruiken. "Je bent op zoek naar een soort gedachte die je deed realiseren waar je eigenlijk mee bezig was." Maar als je hier al naar op zoek bent weet je eigenlijk al dat je niet goed bezig bent. Voor mij is dit heel herkenbaar. Ik heb minimaal 5 jaar lang rondgelopen, wetende dat mijn levensstijl niet goed voor me was. Het zijn de momenten waar je je realiseert dat je niet goed bezig bent, dat de verslaving een argumentatie erin gooit die je op andere gedachten probeert te brengen.
Je zegt: "je wilt eruit maar het lukt je niet". Maar hoezo? Er zijn meer mensen op deze wereld die helemaal geen joint nodig (denken) te hebben. ze hebben deze neiging helemaal niet. Het feit dat je van jezelf denkt dat je het nodig hebt maakt het nog geen waarheid. Ik wil niet zeggen dat het op momenten niet moeilijk zal zijn. Voor deze momenten zijn praktische dingen als wat gaan sporten of iets anders wat je afleidt handig. Ik kan je geruststellen, het wordt makkelijker naarmate de tijd verstrijkt en je daadwerkelijk resultaten gaat zien.

Maar wat ik me af vraag hoe ben je bij dat punt gekomen dat je voor jezelf bepaald dat je definitief wil stoppen. Dit punt is voor mij erg lastig, ik weet dat er niets anders op zit dan definitief stoppen alleen ik zie het gewoon niet voor me. Het is een ingeroeste verslaving, een gewoonte, een vertrouwde vriend.. waar ik dan uiteindelijk wel zal aan moeten ontsnappen.

Ik ben op het punt gekomen door meerdere factoren. Ten eerste oude vrienden die weleens tegen mij zeiden dat het beste wat ze ooit hadden gedaan stoppen met blowen was. Ten tweede heb ik een heel lieve zus die heel subtiel probeerde mij te laten realiseren dat ik verslaafd was. Doordat ze zo planmatig te werk ging hierin ging ik mij realiseren dat ze blijkbaar allang van mening was dat ik verslaafd was en er blijkbaar een heel plan nodig was om mij dit duidelijk te maken. Ten derde, en dit was de druppel voor mij, was een date met een meisje die ik heel leuk vond. Zij had de nodige dingen meegemaakt en vertelde me dat ze ook veel had geblowd, maar dat ze vond dat dit haar dommer maakte en dat ze sinds dat ze gestopt was veel helderder was. Deze meid vond mij natuurlijk helemaal niet interessant, omdat ik als het ware heb stilgestaan in mijn ontwikkeling. Dit was de "wake up" call waar jij het over heb, waardoor ik me ging realiseren dat ik het roer nu om moest gooien, voordat het te laat is.

Ik kan je geruststellen dat nu na meer dan 3 maanden gestopt te zijn, ik heerlijk in mijn vel zit en zelfs amper moeite heb met niet meer blowen. Vooral de dag dat ik het artikel heb geschreven had ik het heel moeilijk. Daarom begon ik het ook te schrijven. Om, zoals ik al stelde, mijn eigen problematiek onder ogen te zien. Ik had een hele tijd de gedachte dat ik ooit nog wel een jointje zou roken maar nu weet ik dat nog niet eens zo zeker. Zoveel voordeel heeft het allemaal niet.
Nog een ding en dat heeft misschien niet direct met verslaving te maken. misschien ook wel. Dat is het fenomeen discipline. Ik heb heel mijn leven dit als een eigenschap ervaren. Ik ben mij gaan realiseren dat dit helemaal geen eigenschap is. Het is een keuze. De keuze om op korte termijn dingen te laten of doen voor een doel op langer termijn. Hier raakt het verslaving. Als je de beslissing maakt te stoppen omdat je ziet dat het delen van je leven stuk maakt is je lange termijn doel deze delen van je leven herstellen. De acties op korte termijn om dit te bereiken zijn niet blowen, omdat je weet dat dit een grote oorzaak is. Misschien zijn er meerdere oorzaken maar als je niet stoned ben zijn deze oorzaken makkelijk te tackelen.

uiteindelijk is het te samenvatten als:

Rationaliteit.
Objectiviteit.(eerlijkheid)
Discipline.
Een definitief besluit.

In je verhaal vertel je ook over de effecten die het op je heeft gehad, ik moet toch zeggen dat ik het knap van je vind om er mee naar buiten te komen en het vertellen. Ook al is het anoniem op een forum.

Dank je. Dat is leuk te horen.

Ik weet zeker dat je succesvol zal zijn in je plannen om te stoppen.

 

[Rickjames]

Wat ik me nog wel af vraag whoop, ben je hier nu meer om mensen van hun verslaving af te helpen? Of worstel je nog steeds met je wietverslaving, hoe is dat na 2.5 maand?

Ik heb voor mezelf ook echt een punt gezet achter de verslaving. Mede door gewoon slechte vrienden. Ik heb ook zoveel onlogische shit gedaan, maar bij slechte vrienden blijven hangen omdat het allemaal toch omdat allemaal niet lekker ging -> Overleden familie, gescheiden ouders, zieke broer, zieke vader. Toch heb ik een keuze voor mezelf gemaakt, ik wil niet langer zo slecht voor me zelf zorgen en eigenlijk toch af van het zelfdestructieve wat een verslaving eigenlijk is. Wat Zero ook zei, het averechts handelen... weten dat het slecht voor je is en toch er mee doorgaan.

Maar wat komt nou eigenlijk na de verslaving? Nieuwe vrienden zoeken die wat betere invloed op je hebben? Maar wie is er nou goed bezig? Iedereen heeft wel iets, is het alcohol, wiet of doet regelmatig pillen.

 

[whoop]

Wat ik me nog wel af vraag whoop, ben je hier nu meer om mensen van hun verslaving af te helpen? Of worstel je nog steeds met je wietverslaving, hoe is dat na 2.5 maand?

Ik ben hier omdat het opschrijven en analyseren van mijn probleem tegelijkertijd mij en misschien mensen kan helpen die of in dezelfde situatie zitten of in een eerder stadium en zo wat schade in het achterblijven van hun ontwikkeling kunnen voorkomen als de hoofdlijnen en essentie van mijn verhaal hen bekend voorkomt.
Het is een stuk makkelijker nu omdat ik er simpelweg minder vaak aan denk. Er zijn nog steeds momenten waar ik aan een jointje opsteken denk of mijn verslaving bepaalde redeneringen in mijn gedachten probeert te krijgen die het opsteken van een joint rechtvaardigt. De objectiviteit, rationaliteit helpen mij om deze drogredenen te herkennen. Het definitieve besluit herinnert mij eraan dat de beslissing niet voor niets was en de discipline helpt me om het definitieve besluit vol te houden.
Omdat ik echter door het overmatig blowen meer dan 5 jaar praktisch stil heb gestaan qua ontwikkeling en mijn herstel in verschillende opzichten niet in een dag geregeld, is deze periode best moeilijk. Het is heel wat werk en ik wordt steeds herinnerd aan het feit dat ik fouten heb gemaakt. Het is gewoon een moeilijke periode.
Daarbij komt dat ik in mijn tijd dat ik blowde mijn problemen simpelweg negeerde en nu moet ik de problemen (zoals iedereen dat doet) te lijf gaan. Ik houd mijzelf niet de illusie voor dat het niet moeilijk zal zijn, maar ik weet dat ik de juiste beslissing heb genomen dus ik hou vol.

Ik heb voor mezelf ook echt een punt gezet achter de verslaving. Mede door gewoon slechte vrienden. Ik heb ook zoveel onlogische shit gedaan, maar bij slechte vrienden blijven hangen omdat het allemaal toch omdat allemaal niet lekker ging -> Overleden familie, gescheiden ouders, zieke broer, zieke vader. Toch heb ik een keuze voor mezelf gemaakt, ik wil niet langer zo slecht voor me zelf zorgen en eigenlijk toch af van het zelfdestructieve wat een verslaving eigenlijk is. Wat Zero ook zei, het averechts handelen... weten dat het slecht voor je is en toch er mee doorgaan.

Dit is denk ik de juiste keuze. Ik wens je veel sterkte. Ik weet zeker dat je het kunt. Iedereen kan het en de meeste mensen doen het al; niet blowen. Je mist niet zoveel. Of je nou een avond tv zit te kijken (of wat dan ook) met joint of zonder joint. Het enige grote verschil is dat de lange termijn gevolgen van blowen zeer negatief zijn. Het fijne gevoel van onbezorgd stoned zijn weegt niet op tegen de voordelen van het niet blowen op lange termijn

Maar wat komt nou eigenlijk na de verslaving? Nieuwe vrienden zoeken die wat betere invloed op je hebben? Maar wie is er nou goed bezig? Iedereen heeft wel iets, is het alcohol, wiet of doet regelmatig pillen.

zoals ik al zei komt de periode van herstel na de verslaving. In ieder geval voor mij, omdat de verslaving en mijn gedrag toch wat schade aan mezelf heeft aangericht is dit heel wat werk. De redenering die je maakt 'wie is er nou goed bezig is' een klassiek voorbeeld van een drogreden. ik zal je uitleggen waarom.
Het feit dat andere mensen verslavingen, problemen of wat dan ook hebben rechtvaardigt jouw verslaving niet. Je verslaving probeert je ervan te overtuigen dat je niets anders dan anderen bent en dat omdat anderen problemen hebben jij ze ook mag hebben.
Je hebt echter allang besloten dat jouw verslaving slecht voor je is en dat je van het zelfdestructieve gedrag af wilt. Wat heeft het feit dat anderen problemen hebben te maken met het feit dat jij jouw verslaving, problemen wilt oplossen. Het is cliché (niet voor niets), maar het komt neer op het gezegde; 'als iedereen van een brug af springt, doe jij het dan ook?'

Je kunt heel makkelijk redeneringen die vanuit je verslaving komen herkennen door te bekijken of de redenering je probeert te overtuigen een joint op te steken. Als dit zo is komt de redenering uit je verslaving, omdat je allang hebt besloten, en terecht, om NOOIT meer te blowen.

 

[Rickjames]

Inderdaad.. de verslaving heeft me verder ook niets te bieden.

Ik ben nu al een weekje gestopt

 

[2jornot2j]

ik kom na heel lang afwezig te zijn nog eens op dit forum voor MDMA info en wietverslavingsvragen, en toen ik dit zag heb ik me in lange tijd nog eens ingelogd.

ik vind het een interessant bericht dat je daar postte, en ik herken veel delen van wat ik net ben doorgegaan hierin.
Ik ben nu ook bijna 2 maanden gestopt met wiet, en ik ben daar blij om. Ik heb iets van een 5 a 6 jaar dagelijks gepaft en ik kan zeggen dat overdaad in dit geval echt wel heeft geschaad. Vooral het introverte tegenover vrouwen herken ik goed, en de weinige vooruitgang in het leven.

Veel vrienden waar ik vroeger dagelijks mee pafte zie ik nu gewoon niet meer, en ze laten mij ook niets weten behalve als ze mijn weegschaal willen lenen
Dit heeft mij geleerd om vrienden van medeverslaafden te onderscheiden.

Anyway, ik heb een vraagje voor de medestoppers. Denken jullie dat een wietverslaving eeuwig blijft, en dat je dus nooit meer een joint meer mag aanraken omdat je dan heel waarschijnlijk weer hervalt, of denken jullie dat je na een verslaving terug een 'use but not abuse' kunt meemaken? en zo ja, hoe lang stop je dan het best?

Zoals ik al zei ben ik bijna 2 maanden gestopt, en ik heb slechts nog heel soms zin in een joint.
ik heb wel voor mezelf al 2 uitzonderingen vastgelegd op goede momenten dat ik ga zondigen. ZO komt er een band in de buurt die enkel over paf en bier zingt en op dat moment had ik nog wel graag een jointje gehad. evenals op dourfestival. Het eerste moment is dus gepland voor pas april, maar ik weet niet of het wel zo'n slim idee uiteindelijk is. ik zou het wel spijtig vinden als ik nooit meer van een joint kan genieten, zoals velen dat kunnen zonder een verslaving te kweken.

moest je echt wat rotzooi willen lezen, ik heb ook de verslaving een beetje van me afgeschreven door een paar blogberichten, dat ik nu al lang niet meer update. Het is persoonlijker als dit en waarschijnlijker dus ook saaier, maar moest je geboeid zijn http://memoiresofanexstoner.wordpress.com/

 

[Rickjames]

Je verhaal klinkt herkenbaar.. ik ben nu bijna 3 week gestopt. Maar ik denk dat je moet kijken naar wat je doelstelling was voor het stoppen? Hoelang wilde je niet meer smoken? Is dat 2 maand? is dat 6 maand of is dat voor eeuwig. Als je dan je keuze gemaakt heb kun je er beter bijhouden lijkt mij. Ik heb ook redelijk vaak dat ik nog zin heb in een joint.

Maar ik denk gewoon niet dat je het moet abusen, mocht je nog eens willen blowen kies er dan voor om dit alleen tot het weekend te beperken en niet teveel te smoken. En ook niet elk weekend te smoken. Dat lijkt mij wel dingen waardoor je niet zo snel terug zou vallen in je eigen ritme, gewoon je eigen doelen voor ogen houden en realiseren dat je niet terug wil naar het dagelijks blowen.

Maar ik moet er bij zeggen dat ik dit zelf dus niet heb geprobeerd, dus ik heb er eigenlijk geen ervaring mee. Ik maak me vooral zorgen dat na die 'ene joint' ik weer in een oud patroon zou vallen wat ik dus niet wil. Maar volgens mij hangt het ook allemaal van je zelf af.

Daarnaast is het ook maar net waar je zelf vrede mee hebt, sinds ik gestopt ben met roken drink ik 's weekends vaak 2 biertjes. Als je dat op de weegschaal legt met wiet, 1 of 2 joints op een zaterdag zijn niet slechter dan 2 biertjes. Maar smoke je vrijdag zaterdag en zondag 2 joints en haal je een 15je op en smoke je direct op het in het weekend.. sja dan vind ik het al gauw abusing.

Als je ook leest in andere topics er zijn ook best wel veel mensen die er wel mee om kunnen gaan zeggen ze. En ik ken ook smokers die wel gewoon echt 'soms' blowen, dus ik denk dat het wel moet kunnen.Vereist alleen wel wat meer discipline en wilskracht.

Edit:

Wat ik trouwens vaak lees is dat mensen zelfs naar een jaar gestopt zijn in hun oude ritme terugvallen. Maar eigenlijk weet ik niet hoe sterk je er voor in je schoenen moet staan. Maar 2 maand is wel lekker man, mijn probleem daar bij is ook.. als je dan weer smoked heb je stiekem wel weer een beetje het gevoel dat je opnieuw moet beginnen met tellen.

 

[willemv]

Heb dit eerder niet gelezen maar omdat ik een fel tegenstander ben van Allen Carr toepassen op drugsverslaving. Roken en drugs zijn voor mij persoonlijk twee hele andere middelen en roken zie ik in principe als niets en drugs als wie ik ben en waar ik mezelf in kan vinden. Nu sprak het stukje over de het sociale gebeuren mij aan aangezien dit mezelf tegenwoordig een ramp is. Ben al mijn vroegere vrienden kwijt omdat ik liever met me kop in de wolken. Vermijd alle mensen en conversaties aangezien ik mezelf ervan heb overtuigd dat ik vastloop of simpelweg geen antwoord kan geven. Nu zit ik dus te overwegen om mijn blowen misschien aan te pakken terugschroeven naar enkel voor het slapen. Het is teveel van mezelf gevraagd om te stoppen maar wat ik me nu afvraag zijn hier mensen die door minderen hebben gemerkt dat de kwaliteit van leven beter wordt. Het sociale aspect is voor mij ook het enige negatieve aan wiet want voor de rest functioneer ik er goed op.

 

[Rickjames]

Als je er mee kapt ga je er zeker op vooruit.

Sowieso minder het gevoel dat je de heletijd afhankelijk van die troep bent, je hoeft niet de heletijd naar de shop om die shit te halen. Qua zelfbeeld eigenwaarde ga je erop vooruit. Bij mij scheelde het ook in stress en ben minder paranoide. Gewoon eindelijk het idee dat je een keertje weer vooruit komt, nieuwe dingen probeert. Sowieso leer je als je gestopt ben ook ontspannen zonder wiet.

Verder merk ik ook dat ik toen ik gestopt ben echt de eerste twee weken me echt amper kon concenteren op ook maar iets, je merkt dat het wel steeds meer terug komt.. ook op dat ik er zelf op hamer. Gewoon niet langer slacken, maar echt vooruitgang boeken. Ik merk ook dat shit zaken etc, erg enorm heb lopen uitstellen.. sinds ik gestopt ben doe ik die shit gewoon direct en loop je niet de heletijd met zo'n berg werk waar je je druk om kan maken.

gewoon dat soort dingen, ik vind het moeilijk om concreet dingen te noemen waar je erop vooruit zou gaan. Maar je zult je echt veel beter voelen na verloop van tijd, eerste weken zijn wel lastig om dat je ook continue die craving heb. Maar je moet voor jezelf even de motivatie en houvast proberen te vinden en gewoon door zetten.

Wat ik deed is gewoon dagelijks bijhouden wat ik rookte.. ongeveer een maand.. Dit kan heel makkelijk in een notitieblok in je telefoon. Dat ziet er ongeveer zo uit:

Maandag 4
dinsdag 3
woensdag 4
donderdag 6
vrijdag 2
zaterdag 6
zondag 3

En probeer gewoon eens te minderen, let eens op je gebruik. Word je er bewust van hoeveel geld / shit je wegrookt. En hoe beter je zult voelen als je een weekje niks hebt gerookt. Puur niet meer echt afhankelijk te zijn van wiet. Want echt een verslaving is het niet. Het is gewoon puur niet om kunnen gaan met een drug (dat is mijn mening). En door het bij te houden en ook te minderen of wellicht eens een maandje niks te roken. Leer je er op een normale manier mee opgaan en is het allemaal niet zo kut meer en hoeft er niet moeilijk over gedaan te worden.

Het is niet de bedoeling om mensen belachelijk te maken ofzo die wietverslaafd zijn. Maar leer gewoon op jezelf ermee omgaan ipv te stoppen of een maand in zo'n kliniek zitten. Als je nou een maand in een kliniek zit dan word je gewoon weggehouden bij wiet, erg goed.. maar zo leer je er zelf dus niet mee om gaan en ik denk juist dat, dat erg belangrijk is.

 

[whoop]

anyway, ik heb een vraagje voor de medestoppers. Denken jullie dat een wietverslaving eeuwig blijft, en dat je dus nooit meer een joint meer mag aanraken omdat je dan heel waarschijnlijk weer hervalt, of denken jullie dat je na een verslaving terug een 'use but not abuse' kunt meemaken? en zo ja, hoe lang stop je dan het best?

Ik ben nu ongeveer 3-4 maanden gestopt. Ik kan uit eigen ervaring zeggen dat het 'verlangen' wel minder wordt over het algemeen. Er zijn nog wel momenten waar ik merk dat ik een joint wil roken. soms 's ochtends is het t eerste waar ik aan denk. Dit is na verloop van tijd een stuk minder geworden. Van de typische momenten als ik heel de dag allemaal 'nuttige' dingen heb gedaan en thuis kom, heb ik nog steeds het verlangen om een joint op te steken.
Omdat het een stuk 'moeilijker' (tussen aanhalingstekens, omdat het eigenlijk helemaal niet moeilijk is. Dit is wat ik mezelf wijsmaak) was om ervan af te blijven in het begin dan nu, ben ik gaan denken dat ik nooit meer een joint op zal steken. Ik wil het mezelf gewoonweg niet moeilijker maken dan het is. De realisatie dat ik echt niet voor niets de beslissing heb gemaakt om te stoppen helpt hierin.
Ik denk dat de redenering dat je wel weer een jointje op kan steken, als je lang genoeg gestopt bent, simpelweg een gedachte is gevoed uit je verslaving. (waar ik het in mijn eerste artikel over heb gehad). Zo heb ik nu de redenering ontwikkeld als ik mijn leven weer helemaal 'op de rit' heb ik wel weer een joint op mag steken. De vraag is echter waarom zou ik dat dan doen? Waarom zou ik een risico lopen dat het ervan afblijven weer moeilijker wordt? Zo leuk is het blowen niet. Dingen doen die je leuk vindt zijn leuk, niet het blowen zelf.

Roken en drugs zijn voor mij persoonlijk twee hele andere middelen en roken zie ik in principe als niets en drugs als wie ik ben en waar ik mezelf in kan vinden.

Ik ben van mening dat roken net zo goed een drug is. Blowen was voor mij ook een combinatie aan tabak/nicotine en hasj/THC verslaving. Dat was een van de redenen dat ik met beide gestopt ben. De hoofdreden was omdat ik mij realiseerde dat roken en blowen helemaal niet meer voordelen hebben dan het nadelen heeft. De rook verslaving was makkelijker te tackelen dan de blow verslaving.

Deze redenering is heel herkenbaar voor mij: 'drugs zie ik als wie ik ben en waar ik mezelf in kan vinden'. Deze redenering is naar mijn mening een klassiek voorbeeld hoe drugs rationaliteit aan kunnen tasten. Hoezo kan drugs bepalen wie jij bent? Eigenschappen van jou als persoon bepalen wie jij bent. Jij kunt deze eigenschappen zelf veranderen, als je dat wilt. drugs heeft ook invloed op deze eigenschappen. Zoals ik mezelf wijsmaakte dat ik nu eenmaal niet zo sociaal was en verlegen. Dit kwam puur uit het feit dat ik heel de dag zat te blowen.
De gedachte dat je jezelf kan vinden in blowen komt voort uit het feit dat je jezelf (tijdelijk) heerlijk denkt te voelen als je stoned bent, omdat je in feite je kop in het zand stopt. Ik blowde omdat ik dacht dat ik het fijn en heerlijk vond. De reden waarom ik het fijn en heerlijk vond was omdat ik de problemen tijdelijk negeerde. Het is een cliché, en niet voor niets.
Je afkeer tegen Allen Carr kan ook goed voortkomen uit je verslaving, omdat je gedachten door je verslaving er alles aan doen om oorzaken van je verslaving en de realisatie dat je verslaafd bent / te relativeren/ belachelijk te maken/ te ontkennen

Nu zit ik dus te overwegen om mijn blowen misschien aan te pakken terugschroeven naar enkel voor het slapen. Het is teveel van mezelf gevraagd om te stoppen maar wat ik me nu afvraag zijn hier mensen die door minderen hebben gemerkt dat de kwaliteit van leven beter wordt.

blijkbaar ben je je al gaan realiseren dat blowen een negatieve invloed heeft op je leven. Anders had je immers niet besloten te gaan minderen. Ik heb heel vaak geprobeerd te minderen. Althans het voornemen gehad te minderen. Dit is ten eerste uiteindelijk (op lange termijn) nooit gelukt en ten tweede had het bij mij niet echt noemenswaardige effecten. De effecten die volledig stoppen op mij hadden op korte termijn en nu ook op lange termijn zijn echter zeer noemenswaardig. op korte termijn merkte ik dat ik veel beter sliep, veel helderder was, veel kritischer was en veel, veel meer gedaan kreeg. Om de woorden van rick aan te halen

Ik merk ook dat shit zaken etc, erg enorm heb lopen uitstellen.. sinds ik gestopt ben doe ik die shit gewoon direct en loop je niet de heletijd met zo'n berg werk waar je je druk om kan maken.

Op lange termijn merk ik nu dat ik in 3 maanden tijd meer heb bewerkstelligd dan dat ik in 5 jaar tijd eerder had. De kritische en heldere houding hebben tot gevolg dat mijn zelfvertrouwen terug is gekomen. Ik maakte mijzelf altijd wijs dat ik vol van zelfvertrouwen was, terwijl dit in feite niet waar was. Nu merk ik het verschil. Op sociaal gebied merk ik dit heel goed.
Waarom zou je niet gewoon eens een half jaar stoppen en kijken hoe het is? Wat heb je te verliezen? Je zult zien dat drugs jou als persoon niet bepaalt. Jij bepaalt jouw persoon.

 

[willemv]

Vroeg me gewoon af wat anderen ervaren als ze minderen ik zal nooit stoppen met het gebruik van cannabis. Het is iets wat heilig is en bij mij hoort maar ik geef toe het beinvloedt me sociale leven wel dus ik overweeg om overdag te stoppen. Zal nooit helemaal stoppen met het gebruik van middelen gebruik nu 12 jaar stoppen komt er bij niet in. Verder heb ik veel respect voor Whoop maar ik denk heel anders over verslaving en gebruik. Het zou prachtig zijn als het merendeel met af kon kicken met Allen Carr maar helaas dat is niet zo. Heb zelf leefstijltrainingen gehad en Liebermann module omgaan/stoppen met verslaving maar dat zijn hele andere benaderingen. Loop zelf nu vanaf mijn 16e bij de verslavingszorg en ben heroine verslaafd geweest en zit nu op methadon waar ik ook niet mee stop. Heb zelf 13 opnames gehad voor mijn verslaving maar dat werkt allemaal niet. Het gaat er om wat ik zelf wil en niet wat anderen willen of verwachten.

Wat ik me meer afvraag is of hier mensen zijn die geminderd zijn met blowen en merken dat hier sociale vooruitgang door ontstaat.

 

[willemv]

Vroeg me gewoon af wat anderen ervaren als ze minderen want ik geen behoefte om te stoppen met het gebruik van cannabis. Het is iets wat heilig is en bij mij hoort maar ik geef toe het beinvloedt me sociale leven wel dus ik overweeg om overdag te stoppen. Zal nooit helemaal stoppen met het gebruik van middelen gebruik nu 12 jaar stoppen komt er bij niet in. Verder heb ik veel respect voor Whoop maar ik denk heel anders over verslaving en gebruik. Het zou prachtig zijn als het merendeel met af kon kicken met Allen Carr maar helaas dat is niet zo. Heb zelf leefstijltrainingen gehad en Liebermann module omgaan/stoppen met verslaving maar dat zijn hele andere benaderingen. Loop zelf nu vanaf mijn 16e bij de verslavingszorg en ben heroine verslaafd geweest en zit nu op methadon waar ik ook niet mee stop. Heb zelf 13 opnames gehad voor mijn verslaving maar dat werkt allemaal niet. Het gaat er om wat ik zelf wil en niet wat anderen willen of verwachten.

Wat ik me meer afvraag is of hier mensen zijn die geminderd zijn met blowen en merken dat hier sociale vooruitgang door ontstaat. Weet niet of ik alles goed uitdruk of dat ik het geschreven heb zoals ik het wou schrijven we zien wel.

 

[whoop]

Het gaat er om wat ik zelf wil en niet wat anderen willen of verwachten.

Hier ben ik het helemaal met je eens. Als je zelf niet 100% achter je beslissing om te stoppen staat zal de verslaving de overhand nemen. De vraag is waarom wil je zelf dan niet stoppen? Ik weet dat ik kritisch ben en ik wil je niet ongemakkelijk laten voelen, maar naar mijn mening is het echt een kwestie van geloven in eigen kunnen en je realiseren dat jij de enige bent die jezelf kan veranderen. En dat iedereen dit makkelijk kan

Wat verslaving zo lastig maakte naar mijn mening is dat het mijn rationaliteit en objectiviteit aantastte, waardoor hetgeen ik dacht te willen eigenlijk niet was wat ik wilde. Door eerlijk tegen mezelf te zijn en mezelf te dwingen objectief te blijven (het opschrijven van de stukken hier helpen mij hier ook in) ben ik gaan inzien wat verslaving allemaal wel niet veroorzaakte in mijn brein. Veel meningen, gedachten en principes waren, en soms nog zijn, op een of andere manier gevoed uit mijn verslaving.

Minderen met blowen zal geheid positieve gevolgen hebben. Ook op sociaal vlak.

 

[2jornot2j]

Willemvaag, na bijna 2 maandjes merk ik wel een verschil in het sociale

ik ben meer alert, heb meer durf om iets te zeggen tegen wildvreemden (zo had ik nooit enig lef om een poging te doen tot versieren ^^), en ik merk dat ik een stuk minder paranoide ben. Waar ik vroeger op momenten gewoon bijna niet durfde mensen in de ogen te kijken, is dit nu geen enkel probleem.

Whoop, je hebt misschien gelijk dat dit een idee is dat ontstaat uit de verslaving. Maar ik ben wel van mening dat gebruik zonder misbruik wel het alerbeste leven is. juist zoals ik absoluut geen nood heb aan alcohol, maar dat een avondje uit best fijner kan zijn met. (ik heb allesbehalve een probleem ermee, in mijn blok raak ik geen druppel aan ) mijn bedoeling is dan ook om op heel lang op voorhand geplande momenten, zonder enig uitzondering, wel een jointje te doen. reden hiervoor is dat het er soms gewoon bij hoort. zoals een optreden van deze mannen http://i-z-j.bandcamp.com/album/dikke-dampende-walmen-2008 . heb ze al vaker gezien en is gewoon te vet ik weet dat ik niet enkel negatieve momenten heb gehad aan het stonen, en zou het ergens spijtig vinden dit nooit meer te kunnen beleven. hoewel het risicovol is.

 

[whoop]

(..)Maar ik ben wel van mening dat gebruik zonder misbruik wel het alerbeste leven is. (..)mijn bedoeling is dan ook om op heel lang op voorhand geplande momenten, zonder enig uitzondering, wel een jointje te doen. (..) ik weet dat ik niet enkel negatieve momenten heb gehad aan het stonen, en zou het ergens spijtig vinden dit nooit meer te kunnen beleven. hoewel het risicovol is.

ik ben het hier wel mee eens, maar voor mij persoonlijk moet ik zeggen dat ik het te risicovol vind. De voorwaarden die je stelt zijn wel goede waarborgen dat je het niet uit de hand laat lopen. misschien een goed idee voor me voor over een jaar of 5

 

[willemv]

Iedereen verschilt maar ik heb toch door de jaren heen heel wat over mijn verslaving genoteerd of beter gezegd de "deskundigen" hebben dit voor me gedaan. Nu moet ik wel zeggen dat ik die mensen tot anderhalf jaar terug voorgelogen heb om mijn eigen gedrag goed te praten. Na dit 10 jaar gebruik zie ik wel degelijk in wat mijn verslaving aanricht alleen heb diverse stoppogingen ondernomen en ondergaan. Het langste ben ik 6 weken nuchter geweest en iedere keer wordt ik onhanteerbaar agressief en een gevaar voor mezelf en mijn omgeving. Medicatie slaat niet aan dus cannabis is de enige oplossing die binnen een aantal minuten werkt. Dus heb maar proberen te accepteren dat ik moet blowen om mezelf in de hand te houden. Toch merk ik hierdoor dat ik toch meer rook dat nodig is ook als ik helemaal geen last van agressie of irritatie heb dus wie hou ik dan voor de gek. Dat ik methadon neem heeft niets met mijn blowen te maken.

Zou me het lieftste beperken met roken tot de avonden en je al zegt iemand beslist zelf of die uiteindelijk ergens mee kan stoppen. Dit weet ik zelf maar al te goed heb meerdere malen voor anderen willen stoppen en dat gaat niet hoe graag iemand ook wil. Alleen zou niet weten in hoeverre mijn sociale leven er beter op wordt door 20 uur nuchter zijn en pak weg 4 uur stoned. Wat ik zelf wel verwacht is dat als het weer wat tot leven komt en de verveling wat afneemt er geen minder behoefte is tot roken. Zoek altijd redenen om niet te hoeven stoppen maar denk dat iedere gebruiker dat doet.

 

[whoop]

Ik ben nu meer dan een half jaar gestopt en het is een heerlijk gevoel om te merken dat mijn leven de juiste kant op gaat. Ik kan iedereen, die merkt verslaafd te zijn aan roken/blowen of welke drug dan ook aanraden om eens goed bij jezelf te rade te gaan waarom je de drug gebruikt en waarom het een goede zaak zou zijn als je ermee zou stoppen. (naar mijn mening is roken ook een vorm van drugsgebruik) Daarbij is het belangrijk te realiseren in hoeverre een verslaving je mening kan beïnvloeden. Zo kan, en waarschijnlijk is, de overtuiging dat je niet wilt of kunt stoppen een mening puur gevoed uit je verslaving. Doordat je verslaafd bent maak je jezelf wijs dat je niet wilt stoppen. Achter in je hoofd weet je dat dit eigenlijk pure onzin is.

Ik kan je garanderen als je er eenmaal vanaf bent, je je veel beter voelt.

Mijn tips om van je verslaving af te komen:

1. Lees Allen Carr's 'stoppen met roken'. (ook als het om andere verslaving dat roken gaat).

2. Ga sporten als de drang te erg wordt. (vooral in de eerste periode)

3. Ben eerlijk tegen jezelf en je omgeving.

4. Heb vertrouwen in je vermogen om te stoppen. Nog sterker: Realiseer je dat het helemaal niet moeilijk en zelfs heerlijk is om ervan af te blijven. (iedereen kan het en de meeste mensen doen het al)

5. Neem het besluit definitief en realiseer je dat het besluit het enige juiste besluit is!

6. De manier om erachter te komen of je verslaving een gedachte of mening voedt is simpelweg het achterliggende doel of gevolg van de gedachte; Als het doel of gevolg achter de gedachte of mening weer 'gebruiken' inhoudt wordt het gevoed uit je verslaving (je heb immers niet voor niets het definitieve besluit genomen

 

[universal*flow]

Vroeg me gewoon af wat anderen ervaren als ze minderen ik zal nooit stoppen met het gebruik van cannabis.
Wat ik me meer afvraag is of hier mensen zijn die geminderd zijn met blowen en merken dat hier sociale vooruitgang door ontstaat.

Ik heb dit wel zo ervaren. Toen ik nog dagelijks blowde (4 jaar lang af en aan) merkte ik dat ik vaak te lui was om überhaupt mijn bank af te komen en vrienden op te zoeken. Ik dacht dan, waarom zou ik de moeite nemen als ik ook "lekker stoned" kan bankhangen.
Of vaak gebeurde het dat ik dacht, oh ik ga zo over een uurtje nog bij die persoon langs. En dan dacht ik, maar eerst ff een jointje roken, en na dat jointje was elke motivatie weg om iemand op te zoeken.
Nu ik niet meer blow en een hele dag thuis zit, dan word ik vaak een beetje onrustig nadat ik alles gedaan heb, en wil ik praten en communiceren, ik bel dan mijn telefoonlijst af om te kijken wie er tijd heeft.
Ik heb toen ook een tijdje alleen nog maar 1 jointje voor het slapen gaan gerookt. Maar uiteindelijk had ik zelfs die behoefte niet meer. En nu ruim 5 maanden gestopt. Alleen met gelegenheid blow ik nog. Dat is dus zo, ik koop zelf geen wiet, ik neem het alleen aan als het aangeboden word, en dan nog niet altijd.

Ik hoop dat jij ook je weg vind met blowen. En dat je op een gegeven moment het niet meer nodig hebt, of dat je iig weet er mee om te gaan, zoals het goed voor jou is.

 

[universal*flow]

OT.
Goed geschreven artikel! Het doet inderdaad goed om even te relativeren. Ik heb het boek nooit gelezen. Maar heb tijden een LSD trip al deze gedachten gehad over blowen en roken, en ben toen ook zo goed als gestopt.
Ik zeg zo goed als, omdat ik nog steeds wel blow als het me word aangeboden. Maar ook niet altijd, daar ik er gewoon niet meer zo van kan genieten.
En met roken is hetzelfde. Al koop ik zelf nog wel eens sigaretten, omdat ik niet wil dat andere mensen steeds aan mij moeten uitgeven. Ik rook alleen nog maar in het weekend. Ik voel me dan op zondag ook zo vies vanbinnen van het roken, dat ik dan ook de hele week lang de behoefte niet heb.

Iig ik wens je succes

 

[willemv]

Ik heb dit wel zo ervaren. Toen ik nog dagelijks blowde (4 jaar lang af en aan) merkte ik dat ik vaak te lui was om überhaupt mijn bank af te komen en vrienden op te zoeken. Ik dacht dan, waarom zou ik de moeite nemen als ik ook "lekker stoned" kan bankhangen.
Of vaak gebeurde het dat ik dacht, oh ik ga zo over een uurtje nog bij die persoon langs. En dan dacht ik, maar eerst ff een jointje roken, en na dat jointje was elke motivatie weg om iemand op te zoeken.
Nu ik niet meer blow en een hele dag thuis zit, dan word ik vaak een beetje onrustig nadat ik alles gedaan heb, en wil ik praten en communiceren, ik bel dan mijn telefoonlijst af om te kijken wie er tijd heeft.
Ik heb toen ook een tijdje alleen nog maar 1 jointje voor het slapen gaan gerookt. Maar uiteindelijk had ik zelfs die behoefte niet meer. En nu ruim 5 maanden gestopt. Alleen met gelegenheid blow ik nog. Dat is dus zo, ik koop zelf geen wiet, ik neem het alleen aan als het aangeboden word, en dan nog niet altijd.

Ik hoop dat jij ook je weg vind met blowen. En dat je op een gegeven moment het niet meer nodig hebt, of dat je iig weet er mee om te gaan, zoals het goed voor jou is.

Bedankt voor je reactie moet als ik eerlijk ben wel toegeven dat ik vaak nadenk over hoe het zou zijn als ik mijn blowpatroon aanpas. Zoals TS ermee omgaat vindt ik knap maar het hele verhaal geldt niet voor lichamelijke verslaving of bij mensen die lang gebruiken. Na jaren blowen en gebruiken hebben drugs een functie gekregen in mijn leven. Als ik stop wordt mijn situatie juist onstabieler en wordt het risico op terugval veel groter.

Ben wel meerdere malen gestopt met blowen en dat dan van de ene op de andere dag. Maar na een week werd ik onhandelbaar voor mezelf en ook voor anderen. Denk hier regelmatig over na en weet maar al te goed dat ik verslaafder dan verslaafd ben. Heb met mijn huidige verslavingsarts ook hierover gesproken en ze heeft me geadviseerd om het blowen af te bouwen. Ben ook niet van de ene op de andere dag op dit punt aangekomen en uit ervaring weet ik dat ik het stoppen of minderen niet moet overhaasten.

 

[universal*flow]

Ik heb dit wel zo ervaren. Toen ik nog dagelijks blowde (4 jaar lang af en aan) merkte ik dat ik vaak te lui was om überhaupt mijn bank af te komen en vrienden op te zoeken. Ik dacht dan, waarom zou ik de moeite nemen als ik ook "lekker stoned" kan bankhangen.
Of vaak gebeurde het dat ik dacht, oh ik ga zo over een uurtje nog bij die persoon langs. En dan dacht ik, maar eerst ff een jointje roken, en na dat jointje was elke motivatie weg om iemand op te zoeken.
Nu ik niet meer blow en een hele dag thuis zit, dan word ik vaak een beetje onrustig nadat ik alles gedaan heb, en wil ik praten en communiceren, ik bel dan mijn telefoonlijst af om te kijken wie er tijd heeft.
Ik heb toen ook een tijdje alleen nog maar 1 jointje voor het slapen gaan gerookt. Maar uiteindelijk had ik zelfs die behoefte niet meer. En nu ruim 5 maanden gestopt. Alleen met gelegenheid blow ik nog. Dat is dus zo, ik koop zelf geen wiet, ik neem het alleen aan als het aangeboden word, en dan nog niet altijd.

Ik hoop dat jij ook je weg vind met blowen. En dat je op een gegeven moment het niet meer nodig hebt, of dat je iig weet er mee om te gaan, zoals het goed voor jou is.

Bedankt voor je reactie moet als ik eerlijk ben wel toegeven dat ik vaak nadenk over hoe het zou zijn als ik mijn blowpatroon aanpas. Zoals TS ermee omgaat vindt ik knap maar het hele verhaal geldt niet voor lichamelijke verslaving of bij mensen die lang gebruiken. Na jaren blowen en gebruiken hebben drugs een functie gekregen in mijn leven. Als ik stop wordt mijn situatie juist onstabieler en wordt het risico op terugval veel groter.

Ben wel meerdere malen gestopt met blowen en dat dan van de ene op de andere dag. Maar na een week werd ik onhandelbaar voor mezelf en ook voor anderen. Denk hier regelmatig over na en weet maar al te goed dat ik verslaafder dan verslaafd ben. Heb met mijn huidige verslavingsarts ook hierover gesproken en ze heeft me geadviseerd om het blowen af te bouwen. Ben ook niet van de ene op de andere dag op dit punt aangekomen en uit ervaring weet ik dat ik het stoppen of minderen niet moet overhaasten.

Ik moet toegeven dat stoppen met blowen best heftig was. Voor een week of 2 zat ik elke dag in een emotionele achtbaan. Soms 5 verschillende emoties in een uur tijd. Had het idee alsof ik met me neus in een kilo speed was gevallen.
Toch ben ik een persoon die redelijk stevig in mijn schoenen staat. En heb het als heftig ervaren.
Ik heb al eerder post van je gelezen, dus weet een beetje in welke situatie je zit, en kan me voorstellen dat het voor jou echt "overwhelming" zou zijn. Maar minderen is natuurlijk altijd een goed idee. Zo zul je stukje bij beetje de juiste richting op gaan.
Het moment dat ik stopte met blowen, was ik ook niet meer zo'n stevige blower, toen was het alleen nog maar in de avond 2 jointjes.
Succes

 

[Denali88]

Bedankt voor dit topic, geeft me weer even de moed om door te zetten . Ik herken me in heel veel dingen die jullie zeggen en heb er nooit echt bewust bij stil gestaan waarom ik me zo enorm kut voel op het moment. Ik ben nu bijna 2,5 maand blowvrij en ik moet eerlijk zeggen dat de negatieve effecten van het stoppen nog steeds veel zwaarder wegen dan de positieve. Ik ben in een depressie beland, waar ik me eerst nog enigszins kon inzetten voor school is dat nu totaal niet meer mogelijk vanwege een hevig gebrek aan concentratie en een algehele lamheid. Ik ga nog wel op stap maar daar moet ik mezelf echt toe dwingen omdat ik niet helemaal in een sociaal isolement wil belanden. Mijn hele sociale leven was ook gebaseerd op blowen en gamen, ik dacht dat ik veel vrienden had maar nu ik gestopt ben blijkt dat vies tegen te vallen. Even langs komen om een jointje te doen is er immers niet meer bij . De enige positieve effecten die ik nu ervaar zijn het feit dat ik weer helder uit mijn ogen kijk en dat ik weer iets meer zin heb om te sporten en te bewegen..

Maar je hebt helemaal gelijk, ik wou niet inzien dat mijn ontwikkeling na 9 jaar zwaar blowen gewoon compleet heeft stil gestaan, zodra ik weer een jointje opstak was ik het immers toch weer vergeten en kon ik het allemaal bagatelliseren. Ik schrok pas echt wakker toen ik vorig jaar een meid ontmoette van 21 jaar die al zoveel verder was in haar ontwikkeling dan ik (25 jaar). Ik wou haar eigenlijk graag bij me houden en mijn leven veranderen want ze was zo'n goede invloed maar zodra ik gestopt was met blowen werd ik extreem achterdochtig en was ik niet meer te genieten, alweer de zoveelste relatie die gestrand is door mijn emotionele achterstand. Ik heb het nu dan ook helemaal gehad met blowen en het hele wereldje eromheen, geen haar op mijn hoofd die er aan denkt om toch weer te beginnen.

Mijn vraag aan 'ervaren stoppers' is: hoe lang blijven de negatieve effecten hangen? Hoe lang duurt het voordat ik eindelijk weer op een natuurlijke manier kan genieten van dingen? Ik probeer zoveel mogelijk dingen te ondernemen die ik normaal (lees: blowend) nooit zou doen maar het lijkt haast onmogelijk om ervan te genieten en echt ergens plezier uit te halen...

 

[whoop]

Mijn vraag aan 'ervaren stoppers' is: hoe lang blijven de negatieve effecten hangen? Hoe lang duurt het voordat ik eindelijk weer op een natuurlijke manier kan genieten van dingen? Ik probeer zoveel mogelijk dingen te ondernemen die ik normaal (lees: blowend) nooit zou doen maar het lijkt haast onmogelijk om ervan te genieten en echt ergens plezier uit te halen...

Ik ben nu wat langer dan een half jaar gestopt. De gedachten gevoed vanuit mijn verslaving zijn er nog steeds, maar wel een stuk minder. Nu de lente en zomer eraan komt merk ik dat deze gedachten weer wat vaker op komen zetten. Dit komt denk ik omdat er weer andere 'nieuwe' situaties langskomen waar ik de verslavingsgedachte nog niet heb vervangen met normale gedachten. Dit is een kwestie van tijd. Ik denk dat de gedachten nooit helemaal weg zullen gaan, omdat er altijd situaties of herinneringen gekoppeld aan je verslaving langs zullen komen. Dit zal wel minder worden naarmate je meer verslavingsgedachten vervangt en nieuwe normale situaties en herinneringen maakt die niet aan je verslaving zijn gekoppeld.

Wat je zegt dat het lijkt dat het haast onmogelijk is om ergens van te genieten of plezier eruit te halen is heel herkenbaar. Hier heb ik ook mee geworsteld. Ik denk dat deze gedachte er ook een was gevoed uit mijn verslaving. Waarom zou een spelletje op de computer leuker zijn met een joint op? waarom zou tv kijken leuker zijn met een joint op? waarom zou in de zon zitten op een bootje leuker zijn met een joint op? Het zijn exact dezelfde activiteiten, met of zonder joint. Ik denk dat dat situaties waren waar ik mijn verslavingsgedachten aan had gekoppeld. Nu ik vaak genoeg een computerspel heb gespeeld zonder een joint (en dus ik de verslavingsgedachten heb vervangen met normale) merk ik dat het net zo leuk is zonder die joint. Het was dus de verslaving die mijzelf liet denken dat deze activiteiten niet leuk waren zonder joint.

Ik denk dat de negatieve effecten dus op den duur vervagen en verdwijnen. Hoe langer je gestopt bent hoe makkelijker het wordt. En wat mij in zo veel meer gebieden dan stoppen met blowen heeft geholpen is: Het geen kwestie van proberen, maar een kwestie van gewoon doen.

ps. deze vuistregel gebruik ik nog steeds en zal ik altijd blijven gebruiken:

De manier om erachter te komen of je verslaving een gedachte of mening voedt is het achterliggende doel of gevolg van de gedachte; Als het doel of gevolg achter de gedachte of mening weer 'gebruiken' inhoudt wordt het gevoed uit je verslaving (je heb immers niet voor niets het definitieve besluit genomen)

Als je de vuistregel op de gedachte dat zonder joint niets meer leuk is toepast. Wat is het achterliggende doel van de gedachte? Dat je moet blowen om het echt leuk te hebben. je wilt plezier hebben dus moet je maar een joint opsteken. Dus een gedachte vanuit je verslaving

 

[Stroopwafel]

Het is niet altijd makkelijk om erachter te komen of een gedachte of actie is bedoeld om weer te gaan blowen. Wat bij mij vaak, of eigenlijk altijd gebeurde tijdens een terugval was dat ik niet eens in de gaten had waar ik in godsnaam mee bezig was. Het gebeurde zo snel, en zo impulsief, dat ik het eigenlijk pas door begon te krijgen op het moment dat de high begon uit te werken. En dan dacht ik 'shit, foutje, ik stop opnieuw'. Maar dan heb je al de verboden vrucht geplukt. Neem van mij aan dat een terugval misschien niet erg hoeft te zijn, maar ik denk dat een terugval toch rampzalig is in de zin van dat je stiekem toch hebt geblowd.

 

[Intangible]

Goed verhaal Whoop!

Ik herken er veel in, hoewel ik mijn stoppen net iets anders heb ervaren dan jij. Ik ben vanaf het moment dat ik stopte begonnen met schrijven wanneer ik het moeilijk had en dat heeft me zeker in het begin goed geholpen. Echter is er bij mij na een paar maanden gestopt te zijn veel oud zeer naar boven gekomen. Hierdoor ben ik nu in een wat mindere periode geraakt en sinds deze week is de 'behoefte' aan gebruiken (iets om me maar weer weg te houden van de opgerakelde pijn) er weer. Maar ik weet gelukkig wel dat dit geen zin heeft, of in ieder geval niets oplost.

Ik ben inmiddels bijna 7 maanden gestopt met blowen en hoewel het veel beter met mij gaat (alle vrienden en familie zeggen dat), heb ik er moeite mee dat ik opeens met iets vanuit het verleden wordt opgezadeld. Zo voelt het althans soms. Alcohol doe ik nog steeds wel, maar dat stopt de pijn niet voldoende weg. Ik snap nu heel goed waarom ik 10 jaar lang heb geblowed, hoewel ik dat toentertijd waarschijnlijk onbewust heb gedaan. Ik probeerde mezelf weg te houden van iets pijnlijks uit het verleden.

Blijkbaar vinden mijn lichaam en geest me nu sterk genoeg om te dealen met mijn verleden, dus dat is eigenlijk wel een compliment naar mezelf toe. Misschien zijn er meer mensen die (onbewust) lopen met iets uit het verleden waardoor ze ooit zijn begonnen met de 'zelf-medicatie' - drugs dus. Ik kan het voor mezelf niet goedpraten en ik liep al wel 5 jaar tegen het stoppen aan te hikken, maar nu ik gestopt ben is het wel allemaal wennen.

Los daarvan zou ik eigenlijk niet eens goed weten wat ik mis. Is het de high? Geloof ik niet, want de realiteit zoals die is is vaak heftig genoeg.. ik denk dat het mij het idee gaf dat ik de dingen onder controle had en dat ik nu pas merk hoe onjuist dat inzicht was. Ik liet mezelf geloven dat het allemaal goed ging. Nou gaat het gewoon zijn gangetje, de ene keer wat beter dan de andere keer. Maar ik hou me nog steeds vast aan wat een vriend van me zei: 'als je nog steeds kunt herinneren waarom je gestopt bent, dan ben je nog niet klaar om weer te beginnen'. Ik ben gestopt omdat ik mezelf begon te isoleren en het gebruik was in het weekend eigenlijk vanaf het moment dat ik opstond. Daar baalde ik van..

Wat ik hiermee probeer te zeggen? Ik baal ergens nog steeds dat ik niet kan vluchten ( werkt gelukkig niet goed genoeg hiervoor), maar weet dat ik niet meer wil vluchten. Ik wil vooruit, groeien, leven. En dat betekent ook dat je de waarheid over je gebruik en je verdere verleden onder ogen durft te komen.

 

[whoop]

ik denk dat het mij het idee gaf dat ik de dingen onder controle had en dat ik nu pas merk hoe onjuist dat inzicht was. Ik liet mezelf geloven dat het allemaal goed ging. Nou gaat het gewoon zijn gangetje, de ene keer wat beter dan de andere keer. Maar ik hou me nog steeds vast aan wat een vriend van me zei: 'als je nog steeds kunt herinneren waarom je gestopt bent, dan ben je nog niet klaar om weer te beginnen'. Ik ben gestopt omdat ik mezelf begon te isoleren en het gebruik was in het weekend eigenlijk vanaf het moment dat ik opstond. Daar baalde ik van..

Wat ik hiermee probeer te zeggen? Ik baal ergens nog steeds dat ik niet kan vluchten ( werkt gelukkig niet goed genoeg hiervoor), maar weet dat ik niet meer wil vluchten. Ik wil vooruit, groeien, leven. En dat betekent ook dat je de waarheid over je gebruik en je verdere verleden onder ogen durft te komen.

Ik ben het hier grotendeels mee eens. Door het stoppen met blowen ging ik realiseren dat het blowen mij hielp om mijn 'hoofd in het zand te steken'. Zonder te blowen leer je wél van je fouten! Ik ben nu een jaar gestopt en ik denk niet dat ik ooit nog zal blowen. Ik zie er het nut niet meer van in. Leuke dingen zijn net zo leuk zonder stoned te zijn. Het is niet zo dat het leven nu makkelijker is. Ik wordt elke dag geconfronteerd met de achterstand die ik heb op leeftijdsgenoten. Stukje bij beetje kom ik echter dichterbij. Ik zie het als een grote inhaalrace.

Je stelling 'je bent klaar om weer te beginnen als je bent vergeten waarom je gestopt bent' gaat naar mijn mening niet op, omdat je niet bezig moet zijn met wanneer je weer mag beginnen. Je hebt de keuze gemaakt definitief te stoppen. Elke gedacht die uitkomt op blowen is een gedachte uit de verslaving omdat het besluit om te stoppen gefundeerd en definitief is.

Succes

 

[MP85]

Bedankt voor het delen van jouw verhaal. Het geeft mij weer wat extra moed!

Ik ben nu 29 jaar en blow inmiddels +/- 8 jaar. Het nieuwe jaar is vers en de goede voornemens zijn bepaald. Ik heb nu 2 dagen niet geblowd. Al is het niet zo dat ik de jaarwisseling gebruik om te stoppen met mijn verslaving.

De afgelopen 2 weken heb ik vakantie gehad, die ik eigenlijk zwaar K*T ervaren heb. Vooral omdat ik mezelf 2 weken lang heb geconfronteerd met hoe mijn leven er momenteel uitziet: werken, eten, blowen, gamen, slapen. Voorheen heb ik hier altijd voldoening uit kunnen halen, maar het lijkt er op dat dit niet meer lukt. Ik voel me niet meer gelukkig. Ik ben nog nooit depressief geweest oid zou ook niet weten hoe dit voelt, maar ik geloof dat ik toch redelijk tegen een depressie aanzit. Het voelt in ieder geval niet goed. En ben dan ook behoorlijk klaar met het blowen en alles wat daarbij komt kijken. Een goed moment om te stoppen, ik wil het ook graag.

Gelukkig heb ik de afgelopen dagen nog geen moment gehad dat ik een joint wilde roken.
Dit zal waarschijnlijk komen door de activiteiten van de afgelopen dagen. Laat ik het zo zeggen, er is voldoende alcohol gedronken rondom O&N die deze verslaving even aan de kant heeft gezet. Jammer genoeg wordt ik al wel geconfronteerd met ontwenningsverschijnselen. Het niet goed kunnen slapen, extreem realistische dromen en zwetend wakker worden.

In ieder geval bedankt. Ik hoop dat ik hetzelfde over een jaar kan vertellen

 

[whoop]

Hallo allemaal,

Een update en geruststelling. Als je besluit dat het genoeg is en het tijd is te stoppen met blowen, roken of welke verslaving dan ook, zoals ik een aantal jaren geleden ook heb besloten, weet dan dat het met de tijd makkelijker wordt. Wanneer je op lange termijn de vruchten van je nieuwe beslissing plukt is het heerlijk. Zo ben ik recent afgestudeerd en het gevoel is gewoon heerlijk.

Als tip die mij zeer goed heeft geholpen in de strijd tegen mezelf, de volgende redenering:

1. Het besluit te stoppen is definitief en weloverwogen genomen.
2. Elke gedachte die zou leiden tot 'gebruik' komt voort uit de verslaving, omdat het besluit definitief is.
3. Dus wees eerlijk tegen jezelf en bekijk bij elke gedachte of 'gebruik' het gevolg zal zijn. Onderschat de kracht van irrationaliteit als gevolg van je verslaving niet. Jij bent je eigen 'tegenstander', dus je 'tegenstander' weet precies hoe hij je onderuit moet halen, maar aan de andere kant weet jij ook precies hoe jou 'tegenstander' denkt!

Succes ermee.

 

[pointofview]

Ik herken mijzelf akelig veel in jouw eerste bericht! Echter ben ik het niet eens met het feit dat blowen je ontwikkeling stagneert. In tegendeel juist! Als persoon ben ik in mijn tijd dat ik dagelijks blowde heel erg veel gegroeid. Als je mij vijf jaar geleden kende weet je waarom. (van wellicht lichtelijk autistisch naar overdreven sociaal en wijs (al zeg ik het zelf )

Ben nu tevens ruim één maand gestopt (met roken & blowen; ook tegelijk), nadat ik afgelopen zomervakantie wiet weer goed heb misbruikt. Daarvoor was ik 11 maanden gestopt.

 

[SkittlesAndMe]

Echter ben ik het niet eens met het feit dat blowen je ontwikkeling stagneert. In tegendeel juist!

Het is ook geen feit, het komt alleen veel voor bij mensen. Sommige mensen kunnen prima functioneren op dagelijks blowen, maar de meesten worden gewoon slap en futloos en voeren weinig meer uit.

Wie zegt dat je niet nog socialer en wijzer zou zijn geworden als je niet geblowd had

 

[Rob123]

beste #Whoop,

Ik hoop echt van harte dat je dit bericht nog leest.

Ik wil je ontzettend graag bedanken voor je verhaal, zo duidelijk, zo mooi geschreven en zo herkenbaar. Toen ik het las stond ik eerst 10 minuten met me mond vol tanden. Ik heb zo vreselijk veel herkennening en ben zo blij dat ik dit heb gelezen.

Het helpt mij, het geeft mij moed en kracht om door te gaan. Maar vooral ook inzicht in mijn eigen gedrag en gedachtes. Wat ben ik blij als ik van deze verslaving af ben en wat van mijn leven ga maken.

Ik zal je kort mijn verhaal proberen uit te leggen.

Na 3 jaar lang geblowd te hebben, ben ik inmiddels weer opnieuw gestopt (ik was eerst 5 weken gestopt en toch weer teruggevallen, geloof het of niet maar ik had dat echt nooit verwacht, ik ben echt geschrokken daarvan. Maar goed, nu ga dat mij echt never ever meer gebeuren.

Na een interventie van mijn familie ben ik gestopt, achteraf gezien was ik te verslaafd om zelf te stoppen. Mijn familie vertelde eigenlijk allemaal dingen tegen mij die ik zelf al wist, ik bem al 3 jaar lang me leven aan het verkloten, sta stil en denk alleen maar lang leve de lol. Alleen maar zogrnaamd genietrn van het leven. Terwijl ik ondertussen maximaal bijleende bij duo, dikke schulden heb, geen vrienden meer en ook nog eens een familieband die zo slecht is dat alles weer tijd nodig heeft om te herstellen en om weer vertrouwen in elkaar te krijgen. Ook heb ik me mbo opleiding met mazzel gehaald terwijl ik zoveel beter kan.

Achteraf gezien was blowen gewoon puur een uitweg voor me problemen, ik verplaatste ze naar de achtergrond totdat ik de volgende dag weer wakker werd en angst/stress aanvallen kreeg. Ook heb ik ontzettend veel last gehad van psychische bijwerkingen, ik werd angstig en paranoïde. Ik had nooit verwacht dat cannabis dat met je kon doen, het begon allemaal zo onschuldig, ik dacht tenslotte altijd dat het goed was, lekker ontspannen, puur natuur, en beter dan alcohol… Helaas, pure onzin, in ieder geval wel voor mijzelf.

Nadat ik jou prachtige verhaal heb gelezen weet ik al helemaal dat ik gewoon ontzettend verslaafd ben/was aangezien ik alles probeerde/probeer goed te praten.

Ik voel me chaotisch af en toe en voel me soms ook down en chagrijnig. Gelukkig woon ik nu weer bij mijn ouders die mij erg steunen, ook ben ik via de huisarts in contact gekomen met Victas, vorige week intake gesprek gehad en binnekort start de behandeling op basis van gesprekken.

Ik wou me verhaal toch graag even met je delen. Ik ga keihard volhouden en me leven weer oppakken en opbouwen.
Weer zelfvertrouwen krijgen, leuke baan vinden en richten op de goede dingen voor mij in het leven ( ben nog steeds barman, en had precies hetzelfde als jij, ik praatte mezelf gewoon aan dat ik verlegen was, dat ik veel zelfvertrouwen had. allemaal onzin, ben zo onzeker als wat, heb last van persoonlijkheidstoornis. Tijd om te veranderen.

ik zal af en toe nog posten hoe het met me gaat, ik hoop op een reactie van je.

Nogmaals bedankt voor alles, dit is voor mij officieel het keerpunt in me leven.



ps: vergeten erbij te zetten, ik ben op dit moment pas weer 1 week gestopt. dit keer geem terugval voor mij.

 

[whoop]

beste #Whoop,

Ik hoop echt van harte dat je dit bericht nog leest.

Ik wil je ontzettend graag bedanken voor je verhaal, zo duidelijk, zo mooi geschreven en zo herkenbaar. Toen ik het las stond ik eerst 10 minuten met me mond vol tanden. Ik heb zo vreselijk veel herkennening en ben zo blij dat ik dit heb gelezen.

[...]

ik zal af en toe nog posten hoe het met me gaat, ik hoop op een reactie van je.

Nogmaals bedankt voor alles, dit is voor mij officieel het keerpunt in me leven.


ps: vergeten erbij te zetten, ik ben op dit moment pas weer 1 week gestopt. dit keer geem terugval voor mij.

Hey Rob,

Goed om te horen dat mijn verhaal jou heeft geholpen. Dat was mede het doel van het schrijven (naast het op een rijtje zetten voor mezelf).

Wat betreft mijn verhaal. Het wordt echt steeds makkelijker naarmate je langer gestopt bent. Het is een kewstie van situaties die gelinkt zijn aan blowen te vervangen voor nieuwe situaties zonder die link. Dat kost tijd en af en toe komt de gedachte weer terug, omdat je in een situatie terecht komt die nog niet is vervangen. Soms duurt het vervangen wat langer, maar uiteindelijk denk je er amper meer aan.
Het is nu meer dan drie jaar geleden en ik zal nooit meer blowen. Ik bereik steeds meer en dat komt allemaal doordat ik nu wel mijn uiterste best doe en bereid ben hard te werken. Ik ga nu zelfs waarschijnlijk cum laude afstuderen voor de master op de universiteit . Het blowen maakte mij zo ontzettend lui en onverschillig dat er gewoon nooit iets van de grond kwam. Tuurlijk zijn er ook tegenslagen, maar daar ga je zoals elk ander mens mee om: evalueren en volgende keer proberen beter te doen.

Onderschat jezelf niet. de verslaving tast gewoonweg je rationaliteit aan en jij bent de enige die eerlijk kan zijn tegen jezelf. Maar het feit dat je op dit forum bent gekomen en dit schreef laat zien dat je uit jezelf de wil heb om het te veranderen.

Wellicht een nieuwe tip: probeer je alleen zorgen te maken over wat je kunt veranderen. Ga niet liggen malen over wat je allemaal anders had moeten doen in het verleden. Accepteer hoe het is, evalueer hoe het zo is gekomen, en ga kijken wat je wil bereiken in de toekomst, bepaal wat er anders moet en ga ervoor.

Het klinkt misschien allemaal zo cliché, maar 't is gewoon zo. (het is niet voor niets een cliche) Ik hoop dat je het stoppen hebt volgehouden. Zo niet, probeer het opnieuw en gebruik de tips die ik eerder in het forum heb gezet. Vooral het definitieve karakter van het besluit maakt het zoveel makkelijker. Alles wat je weer laat blowen komt uit de verslaving.

Super om te horen dat ik je heb kunnen inspireren en ik weet dat je definitief stopt.

Het allerbeste gewenst en de hartelijke groeten,

Whoop

 

[nummer9]

Bedankt "Whoop" voor het starten van deze topic en goed om te zien dat je nu als het goed is zo'n 4 jaar gestopt ben. Persoonlijk zit ik nu in een vergelijkbare situatie als jij 4 jaar geleden en ik hoop over 4 jaar terug te kunnen kijken op dit forum en te zien dat ik misschien wel één van de belangrijkste keuzes van mijn leven heb gemaakt: stoppen met blowen.

Ik kan een heel verhaal gaan uittypen over mijn verleden en de manier waarop ik uiteindelijk op dit forum ben beland, maar dat laat ik voorlopig in ieder geval even achterwegen. Het belangrijkste is dat ik sinds afgelopen 27 september definitief gestopt ben met blowen. Ik ben de afgelopen 5 jaar verslaafd geweest aan blowen en heb er nu echt genoeg van. Heb er al een paar keer eerder "echt genoeg van gehad", maar heb in de afgelopen 5 jaar maximaal 2 weken niet geblowd.

Ik ben nu 27 en de redenen om te stoppen hebben zich langzaamaan opgestapeld. Waar ik eerst net als de topicstarter alles wel prima vond zoals het ging, begon er op een gegeven moment wat te knagen. Even om kort samen te vatten: ik blowde vrijwel dagelijks, in m'n eentje, steeds minder sociale contacten, slechte schoolresultaten, niet meer sporten, ongezond eten en vanuit die levensstijl ontstonden op een gegeven moment problemen.
Aan de ene kant weet je wel dat als je lang genoeg zo doorgaat, er een moment komt dat alles instort: vriendin kwijt, vrienden die definitief vaarwel zeggen, geen kans meer op een diploma en lichamelijke en geestelijke problemen. Dat weet je dus wel, maar het echte besef lijkt niet door te dringen naar mijn ervaring. Ik kon altijd heel makkelijk inzien wat de mogelijke gevolgen zouden zijn van mijn levensstijl, maar echt dat diepe gevoel van beseffen waar je allemaal mee bezig dringt op de een of andere manier gewoon niet door.

De afgelopen 2 jaar had ik bezig moeten zijn mijn scriptie en opleiding af te maken. Maar doordat ik daarnaast geen doelen had, ging bijna alle "vrije" tijd op aan blowen. Gewoon in m'n eentje thuis zitten en gamen, maar ook veel lezen en verdiepen in onderwerpen die ik interessant vind (het blowen heeft zeker niet alleen maar negatieve dingen opgeleverd).
Maar goed, op een gegeven moment had ik een echte laatste kans om mijn scriptie en opleiding af te ronden. Als het nu niet zou gebeuren, tja... dat was zo'n moment dat het diepe besef wel even goed doordrong.

Uiteindelijk dus afgelopen juni mijn opleiding en diploma gehaald waar ik, maar vooral ook mijn ouders, heel erg blij mee zijn. Ik heb vanaf maart 2016 echt een stuk minder geblowd, omdat de motivatie voor het halen van mijn opleiding toch sterker was dan de wil om te blowen (als ik heb geblowd krijg ik niks voor elkaar).
Doordat ik minder ging blowen, merkte ik al dat mijn gedachten lichtelijk veranderden. Ik begon meer over mijn toekomst na te denken (ook zorgen maken) en ik werd weer wat socialer naar anderen toe. Het voelde alsof ik langzaam terug in de "realiteit" kwam. Aan de ene kant voelde dit hard, koud en nuchter aan, maar aan de andere voelde ik me ook best prettig als ik bijvoorbeeld een week nuchter was (in de zin van fysiek fitter, mentaal helderder).

Op dit moment ben ik geneigd te denken dat ik het ergste gedeelte van mijn verslaving wel achter de rug heb (namelijk het dagelijks blowen) maar een ander deel van de verslaving is, zoals topicstarter ook goed duidelijk maakt, het inhalen van alles dat je tijdens de verslaving niet gedaan hebt.
Er is zo veel werk te doen. Mensen om mij heen kopen huizen, krijgen kinderen etc. Nu ben ik niet het type persoon dat zich graag met anderen vergelijkt, maar ik merk om mij heen dat veel mensen "vooruit" zijn gegaan en dat ik gewoon een aantal jaar stil heb gestaan. Dat is soms moeilijk als ik daar aan denk, wat tijd is een kostbaar goed. Aan de andere kant ben ik blij dat ik op dit moment in ieder geval weer vooruit KIJK en werk aan mijn toekomst.

Ik ben nu na een aantal keren "definitief" gestopt te zijn nu echt gestopt. Net zoals ik ondanks alle problemen altijd oprecht heb volgehouden dat ik mijn diploma ooit zou halen, waar anderen daar totaal niet meer in geloofden, geloof ik ook oprecht dat het me ooit zal lukken om te stoppen met blowen. Hopelijk is die tijd nu.

De belangrijkste reden om te minderen met blowen is mijn opleiding geweest. De belangrijkste reden om echt helemaal te stoppen is liefde geweest. Dit klinkt misschien stom, maar in al die jaren blowen heb ik nooit echt de behoefte aan een relatie gehad (is toen ook stukgelopen), maar toen ik die periodes had van af een toe een weekje stoppen, stak ik op een bepaalde ochtend weer een joint en ik dacht aan een meisje die ik vroeger leuk vond. Opeens kwam al dat gevoel weer heel sterk naar voren bij het opsteken van die joint. Moeilijk te omschrijven wat voor soort gevoel het precies was, maar een soort heel warm gevoel. En ik dacht: als ik ooit nog zo'n leuk meisje wil moet ik echt veranderen: zo'n soort meisje gaat nooit met iemand als de persoon die ik nu ben (zag ook ondertussen via facebook dat inderdaad ook zij zich al weer jaren had doorontwikkeld etc.). Het drong gewoon echt keihard tot me door dat ik de volgende dag meteen zou gaan stoppen. Voelde me ook heel goed daarbij, terwijl ik normaal gesproken vrij gevoelloos ben als ik stoned ben (op negatieve gevoelens na).

Maar goed, al met al begon ik steeds meer in te zien dat ik gewoon moest stoppen. De redenen om te stoppen werden er meer en meer. Begrijp dat het een beetje een structuurloos verhaal is, maar de bedoeling is dat ik komende tijd meer wil vertellen over mijn ervaringen en vooral ook hoe het mij vergaat met stoppen, wat mijn valkuilen zijn en ook net als de topicstarter wat inzichten kan geven in het hoofd van een verslaafde. Ik doe dit in eerste instantie voor mezelf, merk dat ik de behoefte heb om dingen van me af te schrijven, en hopelijk heeft het een positieve invloed op anderen in dezelfde situatie: zeker als het me lukt om daadwerkelijk te stoppen dit keer!

 

[Mindless]

Op dit moment ben ik geneigd te denken dat ik het ergste gedeelte van mijn verslaving wel achter de rug heb (namelijk het dagelijks blowen) maar een ander deel van de verslaving is, zoals topicstarter ook goed duidelijk maakt, het inhalen van alles dat je tijdens de verslaving niet gedaan hebt.
Er is zo veel werk te doen. Mensen om mij heen kopen huizen, krijgen kinderen etc. Nu ben ik niet het type persoon dat zich graag met anderen vergelijkt, maar ik merk om mij heen dat veel mensen "vooruit" zijn gegaan en dat ik gewoon een aantal jaar stil heb gestaan. Dat is soms moeilijk als ik daar aan denk, wat tijd is een kostbaar goed. Aan de andere kant ben ik blij dat ik op dit moment in ieder geval weer vooruit KIJK en werk aan mijn toekomst.

Maar waarom nou joh? Waarom jezelf zo kwellen met dat soort dingen? Je zegt dat je niet het type persoon bent dat zich graag met anderen vergelijkt, maar dat doe je eigenlijk wel heel erg. Dat schuldgevoel over al die gemiste tijd is zo'n onzinnig iets.

Zelf interesseert zo'n standaard leventje me helemaal niets. Iedereen doet elkaar na, iedereen leeft hetzelfde leventje, waarom zou ik dat per se ook moeten? Maar ja dat ben ik. Als jij wel zo'n leventje wilt, moet je er gewoon voor gaan. Maar laat dat schuldgevoel toch los. Er is geen geschreven regel dat je op je zoveelste getrouwd moet zijn, op je zoveelste kinderen moet krijgen, enzovoort.

Als je dingen probeert 'in te halen', mis je alleen maar meer van het hier en nu. Tijd is geen kostbaar goed. Tijd houdt je vast in het verleden en de toekomst. Het leven is nu.

 

[Pieter2016]

Op dit moment ben ik geneigd te denken dat ik het ergste gedeelte van mijn verslaving wel achter de rug heb (namelijk het dagelijks blowen) maar een ander deel van de verslaving is, zoals topicstarter ook goed duidelijk maakt, het inhalen van alles dat je tijdens de verslaving niet gedaan hebt.
Er is zo veel werk te doen. Mensen om mij heen kopen huizen, krijgen kinderen etc. Nu ben ik niet het type persoon dat zich graag met anderen vergelijkt, maar ik merk om mij heen dat veel mensen "vooruit" zijn gegaan en dat ik gewoon een aantal jaar stil heb gestaan. Dat is soms moeilijk als ik daar aan denk, wat tijd is een kostbaar goed. Aan de andere kant ben ik blij dat ik op dit moment in ieder geval weer vooruit KIJK en werk aan mijn toekomst.

Maar waarom nou joh? Waarom jezelf zo kwellen met dat soort dingen? Je zegt dat je niet het type persoon bent dat zich graag met anderen vergelijkt, maar dat doe je eigenlijk wel heel erg. Dat schuldgevoel over al die gemiste tijd is zo'n onzinnig iets.

Zelf interesseert zo'n standaard leventje me helemaal niets. Iedereen doet elkaar na, iedereen leeft hetzelfde leventje, waarom zou ik dat per se ook moeten? Maar ja dat ben ik. Als jij wel zo'n leventje wilt, moet je er gewoon voor gaan. Maar laat dat schuldgevoel toch los. Er is geen geschreven regel dat je op je zoveelste getrouwd moet zijn, op je zoveelste kinderen moet krijgen, enzovoort.

Als je dingen probeert 'in te halen', mis je alleen maar meer van het hier en nu. Tijd is geen kostbaar goed. Tijd houdt je vast in het verleden en de toekomst. Het leven is nu.

Verdorie, komt het misschien toch nog eens van pas: Dat ik als jongen tot vervelendst aan toe bijna ben doof gedraaid door die broer van mij met zijn heavy metal en hardrock! Als kleine aanvulling op de reactie van Mindless op nummer9 wil ik zeggen dat die gasten van Iron Maiden een passend nummer voor nummer9, en mij, hebben gemaakt:

Wasted Years!

From the coast of gold, across the seven seas,
I'm traveling on, far and wide,
But now it seems, I'm just a stranger to myself,
And all the things I sometimes do, it isn't me but someone else.

I close my eyes, and think of home,
Another city goes by, in the night,
Ain't it funny how it is, you never miss it til it's gone away,
And my heart is lying there and will be til my dying day.

So understand
Don't waste your time always searching for those wasted years,
Face up, make your stand,
And realize you're living in the golden years.

Too much time on my hands, I got you on my mind,
Can't ease this pain, so easily,
When you can't find the words to say, it's hard to make it through another day,
And it makes me want to cry, and throw my hands up to the sky.

So understand
Don't waste your time always searching for those wasted years,
Face up, make your stand,
And realize you're living in the golden years.

Ik hoop dat jij er ook wat aan hebt? Het geeft mij namelijk een beter gevoel, ik begrijp wat je voelt en Mindless ziet het goed! Je krijgt de tijd die je voor het gevoel hebt weggegooid nooit meer terug, het gaat om wat je NU met de rest van de overgebleven tijd doet.

Jouw "gouden eeuw" is aangebroken! Go for it!

 

[Oxcyman]

Ik vind dit Topic, en met name de eerste post, wel heeeeeeel erg goed en ook....regelrecht van toepassing op mijn eigen leventje!

Ikzelf ben ongeveer vanaf mijn 23 e tot en met mijn 40 ste zwaar aan de cannabis ja inderdaad, verslaafd geweest. 17 jaar dus aan één stuk, vervolgens ben ik nog 4 x teruggevallen, maar ik ben er nu dan toch enkele jaren helemaal van af.
Het boeit me niet meer. Nee, sterker nog, ik wíl het niet meer. Basta! Finito!
En wat blijkt dan in de situatie waar ik nu in verzeild ben geraakt...je ruilt de ene verslaving binnen de kortste keren weer in voor een nieuwe. Zómaar!
En dat kunnen dan verslavingen zijn, waar je eerder nog nooit de minste interesse hebt getoond. Of waar je geen idee van hebt gehad.
Bijvoorbeeld een gokkast wordt veel te interessant, of het dwangmatig gaan Gamen, het gaan drinken van alcohol, ach noem het maar Zuipen, noem maar op!
En in mijn geval is het nu....een Oxycontin afhankelijkheid. Een opiaat, dus.
Daar ga ik het hier in dit Topic niet verder hebben, want dit hoort elders op dit Forum thuis. Wat ben ik blij overigens met dit Forum, want ik kan hier mijn verhaal kwijt, en dan ook nog aan mensen, die uit eigen ervaringen kunnen meepraten...Perfect!

Terug naar de softdrugs, en wel de Cannabis in mijn geval. Ooit als 17 jarige eens met een vriendje van school, die ermee aankwam, geprobeerd, en in die tijden waren die softdrugs nog lang niet zo krachtig als nu!
De heerlijke roes waarin ik toen heb verkeerd, ik kan hem me nog zó voor de geest halen. Heerlijk gewoon! Ik heb toen niet beseft, wat dit later voor een ontzaglijk groot probleem zou gaan leiden met allerlei andere gerelateerde problemen op de koop toe...
Na die eerste heerlijke keer (waarbij ik kan zeggen, dat de eerste keer eigenlijk zó lekker is, diezelfde Flash of trip, die krijg je dus nóóit meer) heb ik járen lang dit spulleke niet meer aangetroffen, en gebruikt. Ik leefde mijn gewone leventje gewoon verder, totdat...ja hoor, ik erachter kwam, dat een broer van mijn vriendinnetje uit die tijd ermee bezig was, en ik meteen óók maar eens een hijs uit de waterpijp vroeg, en kreeg.
Dat is één van mijn allergrootste domheden geweest, die ik in mijn leven begaan heb.
Het is namelijk niet te geloven, en al helemaal niet te bevatten, welke prijs ik daarvoor heb moeten betalen.
Want:
Voor sommige mensen (zoals ik, dus) is Cannabis geen softdrug. Welnee hoor, in de eerste maanden, als het allemaal nog leuk is, en je denkt van: Ach, het is toch maar een sóft drug, mij kan niets gebeuren, dit is gelul. Quatsch.
Van die foute stellingname kan ik nu alleen maar zeggen:
was dit maar zo!
Tegenwoordig zijn de Wietsoorten zó sterk, dat zijn al helemaal geen Soft drugs meer!
(40% THC schijnt er mogelijk te zijn)
Wat mij betreft, eenmaal begonnen met dit spul, In een tijdsbestek van een vier a vijf maanden, raakte ik alles, waar ik van hield, kwijt.
Mijn relatie liep stuk na 5 1/2 jaar, goddome en geloof me, daarvan heb ik nu heden ten dage nog steeds last want deze dame in kwestie was dus echt de liefde van mijn leven,...(want je verandert dus wel degelijk door dat blowen), financiele problemen ontstonden er, want ik rookte op een gegeven moment meer dan 7 gram per dag op, en dan van de duurste soorten, ach....er gebeurde eigenlijk teveel om op te noemen.
Nu ik dit hier neerschrijf, word ik er weer depri van!
Aan geld heeft mij die tijd meer dan 150.000 gulden gekost. misschien nog wel meer.
Vwb mijn sociale leven en contacten, behalve enkele mede gebruikers, daar bleef al snel maar weinig van over. Heel weinig, zelfs. Rationeel nog kunnen nadenken over de werkelijk belangrijke zaken in het leven? Het mocht wat!
Mijn hele leven stond gewoon ''stil'' na de eerste Bong pijp van de dag. Ik deed eigenlijk helemaal geen flikker meer, behalve ervoor zorgen, dat er genoegt in huis was voor d eerst komende dagen. Dat werd een regelrechte dwangneurose. En: vóór het slapen gaan, in elk geval één zware Bong naar binnen stomen. Bah wat een leven.
Uiteindelijk kwam ik meerdere malen in een ziekenhuis terecht, uiteindelijk als laatste halte een afkick kliniek.
En daar heb ik mogen aanschouwen, wat er absoluut zou gaan gebeuren, als ik er niet mee op zou houden, en ook, hoe ellendig het kan gaan, als je uiteindelijk naar de zwaardere middelen pakt.
Één van de mede cliënten daar in die kliniek, ene ''Theo'', die heeft mij ooit eens bij de schouder gepakt toen we het eens over heroine hadden.
Hijzelf zag er vreselijk uit, zo waren meerdere tanden weggerot in zijn gebit, en hij was vel over been.
Hij zei toen tegen mij:
Heroine?? Doe HET NOOIT!!
Hijzelf kon het niet volhouden, die in zijn hart een beste kerel was, een leven zonder dat middel, het lukte hem dus niet. Hij brak zijn behandeling dus af. Daarvan waren er natuurlijk meerderen, maar juist hij blijft mij die ene waarschuwing nu nog steeds hard in de oren schreeuwen. Ik heb deze man zien lijden, pijn lijden, horen zuchten en kreunen, en ik dacht inderdaad: Ik doe het nooit, nee, nooit, écht nooit...
En dan nu met die verdomde oxcycontin. Het is geen pretje, alhoewel ik (nog) niet buitensporig veel neem. 3 x 15 mg Time Release per dag nu, wegens meer dan helse rugpijnen.
Op dokters advies en voorschrift, maar toch.
Maar dat stukje gaat ergens anders nog aan de orde komen. Hier hoort het immers niet.
De bedoeling van mijn bijdrage is toch wel de medemens te waarschuwen. En meer dan dat eigenlijk wel.
Want Soft drugs? Welnee die zijn er gewoonweg niet!
Niet doen is mijn advies!