Vind ik zo lastig om te begrijpen. Al kan ik mij bij de schaamte iets voorstellen, maar erachter komen doe ik toch. Al is het de dag erna. Hij is nog nooit kunnen wegkomen met een terugval. Juist dan heb ik hoop dat hij het verschil kan gaan maken. Aangeven dat je zwak bent, behoefte hebt. Snap ook dat zoiets niet werkt bij de eerste keer, maar dit is inmiddels de 7e terugval. Als je niet één keer anders handelt, dan zul je altijd verslaafd blijven voor mijn gevoel. Iedere keer toevoegen aan de drang zal je niet vooruit helpen. Mja, misschien sta je er ook te nuchter in als niet-verslaafde. Alle logica verdwijnt immers als je verslaafd bent
Verslaafde partner
- Onderwerp starter C900
- Startdatum
OtherShore
Badass junkie
7 terugvallen is wel veel ja @C900 dan is er misschien meer aan de hand. Of de motivatie is er niet of hij heeft niet de juiste gereedschappen in zijn rugzakje om een terugval te voorkomen.
Hierboven schreef je dat jouw partner sessies had met een psycholoog. Ging het hier specifiek om verslavingszorg? Niet iedere psycholoog is namelijk gespecialiseerd in verslaving.
Hierboven schreef je dat jouw partner sessies had met een psycholoog. Ging het hier specifiek om verslavingszorg? Niet iedere psycholoog is namelijk gespecialiseerd in verslaving.
Damius
Bewuste gebruiker
Was hij (nog) onder invloed toen jullie uren dat goede gesprek hadden - wat jullie beiden een goed gevoel gaf - rondom zijn terugval?
Overigens: geen enkele reden om dingen te schrijven als ‘misschien kan ik mij niet goed genoeg verplaatsen’. Diep respect voor hoe jij je aan het verdiepen bent en al je betrokkenheid bij het helpen van het overwinnen van zijn verslaving.
LucidLucy
Verslaafde in herstel
Misschien moet ik even wat context geven. Ik heb veel meer dan 7 terugvallen gehad. En op een gegeven moment wordt een terugval een beetje 'normaal'.
Een fellow vertelde mij ooit ook dat je een terugval wel serieus moet nemen. Het kan niet zo zijn dat een terugval zo normaal wordt, als naar de bakker gaan.
Ik heb dit daarom denk ik ook zo toegepast zodat ik echt even door het slijk ging. Want dat dwingt mij op mijn knieën en brengt me nederigheid toe. Zodat ik even inzie, dat mijn manier niet werkt en ik naar anderen zal moeten luisteren om er beter uit te komen.
Het is eigenlijk het kutgevoel dat mij klein laat voelen. Maar ik put daar geen kracht uit. Het zet me enkel in beweging en laat me (voor de verdomde zoveelste keer) inzien, dat ik het anders wil.
De kacht put ik uit de fellows om me heen die me ondanks die talloze terugvallen, blijven steunen.
Èn niet te vergeten, door erover te praten met mijn sponsor en die die negatieve gevoelens weer weet om te draaien zodat ik daar kracht uit haal.
Mijn lijfspreuk bij een terugval is dan ook geworden: "Waarom ik ben teruggevallen is heel erg simpel. Ik ben verslaafd. Ik ben verslaafd en ben simpelweg nog niet ver genoeg hersteld om weerstand te bieden tegen die verslaving en op een gezonde manier met het leven om te gaan"
(Bijvoorbeeld hoge werkdruk, waar ook ik mee te maken heb. Het is nu, na veel herstel alleen geen reden meer om te gaan gebruiken.)
Bij een eerste paar terugvallen heeft het inderdaad geen zin om jezelf nodeloos af te straffen. Dus goed dat je hier even op inhaakt. Soms vergeet ik nog weleens de context waarom ik op die manier mijn terugvallen aanpak.
🙏
Precies hoe de vork bij mij ook in de steek zit aan de kant van de verslaafde.
Persoonlijk denk ik dat je daar het beste van tevoren afspraken over kan maken om een realistische grens te geven aan de verslaving.
Maar daar kunnen ze je bij de NAR-ANON ongetwijfeld beter mee helpen.
(Overigens mag je bij elke meeting aanhaken hoor. Je hoeft niet per se te beginnen bij de nieuwkomers meeting. Je bent op elke meeting welkom.)
Dit is wel ontzettend lastig. Tenminste, ik vind dit ontzettend lastig. Maar het is inderdaad wèl de gezonde weg om het aan te pakken.
Insanity is doing the same thing over and over again and expecting different results.
Dit is waarom het voor mij zo belangrijk is mezelf open te stellen voor suggesties van anderen. Ik hoop dat jouw vriend dit binnenkort ook in mag zien.
Maar de pijnlijke waarheid is wel dat jij hier geen controle over hebt. En dat is verschrikkelijk lastig...
Ik hoop van harte dat jullie hier samen uit komen! ❤️
(Overigens veel respect voor hoe je hiermee omgaat. Info probeert in te winnen en op een goede manier probeert te handelen!)
Laatst bewerkt:
Ja! Dit is een psycholoog gespecialiseerd in verslavingen. Zijn ook al regelmatig samen gegaan. Op dit moment begin ik te twijfelen of de wil er inderdaad is. Daar was ik altijd sterk van overtuigd aangezien hij zichzelf altijd herpakte. De vorige keer was hij 8 maanden clean, en nu zat er 5.5 maand tussen. Er zijn misschien mensen die er meer hebben, maar ik weet het niet meer. De 7 terugvallen zijn over een tijdsbestek van twee jaar. Geen idee of dat veel is of niet
Vind jullie reacties zo lief, dankjulliewel daarvoor. Word er weer emotioneel van.
Het gesprek hebben we gevoerd toen hij helemaal nuchter was.
Ontzettend bedankt voor je openheid en uitgebreide reactie. Ik wil volgende week dinsdag eigenlijk meteen aansluiten bij een online meeting. Ik merk dat ik hem heel graag wil steunen, maar voor mijn gevoel heb ik zelf ook zwakke momenten. Op dit moment blijf ik maar verwijten naar hem maken.. denk dat ik er goed aan doe als ik even kalmeer en we op een ander moment gaan praten.
Hij staat ook altijd open voor gesprekken en mijn kijk op de situatie, maar hij doet er dan niet echt iets mee. Hij moet gewoon mij gaan inschakelen als hij drang krijgt, dat is de enige manier om die cirkel te doorbreken. Als hij dat nog niet doet na ontelbare gesprekken en het feit dat ik een paar meter verderop ben, dan zit hij diep in de shit. Hij kan alleen zichzelf helpen. Steun heeft hij genoeg, zelfs van mijn eigen ouders terwijl ik op 22-jarige leeftijd van zijn verslaving te horen kreeg. Ergens houdt die steun ook op natuurlijk.. ik weet alleen niet hoe en wanneer
_shikantaza
Badass junkie
Wat goed dit. Schaamte heeft mij ook best lang gevangen gehouden. Toen ik dat los ging laten kon ik er aan werken. Als herstel eenmaal begint zal het ook nog wel met vallen en opstaan gaan. Probeer dit zo vast te houden en steun te bieden zonder dat jouw grenzen overschreden worden. In feite zijn jullie allebei machteloos maar hij kan er echt uit komen als hij zich in gaat zetten.
Het kan echt helpen om met lotgenoten te praten en door te krijgren dat schaamte echt niet hoeft.
Laatst bewerkt:
