qua trek sta ik nog sterk in m'n schoenen.
Uiteraard op momenten van hopeloosheid er wel aan moeten denken.
2 keer om precies te zijn.
Dat zachte bruine druppeltje rollend over de folie.
Hèt supermedicijn dat je binnen no-time weer goed laat voelen. al is het tijdelijk.
Maar ik heb het niet serieus overwogen.
Heel even herinner ik me dan dat heerlijk gevoel wat heroine kan geven.
Maar kort daarop geef ik mezelf die keiharde klap van de werkelijkheid.
Fock, if it wasn't for that, i wouldn't have felt like this in the first place!
5 mindere jaren gehad en dan ook nog eens 5 klotemaanden weggooien om weer van voor af aan te beginnen, i don't think so!
neenee, ik ben er helemaal klaar mee, nog steeds!!
Blowen laat ik met het grootste gemak liggen.
Is gewoon niet mijn ding meer, stoned van de wied is toch niet hetzelfde...
Drank kan ik ook met gemak achterwege laten. (even buiten de afgelopen week dan als afkickhulpmiddel)
Enkel wanneer ik op stap ga of i.d. moet ik daar mee oppassen.
Ik weet inmiddels dat ik dan gewoon helemaal niet moet drinken, want ik heb nou eenmaal na die eerste meteen die onweerstaanbare drang naar meer. meer drank, en uiteindelijk coke.
En dan kom ik heel snel weer terug waar ik juist vandaan wil gaan.
Stukje zelfkennis is aardig gegroeid, nu nog daar naar handelen.
Motivatie is er iig nog genoeg, ik zie het dan ook allemaal op de lange termijn wel positief in.
Vooral op de korte termijn heb ik het gewoon nog ff moeilijk.
Waar ik echt moeite mee heb is dat ik nog steeds niet lekker ben.
ik nies al weken aan een stuk en ik gloei helemaal.
Is allemaal houdbaar, maar die vermoeidheid breekt me vooral af.
Dat is dan ook het gene waar ik bang voor ben wanneer ik maandag weer moet werken.
Ik had alles tot in detail gepland met schema en weet ik het allemaal nog meer, in de veronderstelling (of eerder hoop) dat ik na de vakantie weer zou kunnen werken en verder gaan. tot nu toe loopt alles nog volgens schema, de 3 weken vakantie ben ik ziek geweest zoals gepland, maar ik had gehoopt me nu toch goed genoeg te voelen om te gaan werken. Maar ja, tis pas overmorgen, misschien gaat het dan weer wat beter.
De trots van het clean zijn begint langzaam ècht te voelen.
Tot nu toe heb ik erg tegenstrijdige gevoelens.
Ik ben beter bezig dan ooit tevoren, maar ik voel me lichamelijk slechter dan ooit.
Is vooral moeilijk t.o.v. familie.
Ik heb het ze nog steeds niet verteld, alhoewel ik het maar al te graag zou willen.
Zodat ze snappen dat ik nu juist goed bezig ben, ook al lijkt het voor hun dat het juist heel slecht met me gaat. Maar de waarheid vertellen is geen optie, niet in mijn familie.
Ik heb ze dus maar een vervormde waarheid verteld, zoals ik dat de afgelopen 10 jaar toch al dagelijks gedaan heb. Je wordt er vanzelf bedreven in...
Ik heb ze verteld dat ik bij de dokter ben geweest en gewoon ziek ben van de spanningen de laatste maanden, nieuwe functie op het werk, veel overuren, blablabla, en dat m'n auto ongeluk de druppel was. Dat de dokter me heeft gezegd dat ik gewoon veel rust moest nemen.
vandaag ben ik heel de dag al doorgekomen zonder benzo's what so ever, geen drank, geen wied, noppes. enkel veel water en veel eten (mc donalds, flinke bak bami, etc.)
Ik ben vandaag ook naar de kapper geweest. Zeiknat van het zweet, maar toch.
wanneer ik thuis kwam was ik echt helemaal op en kon amper nog op mijn benen staan.
Die voelen zo zwaar en spierpijn. uurtje of twee op bed gelegen en ik kwam weer wat terug op krachten. Er zit toch al wel vooruitgang in. De onrust die hiervoor zo erg had is nu een héél stuk minder gelukkig, want daar werd ik helemaal knettergek van.
Ik had afgelopen dinsdag eigenlijk al naar m'n arts gemoeten, maar ivm bezoekje Frankrijk is dat verzet naar de komende donderdag.
Zo nou stop ik weer ff met tiepen hoor, er komt bijna rook van m'n toetsenbord
