konijntje2
Newbie
hooi,
Ik weet dat er al veel forums zijn over wiet verslavingen maar ik heb toch nog een paar vragen.
Mijn vriend is wiet verslaaf al zo'n 6 a 7 jaar. Voordat ik een relatie met hem aanging wist ik dat het niet makkelijk zou worden, hij had me eerlijk vanaf het begin verteld dat hij verslaafd was aan wiet en dat hij er graag vanaf wou (deels voor mij, wat ik trouwens geen goede rede vond, ik vind dat hij het voor zichzelf moet doen).
De rede waarom hij begon was door zijn slechte jeugd, en vanaf zijn 13 ging het langzaam bergafwaartsmet stelen, dealen en nog meer nare dingen.
Helaas in de eerste paar weken van onze relatie merkte ik dat er geld weg was, ik wist eigenlijk
wel dat hij het van mij had gejat maar heb hem er niet mee geconfronteerd omdat ik het niet kon geloven. Nu 8 maanden later heeft hij het toegegeven, hij deed dit zodat hij nog even wiet kon halen. Ik heb het geaccepteerd en het hem vergeven.
De laatste paar maanden gaat het goed. We habben samen besproken hoe we het gingen aanpakken. We hebben het langzaam afgebouwd en hij doet het nu alleen nog in het weekend. Voor de feestdagen waren we zelfs zover dat hij een weekend oversloeg, waar ik super trots op was.
De tijd dat ik met hem ben is ontzettend zwaar af en toe. Als hij verlangt naar wiet klapt hij dicht. Ik kan niks meer met hem, aangeraken worden wil die niet, praten wil die niet, niks. Enige wat hij op dat moment wil is wiet. Omdat we hebben afgesproken dat ik hem zou tegen houden weiger ik het voor hem. Hij manipuleert, probeert verschillende wegen om me over te halen en kan me echt behandelen als stuk vuil. Toch hou ik me op zo'n moment sterk (ookal kan ik in huilen uitbarsten).
Ik voel me op zo'n moment zo hopeloos. Ik wil hem zo graag helpen maar ik weet dat het een strijd met zichzelf is. Toch vraag ik me af of ik op zn moment iets kan doen, afleiden. Het probleem is op zn moment wilt hij niks doen.Hoe kan ik hem toch het beste helpen, met rust laten of toch proberen te praten?
Ook heb ik soms mijn twijfels of hij het door de weeks niet doet. Al zijn vrienden doen het, als ik van het weekend bij hem kom ligt soms zijn hele tafel met wiet resten omdat zn vrienden weer zijn langs geweest. Ik kan me bijna niet voorstellen dat hij dit kan weerstaan als verslaafde. Ook trok hij vorig weekend toen hij het weer zo moeilijk had een zakje met wiet te voor schijn, zogenaamd nog van de vorige week. Moet ik het geloven, of is mijn wantrouwen niet zo gek?
Ik weet niet precies wat er op zulke momenten in zijn hoofd afspeelt maar ik hoop dat sommige van jullie misschien toch antwoord hebben en me misschein wat tips kunnen geven. Alvast bedankt.
Ik weet dat er al veel forums zijn over wiet verslavingen maar ik heb toch nog een paar vragen.
Mijn vriend is wiet verslaaf al zo'n 6 a 7 jaar. Voordat ik een relatie met hem aanging wist ik dat het niet makkelijk zou worden, hij had me eerlijk vanaf het begin verteld dat hij verslaafd was aan wiet en dat hij er graag vanaf wou (deels voor mij, wat ik trouwens geen goede rede vond, ik vind dat hij het voor zichzelf moet doen).
De rede waarom hij begon was door zijn slechte jeugd, en vanaf zijn 13 ging het langzaam bergafwaartsmet stelen, dealen en nog meer nare dingen.
Helaas in de eerste paar weken van onze relatie merkte ik dat er geld weg was, ik wist eigenlijk
wel dat hij het van mij had gejat maar heb hem er niet mee geconfronteerd omdat ik het niet kon geloven. Nu 8 maanden later heeft hij het toegegeven, hij deed dit zodat hij nog even wiet kon halen. Ik heb het geaccepteerd en het hem vergeven.
De laatste paar maanden gaat het goed. We habben samen besproken hoe we het gingen aanpakken. We hebben het langzaam afgebouwd en hij doet het nu alleen nog in het weekend. Voor de feestdagen waren we zelfs zover dat hij een weekend oversloeg, waar ik super trots op was.
De tijd dat ik met hem ben is ontzettend zwaar af en toe. Als hij verlangt naar wiet klapt hij dicht. Ik kan niks meer met hem, aangeraken worden wil die niet, praten wil die niet, niks. Enige wat hij op dat moment wil is wiet. Omdat we hebben afgesproken dat ik hem zou tegen houden weiger ik het voor hem. Hij manipuleert, probeert verschillende wegen om me over te halen en kan me echt behandelen als stuk vuil. Toch hou ik me op zo'n moment sterk (ookal kan ik in huilen uitbarsten).
Ik voel me op zo'n moment zo hopeloos. Ik wil hem zo graag helpen maar ik weet dat het een strijd met zichzelf is. Toch vraag ik me af of ik op zn moment iets kan doen, afleiden. Het probleem is op zn moment wilt hij niks doen.Hoe kan ik hem toch het beste helpen, met rust laten of toch proberen te praten?
Ook heb ik soms mijn twijfels of hij het door de weeks niet doet. Al zijn vrienden doen het, als ik van het weekend bij hem kom ligt soms zijn hele tafel met wiet resten omdat zn vrienden weer zijn langs geweest. Ik kan me bijna niet voorstellen dat hij dit kan weerstaan als verslaafde. Ook trok hij vorig weekend toen hij het weer zo moeilijk had een zakje met wiet te voor schijn, zogenaamd nog van de vorige week. Moet ik het geloven, of is mijn wantrouwen niet zo gek?
Ik weet niet precies wat er op zulke momenten in zijn hoofd afspeelt maar ik hoop dat sommige van jullie misschien toch antwoord hebben en me misschein wat tips kunnen geven. Alvast bedankt.