Expex
Experimenterende gebruiker
Bijgaand mijn eerste tripreport, en sowieso mijn eerste bericht. Ik heb nog niet gekeken of er ergens een voorsteltopic oid is?! Ik heb al 5 keer eerder XTC gebruikt en wil jullie graag vertellen over mijn 6e XTC ervaring, met wat vraagtekens.
Afgelopen 24 november ging ik met wat vrienden naar Welcome to the future indoor. Het was intussen 12 weken geleden sinds mijn laatste xtc gebruik, dus voor mij hoogste tijd om weer eens waus te worden. En dat is gelukt, maar wel met wat vraagtekens. Gedurende het jaar viavia aan hele goeie pillen gekomen, getest op ca 230mg mdma zonder overige, vervuilende stoffen. Al eerder viel me wel op met deze pillen dat als ik ze breek, het deel wat ik weer in m’n zakje deed om later te gebruiken, na een paar uur c.q. de volgende dag altijd vergruisd was en dan natuurlijk lastig in te nemen is. Zo’n knutselaar als ik ben bedacht ik me dat het misschien handig zou zijn om de pillen voortaan gewoon te vergruizen, af te wegen en in capsules te doen om een ideale dosis samen te stellen. What can go wrong?
Voor WTTF had ik dus, rekeninghoudend met de dosering MDMA en het gewicht van de pil, met een precisieweegschaal een capsule gemaakt van ca 140mg mdma. En nog een kleintje van ca 30mg. Het plan was om de grote in te nemen, en de kleine eventueel later op de avond. Bijgaand het verloop van de dag/avond:
14:30: Thuis nog wat gegeten en onderweg tevens 2 Loempia’s meegepikt van de markt.
16:00: aankomst op feest, jassen zijn gedropt, tokens gekocht. Bier gehaald en naar de Main. Bleek vrij underground, niet al te lang volgehouden. Op naar de Circuszaal, daar was de muziek wat toegankelijker.
17:00: we hebben allemaal onze gewenste dosis ingenomen, en ik dus mijn grote bommetje. Afgegaan op eerdere ervaringen weet ik dat het bij mij altijd vrij snel inslaat. Kom maar op!
17:30 - T+0:30: ik voel nog niks, niet het kleinste beetje euforie of verandering. Had twee weken geleden 2CB gebruikt. Hoe voelde xtc ook alweer, was dit het nou? Ben ik nu immuun geworden? Ach, gewoon nog even wachten, misschien lost het omhulsel van de capsule niet zo snel op.
18:00 - T+1:00: serieus, nog steeds helemaal niets. Ik kauw wel al een tijdje preventief kauwgom, maar dit is eigenlijk helemaal niet nodig. Ik raak mezelf aan, iets wat normaliter al tintelend moet aanvoelen. Nou, nee hoor. Ook moet ik al voor de zoveelste keer plassen, hier klopt iets niet. Dan maar weer naar het toilet. Daar in de spiegel gekeken, pupillen zijn helemaal normaal. Wtf?! Ik heb nu een 140mg dosis in me, aan de hoge kant, en er gebeurt niks. Wat is hier nu aan de hand. Op dit moment het kleine bommetje van 30mg erin gekiept.
18:30 - T+1:30: nog steeds niks. Ik trek het niet meer. Ik besluit een pil van m’n maten te vragen, die gelukkig ruim voldoende voorzien waren. We zijn inmiddels toch maar weer naar de main gelopen. Heb een ca. driekwart ingenomen van een roze pilletje wat getest is op 136mg MDMA. De minuten erna ging het snel. Het bekende euforische gevoel kwam opzetten. De muziek werd erg open.
19:00 – T+2:00: weet niet wat me bezielde, maar ik heb dat laatste kwartje er ook nog in geyolo’d, om er zeker van te zijn niet teleurgesteld te worden. Nou, dat ging wel goed komen…
Heel snel gaat het nu echt enorm hard. Merkte ook dat dat laatste kwartje er echt nog even volledig bovenop kwam. Zeer intens, maar ik kon het nog plaatsen. De muziek klonk een beetje alsof ik lachgas aan het gebruiken was. Die rush is normaliter met een seconde of 10 wel over, maar nu leek het alsof ik opgesloten zat in een cocon gevuld met lachgas met een beat die constant naar het hoogtepunt toewerkte. Voor me stond een meisje met zo’n LED-kroontje op haar hoofd. Ik bleef er zeer gebiologeerd naar kijken, en zei dit tegen haar, waarop ze antwoordde dat ze hoopt dat het positief is, en dat ik anders maar de andere kant op moet kijken. OK, got it…ook bij andere mensen begon ik nu op te vallen. Of het wel goed met me gaat, omdat ik eruit zie alsof ik best wel hard ga….joh, je moest eens weten. Van iemand anders kreeg ik een speciale bril, soort prisma achtig, was supermooi om daar door heen te kijken. Hierna werd ik gesandwiched door een kerel met ontbloot bovenlijf in bretels en een dame in een glitterjurk. Van haar kreeg ik iets voor m’n mond gehouden, waarvan ik niet kon zien c.q. realiseren wat het was. ‘Een snoepje’, zegt ze. Ik verstond of begreep haar op dat moment niet. ‘EEN SNOEPJE’, herhaalde ze! En ik nam een klein hapje ervan. Het was heel lekker, een winegum. Oh snoepje, natuurlijk, gewoon een dropje.. Een van mijn vrienden zei me achteraf dat het meer leek op iets anders. Maar wat, dat wist hij ook niet. Kreeg nog een kusje van haar op de mond, en weg was ze.
21:00 – T+4:00: het heftigste deel heb ik achter me, het wordt nu iets rustiger, maar nog steeds erg mooi. Mijn vrienden besloten ineens alle drie weg te lopen om te gaan plassen (unlikely) of bier te halen of ik weet het niet meer precies, dus stond ik daar ineens in m’n eentje in de Main. Toen bedacht ik me dat het waarschijnlijk een goed idee is om gewoon weg te lopen en even in de andere zaal te gaan kijken. Onderweg zou ik dan wel een bericht sturen, dacht ik…Toen ik de Circus in liep en mijn telefoon pakte, constateerde ik dat ik echt niets kon lezen van wat er op mijn scherm stond. Ik was dit van eerdere ervaringen wel gewend, maar kon er dan toch altijd wel wat van maken. Nu totaal niet, alles zag ik dubbel en kriskras over elkaar heen. Zo laagdrempelig als ik was besloot ik een groepje aan te spreken om de situatie uit te leggen en of ze mij wilden helpen met het versturen van een bericht. Dit bleek geen enkel probleem, ze stelden me gerust en pakten mijn telefoon aan. Ik kwam met een jongen die erbij hoorde in gesprek, we hadden het over werk, en hoe lastig het kan zijn met (kleine) kinderen. In mijn ooghoek zag ik de dames al giechelend over mijn telefoon gebogen te typen. De vrouw van de jongen, moeder van hun kinderen, kwam ook bij mij staan en heb daar echt superleuk nog staan praten over koetjes en kalfjes. In mijn ogen zag ik mijn vrienden verschijnen, dus dat was gelukt. Ik stelde ze voor, maar bleef met haar doorpraten. Echt een half uur ofzo (voor m’n gevoel iig). Over van alles, uitgaan (foute) parties, kinderen, verhuizen, echt superspontaan en relaxed, ook dat haar man niet jaloers oid op mij werd. Tijdens dit gesprek werden de eerste pijnlijke tekenen van de comedown merkbaar.
21:30 – T+ 4:30: Het groepje ging naar een andere zaal en nam afscheid, mijn vrienden waren nog niet weg gelukkig. We stonden nog even in de Circus. Daarna moest een van hen helaas al naar huis. We bleven nog even met z’n drieën, maar al snel bleek in het rokershok dat de koek echt op was.
23:30 – T+ 6:30 – Uiteindelijk dus nog wel lang volgehouden, maar nu echt naar huis. Ik kan inmiddels de sms’jes op mijn telefoon lezen en snap nu waarom de dames moesten lachen. Berichten als ‘kom hier lieveling’, ‘schat ik hou van je’, ‘Skat waar ben je’
0:15 – T+ 7:15: Plassen lukt nog niet. Gelukkig had ik niet teveel gedronken. Ik ga maar naar bed. Ik sluit mijn ogen, maar het is net alsof ik ze nog open heb. Closed eye visuals alom. Ik hoor een stemmetje van mijn moeder in m’n hoofd die een heel verhaal op me afvuurt, alsof ik haar aan de telefoon heb. Slapen lukt echt niet.
05:15 – T+ 12:15 - al 5 uur lang lig ik wakker, toch maar even opstaan, plassen lukt nu. Even wat drinken en in de spiegel kijken. Het zal toch niet, dafuq, m’n pupillen staan nog steeds op driekwart. Ook al is het inmiddels bijna 15 uur geleden dat ik voor het laatst iets heb binnengehad, ik voel nog steeds geen enkele behoefte om ook maar iets te eten. Dit is echt uitzonderlijk.
Volgens mij ben ik hierna wel in slaap gevallen. De zondag vrij brak geweest. ’s Avonds had ik nog steeds lichte closed eye visuals, maar viel na een tijdje wel in slaap.
Zo, wat een verhaal en wat een ervaring. Een aantal van jullie zullen waarschijnlijk al neeschuddend meelezen. Ja, ik ben waarschijnlijk ver over de grens gegaan, maar ik begrijp het gewoon niet wat er met die capsules is gebeurd, waarom ze niet werkten. Ik las in een ander topic dat het geen kwaad kan om pillen te verpulveren. Heb ik misschien toch de structuur veranderd hierdoor? Of is het normaal dat capsules pas na 1,5 uur gaan werken? Een vriend zei dat hij denkt dat de bommetjes wel zijn gaan werken i.c.m. de pil die ik later nam. In worst case heb ik dan 300mg geslikt in 2,5 uur tijd, oeps…
De trip was intens, maar niet overdreven.
Het zeer slechte zicht, de lang aanhoudende grote pupillen en het niet kunnen slapen lijkt wel op een overdosis. Ik vind dit wel vervelend, aangezien ik over het algemeen echt autistisch nauwkeurig ben in het voorbereiden van de trip, testen van de pillen, doseren, alarm zetten voor te drinken. Altijd onder controle, maar deze keer niet…Ik zal mijn lichaam de komende maanden even extra vertroetelen. Volgende feest is A State Of Trance op 23 februari en hoe mooi is dat, alweer precies 3 maanden na de laatste. Ik hoop dat ik er dan weer tegenaan kan.
Tot zover. Feedback/antwoorden over zowel de ervaring als het report zijn meer dan welkom!
Afgelopen 24 november ging ik met wat vrienden naar Welcome to the future indoor. Het was intussen 12 weken geleden sinds mijn laatste xtc gebruik, dus voor mij hoogste tijd om weer eens waus te worden. En dat is gelukt, maar wel met wat vraagtekens. Gedurende het jaar viavia aan hele goeie pillen gekomen, getest op ca 230mg mdma zonder overige, vervuilende stoffen. Al eerder viel me wel op met deze pillen dat als ik ze breek, het deel wat ik weer in m’n zakje deed om later te gebruiken, na een paar uur c.q. de volgende dag altijd vergruisd was en dan natuurlijk lastig in te nemen is. Zo’n knutselaar als ik ben bedacht ik me dat het misschien handig zou zijn om de pillen voortaan gewoon te vergruizen, af te wegen en in capsules te doen om een ideale dosis samen te stellen. What can go wrong?
Voor WTTF had ik dus, rekeninghoudend met de dosering MDMA en het gewicht van de pil, met een precisieweegschaal een capsule gemaakt van ca 140mg mdma. En nog een kleintje van ca 30mg. Het plan was om de grote in te nemen, en de kleine eventueel later op de avond. Bijgaand het verloop van de dag/avond:
14:30: Thuis nog wat gegeten en onderweg tevens 2 Loempia’s meegepikt van de markt.
16:00: aankomst op feest, jassen zijn gedropt, tokens gekocht. Bier gehaald en naar de Main. Bleek vrij underground, niet al te lang volgehouden. Op naar de Circuszaal, daar was de muziek wat toegankelijker.
17:00: we hebben allemaal onze gewenste dosis ingenomen, en ik dus mijn grote bommetje. Afgegaan op eerdere ervaringen weet ik dat het bij mij altijd vrij snel inslaat. Kom maar op!
17:30 - T+0:30: ik voel nog niks, niet het kleinste beetje euforie of verandering. Had twee weken geleden 2CB gebruikt. Hoe voelde xtc ook alweer, was dit het nou? Ben ik nu immuun geworden? Ach, gewoon nog even wachten, misschien lost het omhulsel van de capsule niet zo snel op.
18:00 - T+1:00: serieus, nog steeds helemaal niets. Ik kauw wel al een tijdje preventief kauwgom, maar dit is eigenlijk helemaal niet nodig. Ik raak mezelf aan, iets wat normaliter al tintelend moet aanvoelen. Nou, nee hoor. Ook moet ik al voor de zoveelste keer plassen, hier klopt iets niet. Dan maar weer naar het toilet. Daar in de spiegel gekeken, pupillen zijn helemaal normaal. Wtf?! Ik heb nu een 140mg dosis in me, aan de hoge kant, en er gebeurt niks. Wat is hier nu aan de hand. Op dit moment het kleine bommetje van 30mg erin gekiept.
18:30 - T+1:30: nog steeds niks. Ik trek het niet meer. Ik besluit een pil van m’n maten te vragen, die gelukkig ruim voldoende voorzien waren. We zijn inmiddels toch maar weer naar de main gelopen. Heb een ca. driekwart ingenomen van een roze pilletje wat getest is op 136mg MDMA. De minuten erna ging het snel. Het bekende euforische gevoel kwam opzetten. De muziek werd erg open.
19:00 – T+2:00: weet niet wat me bezielde, maar ik heb dat laatste kwartje er ook nog in geyolo’d, om er zeker van te zijn niet teleurgesteld te worden. Nou, dat ging wel goed komen…
Heel snel gaat het nu echt enorm hard. Merkte ook dat dat laatste kwartje er echt nog even volledig bovenop kwam. Zeer intens, maar ik kon het nog plaatsen. De muziek klonk een beetje alsof ik lachgas aan het gebruiken was. Die rush is normaliter met een seconde of 10 wel over, maar nu leek het alsof ik opgesloten zat in een cocon gevuld met lachgas met een beat die constant naar het hoogtepunt toewerkte. Voor me stond een meisje met zo’n LED-kroontje op haar hoofd. Ik bleef er zeer gebiologeerd naar kijken, en zei dit tegen haar, waarop ze antwoordde dat ze hoopt dat het positief is, en dat ik anders maar de andere kant op moet kijken. OK, got it…ook bij andere mensen begon ik nu op te vallen. Of het wel goed met me gaat, omdat ik eruit zie alsof ik best wel hard ga….joh, je moest eens weten. Van iemand anders kreeg ik een speciale bril, soort prisma achtig, was supermooi om daar door heen te kijken. Hierna werd ik gesandwiched door een kerel met ontbloot bovenlijf in bretels en een dame in een glitterjurk. Van haar kreeg ik iets voor m’n mond gehouden, waarvan ik niet kon zien c.q. realiseren wat het was. ‘Een snoepje’, zegt ze. Ik verstond of begreep haar op dat moment niet. ‘EEN SNOEPJE’, herhaalde ze! En ik nam een klein hapje ervan. Het was heel lekker, een winegum. Oh snoepje, natuurlijk, gewoon een dropje.. Een van mijn vrienden zei me achteraf dat het meer leek op iets anders. Maar wat, dat wist hij ook niet. Kreeg nog een kusje van haar op de mond, en weg was ze.
21:00 – T+4:00: het heftigste deel heb ik achter me, het wordt nu iets rustiger, maar nog steeds erg mooi. Mijn vrienden besloten ineens alle drie weg te lopen om te gaan plassen (unlikely) of bier te halen of ik weet het niet meer precies, dus stond ik daar ineens in m’n eentje in de Main. Toen bedacht ik me dat het waarschijnlijk een goed idee is om gewoon weg te lopen en even in de andere zaal te gaan kijken. Onderweg zou ik dan wel een bericht sturen, dacht ik…Toen ik de Circus in liep en mijn telefoon pakte, constateerde ik dat ik echt niets kon lezen van wat er op mijn scherm stond. Ik was dit van eerdere ervaringen wel gewend, maar kon er dan toch altijd wel wat van maken. Nu totaal niet, alles zag ik dubbel en kriskras over elkaar heen. Zo laagdrempelig als ik was besloot ik een groepje aan te spreken om de situatie uit te leggen en of ze mij wilden helpen met het versturen van een bericht. Dit bleek geen enkel probleem, ze stelden me gerust en pakten mijn telefoon aan. Ik kwam met een jongen die erbij hoorde in gesprek, we hadden het over werk, en hoe lastig het kan zijn met (kleine) kinderen. In mijn ooghoek zag ik de dames al giechelend over mijn telefoon gebogen te typen. De vrouw van de jongen, moeder van hun kinderen, kwam ook bij mij staan en heb daar echt superleuk nog staan praten over koetjes en kalfjes. In mijn ogen zag ik mijn vrienden verschijnen, dus dat was gelukt. Ik stelde ze voor, maar bleef met haar doorpraten. Echt een half uur ofzo (voor m’n gevoel iig). Over van alles, uitgaan (foute) parties, kinderen, verhuizen, echt superspontaan en relaxed, ook dat haar man niet jaloers oid op mij werd. Tijdens dit gesprek werden de eerste pijnlijke tekenen van de comedown merkbaar.
21:30 – T+ 4:30: Het groepje ging naar een andere zaal en nam afscheid, mijn vrienden waren nog niet weg gelukkig. We stonden nog even in de Circus. Daarna moest een van hen helaas al naar huis. We bleven nog even met z’n drieën, maar al snel bleek in het rokershok dat de koek echt op was.
23:30 – T+ 6:30 – Uiteindelijk dus nog wel lang volgehouden, maar nu echt naar huis. Ik kan inmiddels de sms’jes op mijn telefoon lezen en snap nu waarom de dames moesten lachen. Berichten als ‘kom hier lieveling’, ‘schat ik hou van je’, ‘Skat waar ben je’
0:15 – T+ 7:15: Plassen lukt nog niet. Gelukkig had ik niet teveel gedronken. Ik ga maar naar bed. Ik sluit mijn ogen, maar het is net alsof ik ze nog open heb. Closed eye visuals alom. Ik hoor een stemmetje van mijn moeder in m’n hoofd die een heel verhaal op me afvuurt, alsof ik haar aan de telefoon heb. Slapen lukt echt niet.
05:15 – T+ 12:15 - al 5 uur lang lig ik wakker, toch maar even opstaan, plassen lukt nu. Even wat drinken en in de spiegel kijken. Het zal toch niet, dafuq, m’n pupillen staan nog steeds op driekwart. Ook al is het inmiddels bijna 15 uur geleden dat ik voor het laatst iets heb binnengehad, ik voel nog steeds geen enkele behoefte om ook maar iets te eten. Dit is echt uitzonderlijk.
Volgens mij ben ik hierna wel in slaap gevallen. De zondag vrij brak geweest. ’s Avonds had ik nog steeds lichte closed eye visuals, maar viel na een tijdje wel in slaap.
Zo, wat een verhaal en wat een ervaring. Een aantal van jullie zullen waarschijnlijk al neeschuddend meelezen. Ja, ik ben waarschijnlijk ver over de grens gegaan, maar ik begrijp het gewoon niet wat er met die capsules is gebeurd, waarom ze niet werkten. Ik las in een ander topic dat het geen kwaad kan om pillen te verpulveren. Heb ik misschien toch de structuur veranderd hierdoor? Of is het normaal dat capsules pas na 1,5 uur gaan werken? Een vriend zei dat hij denkt dat de bommetjes wel zijn gaan werken i.c.m. de pil die ik later nam. In worst case heb ik dan 300mg geslikt in 2,5 uur tijd, oeps…
De trip was intens, maar niet overdreven.
Het zeer slechte zicht, de lang aanhoudende grote pupillen en het niet kunnen slapen lijkt wel op een overdosis. Ik vind dit wel vervelend, aangezien ik over het algemeen echt autistisch nauwkeurig ben in het voorbereiden van de trip, testen van de pillen, doseren, alarm zetten voor te drinken. Altijd onder controle, maar deze keer niet…Ik zal mijn lichaam de komende maanden even extra vertroetelen. Volgende feest is A State Of Trance op 23 februari en hoe mooi is dat, alweer precies 3 maanden na de laatste. Ik hoop dat ik er dan weer tegenaan kan.
Tot zover. Feedback/antwoorden over zowel de ervaring als het report zijn meer dan welkom!
.
