Ik dacht dat je alleen synesthesie (=zintuiglijke waarnemingen door elkaar halen dus muziek zien en kleuren proeven etc.) kon krijgen bij een heftige paddo-trip. Blijkbaar dus niet.
Ik was uit geweest in Deventer, een optreden bijgewoond in het Burgerweeshuis, en was daarna van plan geweest te gaan kamperen op de kleine camping naast de Ijssel. Met een aantal mensen waren we op weg gegaan naar de andere kant van de Ijssel. Ik was niet aangeschoten eigenlijk, alleen onder invloed van alle gezelligheid, muziek en nieuwe indrukken. We besloten op het strandje aan de Ijssel een vuurtje te maken en daar gezellig met z'n allen te gaan zitten totdat we er genoeg van hadden. Mijn voeten waren nat van het hoge gras en mijn niet-waterdichte Etnies. Ik had het een tikje koud, begon moe te worden, maar het was heel erg gezellig dus ik kon nog wel even.
Iemand had een horeca-slagroombus meegenomen en een doosje met pak-em-beet 50 lachgascapsules. Ik vond het eerst een beetje vreemd, die bus. Er lag ook nog wat drank dus ik heb eerst maar een paar slokjes bier genomen. Diezelfde persoon had een draagbare speaker meegenomen en draaide relaxte psy-trance. Ik kende de muziek toen nog niet zo goed maar vond het wel leuk.
We keken naar de skyline van Deventer, gloeiend in alle verlichting, afstekend tegen de pikzwarte lucht. Omstebeurten nam iedereen een lachgascapsule. Ik keek eerst toe. Ik zag vrienden met hun ogen dicht en een big smile heen en weer wiegen, en na een kleine 5 minuten hun ogen opendoen met een heldere verwonderde blik. Toen wilde ik het ook proberen. Het was echt raak na misschien twee keer proberen. De lucht schoot de eerste paar keren te snel weg, en ik vergat mijn adem in te houden etc. Toen was het raak. Ik ademde eerst diep uit, zette mijn mond aan het gat, drukte beheerst de knop in, en ademde in één lange teug het lachgas in. Ik hoorde mensen om me heen goedkeurende geluiden maken en me instructies geven. Ik hield mijn adem in terwijl ik naar de al lichter geworden lucht keek. Toen begon het. Het beangstigde me eerst. Wat gebeurde er? Ging het wel goed? Wat als het verkeerd ging? Maar toen bedacht ik dat ik het maar gewoon moest laten gebeuren. Er verscheen een grijns op mijn gezicht die niet meer weg kon. Ik deed mijn ogen dicht. Stemmen vervaagden, tot honderden meters weg, mijn armen waren van rubber en lagen ergens ver weg in de Ijssel, mijn benen waren verdwenen. Alleen mijn hoofd was nog dichtbij. En toen hoorde ik de muziek. Haarscherp, zuiver en perfect. Ik begon het te zien. De muziek wás wat ik zag. En ik had mijn ogen dicht. Ik zag groene lijntjes, gele lijntjes, rode lijntjes, dansend op een zwarte achtergrond. Ze golfden, werden sterretjes, trappetjes, driehoekjes. En het klopte! Het klopte met de muziek die ik hoorde. Ik begon me af te vragen of ik de muziek wel hoorde of dat het in mijn hoofd zat, net als de dingen die ik zag. Maar ik was eigenlijk niet nieuwsgierig. Het beviel me wel. Ik hield van de lijntjes en de muziek. Na een paar minuten deed ik mijn ogen open en keek iedereen stuk voor stuk indringend aan met een nieuwe kijk op alles, met een heldere blik.
Ik heb daarna geen lachgas meer gedaan, simpelweg omdat ik er niet meer mee in aanraking ben gekomen. Maar dit is echt één van mijn meest heftige ervaringen ooit geweest. Hierna begreep ik pas écht wat trippen was. En die ultieme tevredenheid, die liefde die ik toen voelde voor alles, ik denk dat als er een hemel bestaat, dat het dat dan moet zijn. En ik ben niet eens christelijk.
Ik was uit geweest in Deventer, een optreden bijgewoond in het Burgerweeshuis, en was daarna van plan geweest te gaan kamperen op de kleine camping naast de Ijssel. Met een aantal mensen waren we op weg gegaan naar de andere kant van de Ijssel. Ik was niet aangeschoten eigenlijk, alleen onder invloed van alle gezelligheid, muziek en nieuwe indrukken. We besloten op het strandje aan de Ijssel een vuurtje te maken en daar gezellig met z'n allen te gaan zitten totdat we er genoeg van hadden. Mijn voeten waren nat van het hoge gras en mijn niet-waterdichte Etnies. Ik had het een tikje koud, begon moe te worden, maar het was heel erg gezellig dus ik kon nog wel even.
Iemand had een horeca-slagroombus meegenomen en een doosje met pak-em-beet 50 lachgascapsules. Ik vond het eerst een beetje vreemd, die bus. Er lag ook nog wat drank dus ik heb eerst maar een paar slokjes bier genomen. Diezelfde persoon had een draagbare speaker meegenomen en draaide relaxte psy-trance. Ik kende de muziek toen nog niet zo goed maar vond het wel leuk.
We keken naar de skyline van Deventer, gloeiend in alle verlichting, afstekend tegen de pikzwarte lucht. Omstebeurten nam iedereen een lachgascapsule. Ik keek eerst toe. Ik zag vrienden met hun ogen dicht en een big smile heen en weer wiegen, en na een kleine 5 minuten hun ogen opendoen met een heldere verwonderde blik. Toen wilde ik het ook proberen. Het was echt raak na misschien twee keer proberen. De lucht schoot de eerste paar keren te snel weg, en ik vergat mijn adem in te houden etc. Toen was het raak. Ik ademde eerst diep uit, zette mijn mond aan het gat, drukte beheerst de knop in, en ademde in één lange teug het lachgas in. Ik hoorde mensen om me heen goedkeurende geluiden maken en me instructies geven. Ik hield mijn adem in terwijl ik naar de al lichter geworden lucht keek. Toen begon het. Het beangstigde me eerst. Wat gebeurde er? Ging het wel goed? Wat als het verkeerd ging? Maar toen bedacht ik dat ik het maar gewoon moest laten gebeuren. Er verscheen een grijns op mijn gezicht die niet meer weg kon. Ik deed mijn ogen dicht. Stemmen vervaagden, tot honderden meters weg, mijn armen waren van rubber en lagen ergens ver weg in de Ijssel, mijn benen waren verdwenen. Alleen mijn hoofd was nog dichtbij. En toen hoorde ik de muziek. Haarscherp, zuiver en perfect. Ik begon het te zien. De muziek wás wat ik zag. En ik had mijn ogen dicht. Ik zag groene lijntjes, gele lijntjes, rode lijntjes, dansend op een zwarte achtergrond. Ze golfden, werden sterretjes, trappetjes, driehoekjes. En het klopte! Het klopte met de muziek die ik hoorde. Ik begon me af te vragen of ik de muziek wel hoorde of dat het in mijn hoofd zat, net als de dingen die ik zag. Maar ik was eigenlijk niet nieuwsgierig. Het beviel me wel. Ik hield van de lijntjes en de muziek. Na een paar minuten deed ik mijn ogen open en keek iedereen stuk voor stuk indringend aan met een nieuwe kijk op alles, met een heldere blik.
Ik heb daarna geen lachgas meer gedaan, simpelweg omdat ik er niet meer mee in aanraking ben gekomen. Maar dit is echt één van mijn meest heftige ervaringen ooit geweest. Hierna begreep ik pas écht wat trippen was. En die ultieme tevredenheid, die liefde die ik toen voelde voor alles, ik denk dat als er een hemel bestaat, dat het dat dan moet zijn. En ik ben niet eens christelijk.
