shokora zei:
Kijk, dit is een topic voor mij. 1 van de heerlijkste discussies vind ik nog wel, 'wat is realiteit?'.
Waarom zou de 'realiteit' niet zo zijn zoals het is wanneer je paddo's of LSD op hebt? Hoe weet je, dat je nu niet gewoon in een trip leeft, maar dat die als 'normaal' wordt beschouwd. Wat is uberhaupt het concert realiteit? Hoe weten we zo zeker dat alles wat wij mee maken 'echt' is?
Mijn conclusie: realiteit bestaat niet, alleen perceptie.
Believe me, you don't know the half of it :P
Echt, over dit soort shit heb ik lang en hard nagedacht, en nog altijd geen conclusie kunnen trekken. Wat ik tot nu toe heb ik het kort: het is onlogisch om te denken dat de gedrogeerde geest de werkelijkheid ervaart ipv. de niet-gedrogeerde. Dit stort ons in een existentieel gat van logica-ontkenning zonder uitgang. Het is dus niet de realiteit die wij moeten betwijfelen, maar de fundamentele manier waarop wij gevangen zitten binnen deze (schijn)realiteit.
Maar mijn echte drugs-filosofische favoriete onderwerp is toch wel de taal, en hoe zij in relatie staat tot ons begrijpen van de wereld. Hoe kan iemand die nog nooit gehallucineerd heeft ooit een schrijver begrijpen? Het is mij voor mijn eerste trip iig. nog nooit gelukt. Dat wat voor ons op papier verschijnt zijn niets meer dan lege woorden, de context ontbreekt simpelweg.
Dit geldt niet alleen voor schrijvers, maar ook voor het dagelijks taalgebruik. Drugs zijn vrijwel de enige manier om eens in het hoofd van een ander te gluren, deze persoon te begrijpen en de context waarbinnen hij leeft te ervaren, drugs laten je openlijk reflecteren over jezelf, en zijn daarmee de ultieme waarheidsserums, je verteld meer dan je zelf wist. Zonder drugs blijven de meeste mensen (afgezien van de beste vrienden, en mensen in een intieme relatie) volstrekt gescheiden van elkaar.
Zouden wij net als de indianen, bij de volwassenwording van een kind, dit kind onderwerpen aan een hallucinerend ritueel, en dit ook toelaten op latere leeftijd, dan zouden wij een samenleving crëeren waarbinnen de leden veel vrijer met elkaar om zouden kunnen gaan, en waarbij het sociale spel veel minder bedekkend zou zijn.
Helaas zou deze samenleving niet in staat zijn om te concurreren met die samenlevingen die zich wel toegespitst hebben op de afgeschermde persoon, op de mens als productiemachine. Hij die de tripper echt wil begrijpen, kan een geschiedenisboek over indianen erbij pakken. Jammer genoeg zou hij de context dan, zoals eerder gezegd, niet begrijpen.
En daarmee komen we bij het volgende punt. Ook een samenleving, het collectief der mensen, is niet te begrijpen zonder zoals die mensen te leven, danwel in een gedrogeerde toestand met enkele van haar mensen te spreken. Vrijwel alle problemen op de wereld zijn te begrijpen vanuit dit probleem, oftewel de snelste route naar wereldvrede? Precieees..
.. We gebruiken angst (voor het onbekende, de ander, het nieuwe) als schuurtjes tegen de zelf opgeroepen storm die buiten lijkt te woeden.. De raampjes zijn dicht, wij slapen nog een nachtje door.. 
