Debris zei:
Bah dat oog ziet er wel focked up uit hoor, voelde je er ook wat van?
Nou ok dan maar, hier voor de liefhebbers en geinteresseerden hét verhaal achter mijn "horror-oogje"
:
We gingen naar Ruigoord die nacht en we hadden van te voren thuis al lekker wat pep zitten snatsen. Het begon dus al thuis tijdens het snuiven, met opeens een aanhoudend irritant gevoel. Alsof er een "korreltje" in je oog zit zeg maar. Toen ik even ging kijken, was het gewoon nog enkel 1 gesprongen adertje. Iets wat ik wel vaker had, dus ik trok me er niet veel van aan. Ik deed zelfs nog gewoon even mijn lenzen erbij in voordat we weggingen en daarna lekker "gaan met die banaan" op Ruigoord.
Ondertussen daar natuurlijk ook stug doorgaan met die pep, nam er ook nog maar een lekker xtc'tje bij (het was immers feest
) en toen dat laatst genoemde goed door begon te werken, voelde ik plotseling gewoon heeeelemaal niks meer van mijn oog (ja, gek allemaal he? :P
). Ik was het zelfs voor een hele tijd eigenlijk gewoon weer vergeten en voor andere mensen - buiten in het donker - moet het blijkbaar ook niet goed zichtbaar geweest zijn...
Toen we tegen de ochtend weer naar huis gingen en de xtc tegelijkertijd ook begon uit te werken, voelde ik opeens ook dat stomme oog weer opzetten (goh wat vreemd toch
). Een beetje drukkend gevoel met zo'n zeurderige pijn. Voordat we het feestterrein verlieten, ging ik dus voor de zekerheid toch maar eens - voor de eerste keer die nacht - in de spiegel er naar kijken en toen zag ik plots dat het rondom dat gesprongen adertje echt behoorlijk rood/bloeddoorlopen aan het worden was. Meteen dus wel mijn contactlens uit dat oog gehaald en onderweg naar huis, voelde ik dat er steeds meer een pijnlijke druk op mijn oogbal kwam te staan.
Thuis weer meteen in de spiegel gekeken en toen was de helft van mijn oogbol er al flink aan toe. Het voelde niet prettig - vooral die druk er op werd steeds groter - en toen na een paar uur echt helemaal niks van mijn oogbol nog wit was, leek mijn oog - op dat plekje waar de hele ellende in eerste instantie allemaal begonnen was - zelfs echt een beetje uit mijn oogkas te puilen!
Ik was al heel lang wakker, behoorlijk wasted door de drugs, ik werd dus HELEMAAL PARRA! De rest van die dag niks anders meer gedaan, dan op internet informatie zoeken over oogaandoeningen en de symptomen. Las natuurlijk het ene na het andere horrorverhaal - mogelijke blindheid/oogamputaties - waar ik mezelf behoorlijk gek mee maakte. Uiteindelijk op de vroege zondagavond - met mijn inmiddels zeer leipe bek, met pupillen als schotels en natuurlijk ook nog steeds helemaal niet geslapen - totaal in paniek bij de spoedeisende kliniek van de huisartsenpraktijk gezeten, want ik dacht echt werkelijk dat ik mijn oog gewoon voorgoed kwijt zou raken!
Pffff!! Gelukkig bleek dát uiteindelijk allemaal dus best mee te vallen en kon ik, met slechts een antibiotica zalfje, weer met een gerust hart naar huis en eindelijk ook eens gaan slapen. Ik schaamde me eigenlijk ook best wel rot bij die dokter, want ik moest uiteraard ook nog die enorme pupillen van mij gaan toelichten...
Maar goed, alles bij elkaar hoef ik dit "helse oog-avontuur" toch echt niet nog eens mee te maken! Ik ben dus sindsdien - en zeker tijdens drugsgebruik - erg alert geworden op ieder "verdacht plekje/adertje" in mijn ogen. Ik doe dan iig uit voorzorg meteen mijn lenzen niet meer in en nog meer drugs erbij nemen, is dan ook even helemaal van de baan afcourse... Ik heb mijn lesje wel geleerd!
nb. de foto uit mijn eerdere post hierover, had ik pas de dag daarop genomen. Nadat ik even weer goed had geslapen, was die nare druk tenminste van mijn oog af en dat "uitpuilende" gedeelte dus ook alweer geslonken. Mijn pupillen hadden ook weer hun normale formaat teruggekregen, maar op die bewuste dag zelf, zag het er eigenlijk dus nóg gefreakter uit! Jammer dat ik daar geen foto van heb, maar ik was denk ik toen gewoon echt te erg in paniek, om überhaupt nog aan foto's nemen te denken.
