r@r@77 zei:
Hé Yoro,
Wat goed dat je nu op 12,5 staat, het einde komt nu echt in zicht! Voel je je nog steeds zo onoverwinnelijk, of merk je dat je wat onrustiger wordt, omdat je op een steeds lagere dosis komt?
Geestelijk nog wel hoor Ra, nog steeds overtuigd dat het me gaat lukken, hoe dan ook!
Lichamelijk is het toch weer ff wat minder.
Eigenlijk net als de laatste weken.
Moeilijkste periode waren de allereerste weken, en dan nu de laatste weken.
Tussenin was ik wel ziekjes maar naar verhouding goed te doen.
Het begin was het moeilijkst om van de bruin af te blijven, en omdat ik toen met flinke stappen de meet afbouwde.
De laatste weken (begon +/- vanaf de 20mg/dag) was/is het lichamelijk het moeilijkst.
Nog zieker dan toen ik in het begin stopte met de bruin en flink zakte met de meet!
vanaf +/- de 20 tot nu de 12mg/dag is het wel heftig. steeds iets meer verschijnselen.
Van eerst weinig slapen, tot nu zelden slapen.
Van eerst misselijk, tot nu weken lang aan de diarree.
Van eerst kippenvel en af en toe bibbers en zweetaanvallen, tot nu nonstop koud van binnen, steeds vaker per dag rillingen die overgaan tot een schudden/stuiptrekkende reactie en de hele dag zeiknat van het zweet.
Steeds meer gapen en geeuwen,
En niet te vergeten het steeds onrustiger gevoel.
Niet stil kunnen zitten, draai niet kunnen vinden, en de hele dag snel met mijn benen op en neer wippen. vooral op de burostoel op het werk betrap ik me er steeds op dat ik net zo'n idioot met beide benen zo loop te wippen dat mijn monitor alle kanten op wiebelt.
Verklaring op het werk voor dit onrustig gedrag: stress.
De werkdruk ligt zo hoog dat dit een mooie dekmantel is
De ochtenden waren voor mij altijd al een ramp, zelfs toen ik nog volop gebruikte.
Maar dat kon dus blijkbaar nóg gekker...
Ik sta nu 2 uur vóór dat ik moet vertrekken naar mijn werk op.
Het eerste anderhalf uur stap ik in mijn badjas en een deken onder de arm naar de bank.
Pak een bak koffie, een pilletje meet en een cigaretje.
Ik pak me in tussen de dekens om vervolgens het eerste anderhalf uur niet van mijn plek te komen. Pas dan begin ik me weer langzaam mens te voelen, en heb ik een half uur om me op te frissen, aan te kleden en te vertrekken.
Als ik dit niet doe kom ik strontziek op het werk aan, en dat is al helemaal geen doen.
Ik zal dus wel moeten.
Ik heb steeds langer nodig gehad hiervoor.
Eerst kwam ik er 1 uur van te voren uit.
Toen anderhalf uur.
En nu sinds ik op 20 mg stond dus 2 uur.
ondanks de lichamelijk verschijnselen ben ik er nog net zo zeker van dat ik het vol ga houden als eerst. Daar is niets in veranderd. wel nog steeds een emo jojo, maar dat hoort er blijkbaar ook bij. De wetenschap dat ik nu zó dichtbij ben, en ik het naar verhouding dus ook niet lang meer zo hoef vol te houden sleept me er doorheen.
Nog 2 dagen en dan is het weekend.
Dan nog 3 weken te gaan voor de overstap.
Zo streep ik weer af, en houd ik moed.
Maar craving naar bruin? NEE nog steeds niet!!!
wel craving naar me eindelijk niet meer ziek voelen, maar da's logisch ey.
Als je de griep hebt kun je toch ook niet wachten tot je eindelijk weer beter bent!
zo.... weer een ouderwets flinke lap tekst, heerlijk.
lucht toch weer op om het er uit te spuien!
Groeten, Yoro
(mijn hele leven nog nooit gehad), echt waar! 
