Beste mede-forumleden,
Na enig wikken en wegen heb ik besloten hier te posten in de hoop op advies.
Ik heb zelf vrijwel geen ervaring met drugs. Echter, een collega, die ik ook steeds vaker buiten het werk zie en spreek, heeft een drugsverleden.
Hoewel hij een aantal jaren vaker gebruikte, ben ik erachter gekomen dat hij in ieder geval nog wekelijks coke gebruikt. Hij heeft het zelf verteld en is in therapie (geen opname).
Zelf geeft hij aan dat hij er van af wil en zichzelf haat op de momenten dat hij toch weer voor de bijl is gegaan. Ik heb ook aangegeven dat -nu we inmiddels toch wel goede vrienden zijn geworden- ik het erg moeilijk vind hier mee om te gaan. Hij is op die momenten een totaal ander persoon, inbereikbaar en het doet me vreselijk veel pijn hem zichzelf de vernieling in te zien helpen, want daar komt het uiteindelijk toch op neer als hij zo doorgaat.
Ik wil hem graag steunen, maar heb zelf ook mijn issues en pas er voor meegesleurd te worden in deze ellende. Ik weet niet wat wijsheid is: hem er weer op aanspreken of afstand nemen door even geen contact meer te hebben/niet af te spreken of misschien de stekker eruit te trekken. Ik vermoed dat als ik hem voor de keuze stel of te diep inga op wat het met mij doet, hij wel blijft gebruiken, maar het niet meer vertelt.
Ik realiseer me heel goed dat dit voor hem ook een rotsituatie is, maar ik wil niet dat het ook mijn probleem wordt, hoewel ik vrees dat ik er al deels in zit...
Ik hoop dat iemand mij kan helpen het wat helderder te zien.
Na enig wikken en wegen heb ik besloten hier te posten in de hoop op advies.
Ik heb zelf vrijwel geen ervaring met drugs. Echter, een collega, die ik ook steeds vaker buiten het werk zie en spreek, heeft een drugsverleden.
Hoewel hij een aantal jaren vaker gebruikte, ben ik erachter gekomen dat hij in ieder geval nog wekelijks coke gebruikt. Hij heeft het zelf verteld en is in therapie (geen opname).
Zelf geeft hij aan dat hij er van af wil en zichzelf haat op de momenten dat hij toch weer voor de bijl is gegaan. Ik heb ook aangegeven dat -nu we inmiddels toch wel goede vrienden zijn geworden- ik het erg moeilijk vind hier mee om te gaan. Hij is op die momenten een totaal ander persoon, inbereikbaar en het doet me vreselijk veel pijn hem zichzelf de vernieling in te zien helpen, want daar komt het uiteindelijk toch op neer als hij zo doorgaat.
Ik wil hem graag steunen, maar heb zelf ook mijn issues en pas er voor meegesleurd te worden in deze ellende. Ik weet niet wat wijsheid is: hem er weer op aanspreken of afstand nemen door even geen contact meer te hebben/niet af te spreken of misschien de stekker eruit te trekken. Ik vermoed dat als ik hem voor de keuze stel of te diep inga op wat het met mij doet, hij wel blijft gebruiken, maar het niet meer vertelt.
Ik realiseer me heel goed dat dit voor hem ook een rotsituatie is, maar ik wil niet dat het ook mijn probleem wordt, hoewel ik vrees dat ik er al deels in zit...
Ik hoop dat iemand mij kan helpen het wat helderder te zien.