Ik denk dat de keuze om smack te gebruiken voor velen nooit een echte bewuste keuze is geweest, maar een toevalligheid die als secundaire bijvoeging begon, en als primair eindigde.
Vaak in groepsverband, was en is het gewoon bij de start een middel tussen meerdere dat wordt gebruikt en vaak als 'afsluiter' na een nachtje met veel andere middelen. Vaak volgt er dan een periode waarin heroine zonder op te vallen gewoon deel uit maakt van de middelen die routine matig worden geconsumeerd over de nacht. Zoals we in onze jeugdige tijd allemaal wel het polygebruik meemaken in de vriendenkring, waarbij feesten worden afgestuind en je bij elkaar in de ochtend in de bank neerploft. En je je de volgende nacht vooral de energizers en sfeermakers van de nacht zelf herrinert.
Heroine valt niet op, het is het rustige jongetje in de klas, vaak in gezeldschap van mede middelen die duidelijk boven het maaienveld uitsteken en gevoelsmatig veel sterker de overhand hebben.
En na verloop van tijd, als de moeheid optreed en het wilde leven zich wat begint in te dammen, is de klas leeg en hebben de amfetamines, de joints, de biertjes, de coke en pillen plaatsgemaakt om het huisje, het werkleven en een relatie ruimte te geven.
En dan blijkt dat stille jongetje hèèl veel noten op zijn zang te hebben, hij klemt zijn benen en armen om z'n tafel en stoel en wil de klas niet verlaten. Het is een driftkop, eentje die niet met zich laat sollen en weet hoe van zijn meester een onderdaan te maken. Hij blijkt alle sleutels in een afsluitbaar kasje te hebben achter slot en grendel en begint angstvallig te commanderen en laat z'n onderdaan kennismaken met een nog nooit eerder gevoelde onbalans en zwakte in lichaam en geest. Het jongetje pakt de aanwijzer van het bord en geeft opdrachten en steekt er tevens mee. De deur van het klaslokaal zit inmiddels op slot en op het schoolplein is zelfs niemand meer te zien.
Het gevecht begint, eerst moet de ommezwaai komen en de moed om met blote vuisten het glazen deurtje van de sleutels open te slaan. En dan begint de hel van ze allemaal nog moeten onderscheiden met compleet geheugen verlies, om te weten hoe dat vroeger allemaal ook alweer ging en werkte.
It's your hell and your dream. De engelachtige droom tot de dood doorslapen is de ultieme eindstreep voor de heroine verslaafde. Maak een loopje als je sterk bent, maar kijk uit want een marathon laat je halverwege slapen op het wegdek.