Wat is er aan je veranderd sinds je verslaving?

  • Verminderde zelfvertrouwen,
  • Veel piekeren en negatieve denkpatronen,
  • Uberhaupt veeel in gedachtes,
  • Enorme onrust 24/7,
  • nergens tevreden mee kunnen zijn,
  • Mezelf vaker isoleren en goede vrienden niet meer opzoeken,
  • Andere mensen heel intellectueel dingen uitleggen wat en hoe ze dingen kunnen doen, maar zelf compleet het tegenovergestelde doen door gebrek aan doorzettingskracht,
  • Super gemotiveerd beginnen aan dingen en halverwege afhaken om vervolgens het volgende impulsive ding te ondernemen
  • Waarheden verdraaien, liegen. Dit gebeurd tegenwoordig zelfs automatisch zonder dat ik het door heb.
Sinds ik in herstel zit lijkt het allemaal wel meer naar boven te komen. Ben opeens overal bewust van en ik wil te graag alles in 1x oplossen en bewust van worden maar het zit zo vastgeroest in me karakter. Ik ben enorm druk van mezelf, mentaal en fysiek. Ik kan mezelf niet toegeven aan die onrust en ik vind het erg moeilijk om er in te zitten maar daar zit een enorme groei voor mij als ik dat eenmaal accepteer en me eraan overgeef.

Ik ben mezelf tegenwoordig echt aan het inzetten om dagelijks te mediteren, al is het maar 10 minuten, puur om een birds eye view te krijgen langzaam van me gedachtes en handelingen die daaruit vloeien. Uiteindelijk zijn we in essentie NIET onze gedachtes. Onze identificatie met onze gedachtes zorgt voor het lijden. Het lijden zorgt voor een vicieuze cirkel van zelfhaat en de daaropvolgende vaak onbewuste gedachtes die weer leiden tot inname van middelen om de bijkomende ontevredenheid weg te drukken. Uiteindelijk zal een complete overgave van hoe en wie je bent ervoor zorgen dat je er minder weerstand tegen bied en dus minder snel jezelf oordeelt. Maja een conceptueel begrip hebben van de benodigde stappen en acties heb ik uiteindelijk geen drol aan als ik niet daadwerkelijk stappen zet in het doen ervan!!

Ik probeer steeds vaker als ik de gedachte heb aan drugs, de gedachte juist te observeren met een vrolijke "heey daar is die weer" toon, zonder enige weerstand of oordeel erover. Dit is erg moeilijk want bij mij gaat het vaak gepaard met fysieke klachten zoals onrust, hartkloppingen enz. Vaak betekent dit dat ik me al in een eerder stadia die week geidentificeerd heb met die cravings en gedachtes waardoor ik eigenlijk al een beetje te laat ben want dan ben ik al me gebruik aan het inplannen en verheerlijken, daar is geen terugkomen van.
Maar de initiele gedachtes op tijd opmerken en bewust naar kijken kan een andere perspectief geven. Jezelf ervan loskoppelen.
 
Laatst bewerkt:
Ook het niets meer uit handen krijgen, doelloos geen motivatie. Spullen en vuil in je huis zien opstapelen. Alle sociale contacten niet meer kunnen najagen, alles moeilijk vinden. Niet meer leven maar enkel overleven. Eten werken slapen. Repeat! Momenten in bepaald muziek en dronken zijn alles nagaan wat er is gebeurd. Hoe je oude inrichting eruit zag. Inzien dat je steeds verder afglijdt. Verlangen naar van nature je weer high en energiek te voelen. Woorden maar geen daden. In mijn hoofd weet ik precies hoe ik perfect zou moeten leven. Maar de uitvoering laat de wensen over. Een hele hete zware lange ladder.
 
  • Verminderde zelfvertrouwen,
  • Veel piekeren en negatieve denkpatronen,
  • Uberhaupt veeel in gedachtes,
  • Enorme onrust 24/7,
  • nergens tevreden mee kunnen zijn,
  • Mezelf vaker isoleren en goede vrienden niet meer opzoeken,
  • Andere mensen heel intellectueel dingen uitleggen wat en hoe ze dingen kunnen doen, maar zelf compleet het tegenovergestelde doen door gebrek aan doorzettingskracht,
  • Super gemotiveerd beginnen aan dingen en halverwege afhaken en weer doorwillen naar de volgende prikkelende activiteiten,
  • Waarheden verdraaien, liegen. Dit gebeurd tegenwoordig zelfs automatisch zonder dat ik het door heb.
Sinds ik in herstel zit lijkt het allemaal wel meer naar boven te komen. Ben opeens overal bewust van en ik wil te graag alles in 1x oplossen en bewust van worden maar het zit zo vastgeroest in me karakter. Ik ben enorm druk van mezelf, mentaal en fysiek. Ik kan mezelf niet toegeven aan die onrust en ik vind het erg moeilijk om er in te zitten maar daar zit een enorme groei voor mij als ik dat eenmaal accepteer en me eraan overgeef.

Ik ben mezelf tegenwoordig echt aan het inzetten om dagelijks te mediteren, al is het maar 10 minuten. Puur om een birds eye view te krijgen langzaam van me gedachtes en handelingen die daaruit vloeien. Uiteindelijk zijn we in essentie NIET onze gedachtes. Onze identificatie met onze gedachtes zorgt voor het lijden. Het lijden zorgt voor een vicieuze cirkel van zelfhaat en de daaropvolgende vaak onbewuste gedachtes die weer leiden tot inname van middelen om de bijkomende ontevredenheid weg te drukken. Uiteindelijk zal een complete overgave van hoe en wie je bent ervoor zorgen dat je er minder weerstand tegen bied en dus minder snel jezelf oordeelt. Maja een conceptueel begrip hebben van de benodigde stappen en acties heb ik uiteindelijk geen drol aan als ik niet daadwerkelijk stappen zet in het doen ervan!!

Ik probeer steeds vaker als ik een gedachte heb aan drugs, de gedachte juist te observeren beetje met een "heey daar is die weer" zonder enige weerstand of oordeel erover. Dit is erg moeilijk want bij mij gaat het vaak gepaard met fysieke klachten ook, onrust, hartkloppingen enzovoort. Vaak betekent dit dat ik me al in een eerder stadia die week geidentificeerd heb met die cravings en gedachtes waardoor ik eigenlijk al een beetje te laat ben want caak ben ik dan al me gebruik aan het inplannen en verheerlijken, daar is geen terugkomen van. Maar de initiele gedachtes eraan optijd opmerken en bewust naar kijken kan een andere perspectief geven misschien. jezelf ervan loskoppelen. Dit is een beetje me streven vanaf nu, mindset veranderen.
So true dit!
 
Ben slomer geworden. Vroeger lette ik op mensen, wat ze van me dachten en nu zeg ik gewoon wat ik denk (in zeker mate lol). Door schijt aan alles te hebben heb 'k een hoop voor mezelf verneukt maar ik zou niet terug willen gaan naar pre-verslaving Nausea. Constant zorgen maken over wat mensen van me denken, geen gesprek kunnen beginnen zonder te trillen, geen grapjes kunnen maken, nul connectie voelen met de mensen om me heen. Ben nu wel half debiel maar kan ten minste open en mezelf zijn tegen mensen ipv het perfecte plaatje neer te willen zetten. Kan minder goed nadenken dan vroeger, heb minder fantasie. Vroeger was het enige wat ik deed dagdromen, nu is dat bijna volledig weggezakt. Jammer maar wat doe je er aan. En enorm kunnen omslaan qua emoties. Ik had dat al maar het is 10 keer erger geworden. Psychedelica en disso's (met mate, een keer per maand max) zijn de enige soorten drugs waar je daadwerkelijk wat aan hebt. De rest is troep. Toen ik een half jaar geleden begon met meer gebruiken voelde ik me met de dag dommer worden. Nu wat geminderd en voel dat ik weer de oude aan het worden ben (min de onzekerheid). Een keer is leuk maar het is en blijft vergif. Dit was mijn spreekbeurt zijn er nog vragen.
 
Ben slomer geworden. Vroeger lette ik op mensen, wat ze van me dachten en nu zeg ik gewoon wat ik denk (in zeker mate lol). Door schijt aan alles te hebben heb 'k een hoop voor mezelf verneukt maar ik zou niet terug willen gaan naar pre-verslaving Nausea. Constant zorgen maken over wat mensen van me denken, geen gesprek kunnen beginnen zonder te trillen, geen grapjes kunnen maken, nul connectie voelen met de mensen om me heen. Ben nu wel half debiel maar kan ten minste open en mezelf zijn tegen mensen ipv het perfecte plaatje neer te willen zetten. Kan minder goed nadenken dan vroeger, heb minder fantasie. Vroeger was het enige wat ik deed dagdromen, nu is dat bijna volledig weggezakt. Jammer maar wat doe je er aan. En enorm kunnen omslaan qua emoties. Ik had dat al maar het is 10 keer erger geworden. Psychedelica en disso's (met mate, een keer per maand max) zijn de enige soorten drugs waar je daadwerkelijk wat aan hebt. De rest is troep. Toen ik een half jaar geleden begon met meer gebruiken voelde ik me met de dag dommer worden. Nu wat geminderd en voel dat ik weer de oude aan het worden ben (min de onzekerheid). Een keer is leuk maar het is en blijft vergif. Dit was mijn spreekbeurt zijn er nog vragen.
ja wat is je lievelingseten?
 
Ben slomer geworden. Vroeger lette ik op mensen, wat ze van me dachten en nu zeg ik gewoon wat ik denk (in zeker mate lol). Door schijt aan alles te hebben heb 'k een hoop voor mezelf verneukt maar ik zou niet terug willen gaan naar pre-verslaving Nausea. Constant zorgen maken over wat mensen van me denken, geen gesprek kunnen beginnen zonder te trillen, geen grapjes kunnen maken, nul connectie voelen met de mensen om me heen. Ben nu wel half debiel maar kan ten minste open en mezelf zijn tegen mensen ipv het perfecte plaatje neer te willen zetten. Kan minder goed nadenken dan vroeger, heb minder fantasie. Vroeger was het enige wat ik deed dagdromen, nu is dat bijna volledig weggezakt. Jammer maar wat doe je er aan. En enorm kunnen omslaan qua emoties. Ik had dat al maar het is 10 keer erger geworden. Psychedelica en disso's (met mate, een keer per maand max) zijn de enige soorten drugs waar je daadwerkelijk wat aan hebt. De rest is troep. Toen ik een half jaar geleden begon met meer gebruiken voelde ik me met de dag dommer worden. Nu wat geminderd en voel dat ik weer de oude aan het worden ben (min de onzekerheid). Een keer is leuk maar het is en blijft vergif. Dit was mijn spreekbeurt zijn er nog vragen.
Wat gebruik en gebruikte je?
 
Ook het niets meer uit handen krijgen, doelloos geen motivatie. Spullen en vuil in je huis zien opstapelen. Alle sociale contacten niet meer kunnen najagen, alles moeilijk vinden. Niet meer leven maar enkel overleven. Eten werken slapen. Repeat! Momenten in bepaald muziek en dronken zijn alles nagaan wat er is gebeurd. Hoe je oude inrichting eruit zag. Inzien dat je steeds verder afglijdt. Verlangen naar van nature je weer high en energiek te voelen. Woorden maar geen daden. In mijn hoofd weet ik precies hoe ik perfect zou moeten leven. Maar de uitvoering laat de wensen over. Een hele hete zware lange ladder.
Ik heb zojuist lekker muziek opgezet en ben begonnen met wat opruimen. Ramen en deuren tegen elkaar open gezet. Waar zou jij, als je nadenkt willen beginnen en zou je een kleine start kunnen maken? Zet desnoods een kookwekkertje, dat je een half uurtje even gaat opruimen. Dan zit er een grens aan en voelt het niet zo groot en zwaar misschien.
Ik doe met je mee. :)
Kijk of je een héél klein beginnetje kunt maken, de eerste stap op de ladder is absoluut zwaar, maar niet onmogelijk. Ik stuur je alle kracht die je nodig hebt en hoop dat je hier misschien wil vermelden of het je gelukt is, hoeft niet mag wel. :)
 
Ben slomer geworden. Vroeger lette ik op mensen, wat ze van me dachten en nu zeg ik gewoon wat ik denk (in zeker mate lol). Door schijt aan alles te hebben heb 'k een hoop voor mezelf verneukt maar ik zou niet terug willen gaan naar pre-verslaving Nausea. Constant zorgen maken over wat mensen van me denken, geen gesprek kunnen beginnen zonder te trillen, geen grapjes kunnen maken, nul connectie voelen met de mensen om me heen. Ben nu wel half debiel maar kan ten minste open en mezelf zijn tegen mensen ipv het perfecte plaatje neer te willen zetten. Kan minder goed nadenken dan vroeger, heb minder fantasie. Vroeger was het enige wat ik deed dagdromen, nu is dat bijna volledig weggezakt. Jammer maar wat doe je er aan. En enorm kunnen omslaan qua emoties. Ik had dat al maar het is 10 keer erger geworden. Psychedelica en disso's (met mate, een keer per maand max) zijn de enige soorten drugs waar je daadwerkelijk wat aan hebt. De rest is troep. Toen ik een half jaar geleden begon met meer gebruiken voelde ik me met de dag dommer worden. Nu wat geminderd en voel dat ik weer de oude aan het worden ben (min de onzekerheid). Een keer is leuk maar het is en blijft vergif. Dit was mijn spreekbeurt zijn er nog vragen.
Most of the times it's a gift and a curse.

Voordelen en nadelen nauseau
 
Vaak betekent dit dat ik me al in een eerder stadia die week geidentificeerd heb met die cravings en gedachtes waardoor ik eigenlijk al een beetje te laat ben want dan ben ik al me gebruik aan het inplannen en verheerlijken, daar is geen terugkomen van.
Zo herkenbaar! Bij mij gaat het precies zo.
 
Ik denk dat er vaak van beiden sprake is. Zo heb ik het ervaren althans…
Drugs verandert je karakter, maar het verandert vooral de dingen waar je mee bezig bent. Geef dat wat tijd en je bent een ander persoon.

Mijn verslaving heeft me een bijzonder nuttig perspectief gegeven op de manier hoe een mens denkt, hoe een mens beslissingen maakt en wat voor impact allerlei factoren daarop hebben. Het drugsgebruik ompraten, bagataliseren en het onweerstaanbare verlangen naar drugs heeft mij het besef gegeven dat dit soort verlangens zich niet beperken tot drugs en seks (om 2 belangrijke te noemen) maar tot ALLES.
Leren met drugs omgaan (of eigenlijk leren het verlangen te weerstaan) is leren de strijd aan te gaan met de smerige schaduwzijde in jezelf.

Ik heb mezelf van een hele ander kant leren kennen. Enerzijds doet dat me nog elke dag ongelofelijk veel pijn: hoe stom ik had kunnen zijn om als lieve behulpzame tienerjongen mezelf heb kunnen laten veranderen in een nutteloze junkie. Hoe ik mijn moeder doodsangst heb aangejaagd met mijn gedrag en haar hart heb gebroken met míjn fouten… Anderzijds denk ik dat ik er sterker van terug ben gekomen en ik vanuit dit punt terug kan kijken naar deze periode met de gedachte: je hebt jezelf voor de gek gehouden en je weet hoe. Ik heb ervan geleerd.
Nou bedankt weer , moes wel ff wat traantjes wegpinken
Ik denk dat er vaak van beiden sprake is. Zo heb ik het ervaren althans…
Drugs verandert je karakter, maar het verandert vooral de dingen waar je mee bezig bent. Geef dat wat tijd en je bent een ander persoon.

Mijn verslaving heeft me een bijzonder nuttig perspectief gegeven op de manier hoe een mens denkt, hoe een mens beslissingen maakt en wat voor impact allerlei factoren daarop hebben. Het drugsgebruik ompraten, bagataliseren en het onweerstaanbare verlangen naar drugs heeft mij het besef gegeven dat dit soort verlangens zich niet beperken tot drugs en seks (om 2 belangrijke te noemen) maar tot ALLES.
Leren met drugs omgaan (of eigenlijk leren het verlangen te weerstaan) is leren de strijd aan te gaan met de smerige schaduwzijde in jezelf.

Ik heb mezelf van een hele ander kant leren kennen. Enerzijds doet dat me nog elke dag ongelofelijk veel pijn: hoe stom ik had kunnen zijn om als lieve behulpzame tienerjongen mezelf heb kunnen laten veranderen in een nutteloze junkie. Hoe ik mijn moeder doodsangst heb aangejaagd met mijn gedrag en haar hart heb gebroken met míjn fouten… Anderzijds denk ik dat ik er sterker van terug ben gekomen en ik vanuit dit punt terug kan kijken naar deze periode met de gedachte: je hebt jezelf voor de gek gehouden en je weet hoe. Ik heb ervan geleerd.
nou bedankt weer, nu moes ik ff wat traantjes wegpinken
 
Mijn ouders vertrouwen mij niet meer, ben vlak, emotieloos, ondervoed, vermoeid en mijn dwangstoornis is erdoor getriggerd.

Kon erger
Ondertussen 4 maanden verder waarvan ik een kleine maand volledig clean was van alles, helaas sinds een paar weken weer een extreme terugval met een opname als gevolg
Deze is toch wel een beetje pijnlijk om terug te lezen
 
Ik zal ongetwijfeld mentaal instabieler zijn nu dat ik veel en vaak drugs gebruikt heb, maar ver voordat ik drugs ging gebruiken was ik al heel hooggevoelig, emotioneel verre van stabiel en suïcidaal. Trauma heeft mij tot nu toe veel meer gevormd/veranderd dan middelengebruik.
 
alles wat van mij “mij” maakte is gewoon weg. Er is niet zozeer iets verander ben eerder de slechtse versie van mezelf aan het worden want hoe langer ik drugs ga nemen hoe verder weg ik van de persoon die ik was sta. Ik ben veel egoïstischer , oneerlijk en onbetrouwbaarder geworden ja maar die kant heb ik altijd al gehad. Het enige verschil is dat de nuchtere chinouk nog geluk kon vinden het leven zoals het is. Ofzoiets. Wat doet het er eigelijk toe uiteindelijk, ik kan er iets aan doen, en veranderen maar zelfs dat doe ik niet. Na zovele jaren heb ik geen excuses meer ik kies bewust elke dag opnieuw voor dit leven en laat het dus toe het slechtse in me naarbove te halen
 
Tijd om het hier toe te geven, ik ben zwaar verslaafd aan pc games. Een tijd geleden moest mijn pc naar de winkel voor reparatie en ik werd gek gewoon.

Ik ervaarde dezelfde ontwenningsverschijnselen die ik had toen ik nog stevig dronk en probeerde te stoppen, geen zever identiek dezelfde cravings en alles er op en er aan.

Om dan te antwoorden op het topic: Ik ben al meer dan 20 jaar verslaafd aan één stuk, het is moeilijk te zeggen hoe mijn leven er zou uit zien zonder die verslaving, ik heb er al over na gedacht maar dan moet ik een alternatieve tijdlijn van mijn leven uitzetten met veel speculatie van wat had kunnen zijn. Dus kan ik niet veel meer antwoorden dan, het zou er gewoon helemaal anders hebben uit gezien.
 
Ik zal ongetwijfeld mentaal instabieler zijn nu dat ik veel en vaak drugs gebruikt heb, maar ver voordat ik drugs ging gebruiken was ik al heel hooggevoelig, emotioneel verre van stabiel en suïcidaal. Trauma heeft mij tot nu toe veel meer gevormd/veranderd dan middelengebruik.
Valt wel op dat veel druggebruikers hoog sensitieve mensen zijn of mensen die psychisch wat kwetsbaarder zijn. In mijn omgeving is dat ook zo en bij mezelf ook.
 
Gedurende mijn blowverslaving ben ik heel langzaam zwaar depressief geworden. Daarnaast werd ik lui, deed ik zo weinig mogelijk en allerlei dingen die ik ondernam, mislukten....ik kreeg een zeer negatief zelfbeeld.
 
Ik herken zoveel in jullie verhalen. Bedankt hiervoor! :blush:
Dopey, je hebt zoveel van jezelf laten zien, de liefdevolle scherpe geest die je hebt.
Jezes maat, ik moet er van huilen.

Mijn verslaving heeft mij geleerd hoe ik zo goed mogelijk kan verbergen wat er aan de hand is.
Zo lang als het werkt werkt het.

Met dit bericht besef ik ook dat iedereen mij hier als verslaafde ziet, zelfs wanneer het niet zo is.
Want ik kan verbergen wat verborgen moet worden.

Nu moet ik huilen van mijzelf.

Ho wacht, ik vergat even dat ik Casaan ben.
 
  • Verminderde zelfvertrouwen,
  • Veel piekeren en negatieve denkpatronen,
  • Uberhaupt veeel in gedachtes,
  • Enorme onrust 24/7,
  • nergens tevreden mee kunnen zijn,
  • Mezelf vaker isoleren en goede vrienden niet meer opzoeken,
  • Andere mensen heel intellectueel dingen uitleggen wat en hoe ze dingen kunnen doen, maar zelf compleet het tegenovergestelde doen door gebrek aan doorzettingskracht,
  • Super gemotiveerd beginnen aan dingen en halverwege afhaken om vervolgens het volgende impulsive ding te ondernemen
  • Waarheden verdraaien, liegen. Dit gebeurd tegenwoordig zelfs automatisch zonder dat ik het door heb.
Alles is herkenbaar. Ik was ook nog eens super onzeker over van alles en nog wat. Kwam nooit voor mezelf op en vond mijzelf de moeite niet waard.
Bij bijna alles wat ik deed ging mijn interne criticus aan. Ik dacht bijna altijd dat mensen er op uit waren om mij voor schut te zetten.

En dan nu een paar regels die misschien hoop geven aan mensen die nog worstelen - doe ik soms ook nog wel.

Gelukkig ben ik nu een aardig eind op weg met veranderen door 100% open en eerlijk te zijn naar mijn behandelaars en
echt te willen veranderen. Zelfs voor mij vanzelfsprekende dingen heb ik verteld, en daar bleek dan nog wat achter te zitten.
Ik krijg er heel veel rust voor terug, voel niets meer als ik fouten maak, en ben niet meer bang voor nieuwe mensen en
stiltes in gesprekken enzo. Ik durf heel veel meer te zeggen, en veel minder BS van anderen te accepteren. Kom meer voor mezelf op.

Het lijkt alsof ik alles nu objectiever kan bekijken inclusief mijn eigen fouten/gedrag (zal vast nog wel enigszins gekleurd zijn hoor). Zoals
in de programma's met de A wel gezegd wordt: geestelijk/spiritueel ontwaken. Het gebeurt echt als je er aan werkt.

Maar 't is wel hard werken, confronterend en soms pijnlijk maar het is het zo onwijs waard. Jammer dat ik er eerst verslaafd
voor moest worden om mezelf te gaan aanpakken en verbeteren maargoed. Beter laat dan nooit. Voelt als een enorme opluchting
van zaken waar ik misschien wel 30 jaar of langer mee worstelde maar nooit aan iemand durfde te vertellen.
 
Laatst bewerkt:
Vind het wel een goed topic Dopey..


Alleen kunnen we vraag niet breder stellen? Wie zijn we ten opzichte van gisteren of een jaar geleden? Telt die versie nog, waarmee identificeren wij onszelf en wat maakt ik ook daadwerkelijk ik?


Food for thought.
 
Jammer dat ik er eerst verslaafd
voor moest worden om mezelf te gaan aanpakken
Mooi bericht gap

Vraag mij wel af wat je hiermee bedoelt. Is het niet juist ook de verslaving(lees: worstelen met het leven en daar een ongezonde manier voor gevonden te hebben) dat je hier bracht?
 
Mooi bericht gap

Vraag mij wel af wat je hiermee bedoelt. Is het niet juist ook de verslaving(lees: worstelen met het leven en daar een ongezonde manier voor gevonden te hebben) dat je hier bracht?
Misschien is er geen andere manier, maar voor mijn gevoel had ik veel eerder aan mezelf moeten gaan werken. Ergens knaagt ook het idee dat ik in dat hypothetische geval niet verslaafd was geworden maar gezonde copingsmechanismes had kunnen hebben.
 
Dopey, je hebt zoveel van jezelf laten zien, de liefdevolle scherpe geest die je hebt.
Jezes maat, ik moet er van huilen.

Mijn verslaving heeft mij geleerd hoe ik zo goed mogelijk kan verbergen wat er aan de hand is.
Zo lang als het werkt werkt het.

Met dit bericht besef ik ook dat iedereen mij hier als verslaafde ziet, zelfs wanneer het niet zo is.
Want ik kan verbergen wat verborgen moet worden.

Nu moet ik huilen van mijzelf.

Ho wacht, ik vergat even dat ik Casaan ben.
That means alot to me ❤

Zal altijd proberen mensen te blijven inspiriren om het positieve uit elke negatieve situatie in het leven te halen. En mijn gevoel delen met m'n medemens.

It takes skill to be real. 🙂🙃
 
Brrrrr
Bah

Kots kots

@LucidLucy kom erin por favor.


En als ik je vraag dat kutwoord eens los te laten. Wat blijft er dan over @dupont ?

Nou vooruit dan!

Je moet helemaal niks! Nooit niet!

Kijk maar eens... Sommige mensen zeggen, je moet belasting betalen, je moet ademen, etc.

Maar dat is helemaal niet zo! Je kan het ook laten! Alleen vaak zijn de consequenties zo vervelend, dus doe je het toch maar. Die opstapelende blauwe brieven of blauw aanlopen is toch ook maar niks.

Met andere woorden je wil of je kan. Maar je moet niks.

Klein literair verschil, maar mentaal verschil van dag en nacht als je dit kan naleven.
 
Veel maar toch niet echt. Was super ongemakkelijk voorheen, sindsdien ben 'k schaamteloos en heb 'k meer vrienden gemaakt, ben meer open, kan makkelijker op mensen afstappen en al dat. Kan me niks meer herinneren verder, afspraken vergeet 'k vaak, kan niet meer leren en ben snel angstig terwijl ik dat nooit had. Vind mezelf nu niet chill maar vroeger was het 10 keer erger voor m'n gevoel. Die ongemakkelijkheid, tegen niemand kunnen praten. Maar kon wel goed leren, logisch nadenken, enigszins concentreren, zag consequenties in en dat is nu allemaal weg. Voel me hetzelfde als 2 jaar geleden alleen moet 'k me nu constant druk maken dat 'k geen afkick krijg, pakketjes wel op tijd bestel en gvd wat kost het een geld. Kom er ooit wel uit. Was ongelukkig hiervoor, nu en hierna ook waarschijnlijk maar dat zie ik dan wel weer. 'Tis wat het is.
 
Ik was altijd al over-emotioneel. En begin van mn verslaving werd dat zo erg dat het vaak ernstige crisis belandde. Dat had sws met 3mmc verslaving te maken toen maar ik gebruik dat niet meer. Ik weet niet of dit ook door de drugs komt of omdat ik zelf gewoon een mega onstabiel brein heb, maar mijn emoties zijn nu gewoon weg. Ik kan niet eens meer huilen, ergens om lachen is ook moeilijk.
Dat lijkt me een rotgevoel. Enerzijds voel je geen pijn, maar ook geen plezier meer. Merk jij ook dat de contacten met anderen daardoor ook afvlakken? Ik hoop voor je dat je een manier vindt dat je weer kunt gaan voelen.
 
Terug
Bovenaan