Stoppen met slaapmiddelen; elkaar helpen

Dit zinnetje herken ik zo! Als huismoeder van 2 wil ik mijn man niet belasten nadat hij al ooit een burnout gehad heeft. Maar eigenlijk hik ik er al veel te lang tegenaan maar heb ik de stap om te bellen nog niet durven zetten!
Ah! Herkenbaar!

Wat houdt jou tegen, weet je dat?
 
Ah! Herkenbaar!

Wat houdt jou tegen, weet je dat?
Tijdens de burnout van mijn wederhelft zaten we ook in de bijstand en moest ik de stabiele factor zijn in het gezin en kreeg ik dat ook met regelmaat te horen. "Je bent niet solicitatieplichtig omdat we willen dat jij er bent voor het thuisfront"

Daarna kwam er nog een 2e kindje, was ik bijna dood door een acute alvleesklierontsteking en vond ik dat ik wel hulp ging zoeken als de jongste op school zou zitten want dan had ik daar tijd voor zonder andere tot last te zijn. Nu zit de kleinste al een half jaar op school en heeft mijn man "ontdekt" dat ik een paar x aan zijn oxazepam gezeten heb (zelf opgebiecht hoor) en heeft hij meermaal verzocht dat ik hulp ga zoeken. Maar ik lig momenteel door pijnklachten met 6 artsen overhoop en kan het er dus eigenlijk gewoon niet bijhebben en ik ben echt bang dat ik dan dus niet meer "stabiel" ben. Dus eigenlijk heb ik last van enorm uitstelgedrag en grote angst om mezelf en mijn problemen onder ogen te komen.

We hebben daarbij ook een zoontje van 9 met ASS en ADHD wat natuurlijk wel wat zorgen en afspraken/behandelingen met zich meebrengt waardoor ik mezelf op de 10e plek blijf plaatsen

Zoals mijn man altijd zegt " je bent echt supergoed in het steunen,helpen en verzorgen van anderen maar jezelf vergeet je nogal eens"

Het liefst zou hij mij aan mijn haren naar de huisarts slepen maar hij weet natuurlijk als geen ander dat ik die stap echt zelf moet zetten want dan ben ik er pas klaar voor (en dat ben ik nu dus blijkbaar niet)

Wel echt knap van je dan je alles het opgebiecht en de stap hebt gezet! Ik ga de rest van het draadje nog even lezen ☺️☺️
 
Hey Hedgehog!

Wat een heftig verhaal zeg :(. Jij bent een taaie zo te lezen, maar iemand zei me laatst: je bent pas echt sterk als je de stap zet om hulp te zoeken. Hoewel ik ook begrijp dat dit zoeken is naar de juiste timing.

Mijn vriend was ook op een ongelukkig moment overspannen, toen ik hem eigenlijk hard nodig had. Zo gaan die dingen soms. En noodgedwongen ben ik benzo's gaan gebruiken om het leven aan te kunnen.

Inmiddels is alles om mij heen gestabiliseerd. En ik heb het geluk dat we geen geldzorgen hebben, een fijne relatie, mijn vriend mentaal weer op orde, en twee jonge maar gezonde kinderen zonder leer- of gedragsproblemen, die eindelijk wat vaker doorslapen nu. Ze doen het goed op school en peuterspeelzaal. Daarom voel ik ook sterk dat nu ik aan de beurt ben.

Ik snap je dus heel goed dat je eerst je gezin wil faciliteren in wat ze nodig hebben. Die rol heb ik ook gehad, ook ten koste van mezelf. Toch raad ik je wel aan om nu alvast naar de huisarts te gaan. Misschien wel alleen om hem/haar te informeren. En dan een moment uit te kiezen dat het jouw beurt is :).
 
Laatst bewerkt:
Iets anders:

Gisteren avond de tweede pil Citalopram 10 mg (antidepressiva) genomen. Ik word er nog steeds suf van, maar de misselijkheid viel reuze mee. Vanochtend zelfs helemaal geen last van. Ik slik geen bromazolam meer, maar ik heb wel oxazepam gekregen 2 x 10 mg indien nodig. Ik merkte gisteren avond dat 10 mg rustgevend werkte, maar me niet zozeer in slaap bracht, dus heb er nog eentje genomen en ben in slaap gevallen. Wel na 5 uur weer wakker. Gelukkig daarna nog even kunnen slapen.

In de Ashton Manual las ik dat 3 mg Alprazolam (waar Bromazolam op lijkt) ongeveer gelijk staat aan 60 mg Diazepam. Daar schrok ik wel even van. Die 20 mg Oxazepam staat ongeveer gelijk aan 10 mg Diazepam en dus 0,5 mg Alprazolam. En de Citalopram begint pas na 2 á 3 weken te werken, dus mijn benzo afkick is alvast begonnen. Zo'n dagelijkse lage dosering ben ik niet gewend. Heb ook maar 20 pillen van 10 mg oxazepam gekregen en ik denk niet dat ik nieuwe krijg. De huisarts zei ook: "Ja het gaat gewoon kut worden."

Dussss daar gaan we dan.
 
Iets anders:

Gisteren avond de tweede pil Citalopram 10 mg (antidepressiva) genomen. Ik word er nog steeds suf van, maar de misselijkheid viel reuze mee. Vanochtend zelfs helemaal geen last van. Ik slik geen bromazolam meer, maar ik heb wel oxazepam gekregen 2 x 10 mg indien nodig. Ik merkte gisteren avond dat 10 mg rustgevend werkte, maar me niet zozeer in slaap bracht, dus heb er nog eentje genomen en ben in slaap gevallen. Wel na 5 uur weer wakker. Gelukkig daarna nog even kunnen slapen.

In de Ashton Manual las ik dat 3 mg Alprazolam (waar Bromazolam op lijkt) ongeveer gelijk staat aan 60 mg Diazepam. Daar schrok ik wel even van. Die 20 mg Oxazepam staat ongeveer gelijk aan 10 mg Diazepam en dus 0,5 mg Alprazolam. En de Citalopram begint pas na 2 á 3 weken te werken, dus mijn benzo afkick is alvast begonnen. Zo'n dagelijkse lage dosering ben ik niet gewend. Heb ook maar 20 pillen van 10 mg oxazepam gekregen en ik denk niet dat ik nieuwe krijg. De huisarts zei ook: "Ja het gaat gewoon kut worden."

Dussss daar gaan we dan.
Ben je er ook van op de hoogte dat je klachten (mogelijk) eerst een aantal weken kunnen verergeren in de periode na het starten met antidepressiva? Ik bedoel het niet om je te beangstigen maar het is denk ik goed om je bewust te zijn van het verloop.
 
Ben je er ook van op de hoogte dat je klachten (mogelijk) eerst een aantal weken kunnen verergeren in de periode na het starten met antidepressiva? Ik bedoel het niet om je te beangstigen maar het is denk ik goed om je bewust te zijn van het verloop.
Dat weet ik ja. Daarom kreeg ik ook oxazepam mee, maar die gebruik dus voor het slapen. Ik heb tot zover nog niet zoveel last van verergering van klachten gelukkig. Voelde me net bij het auto rijden bv wel een tikkie meer alert/gespannen, maar prima hanteerbaar. Hopelijk blijft het daarbij.
 
Dat weet ik ja. Daarom kreeg ik ook oxazepam mee, maar die gebruik dus voor het slapen. Ik heb tot zover nog niet zoveel last van verergering van klachten gelukkig. Voelde me net bij het auto rijden bv wel een tikkie meer alert/gespannen, maar prima hanteerbaar. Hopelijk blijft het daarbij.
Ben je bekend met het supplement/aminozuur l-theanine? Het zit bijvoorbeeld ook in lagere doseringen in thee. Ik neem het wel eens als ik veel fysieke/mentale onrust of spanning voel. Het werkt ontspannend en kalmerend. Het is geen supplement wat verslavend werkt of waarmee je tolerantie opbouwt. Maar het is altijd goed om dit vooraf met de huisarts te overleggen.
 
Ben je bekend met het supplement/aminozuur l-theanine? Het zit bijvoorbeeld ook in lagere doseringen in thee. Ik neem het wel eens als ik veel fysieke/mentale onrust of spanning voel. Het werkt ontspannend en kalmerend. Het is geen supplement wat verslavend werkt of waarmee je tolerantie opbouwt. Maar het is altijd goed om dit vooraf met de huisarts te overleggen.
Oh thnx! Dat wist ik nog niet. Ik ga dat eens verder onderzoeken. Ik eet wel erg gezond en gevarieerd, veel groenten en slik daarnaast nog omega 3 en magnesium.
 
Vraagje... kun je nog wel alcohol drinken met een SSRI? Zoja, hoeveel ongeveer zou je op een avondje van pakweg 3 uur in principe kunnen drinken als vrouw? Eentje ofzo? Ik heb echt geen idee.
 
@Gemberthee Alcohol is geen goed idee als je al aanleg hebt voor depressiviteit / angsten. Dat versterkt het op de lange termijn alleen maar, ook al lijkt het op de korte termijn even verlichting te geven. Het is nu belangrijk dat je jouw hoofd rust gunt, en niet steeds de ups en downs die bij alcohol (en drugs) horen. En daarbij komt nog dat als je met Benzo ontwenning te maken hebt, alcohol ook niet al te best is. Alcohol en benzo’s werken op hetzelfde systeem in je hoofd (GABA). Het zal de afbouw alleen maar verlengen en de symptomen verergeren. Het is het beste om het komende halfjaar in ieder geval geen alcohol te drinken.
 
Laatst bewerkt:
Het gaat mij vooral voor 'dat ene wijntje meedoen' met de rest en idd niet voor verlichting, want ik heb al de Citalopram voor verlichting. Het gaat ook niet om nu, maar over straks als ik geen oxazepam meer slik. Afbouw gaat goed. Dus ik verwacht dat ik er mee kan stoppen over een week. Ik snap wel wat je zegt over schommelingen. Ik merk bv al dat ik de afbouw van benzo heel fijn vind, omdat het idd de schommelingem vermindert.
 
@Gemberthee Doe het maar gewoon niet. Van alcohol vervagen grenzen en goede voornemens gaan al snel de deur uit. Ik ging ook altijd gebruiken als ik gedronken had, ook al had ik van te voren gezworen om dat niet te doen. De kans is gewoon groot dat je er nog één neemt, zeker als je gevoelig bent voor "meedoen" en je in een gezelschap bent met mensen die wel meer kunnen drinken. Gun je hoofd de rust. Je hebt al genoeg om mee te dealen zoals de situatie nu is.
 
Dat is lief gezegd. Ik vraag het woensdag ook nog even aan de huisarts. Ik vind het nog zo vaag "pas op met alcohol".

Sinds ik Citalopram slik, heb ik nog geen behoefte gehad aan alcohol. Ik ben benieuwd of dat nog terug komt.
 
@Gemberthee Dat is ook hartstikke vaag :) Een betere en duidelijkere boodschap is om 't gewoon helemaal niet meer te doen, maar voor veel mensen is het toch één van de weinige verzetjes die ze hebben. En eigenlijk is dat ook best triest want alcohol is een heel destructieve drug maar er wordt door heel veel mensen heel luchtig over gedaan en verzetjes kun je ook prima hebben zonder middelen. Spreek met je vrienden af om een stads- of boswandeling te maken ipv de kroeg in te duiken. Je zou dan af kunnen haken op het moment dat zij dat wel gaan doen, of ze vragen om een avondje niet te drinken.

Nouja ik stop. Zo is 't wel duidelijk toch :wink:
 
Ahhh haha ja okey. Nu hou ik wel erg van uitgaan zingen en dansen enzo. Dat ontwijken is geen optie :grin:. Maar ik snap je punt wel. (Ikzelf zou trouwens nooit zomaar mensen vragen om geen alcohol te drinken.)

Ik vraag het wel ff aan de huisarts hoe ik dat moet lezen. Ben ook benieuwd hoe anderen ermee omgaan. Hoe alcohol met SSRI valt enzo. Nogmaals voorlopig geen behoefte aan, maar kan me voorstellen dat er een moment komt dat ik wel weer iets wil drinken.
 
Dat is lief gezegd. Ik vraag het woensdag ook nog even aan de huisarts. Ik vind het nog zo vaag "pas op met alcohol".

Sinds ik Citalopram slik, heb ik nog geen behoefte gehad aan alcohol. Ik ben benieuwd of dat nog terug komt.
Herkenbaar, ik heb aan de citalopram geen enkele behoefte gehad aan alcohol of wiet.

Een keer een glaasje kan echt wel, maar ga geen avonden lopen zuipen. En wat dupont zegt: gun je hoofd even rust.

Als je geen zin hebt in alcohol, doe je beter ook gewoon niet mee met de rest, nergens voor nodig!
 
Herkenbaar, ik heb aan de citalopram geen enkele behoefte gehad aan alcohol of wiet.
Oh wat bijzonder zeg! Ik ben benieuwd hoe dat komt.
Een keer een glaasje kan echt wel, maar ga geen avonden lopen zuipen.
Duidelijk. Ik las ook het volgende op de site van drugsinfo:

"In therapeutische dosis geven de meeste SSRI’s geen interacties met alcohol. Alleen fluvoxamine (Fevarin®) kan in combinatie met alcohol een te hoge dosis van het medicijn in het bloed veroorzaken, waardoor de kans op bijwerkingen toeneemt."

Als je geen zin hebt in alcohol, doe je beter ook gewoon niet mee met de rest, nergens voor nodig!
Iemand nog tips wat je tegen mensen kan zeggen wanneer ze vragen waarom je niet drinkt en als je niet wil vertellen over de SSRI?
 
Oh wat bijzonder zeg! Ik ben benieuwd hoe dat komt.

Duidelijk. Ik las ook het volgende op de site van drugsinfo:

"In therapeutische dosis geven de meeste SSRI’s geen interacties met alcohol. Alleen fluvoxamine (Fevarin®) kan in combinatie met alcohol een te hoge dosis van het medicijn in het bloed veroorzaken, waardoor de kans op bijwerkingen toeneemt."


Iemand nog tips wat je tegen mensen kan zeggen wanneer ze vragen waarom je niet drinkt en als je niet wil vertellen over de SSRI?
"Nee dank je, ik heb gewoon geen zin in wijn. Doe maar appelsap/cola/water/een kusje"
 
Iemand nog tips wat je tegen mensen kan zeggen wanneer ze vragen waarom je niet drinkt
Dit is dus een typisch alcohol stigma.
Omdat je denkt dat je omgeving er iets van vindt als je geen alcohol drinkt. Zo normaal vinden we alcohol.
Ik doe dat zo vaak en krijg geen vragen.
Er zijn tegenwoordig gelukkig veel alcoholvrije alternatieven als je niet van een frisje houdt.

Je bepaalt zelf wat je drinkt, denk aan jezelf in plaats van aan anderen.
En al helemaal niet wat anderen daar van vinden.
 
Iemand nog tips wat je tegen mensen kan zeggen wanneer ze vragen waarom je niet drinkt en als je niet wil vertellen over de SSRI?
"Als ik ga drinken ga ik m'n dealer bellen en dan wordt het er echt niet gezelliger op".

Dat zeg ik dan wel eens als mensen aandringen ofzo :) En geldt volgens mij voor jou niet.

Weet je, niet drinken wordt steeds normaler, en dat is precies hoe het moet zijn. Zeg gewoon dat je vandaag geen zin hebt in drank, of dat je je beter voelt als je niet drinkt. Allemaal prima redenen waar (zeker goede) vrienden je alleen maar voor kunnen aanmoedigen of respecteren. Of je zeg dat Dry January je zo goed beviel dat je het voor jezelf verlengd hebt. Werkt natuurlijk niet als je dat tegen vrienden zegt met wie je twee weken geleden hebt zitten tanken :wink:

Nee, hou het maar bij de waarheid. Hoeveel details je van die waarheid vertelt mag je zelf bepalen.

En de kans is ook nog best groot dat je er ueberhaupt niet eens vragen over krijgt! Ik was me ook druk aan het maken over wat ik moest zeggen. Niemand vroeg wat, en als iemand een rondje ging halen vroegen ze zelfs gewoon of ik nog een colaatje wilde. Druk gemaakt om niets (story of my life :D)
 
Laatst bewerkt:
Had bij mij wel echt te maken met het loslaten van het proberen om altijd maar de controle over alles te hebben. En me realiseren dat, als ik mijn geluk afhankelijk maak van wat ik denk dat de ander van mij denkt (want dat is het natuurlijk), ik nooit gelukkig zou worden. En dat ik simpelweg geen gedachten kán lezen :)

Of was het retorisch bedoeld, jouw vraag? :)
 
Had bij mij wel echt te maken met het loslaten van het proberen om altijd maar de controle over alles te hebben. En me realiseren dat, als ik mijn geluk afhankelijk maak van wat ik denk dat de ander van mij denkt (want dat is het natuurlijk), ik nooit gelukkig zou worden. En dat ik simpelweg geen gedachten kán lezen :)

Of was het retorisch bedoeld, jouw vraag? :)
Héél goed punt!
 
Weet je wat ik vreemd vind? Het grootste probleem lijkt bij angst te liggen maar in m'n aard ben ik juist sociaal en avontuurlijk. M'n omgeving zegt juist dat je mij overal neer kunt zetten en ik leg heel gemakkelijk contact. Maar ondertussen durf ik (haast) niet te solliciteren, een presentatie of speech te geven, hints of 30 seconde te spelen, pieker ik me suf en ben ik tot huilenstoe en totaal onterecht bang dat m'n dierbaren iets overkomt.

Herkenbaar voor iemand?
 
Weet je wat ik vreemd vind? Het grootste probleem lijkt bij angst te liggen maar in m'n aard ben ik juist sociaal en avontuurlijk. M'n omgeving zegt juist dat je mij overal neer kunt zetten en ik leg heel gemakkelijk contact. Maar ondertussen durf ik (haast) niet te solliciteren, een presentatie of speech te geven, hints of 30 seconde te spelen, pieker ik me suf en ben ik tot huilenstoe en totaal onterecht bang dat m'n dierbaren iets overkomt.

Herkenbaar voor iemand?
Zeer herkenbaar. Men zei ook altijd over mij dat ik aardig, rustig en sociaal was. En dat vond ik zelf juist helemaal niet. Ik was altijd jaloers op een hele goede vriend die altijd met iedereen kun lullen alsof het niets was. Ik was vooral erg bezig met of ik wel het goede zou zeggen, en daardoor vielen er juist vaak stiltes, die ik dan weer vervelend vond, waar ik mijzelf de schuld van gaf (terwijl een conversatie natuurlijk door ten minste twee mensen gedragen wordt...). Dus de truuk was om me geen zorgen meer te maken over wat ik zou moeten zeggen, en daardoor de ruimte in m'n hoofd krijgen zodat ik wist wat ik moest zeggen. Ja, heel weird en ik zag het ook pas duidelijk toen ik er in therapie keihard aan had gewerkt.

Wat mij ook erg hielp: als ik mezelf weer eens de schuld gaf van iets, bijvoorbeeld dat ik door iemand heen praatte, was vragen aan de ander of ze het vervelend vonden dat ik door ze heen praatte. 99% van de tijd keken ze me aan en zeiden ze dat ik dat altijd heel netjes deed. Ja, ik had het zo verdraaid in m'n kop.

En een belangrijke factor voor mij was dat ik mijzelf toe moest staan om fouten te maken. Hoe ik dat precies heb gedaan weet ik niet zo goed maar op een gegeven moment merkte ik dat als ik een fout maakte dat ik er niets meer bij voelde. Bij een blunder wil ik me nog wel eens heel even schamen, maar ik laat het ook vrij snel weer los en blijf er niet in hangen.

Veel piekeren uit onzekerheid. Toen ik mijzelf ging accepteren als een goede gozer gingen er heel veel dingen een heel stuk makkelijk opeens. Alsof ik een steviger fundament onder m'n voeten gekregen had voor heel veel dingen die me al decennia lang niet aanstonden.

Hopelijk heb je hier wat aan. Therapie helpt als je er vol overgave aan werkt. Ik ben je niet aan het stalken hoor, dit is voor mij een interessante thread :)
 
Laatst bewerkt:
Zeer herkenbaar. Men zei ook altijd over mij dat ik aardig, rustig en sociaal was. En dat vond ik zelf juist helemaal niet. Ik was altijd jaloers op een hele goede vriend die altijd met iedereen kun lullen alsof het niets was. Ik was vooral erg bezig met of ik wel het goede zou zeggen, en daardoor vielen er juist vaak stiltes, die ik dan weer vervelend vond, waar ik mijzelf de schuld van gaf (terwijl een conversatie natuurlijk door ten minste twee mensen gedragen wordt...). Dus de truuk was om me geen zorgen meer te maken over wat ik zou moeten zeggen, en daardoor de ruimte in m'n hoofd krijgen zodat ik wist wat ik moest zeggen. Ja, heel weird en ik zag het ook pas duidelijk toen ik er in therapie keihard aan had gewerkt.

Wat mij ook erg hielp: als ik mezelf weer eens de schuld gaf van iets, bijvoorbeeld dat ik door iemand heen praatte, was vragen aan de ander of ze het vervelend vonden dat ik door ze heen praatte. 99% van de tijd keken ze me aan en zeiden ze dat ik dat altijd heel netjes deed. Ja, ik had het zo verdraaid in m'n kop.

En een belangrijke factor voor mij was dat ik mijzelf toe moest staan om fouten te maken. Hoe ik dat precies heb gedaan weet ik niet zo goed maar op een gegeven moment merkte ik dat als ik een fout maakte dat ik er niets meer bij voelde. Bij een blunder wil ik me nog wel eens heel even schamen, maar ik laat het ook vrij snel weer los en blijf er niet in hangen.

Veel piekeren uit onzekerheid. Toen ik mijzelf ging accepteren als een goede gozer gingen er heel veel dingen een heel stuk makkelijk opeens. Alsof ik een steviger fundament onder m'n voeten gekregen had voor heel veel dingen die me al decennia lang niet aanstonden.

Hopelijk heb je hier wat aan. Ik ben je niet aan het stalken hoor, dit is voor mij een interessante thread :)
Haha stalken nee joh! Zo voelt dat helemaal niet voor mij! :grin: Vind het juist interessant om "soortgelijken" erover te horen en hoe die er mee omgaan. Daar leer ik van. Maar ik leer ook van mensen die zich er juist niet in herkennen hoor. Je moet wat gelijken om te begrijpen, maar de verschillen helpen me te weten wat ik wel en niet wil. Dan zie ik hoe het óók kan en dat vind ik vaak heel inspirerend.
 
Ik wil het niet te duidelijk zeggen, maar je zult een periode moeten dansen zonder alcohol denk ik.
Je excuses mag je zelf verzinnen als je bang bent je vrienden te verliezen als je geen alcohol zou drinken.. maar het traject waar je mee begint is meer dan minderen van pil-gebruik.
Dat is mijn conclusie na al die jaren aanmodderen.
Benzo verslaving is 1 van de zwaarste om vanaf te komen en alcoholgebruik is echt niet aan te raden.

Misschien is deze video interessant:
 
Laatst bewerkt:
Hmm :-/... Ik ben niet bang om mijn vrienden te verliezen. En ik denk ook niet dat je alle benzo "verslavingen" over 1 kam kan scheren, want ik val vooralsnog niet onder categorie "verslaafd", ookal dacht ik dat zelf wel. Maar ja voel je vrij om mijn verhaal gelijk te trekken met jouw verhaal. Ik luister alleen dan niet zo goed meer.
 
Maar ja voel je vrij om mijn verhaal gelijk te trekken met jouw verhaal. Ik luister alleen dan niet zo goed meer.
Geheel niet zo, maar alcohol, benzo en veel andere middelen doen hetzelfde en mijn verwachting is dat het uiteindelijk allemaal op hetzelfde neer kan komen.
Maar vat het niet verkeerd op! En een beetje tot rust komen moet wel! Alcohol kan helpen, maar is echt geen hulpmiddel zolang je niet rustig kunt slapen zonder benzo... Denk ik.
 
Geheel niet zo, maar alcohol, benzo en veel andere middelen doen hetzelfde en mijn verwachting is dat het uiteindelijk allemaal op hetzelfde neer kan komen.
Maar vat het niet verkeerd op! En een beetje tot rust komen moet wel! Alcohol kan helpen, maar is echt geen hulpmiddel zolang je niet rustig kunt slapen zonder benzo... Denk ik.
Ahh lief dat je het zo brengt, dankjewel :) . Stabiliseren, aan de angst werken en werk vinden is absoluut prioriteit. Zuipen hoort daar idd niet bij. Echter ben ik sowieso al niet van het zuipen en ik kan wel slapen zonder benzo. Maar een wijntje hier en daar is in onze maatschappij wel ingeburgerd, of iig in mijn leven, al ken ik ook mensen die niets drinken wat echt super prima is (heel goed zelfs). Vandaar dat ik me afvroeg wat ik hierin kan verwachten.
 
Weet je wat ik vreemd vind? Het grootste probleem lijkt bij angst te liggen maar in m'n aard ben ik juist sociaal en avontuurlijk. M'n omgeving zegt juist dat je mij overal neer kunt zetten en ik leg heel gemakkelijk contact. Maar ondertussen durf ik (haast) niet te solliciteren, een presentatie of speech te geven, hints of 30 seconde te spelen, pieker ik me suf en ben ik tot huilenstoe en totaal onterecht bang dat m'n dierbaren iets overkomt.

Herkenbaar voor iemand?

Deels. Ik dacht als tiener dat ik sociale angst had. Maar ik ben er later achter gekomen dat ik geen angst heb in sociale contacten, maar gewoon minder/wisselende behoefte aan sociaal contact.
En dáár heb ik me dan wel weer rot over gepiekerd: wat is er toch mis met mij??

Nou heb ik een heel sociaal beroep, ik heb altijd heel makkelijk vrienden gemaakt, ik kan op straat of in de winkel makkelijk praatjes maken, maar het hangt ook heel erg van m'n energie en stemming af. En ook met veel energie en in een goede stemming, heb ik gewoon heel vaak de behoefte lekker alleen te zijn.

Maar als ik niet lekker in m'n vel zit, komt toch vaak dat stemmetje weer terug: en dat is m'n eigen onzekerheid, maar vermomt zich als stemmetjes van anderen die wel zullen denken dat er iets mis is met mij.

Ik heb wel een keer moeten lachen om een therapeut die zei: 'dus je denkt dat de hele wereld om jou draait?' Het was een ironische manier om me te laten doen inzien dat mensen waarschijnlijk helemaal niet met mij bezig zijn, maar net als ik, vooral met zichzelf 😅
 
Ik heb wel een keer moeten lachen om een therapeut die zei: 'dus je denkt dat de hele wereld om jou draait?' Het was een ironische manier om me te laten doen inzien dat mensen waarschijnlijk helemaal niet met mij bezig zijn, maar net als ik, vooral met zichzelf 😅
Hahaha heerlijk! En dat is ook écht zo :grin: !
 
Met de huisarts afgesproken dat ik nu ga beginnen met de ene dag wel en de andere dag geen oxazepam. Ik hoef niet meer terug naar de huisarts en heb nu voorlopig wekelijkse afspraken met de praktijk ondersteuner. Kom er zojuist van vandaan en vond het echt heel erg fijn.

De huisarts had wel twijfels bij m'n aanmelding bij een praktijk voor basis psychologie, zo leek het. Hij is bang dat ik de psycholoog onder tafel lul. Voelt echt als een diepe belediging. Welk belang heb ik er bij om zoiets te doen? Dat vroeg ik hem ook, maar gaf hij geen antwoord op. Bij nader inzien denk ik dat ik dat niet persoonlijk moet opvatten maar dat hij die praktijk misschien niet super goed vindt.

Gesprek met praktijkondersteuner was in ieder geval erg fijn. Een oude wijze man die er vrij direct in ging. Dat vond ik heel fijn. Volgende week weer. Echt blij dat er zulke goede laagdrempelige zorg bestaat.

Sorry ff fijn om van me af te schrijven :-)
 
Een familielid van me neemt al jaren antidepressiva en slaapmiddelen, 13 pilletjes per dag.

Vandaag bericht gekregen dat haar lever flink aangetast is, en ze ook opgenomen is in een psychiatrische instelling...
 
@Gemberthee succes en kom gerust weer terug. Ik denk dat je hier juist goed in de weer bent met jezelf en dit forum gebruiken is een gezonde vorm van dopamine creatie juist. Maar ieder zijn pad!
 
Een gezinslid van mij neemt al jaren antidepressiva en slaapmiddelen, 13 pilletjes per dag.

Vandaag bericht gekregen dat haar behoorlijk aangetast is, en ze ook opgenomen is in een psychiatrische instelling...
Vervelend voor je Lenny. Als leek zou ik zeggen dat 13 pilletjes bizar veel is en ik vind het eerlijk gezegd een vreemd verhaal wat ik met een korreltje zout neem.

De huisarts is zeer betrouwbaar en zal schade altijd voorkomen. Deze mensen zijn artsen geworden omdat ze mensen willen helen en niet om ze te schade toe te brengen. Dit soort berichten is een typische drukdoenerij. Ik reageer er nu even op, omdat ik het niet toe sta in mijn topic.
 
Laatst bewerkt:
Vervelend voor je Lenny. Als leek zou ik zeggen dat 13 pilletjes bizar veel is en ik vind het eerlijk gezegd een vreemd verhaal wat ik met een korreltje zout neem.

De huisarts is zeer betrouwbaar en voorkomt schade ten allen tijde. Deze mensen zijn artsen geworden omdat ze mensen willen helen en niet om ze te schade toe te brengen. Dit soort berichten is wel typische drukdoenerij. Ik reageer er nu even op, omdat ik het niet toe sta in mijn topic.

Het is geen bizar verhaal, maar natuurlijk schrok ik ook.

De persoon is twee maand geleden binnen gegaan voor shocktherapie en nu gaat alles best goed.

Sorry, oh Gemberthee, dat ik je topic durfde te verkloten seg.
 
Terug
Bovenaan