De moeilijkste periode is geweest, ik kan met een gerust hart slapen 's avonds.
Maar mijn lichaam en geest zijn nog steeds niet gewend aan dit nieuwe leven. Mijn 'vrienden' zijn er ook niet echt blij mee dat ik gestopt ben(mischien wel om het feit dat ik dagelijks 10 eu haalde en minder dan de helft zelf rookte). Ik ben wel veel opgewekter en vrolijker in het algemeen.
Mijn eetpatroon, dat vind ik nog het lastigste van alles, ik kan gewoon niet eten. En smiddags wordt ik zomaar moe, omdat ik eerst altijd een middagdutje deed. Maar dat is weg te werken met een kop koffie :P
Maar ik erger me als de wiet op is en dan de vraag komt 'wat gaan we doen'
Waarop ik doodleuk antwoord, je bent toch stoned? Vermaak je je niet dan?
Krijg ik terug: Ja maar het is zo saai. En ik: Sja als je niet zoveel zou blowen had je waanschijnlijk meer gesprekstof, jullie doen niet anders!
Dit wordt niet gewaardeert, maar daar heb ik schijt aan. Ik heb wel al 2 mensen overgehaald om te stoppen met blowen, ze zijn wel een stuk gezelliger dan de rest
