Zeer mooi verwoord.
Alhoewel onze opvattingen niet enorm verschillen zie ik bepaalde dingen inderdaad wat anders.
Allereerst denk ik dat bewustzijn er inderdaad is, los van materie. Bewustzijn is echter maar tot bepaalde hoogte begrijpelijk voor een mens. Daarna komt het in hogere gebieden, waar wij stoppen met ervaren. Ik denk dus dat wij met zijn allen, mens, plant, dier, steen, etc. bewustzijn hebben, maar dat de mate waarin we kunnen aanhaken bij dat bewustzijn afhankelijk is van onze eigen frequentie. Je resoneert, trilt met iets mee van dezelfde trilling. Een steen trilt op een andere frequentie (in het universum) dan een dier.
Ik geloof dus wel degelijk dat er een bewustzijn is buiten ons om. Maar dat wij slechts een fractie daarvan kunnen begrijpen; datgene wat ligt in ons eigen trillingsgebied. Daarna stopt onze ervaring ervan. Onze ervaring verdwijnt letterlijk in het niets.
Dit bedoel ik met de hardnekkigheid van materialisme. We blijven terugkomen naar het geloof dat we een body-mind (mens in ons geval) zijn. Maar we zijn geen mens. We zijn bewustzijn, welke een menselijke ervaring heeft. En dat bewustzijn is niet gelimiteerd in het kennen van zichzelf. Sterker nog: bewustzijn kent zichzelf per definitie: bewust-zijn. Het is een zijn dat bewust is. Bewust van wat? Van zijn...
Maar inderdaad, bewustzijn kan trillen op verschillende frequenties. Maar het is niet dat omdat wij een mens "zijn" wij gelimiteerd zijn tot bepaalde frequenties. Wij zijn immers geen mens. Wij hebben een menselijke ervaring. Je denkt dat je een mens bent tijdens gedachte 1, je denkt dat je een mens bent tijdens gedachte 2. Maar was je een mens tussen gedachte 1 en 2? Dat we gelimiteerd lijken te zijn in frequentie, komt omdat we ons geïdentificeerd hebben met het lichaam. Maar wat is de werkelijkheid van het lichaam, los van de zintuiglijke waarneming? Het enige dat we kennen van het lichaam, ervaren we door onze zintuigen. En zintuiglijke informatie is geestelijk, niet materieel. De geest is gelimiteerd, bewustzijn zelf niet. Als je enkel de positie van bewustzijn aanneemt (wat je al bent) en daar in volhardt, zonder terug te vallen in luisteren naar gedachten, dan begin je automatisch te stijgen in frequentie en dan zie je inderdaad steeds meer en meer. Een krachtig psychedelicum kan je mogelijk tijdelijk naar een hele hoge frequentie van bewustzijn forceren. Maar het is niet dat bewustzijn daar échter is. Het trilt alleen sneller. In de diepste depressie waarin bewustzijn een zeer lage frequentie heeft, is er exact hetzelfde "spul" aanwezig: bewustzijn.
Note: Tijdens een diep kosmische ervaring ervaarde ik mijzelf en het universum als één, in een stroom van bruisende energie. In mijn bewustzijn was er geen ego, geen lichaam, geen aardse omgeving, geen tijd. Maar het was er allemaal wel. Iedereen in mijn directe omgeving zag mijn lichaam en ervaarde alle zaken die ik normaal ook ervaarde. Nog sterker, toen ik terugkeerde in mijn ego en in mijn lichaam (etc), was alles er nog exact zoals ik het had achtergelaten. Dit is een simpel bewijs dat dingen kunnen bestaan buiten je eigen ervaringsgebied.
Maar "dingen" zijn er pas voor ons, nadat er eerst bewustzijn is. Wat je aangeeft lijkt te impliceren dat er een gedeelde onafhankelijke wereld is, maar daar is geen sluitend bewijs voor. Voor hetzelfde wordt de wereld in real-time door ons geprojecteerd en is het niet de wereld die ons verbindt, maar bewustzijn. Als hetzelfde bewustzijn door ons allen gedeeld wordt, zou dat de reden kunnen zijn waarom we dezelfde wereld lijken te ervaren. Kan het zijn dat er niet 1 wereld en 7,7 miljard bewustzijnen zijn (om even alleen mensen te tellen), maar 1 bewustzijn en 7,7 miljard werelden(?) Een 'mind' gedefinieerd in de brede zin als gedachten+perceptie, is toch eigenlijk ook een wereld? Maar het bewustzijn waar zo'n wereld in verschijnt, waar zijn de grenzen daarvan? Delen we met zijn allen niet exact datzelfde bewustzijn, waarvan er maar 1 is(?) Is het feit dat ik jouw gedachten niet ken, bewijs dat wij niet hetzelfde bewustzijn delen?
Ja, ik geef toe, er is ook geen bewijs voor het 1 bewustzijn, 7,7 miljard werelden model. Maar als je kijkt naar je eigen directe ervaring en daar je antwoorden uithaalt, in plaats van wat gedachten zegt, dan zie je dat dit model veel logischer is. Veel beter aansluit bij onze daadwerkelijke ervaring. En dat is niet iets dat je hoeft te geloven, maar wat je voor jezelf ervaart.
Was mijn lichaam echter gestorven, dan was ik voor altijd opgegaan in de energie die ik ook 'ervaren' heb- de staat van zijn vóór de minimale aanwezigheid van het Zelf. De staat waarin je niets ervaart, en waarvan je alleen het bestaan weet (het moment van 'afwezigheid van ervaring') omdat je daarna langzaam terugkeert tot je eigen Zelf. Het afwezigheid van ervaring is onmogelijk te ervaren. Slechts vanuit je ervaring kan je signaleren dat er een moment was dat je geen enkele ervaring had.
Je bent als mens slechts zeer beperkt in staat om op verschillende frequentiegebieden te ervaren. Een mens heeft ook een bepaalde focus nodig om te kunnen ervaren. Het grote bewustzijn, dat buiten ons om ook bestaat kan ik zelf op zijn best omschrijven als energie. Anderen noemen het god.
Als afwezigheid van ervaring onmogelijk te ervaren is, is het dan wel onze realiteit? Is dit niet een trucje die de geest met ons uithaalt om dat wat we zoeken altijd op een afstand van onszelf te leggen?
Ook in de wetenschap is het doorgedrongen dat alles frequentie is, inclusief bewustzijn:
Tam Hunt [1], Jonathan SchoolerUniversity of California Santa Barbara Synchronization, harmonization, vibrations, or simply resonance in its most general sense seems to have an integral relationship with consciousness itself. One of the possible “neur
www.authorea.com
Dat komt mooi uit voor de wetenschap. Zo kunnen ze mooi doorgaan met hun objectieve zoektocht.
Dit is wat ik bedoelde. "Het ding" wordt altijd "daar" geplaatst, nooit "hier". Zowel in tijd als ruimte. Maar is bewustzijn ooit "daar"? Dit is niet onze eigenlijke ervaring. Bewustzijn is altijd alleen hier, bewustzijn is altijd alleen nu. Alleen wanneer bewustzijn zichzelf vernauwd tot de geest (tot een gedachte) kan het wat anders ervaren dan hier en nu. Maar zelfs die gedachte is altijd alleen maar hier en nu...
Blijft echter overeind dat ik denk dat ook de minihersentjes trillen op hun eigen frequentie (anders bestond het niet). En dat zij op deze trilling ook meetrillen met dezelfde frequentie van bewustzijn.
Maar wat is dan het "spul" dat trilt? Is dat niet bewustzijn? Is dat niet ons eigen zijn/wezen?
Karma Police!
Vind dat je mijn opvatting hier een beetje simplificeert.
Excuses, ik wou niet beoordelend overkomen. Laat ik het dan niet over jouw ervaring hebben, maar over die van mij:
Wanneer ik denk dat ik als het lichaam bewust ben, dan zie ik om mij heen een wereld. Een wereld bevolkt met andere lichamen/mensen die net als mij ook bewust zijn (of: bewustzijn hebben). De rest van deze wereld is dan 'materie', dat wat niet bewustzijn heeft. Als ik denk dat er mensen en dingen buiten mij zijn, dan verraadt dat per definitie mijn geloof dat ik zelf denk een 'mens' te zijn. Oftewel: een body-mind: een lichaam dat bewust is.
Maar wanneer ik die identificatie met mijn lichaam laat vallen en terugkeer naar pure perceptie, dan zie ik weer dat ik niet het lichaam ben, maar dat wat bewust is ván het lichaam: bewustzijn. Dat wat ik alreeds de hele tijd ben, maar wat ik over het hoofd lijk te zien. Wanneer ik zie dat ik dat bewustzijn ben, zijn er ook geen andere body-minds meer. De zelf en de wereld verschijnen namelijk tegelijk. Als het ene verschijnt, verschijnt het andere ook. Als het ene verdwijnt, verdwijnt het andere ook. Maar als beide dus verdwijnen, blijven we alsnog over als dat wat is. En dat wat is, is bewust. En door bewust te zijn van dat wat is, ontstaat de ervaring van gelukzaligheid, wat het stoppen van de zoektocht (naar de Zelf) is.
Nee, integendeel. Het is de totale acceptatie dat er dingen zijn die 'wij mensjes in ons eigen frequentiegebied' (net als een steen in een ander frequentiegebied) niet kunnen bevatten (namelijk datgene wat er zich buiten ons frequentiegebied afspeelt). Ik kan daar heel goed mee leven. De werkelijkheid willen vatten in een theorie doodt veel andere opties, waardoor je stopt de werkelijkheid te zien zoals ze is. Het is observeren in ervaring en evt conclusies trekken. Echter moet je geen conclusies trekken over iets wat je onmogelijk kan ervaren.
Is dit een theorie voor jou?
Wederom, waarom kun jij bewustzijn niet ervaren? Als je bewustzijn bént, hoe kun je dan niet bewustzijn ervaren?
Ik hoop dat ik niet al té betweterig overkom de hele tijd, maar ben bang dat dat vrijwel niet te voorkomen is. Voor mij is dit allemaal geen theorie. (Niet dat ik wil impliceren dat anderen niet in de praktijk de realiteit van bewustzijn ervaren. Iedereen ervaart dit, maar de meesten kijken er overheen.) Tussen twee gedachten ís de ervaring van bewust zijn van bewustzijn. Wanneer we denken dat de wereld 'iets' is, zullen we bewustzijn ervaren als 'niets'. Maar wanneer er een tijdelijke 'suspension of disbelief' is en we enkel de aandacht geven aan dat tussen gedachten, (zelfs in gedachten, maar laten we het niet te ingewikkeld maken...) dan zien we op een gegeven moment dat dat is wat wij zelf zijn. En dan is het geen theorie meer. Door bewust dát te zijn, wordt de aard van dát meer en meer getoond aan dát zelf.
Ik raad je (en ieder ander met interesse) écht aan naar Rupert Spira te gaan luisteren. Hij legt dit alles op meesterlijke wijze uit, zodat je voor jezelf kan zien dat dit werkelijk onze ervaring is en niet slechts 1 van de vele mogelijkheden. Het principe is zó extreem simpel, dat we er overheen kijken. En dan staat daar altijd het verstand weer klaar om in plaats van die directe perceptie ons weer een fantasiewereld in te lokken.
Bedankt voor je geduld met me...
Wat materialisme in mijn optiek en ervaring betekent, is een eigenschap van sommige mensen, die ik als " uiterst onplezierig " beschouw.
Zo was een nauw familie lid met deze eigenschap behept.
Deze eigenschap manifesteerde zich in het navolgende, uiterst nare gedrag :
Graai en snaai zoveel mogelijk spullen, materiaal zogezegd, van je naaste mensen, familieleden niet uitgezonderd, van hen af, en maak dit tot jouw eigendom.
Het leek goddome ons kabinet Rutte wel...
Het is wat jammer dat de term 'materialisme' voor twee verschillende dingen wordt gebruikt. Het is op zich al lastig genoeg om over na te denken. Dezelfde term voor verschillende dingen maakt het er niet makkelijker op...
Maar dat soort materialisme had ik het dus niet over. Ik had het over materialisme als in: het geloof in een wereld gemaakt van 'materie'.
