Dat vind ik persoonlijk echt een schandalig beleid van België, snap dat de wetten daar anders zijn rondom drugs. Maar op zijn minst laat test centra bouwen, zodat er toch een soort van gecontroleerd/verantwoordelijk gebruik gedoogd kan worden.
Qua XTC/MDMA wil ik je echt niet bang maken. Sterker nog, het kan echt een therapeutische werking hebben, alleen dat gebeurd niet alleen door het te slikken en hard gaan. Maar door intensieve begeleiding door een psycholoog of therapeut. Micro doseren daarmee kan namelijk dingen juist weg nemen als angst, of onbewuste dilemmas.
ik persoonlijk, raad je echt vriendelijk aan om XTC/MDMA en alle andere serotonine verbruikers even een lange poos uit de weg te gaan. Op het moment namelijk dat je al wat down, burn-out, of depressief in je huid zit en je gaat met middelen aan de gang die je emoties en stemmingen hevig versterken, kan je onbewust ook de negatieve, angstige en grimmige situaties in jezelf versterken waardoor je mogelijk tot zeker verder in die put kan of gaat belanden. Het is een middel om euforie op te wekken, en als het zich 180 graden omdraait en juist de negatieve werking versterkt, ben je verder van huis. En dat wilt niemand natuurlijk zien gebeuren.
en als je al ergens angst voor hebt, of gevoelig bent voor bepaalde factoren raad ik je überhaupt niet aan om deze middelen te nemen. De kans dat jij dat euforisch gevoel terug gaat krijgen wordt alleen maar verkleind en vergroot de kans dat je juist verder weg glijd.
Mijn excuses voor de grote tekst hieronder, maar mijn subjectieve ervaring opschrijven werkte wel therapeutisch. Ik ben het trouwens volledig met u eens.
Ik weet het gewoon niet meer beter.
België loopt altijd achter t.o.v. modern Nederland. Jammer, want we moeten het wiel zelfs niet meer heruitvinden.
In de geestelijke gezondheidszorg heb ik als patiënt al redelijk wat ervaring opgelopen. Drugs zijn zelden een fix all wondermiddel, dat weet ik. Na meer dan 10 jaar allerlei therapieën (waar ik overigens enorm veel baat bij heb gehad) en een hoop verschillende antidepressiva die op mij niet werken, blijven de negatieve gevoelens en depressie persisteren. Juist voor de corona epidemie bij toeval mijn eerste aanraking met illegale drugs (speed) en sindsdien naar alternatieve methoden gaan kijken. Ik heb geen drugs nodig om me extreem depressief en suïcidaal te voelen. Daar zorgt mijn brein zelfstandig voor en dat helemaal zonder externe medische invloeden! Bij de allereerste keer XTC/MDMA was ik niet zozeer gelukkig, maar wel zo intens at peace. Elk probleem kon ik relativeren en op dat ogenblik een plaats geven. Dat vreedzaam gevoel was ongelofelijk.
Het verbaasd me een beetje dat ik als bijna 26-jarige volwassene pas nu voor het eerst naar illegale drugs grijp. Speed heeft mij geholpen toen de negatieve gevoelens en drang naar suïcide ondragelijk intens waren. Door de drang naar zelfmoord ben ik van de ene dag op de andere speed chronisch gaan gebruiken. Vanzelfsprekend heeft dat voor een nieuwe onervaren gebruiker onmiddellijk negatieve gevolgen. Voornamelijk hypochondrie en paranoia, waarbij ik het gevoel had dat ik door iedereen bekeken werd en onder een vergrootglas stond. Er heel bleek uitzien door te weinig voedingstoffen met als gevolg 13kg aan gewichtsverlies op zeer korte tijd. Awel, dat heeft iedereen zeker gezien.
Stotteren doe ik al heel mijn leven. Verbale communicatie is dus altijd een uitdaging geweest. Mijn spraak was enorm verslechtert tot nauwelijks en met heel veel moeite een woord of zin kunnen produceren. Voor speed had ik al vaak het probleem dat ik niet of te kort antwoord op mensen, ook al wilde ik eigenlijk iets meer zeggen en men dat ook had verwacht. Is dit ook achteruitgegaan. Alhoewel ik altijd wel een positief non-verbaal teken geef dat ik luister of akkoord ga. Volledig te wijten aan onvoldoende slaap omdat ik niet wil of kan slapen door dat latje in de ochtend. Tenslotte krijg ik nu ook vaak kramp rond de buikstreek. Is het de blaas of mijn nieren? Of gewoon mijn darmen door constipatie?
Deels dankzij door informatie van andere leden op dit forum, werd ik mij bewust van de hypochondrie en paranoia. Opletten en herkennen, zodat gedachten niet meer de vrije loop krijgen en beperkt kunnen worden.
Alhoewel ik mij bewust ben van de paranoia en de onredelijkheid daarvan, blijf ik dat in mindere mate ervaren in sociale omgevingen zoals bv. vooral op het werk. Wetende dat een bepaald gevoel en/of gedachte onredelijk is, niet klopt en niet strookt met de werkelijkheid, maar dat toch in mindere mate blijven ervaren. Dat vind ik echt heel raar. Het weten maar niet kunnen.
Ik ben nog steeds neerslachtig, maar veel minder en het voelt niet meer ondragelijk. In plaats van het verlammende en vermoeiende gevoel van een depressie, heb ik d.m.v. speed wel steeds kunnen blijven door werken en ook snel terug de stap naar de hulpverlening kunnen zetten.
Ik ben weinig tot niet meer suicidaal, but at what cost? Was het dat waard?
