Hoe denken jullie over de dood?

[Mindless]

Ik denk dat als je niet bang was voor de dood, je nu op dit moment de dood zou ervaren. En dan bedoel ik niet de fysieke dood, maar jouw dood: de echte dood. Maar we vrezen de dood wél. Daarom leven we altijd in contractie. Altijd is er spanning van lichaam en geest. Het is het bewust en onbewust vasthouden aan dat wat we denken dat in leven is. De dood is dat vasthouden loslaten nu in de diepte van dít moment. Maar we projecteren de dood in de toekomst wanneer het lichaam zal sterven, zodat we onze dood kunnen uitstellen. Wanneer het onbewuste vasthouden bewust wordt gemaakt wordt pas duidelijk hoe bang we zijn voor de dood: het absolute loslaten van alles. Niets vrezen we meer dan dat en daarom gaan we door met onze pseudo-identiteiten welke een soort van half in leven zijn. Want volledig leven is pas mogelijk bij volledig doodgaan.

Wil de sfeer hier verder niet drukken hoor.

 

[transformated]

Ik geloof achter de dood dat er nog iets maar wat het is dat weet ik niet. Misschien word je weer geboren maar weet je niets van je vorig leven of leef je verder maar ergens anders met je geestelijke lichaam.
In god en de duivel geloof ik niet echt.
Maar ik geloof echt dat er gewoon iets moet zijn achter de dood oftewel is er niks en is het zoals je slaapt maar dan voor altijd.
Op het moment zelf dat je langzaam voelt dat je ogen toe gaan en dat je er niet meer bent, ik ben wel benieuwd hoe je je dan voelt op het moment. Maar dat weet je pas als je dood gaat.
Vind dit een interessant onderwerp ben benieuwd naar de andere mensen hier hun gedacht over de dood.

 

[transformated]

Ik denk dat als je niet bang was voor de dood, je nu op dit moment de dood zou ervaren. En dan bedoel ik niet de fysieke dood, maar jouw dood: de echte dood. Maar we vrezen de dood wél. Daarom leven we altijd in contractie. Altijd is er spanning van lichaam en geest. Het is het bewust en onbewust vasthouden aan dat wat we denken dat in leven is. De dood is dat vasthouden loslaten nu in de diepte van dít moment. Maar we projecteren de dood in de toekomst wanneer het lichaam zal sterven, zodat we onze dood kunnen uitstellen. Wanneer het onbewuste vasthouden bewust wordt gemaakt wordt pas duidelijk hoe bang we zijn voor de dood: het absolute loslaten van alles. Niets vrezen we meer dan dat en daarom gaan we door met onze pseudo-identiteiten welke een soort van half in leven zijn. Want volledig leven is pas mogelijk bij volledig doodgaan.

Wil de sfeer hier verder niet drukken hoor.

Ik zie nu pas dat er al 2 pagina's zijn van dit topic. Ik dacht dat jij dit juist had geopend Mindless.

 

[Tijdloos]

Bij het lezen van dit topic krijg ik altijd weer de gedachte en herinnering van de b d (en 1 ade , actual death experience) ervaringen die waren altijd zo ontzettend rustgevend perfect. Daardoor is het voor mij heel erg vergelijkbaar met ontzettend diep en vredig te slapen.

Daardoor geen enkele vrees meer voor de dood van mij en geniet ik zoveel mogelijk van het leven zoveel het kan en zolang het kan met hoge levenskwaliteit

 

[Gabbertje]

Al zou ik morgen te horen dat ik een vreselijke ziekte Heb, en nog maar 1 week (bijv) te leven heb. Dan zal ik er aan de ene kant vrede mee hebben, maar de andere kant totaal niet.

Waarom ik er vrede mee Heb, is omdat ik veel mooie dingen heb mee gemaakt. Maar aan de andere kant wil ik me familie en vrienden niet achter laten. Zeker me broertje niet, hij heeft het al zo moeilijk en hij zal nog vaak me steun nodig hebben. En dan wil ik er voor hem zijn.

Het is dus een beetje een win win situatie. Ik geloof ook dat er iets naar de dood Is, ik zou niet weten wat. Maar dan kom ik wel achter als het mijn tijd is om te gaan.

 

[Mindless]

Was er ook een aanleiding voor die ADE Tijdloos?

En zie je dit zelf als een egodood ervaring? Dat er niets van je identiteit over was?

 

[BasvanHoven]

Bij het lezen van dit topic krijg ik altijd weer de gedachte en herinnering van de b d (en 1 ade , actual death experience) ervaringen die waren altijd zo ontzettend rustgevend perfect. Daardoor is het voor mij heel erg vergelijkbaar met ontzettend diep en vredig te slapen.

Daardoor geen enkele vrees meer voor de dood van mij en geniet ik zoveel mogelijk van het leven zoveel het kan en zolang het kan met hoge levenskwaliteit

I’m triggered. Is deze ervaring van jou ook ergens te lezen op dit forum? Klinkt intens, het accepteren van je eigen dood!

 

[Tijdloos]

Was er ook een aanleiding voor die ADE Tijdloos?

En zie je dit zelf als een egodood ervaring? Dat er niets van je identiteit over was?

De aanleiding was teveel morfine * ivm pijn met blijkbaar teveel slaap tabletten.

Een egodood zo kan men het noemen maar dan smelt alles tot een druppel waar je ineens je eigen ik tegenkom. Kan die ervaring moeilijk omschrijven wakker worden in een andere realiteit. Er kwam een vlaag geluk en al het positieve uit het leven.

Of was dit 'gewoon' een coma achtige droom ? ik weet het niet maar het voelde echt te 'echt aan. Vrede en rust is wat ik vond. Met de optie om erin te blijven. Was 1(circa) min is me verteld dood.

Te veel (mooi)warm licht waar 'Ik' me mee wou mengen.

Is slechts mijn ervaring lastig te omschrijven.

*fentanyl 700 mics /hr (7 pleisters) ja erg dom..

 

[Tijdloos]

I’m triggered. Is deze ervaring van jou ook ergens te lezen op dit forum? Klinkt intens, het accepteren van je eigen dood!

Het accepteren was er gelijk , na rare hersenspinsels werd ik elders wakker met een dream. Naar waar je was voor je hier geboren bent. Waar alles anders is.

 

[Atwa]

Pff, ik vind dit een van de moeilijkste vragen die er is. Al geldt dat waarschijnlijk voor iedereen denk. Vandaar ook zo veel religies.

Laat ik voorop stellen dat ik een atheistische agnost ben. Ik volg geen religie en geloof in geen voorgedefinieerde god, maar ik sta zeker open voor de mogelijkheid dat ik het mis heb en ben daarom altijd bereid te leren en eventueel mijn mening te veranderen op dit gebied.

Na de dood zelf denk ik dat er iets gebeurd van 4 mogelijkheden.
1. Je "ziel (of bewustzijn)" is het operating systeem van het lichaam, als je lichaam sterft, stopt de ziel te bestaan
2. Je lichaam is wat de ziel gevangen houdt, als je lichaam sterft, is de ziel vrij om zelfstandig verder te gaan (op deze wereld, door het universum, of in een andere dimentie)
3. Je ziel is onderdeel van een stroom levensenergie, waar deze naar terugkeert na de dood, waarna een deel van deze energie weer wordt gebruikt om een ziel voor een volgens wezen te maken
4. Onze ziel is niets meer dan de hyvemind van de miljarden bacterien die in ons lichaam wonen en reizen, als het lichaam langzaam verrot na de dood, sterven deze bacterien langzaam en het bewustzijn zal stap voor stap minder worden tot dit ophoud.

Welke van deze opties ik denk werkelijkheid is? Ik heb geen idee, daarom ben ik ook agnost. Wel weet ik dat ik niet bang ben voor de dood. Angst die ik wel heb, is de angst om te sterven. Of beter gezegd, bang bezig te zijn te sterven en me hier bewust van zijn. Ik heb gelezen dat mensen die zo dicht bij de dood komen juist een enorme vrede over zich heel voelen komen, maar toch is dat het gene waar ik bang voor ben. Ook heb ik ergens een angst dat mijn bewustzijn zich vast zal blijven klampen (in geval 2/3/4), dat ik niet bewust mee zal willen maken dat mijn lichaam zou gaan verrotten enzo, vandaar dat ik sowieso gecremeerd zal willen worden.

Ik heb vele jaren lang eigenlijk niet kunnen wachten om te sterven. Ik heb erg veel ellende meegemaakt, wat tot de dag van vandaag nog steeds zijn sporen op me achter heeft gelaten. Ik zou er zelf nooit een einde aan gemaakt hebben (al heb ik het meerdere malen serieus overwogen), ik ben daar te koppig voor. Maar als het voorbij zou zijn, dan zou ik dat prima gevonden hebben.

Eigenlijk is mijn geexperimenteer met MDMA en Speed wat me heeft laten inzien hoe het is om echt geluk te voelen, om een perspectief te laten zien als een licht aan het einde van de tunnel. Hierdoor begint dat verlangen naar rust wel een stuk minder te worden. Eigenlijk gaat het op dit moment beter dan ooit. Ik ben er nog lang niet, maar ik zie een stijgende lijn, een hoop problemen heb ik me doorheen gevochten en kunnen afsluiten. Er zijn nog wel bepaalde mentale problemen, maar die worden niet meer verergerd door omliggende omstandheden.

Dus al ben ik niet bang voor de dood, op dit moment zou ik juist niet willen sterven. Ik wil zien waar deze stijgende lijn uit gaat komen, ik heb zo veel positieve gevoelens gemist tot nu toe, dat ik eerst daar wat meer van wil kunnen genieten, plus kunnen genieten van mezelf als persoon, wat ik nooit eerder heb kunnen doen en begin nu te leren.

Dus als het aan mij ligt, had het 3 jaar geleden mogen komen, aangezien dat niet gebeurd is, hoop ik fijn op 80 jarige leeftijd gewoon te gaan in mijn slaap en dan zullen we zien wat er verder gebeurd

Ik kwam het verhaal op het plaatje tegen op 4chan (of all places). Dit is niet hoe ik zelf denk dat het leven (en de dood) in elkaar zit, maar ik vind dit wel een van de mooiste denkwijzes over de dood die ik ooit ergens ben tegen gekomen. Als ik zelf een afterlife zou mogen inrichten,dan denk ik dat ik voor deze kies. Let op, lang verhaal, maar ik vond het heel mooi en boeiend.

 

[Vaper]

Hoe ik denk over de dood? Deze vraag heb ik me lang geleden ook gesteld en ben op zoek gegaan in boeken over het spirituele tot het religieuze. Heb ik een antwoord gevonden? Voor mezelf wel, maar iedereen gaat anders om met de dood.
Ik heb m'n antwoord gevonden in het Boeddhisme. Het Boeddhisme stelt dat als je sterft, je geest overgaat in een ander lichaam, tenzij je je leven erop toelegt om de verlichting te bereiken, dan kan je uit de cyclus van reïncarnatie stappen.
Dat is ook mijn geloof geworden, ik mediteer dagelijks en hou me aan het 8 voeding pad uit het boeddhisme om misschien ooit, in dit of in het volgende leven, de verlichting te bereiken.

 

[Gabbertje]

Ik ga dood waarneer mijn tijd er is om dood te gaan, ik ben niet bang voor de dood maar probeer het uiterste uit elke dag te halen. Elke dag kan namelijk me laatste zijn.
Waar ik het wel moeilijk mee heb is dat ik mensen moet achterlaten, me ouders, me broertje en vrienden en familie.

Ik ben dan niet gelovig maar geloof wel dat er iets na de dood is, en of dat nou de hemel is, of dat ik terug kom in een ander lichaam van een dier of een mensen, ik zou het niet weten. Maar dan kom ik achter als het mijn tijd is om te gaan.
Ik zou wel heel graag terug willen komen als een poes/kat, wat voor heerlijk leven heb je dan

 

[Myme]

Tijdens mijn rem slaap heb ik vaak last van hypnagoge hallucinaties. Ik geloof in meerdere dimensies daardoor. Soms reikt een hand mij toe om mij mee te nemen en 'dood' te gaan. Ik pak de hand vast maar geraak niet in de andere dimensie, begin te vallen in oneindige diepte. Ik smeek vaak om me mee te nemen. Soms lijkt het gelukt tot ik echt wakker word en dan voel ik me weer heel de dag kut. Ik kan mijn zelfmoordpogingen niet meer tellen, ondanks ben ik toch bang van de dood. Want die hypnagoge hallucinaties zijn vaak extreem gruwelijk. Dus ik ben bang in de 'verkeerde' dimensie te eindigen... eind van de maand krijg ik eindelijk een slaaponderzoek om te bekijken wat er allemaal gebeurd als ik zo 'droom'. Is heel vermoeiend psychisch en mentaal. Ik ben niet meer bang van al het slecht op aarde, want in mijn dromen ben ik al zo vaak vermoord of verkracht. Alsof ik men ogen open enkel om te realiseren dat je hallucineert zowel gevoelsmatig, auditief als op zicht... Nja niemand weet wat het juist Is. Enige ziektebeeld dat ik vind Is Narcolepsy. Ik wil dat het stopt want ik ga eraan kapot. Ik heb ptss van mijn dromen. En dat alles zonder enig druggebruik. Heb zelfs gemerkt dat speed de dromen mindert. Ze geven me altijd slaappillen of anti psychotica maar dat werkt helemaal niet. Wil ervan af want dat blijft altijd veel te lang hangen in mijn hoofd. Dan zit ik weer in een existentiële crisis.

 

[8️⃣6️⃣]

Zijn voor mij fantastische dingen waar ik geen genoeg van kan krijgen.

Punt bij mij is dat ik altijd weet dat het niet echt is, dus dan bestaan nachtmerries/enge hallucinaties niet meer en dan is alles gewoon kicken.

 

[Mindless]

Tijdens mijn rem slaap heb ik vaak last van hypnagoge hallucinaties. Ik geloof in meerdere dimensies daardoor. Soms reikt een hand mij toe om mij mee te nemen en 'dood' te gaan. Ik pak de hand vast maar geraak niet in de andere dimensie, begin te vallen in oneindige diepte. Ik smeek vaak om me mee te nemen. Soms lijkt het gelukt tot ik echt wakker word en dan voel ik me weer heel de dag kut. Ik kan mijn zelfmoordpogingen niet meer tellen, ondanks ben ik toch bang van de dood. Want die hypnagoge hallucinaties zijn vaak extreem gruwelijk. Dus ik ben bang in de 'verkeerde' dimensie te eindigen... eind van de maand krijg ik eindelijk een slaaponderzoek om te bekijken wat er allemaal gebeurd als ik zo 'droom'. Is heel vermoeiend psychisch en mentaal. Ik ben niet meer bang van al het slecht op aarde, want in mijn dromen ben ik al zo vaak vermoord of verkracht. Alsof ik men ogen open enkel om te realiseren dat je hallucineert zowel gevoelsmatig, auditief als op zicht... Nja niemand weet wat het juist Is. Enige ziektebeeld dat ik vind Is Narcolepsy. Ik wil dat het stopt want ik ga eraan kapot. Ik heb ptss van mijn dromen. En dat alles zonder enig druggebruik. Heb zelfs gemerkt dat speed de dromen mindert. Ze geven me altijd slaappillen of anti psychotica maar dat werkt helemaal niet. Wil ervan af want dat blijft altijd veel te lang hangen in mijn hoofd. Dan zit ik weer in een existentiële crisis.

Ik heb zo'n half jaar lang na een bad trip het gevoel gehad dat er een soort primal evil is buiten mezelf dat met me kan doen wat het wil. Pas na veel werk aan mezelf (dingen onder ogen komen, meditatie) is die angst weggegaan.

Het is wat acht.zes zegt: als je weet dat het niet echt is, is het enkel nog fascinerend om te ervaren. Daar wil ik nog aan toevoegen: deze hallucinaties zijn in jou. Jij bent niet in hen. Jij bent daarom de baas over hen. Als je leert je duistere zijde te accepteren, dan kan het je niets meer maken. Het heeft alleen macht over je als je er weerstand tegen biedt.

Ik heb nu meerdere berichten van je gelezen op het forum en hoe ze jou willen behandelen helpt inderdaad niet echt. Het is symptoombestrijding. Terwijl je die switch nodig hebt waarin je die plek in jezelf hervindt, waar je eigen kracht en zelfvertrouwen is. Onze levens overdag zijn daar imo voor bedoeld. Niet om bang te zijn voor de fysieke dood die ooit komen gaat, maar om te leren/oefenen sterven, voordat je echt sterft. Dit is een raar iets voor ons westerlingen, maar in vele culturen is dit natuurlijk: Learning to die before you die. Beide kanten van jezelf leren accepteren: de lichte én de duistere zijde. En zo je angsten leren loslaten. Dromen zijn vaak slechts ervaringen die je overdag nagelaten hebt om te leren.

 

[8️⃣6️⃣]

@Mindless

Goed gezegd!

Acceptatie werkt zo goed als bij alle negatieve zaken in het leven. Negatieve gevoelens, nare hallucinaties, nachtmerries... Het is je eigen weerstand waar je zo veel last van hebt.

 

[Roze Olifant]

Ik heb altijd gedacht dat er gewoon niks is na de dood. Ik denk dat nog steeds, rationeel, maar door gebruik van psychedelica sta ik wel veel meer open voor de mogelijkheid dat ik het mis heb. Ik ben een soort van ‘gereset’; er kan met psychedelica zoveel waarvan ik dacht dat het niet kon dat alle deuren in principe weer openstaan. Ik laat me verrassen.

Ik ben nooit echt bezig geweest met m’n eigen dood en kan me daar niet heel druk over maken. Wat gebeurt, gebeurt. Ik heb me altijd een soort van misplaatst gevoeld in deze wereld, iemand aan de kantlijn, iemand die niet helemaal meekomt, heel veel minderwaardigheidsgevoelens. Het lijkt me wel rustig dat niet meer te hoeven doen, ook al kun je die rust niet ervaren als er echt niets meer zou zijn. Maar ik hoop nog lange tijd te blijven, met name voor mijn familie en vrienden.

Er zijn toestanden die erger zijn dan de dood. Nadat ik van dichtbij heb meegemaakt dat een jong iemand die haar leven nog voor zich had door een aanrijding in een coma/vegetatieve toestand belandde, daar slecht uitkwam en nu de rest van haar leven compleet afhankelijk in een instelling slijt, is dat een grotere angst geworden voor me dan de dood.

Ik hoop dat ik ooit gelukkig kan zijn in die zin dat ik mezelf beter zou kunnen accepteren, maar tot die tijd probeer ik zo nuttig mogelijk te zijn voor anderen die het moeilijk hebben, met name door mijn werk en door een ‘goed mens’ te zijn (hoe vaag dat begrip ook is). Daar haal ik nu mijn belangrijkste doel uit.

Ben dan aan de andere kant trouwens wel weer panisch voor de dood van de mensen in mijn leven waar ik het meest liefde voor voel. Het idee dat ik ooit m’n ouders kwijtraak of m’n zusje vind ik ondraaglijk. Dit is zelfs een terugkerend thema tijdens trips en iets waar ik met name op truffels zéér duistere en intens verdrietige momenten op heb ervaren. Het is m’n grootste angst en nachtmerrie, en ik hoop nog altijd, juist door trippen, een manier te vinden waarop ik hier wat minder over kan denken, want het is niet iets waar je controle over hebt en dus is piekeren erover zinloos.

 

[Mindless]

Dat dat zo naar voren kwam in trips is denk ik wel een teken dat je daar aandacht aan moet besteden Roze olifant.

Ik heb er zelf ook veel over nagedacht. Waar het denk ik op neerkomt is dat alle dingen en personen die ooit zullen verdwijnen/sterven in jouw ervaring, eigenlijk al gestorven/dood zijn. Het is het vastgrijpen aan vorm die voor alle problemen zorgt. Als je weet dat hun essentie nooit verloren kan gaan, dan hoeft er geen angst meer te zijn voor het verdwijnen van de vorm (wat een zekerheid is dat zal gebeuren en daarom al zo goed als gebeurd is). Niet dat je moet gaan geloven in die essentie. Je zo nu en dan bezighouden met de dood (wat eigenlijk het verdwijnen van vorm is) is voldoende (en geestelijk gezond om te doen). Als je alle dingen afstreept die eindig zijn, dan zal de essentie die niet eindig is vanzelf duidelijk worden.

Het is in mijn ogen zo raar dat hier nauwelijks aandacht aan besteedt wordt. We leven ons leven alsof de dood niet bestaat, maar ondertussen weten we dat het komt en dit beïnvloedt elk aspect van ons leven op een destructieve manier.

 

[Casaan]

Het is niet de dood die ik vrees, het is de onvoorspelbaarheid van de dood.
Ik heb geen invloed om het tijdstip waarop de dood mij zal omarmen tenzij ik ervoor kies de dood zelf te ontmoeten. Een keuze die ik al regelmatig heb uitgesteld vanwege mijn dierbare verwanten, mensen aan wie ik mijn steun heb toevertrouwd.

Ik denk dat de dood mij verlossing van mijn leven schenkt, tegelijkertijd wil ik geen afscheid nemen van dit leven aangezien ik niet weet wat de dood mij brengt. Is dit het leven of is mijn leven hiernamaals?
Ik heb geen antwoord op deze vragen en daarom beangstigen ze mij. De enige manier om ze daadwerkelijk te beantwoorden is overlijden. En dat moment, wanneer ik ga overlijden is juist datgene wat ik niet zelf mag kiezen. Ik ben onderdeel van iets groters dan mijzelf.

 

[Myme]

Ik heb zo'n half jaar lang na een bad trip het gevoel gehad dat er een soort primal evil is buiten mezelf dat met me kan doen wat het wil. Pas na veel werk aan mezelf (dingen onder ogen komen, meditatie) is die angst weggegaan.

Het is wat acht.zes zegt: als je weet dat het niet echt is, is het enkel nog fascinerend om te ervaren. Daar wil ik nog aan toevoegen: deze hallucinaties zijn in jou. Jij bent niet in hen. Jij bent daarom de baas over hen. Als je leert je duistere zijde te accepteren, dan kan het je niets meer maken. Het heeft alleen macht over je als je er weerstand tegen biedt.

Ik heb nu meerdere berichten van je gelezen op het forum en hoe ze jou willen behandelen helpt inderdaad niet echt. Het is symptoombestrijding. Terwijl je die switch nodig hebt waarin je die plek in jezelf hervindt, waar je eigen kracht en zelfvertrouwen is. Onze levens overdag zijn daar imo voor bedoeld. Niet om bang te zijn voor de fysieke dood die ooit komen gaat, maar om te leren/oefenen sterven, voordat je echt sterft. Dit is een raar iets voor ons westerlingen, maar in vele culturen is dit natuurlijk: Learning to die before you die. Beide kanten van jezelf leren accepteren: de lichte én de duistere zijde. En zo je angsten leren loslaten. Dromen zijn vaak slechts ervaringen die je overdag nagelaten hebt om te leren.

Bedankt! Ik probeer er al lang geen weerstand aan te bieden. Telkens mezelf overtuigen dat ik kies wat er gebeurd, dat ze me niets kunnen doen. Ik realiseer ook altijd dat ik in mijn Rem slaap zit, dus vertel ik mezelf dat het allemaal niet echt is. Heb er lang mee kunnen omgaan. Het maakte me niet meer bang. Het intrigeerde me zelfs. Maar het lijkt wel alsof mijn demonen slimmer en slimmer worden. Om me toch maar bang te maken. Meerdere hallucinaties na elkaar maken soms dat ik niet meer weet wat realiteit Is en wat niet. Ik weet soms niet meer of ik echt wakker ben. Soms duurt het slechts exact 5 sec tussen wakker zijn en hallucineren. Ik doe men uiterste best, maar dan panikeer ik toch wel hoor. Buiten dat Is het ook extreem vermoeiend want al die tijd slaap je ook niet deftig. Dus ja, zou er graag zo snel mogelijk vanaf zijn want ik ben bang de realiteitszin te verliezen en gek te worden. Slaapverlamming, hypnagoge hallucinaties, maakt al niet uit wat het is, als het maar stopt. De grens met lucide dromen Is klein, maar het lukt me slecht heel soms om dat te doen.

 

[Quinn]

Dood is een illusie, alles is mogelijk zolang je der maar goed bij voelt. Je kan geen feiten noemen waar niemand kennis over heeft en nooit zal krijgen. waarom zou je der dan niet zelf het beste van maken ?

 

[Mindless]

Bedankt! Ik probeer er al lang geen weerstand aan te bieden. Telkens mezelf overtuigen dat ik kies wat er gebeurd, dat ze me niets kunnen doen. Ik realiseer ook altijd dat ik in mijn Rem slaap zit, dus vertel ik mezelf dat het allemaal niet echt is. Heb er lang mee kunnen omgaan. Het maakte me niet meer bang. Het intrigeerde me zelfs. Maar het lijkt wel alsof mijn demonen slimmer en slimmer worden. Om me toch maar bang te maken. Meerdere hallucinaties na elkaar maken soms dat ik niet meer weet wat realiteit Is en wat niet. Ik weet soms niet meer of ik echt wakker ben. Soms duurt het slechts exact 5 sec tussen wakker zijn en hallucineren. Ik doe men uiterste best, maar dan panikeer ik toch wel hoor. Buiten dat Is het ook extreem vermoeiend want al die tijd slaap je ook niet deftig. Dus ja, zou er graag zo snel mogelijk vanaf zijn want ik ben bang de realiteitszin te verliezen en gek te worden. Slaapverlamming, hypnagoge hallucinaties, maakt al niet uit wat het is, als het maar stopt. De grens met lucide dromen Is klein, maar het lukt me slecht heel soms om dat te doen.

Maar als er bij jou de onderliggende intentie is om er vanaf te komen, dan is er dus een weerstand tegen die ervaringen. Ik denk dat zolang dat je echte intentie is, dat je er last van zult hebben. Want je demonen zijn (imo) je eigen schaduwzijde. Ze worden sterker door weerstand en lossen op door acceptatie. En omdat ze jouw schaduw zijn, worden ze slimmer omdat jij slimmer wordt. Door hier heel bewust van te worden schijn je als het ware je licht (bewustzijn) op die duisternis. They don't like that. Het zijn eigenlijk illusies. Een schaduw kan niet bestaan waar licht is. Wees dus dat licht (dat je al bent, maar waar omheen je een persoonlijkheid/ego hebt opgebouwd).

In je dromen ben je min of meer overgelaten aan wat er gebeurd, maar overdag heb je veel meer invloed op de manier waarop je met dingen omgaat. Ik zou dat gebruiken om je "demonen" mee te confronteren. Overdag je angsten overkomen zorgt ervoor dat je 's nachts beter slaapt.

 

[Malafide]

Het is natuurkundig gezien onmogelijk dat er niets is na de dood.

De eerste wet van de thermodynamica stelt dat energie niet uit het niets komt en niet in het niets verdwijnt, wij zijn energie.

Ik geloof dat je je na je leven zult moeten verantwoorden voor je daden. En ik geloof in de hoogste macht die de rechter is.

Hij is de meest barmhartige en de meest vergevingsgezinde. Maar je zult je ook moeten verantwoorden tegenover mensen voor al het onrecht wat je ze hebt aangedaan en mensen zijn niet zo vergevingsgezind.

Ik geloof in het leven, in het graf, in de dag des oordeels en in het bestaan wat erna komt. Elk een soort van apart stadium/dimensie

Dat is wat ik geloof over wat er na de dood is.

En zeggen van ja er is niks of ik weet het niet vind ik wel een heel makkelijke/onverantwoorde manier om ermee om te gaan.

 

[Pompen]

Het boeit me vrij weinig, zou met een gerust hard dood gaan op dit moment.
Klinkt zeer suïcide alles behalve dat, als het mijn tijd is het mijn tijd prima.

Je leeft niet verder je bent gewoon klaar.
Geen hemel etc, bewijs het maar eens.

 

[Anitaa]

Je leeft niet verder je bent gewoon klaar.
Geen hemel etc, bewijs het maar eens.

Haha ja maar jij kan ook niet bewijzen dat “hemel” of leven na de dood niet bestaat

Ik geloof wel dat er meer is na de dood. Niet persee de hemel ofzo. Maar wel iets

En zo niet. Balen dan hahahaha

 

[Mindless]

Het is natuurkundig gezien onmogelijk dat er niets is na de dood.

Misschien staat de dood of het 'niets' wel buiten de natuurkundige wetten? Dat het universum (zoals wij deze persoonlijk ervaren) met al zijn natuurkundige wetten (waaronder tijd en ruimte) als een soort bubbel is binnen een oceaan van niets (de dood). Normaal gezien bekijken we de dood op een lineaire manier: geboorte - leven - dood. Is dat niet slechts de menselijke manier van denken om alles op een tijdslijn te plaatsen? Is de dood (het niets) niet eeuwig aanwezig en zitten we niet allemaal in onze eigen bubbel van tijd/ruimte? Is er niet alleen dat 'niets' en is dat niet onze eigen essentie? Dromen we als dat niets niet bubbels van tijd en ruimte in onszelf? In het niets dat bewustzijn is?

Ik geloof dat je je na je leven zult moeten verantwoorden voor je daden. En ik geloof in de hoogste macht die de rechter is.

Hij is de meest barmhartige en de meest vergevingsgezinde. Maar je zult je ook moeten verantwoorden tegenover mensen voor al het onrecht wat je ze hebt aangedaan en mensen zijn niet zo vergevingsgezind.

Ik denk dat de hoogste macht een andere dimensie is dan die van tijd en ruimte. Het meest hoge heeft denk ik nooit zonde gekend. Goed en kwaad zijn menselijke concepten. Ik denk dat niemand zich zal moeten verantwoorden, behalve tegenover zichzelf. En ik denk ook niet dat dat moment van verantwoording ergens in de toekomst ligt, maar in de diepte van de innerlijke wereld.

Het is maar mijn geloof, maar ik denk dat als je jezelf in dit leven niet realiseert als het niets (de dood) zelf, dat je gewoon verder zult gaan naar een volgende bubbel van (illusie van) tijd en ruimte. Net zolang totdat je je weer herinnert dat je altijd alleen maar het niets bent geweest. En dat op dat moment duidelijk wordt dat er geen dood kan bestaan, want er is alleen maar niets geweest. Dood had alleen betekenis ten opzichte van leven.

Dit klinkt ingewikkelder dan hoe ik het zie/voel. Het blijft moeilijk om hierover te praten.

 

[Albedo]

En zo niet. Balen dan hahahaha

Dat balen kun je dan niet Geloven in iets na de dood kan prettig zijn, zolang het je acties hier op aarde niet 'verstoren' naar anderen toe, je weet wel die extremisten, etc. Het scharen onder een 'erkend' geloof, kan het wel makkelijker maken dat anderen dat accepteren van je, mits het niet teveel afwijkt natuurlijk. Zeker naar hulpverleners toe, als je daar ooit mee te maken krijgt.

 

[Anitaa]

Dat balen kun je dan niet Geloven in iets na de dood kan prettig zijn, zolang het je acties hier op aarde niet 'verstoren' naar anderen toe, je weet wel die extremisten, etc. Het scharen onder een 'erkend' geloof, kan het wel makkelijker maken dat anderen dat accepteren van je, mits het niet teveel afwijkt natuurlijk. Zeker naar hulpverleners toe, als je daar ooit mee te maken krijgt.

Haha ben je gek. Heb zelf en hekel aan die extremisten die andere mensen geloofsovertuigingen opdringen.
En leef ook gewoon mijn leven zoals ik wil
Ik ga mij geen zorgen maken over het hiernamaals

 

[Albedo]

Ik denk dat niemand zich zal moeten verantwoorden, behalve tegenover zichzelf.

Mee eens, maar velen kunnen dat niet omdat ze die eigenschap niet bezitten; de zgn ....paten. Op hoge posities ook nog. Zelfs zonder die eigenschap daar niet eens gekomen. Oorlogen zijn er ook mede mee gewonnen overigens.

Teveel kennis en erover blijven nadenken is ook niet goed. Bewust zijn is al heel wat (tegenwoordig).

 

[Pompen]

Ik heb nooit bewijs gezien van echte geest ervaringen.
Ik vind het allemaal maar een beetje vaag.
Misschien moet ik het ook maar eens gaan testen.

 

[Malafide]

Misschien staat de dood of het 'niets' wel buiten de natuurkundige wetten? Dat het universum (zoals wij deze persoonlijk ervaren) met al zijn natuurkundige wetten (waaronder tijd en ruimte) als een soort bubbel is binnen een oceaan van niets (de dood). Normaal gezien bekijken we de dood op een lineaire manier: geboorte - leven - dood. Is dat niet slechts de menselijke manier van denken om alles op een tijdslijn te plaatsen? Is de dood (het niets) niet eeuwig aanwezig en zitten we niet allemaal in onze eigen bubbel van tijd/ruimte? Is er niet alleen dat 'niets' en is dat niet onze eigen essentie? Dromen we als dat niets niet bubbels van tijd en ruimte in onszelf? In het niets dat bewustzijn is?


Ik denk dat de hoogste macht een andere dimensie is dan die van tijd en ruimte. Het meest hoge heeft denk ik nooit zonde gekend. Goed en kwaad zijn menselijke concepten. Ik denk dat niemand zich zal moeten verantwoorden, behalve tegenover zichzelf. En ik denk ook niet dat dat moment van verantwoording ergens in de toekomst ligt, maar in de diepte van de innerlijke wereld.

Het is maar mijn geloof, maar ik denk dat als je jezelf in dit leven niet realiseert als het niets (de dood) zelf, dat je gewoon verder zult gaan naar een volgende bubbel van (illusie van) tijd en ruimte. Net zolang totdat je je weer herinnert dat je altijd alleen maar het niets bent geweest. En dat op dat moment duidelijk wordt dat er geen dood kan bestaan, want er is alleen maar niets geweest. Dood had alleen betekenis ten opzichte van leven.

Dit klinkt ingewikkelder dan hoe ik het zie/voel. Het blijft moeilijk om hierover te praten.

Als er hierna niks is kunnen we er beter allemaal gelijk maar een eind aan maken.

Ik ben heel heel wetenschappelijk ingesteld. Ik hield mij in de kleuterklas al bezig me vraagstukken die nu quantumwetenschappen blijken te zijn. Ik keek omhoog naar de sterren en de maan terwijl de rest naar beneden keek en met poppetjes zaten te spelen.

Er is een creator en alles is een creatie. Wij zijn gebonden aan natuurkundige wetten anders waren wij zelf goden.

En wij zullen ons ooit moeten verantwoorden hoe wij met zijn creatie zijn omgegaan. En wij zullen ons moeten verantwoorden hoe wij met mensen zijn omgegaan, wie hebben wij onrecht aangedaan en wie heeft ons onrecht aangedaan. Want zijn grootste gunst/gift aan ons na het leven zelf, was vrije keus..

Dat is mijn overtuiging en wat iemand anders gelooft heb ik totaal geen problemen mee

Ik ben geen Christen trouwens (niet dat het wat uitmaakt) maar dat is al helemaal niet mijn overtuiging

 

[Mindless]

Mee eens, maar velen kunnen dat niet omdat ze die eigenschap niet bezitten; de zgn ....paten. Op hoge posities ook nog. Zelfs zonder die eigenschap daar niet eens gekomen. Oorlogen zijn er ook mede mee gewonnen overigens.

Teveel kennis en erover blijven nadenken is ook niet goed. Bewust zijn is al heel wat (tegenwoordig).

Degenen die geen ...paten zijn, hebben de verantwoordelijkheid tot bewustwording. Is hoe ik het zie.

Voor ons als individuen is het een onrechtvaardige wereld. Je moet maar zien welke kaarten je krijgt.

Als er hierna niks is kunnen we er beter allemaal gelijk maar een eind aan maken.

Ik bedoelde het niet op een nihilistische manier. Het leven (en de daarmee geïmpliceerde dood) is waardevol voor mij om zoveel redenen. Met 'niets' bedoel ik slechts: niet-iets. Ook zie ik het niet als iets dat hierna komt, maar als de grond van het bestaan. Het canvas waarop het schilderij van leven en dood geschilderd wordt. Het ongemanifesteerde waarin alle manifestaties verschijnen.

Ik ben heel heel wetenschappelijk ingesteld. Ik hield mij in de kleuterklas al bezig me vraagstukken die nu quantumwetenschappen blijken te zijn. Ik keek omhoog naar de sterren en de maan terwijl de rest naar beneden keek en met poppetjes zaten te spelen.

Wetenschappelijk, maar ik zou dat ook spiritueel noemen. De echte spiritualiteit is wetenschappelijk.

Er is een creator en alles is een creatie. Wij zijn gebonden aan natuurkundige wetten anders waren wij zelf goden.

Met het niets bedoel ik de bron van creatie. En als afzonderlijke individuen zijn we mede-creators. Alles wat we doen en denken echoot oneindig door de manifestatie (het universum) heen. Omdat wat je zei: we zijn energie en alles is energie (binnen de illusie van tijd/ruimte dan). Met onze intentie creëren we onze (relatieve) werkelijkheid en beïnvloeden we die van anderen.

En wij zullen ons ooit moeten verantwoorden hoe wij met zijn creatie zijn omgegaan. Want zijn grootste gunst/gift aan ons was vrije keus

Ik zie de creatie niet als een 'ding', maar meer als een proces. Jij omschrijft de creator nu als een persoon, wellicht geen mens, maar wel 'iemand' die iets (anders dan zichzelf) heeft gecreëerd. Wat als het nu zo simpel is als: iets is gemaakt van niets. Vorm is ontstaan uit vormloosheid, of beter: vorm ontstaat nú uit vormloosheid. De vraag van: wie heeft de creator dan gecreëerd vervalt daarmee ook.

Als alles (hypothetisch) in werkelijkheid, in de diepte van de innerlijke wereld één is. Wie moet zich dan verantwoorden aan wie?

 

[Malafide]

Ik bedoelde het niet op een nihilistische manier. Het leven (en de daarmee geïmpliceerde dood) is waardevol voor mij om zoveel redenen. Met 'niets' bedoel ik slechts: niet-iets. Ook zie ik het niet als iets dat hierna komt, maar als de grond van het bestaan. Het canvas waarop het schilderij van leven en dood geschilderd wordt. Het ongemanifesteerde waarin alle manifestaties verschijnen.


Wetenschappelijk, maar ik zou dat ook spiritueel noemen. De echte spiritualiteit is wetenschappelijk.


Met het niets bedoel ik de bron van creatie. En als afzonderlijke individuen zijn we mede-creators. Alles wat we doen en denken echoot oneindig door de manifestatie (het universum) heen. Omdat wat je zei: we zijn energie en alles is energie (binnen de illusie van tijd/ruimte dan). Met onze intentie creëren we onze (relatieve) werkelijkheid en beïnvloeden we die van anderen.


Ik zie de creatie niet als een 'ding', maar meer als een proces. Jij omschrijft de creator nu als een persoon, wellicht geen mens, maar wel 'iemand' die iets (anders dan zichzelf) heeft gecreëerd. Wat als het nu zo simpel is als: iets is gemaakt van niets. Vorm is ontstaan uit vormloosheid. De vraag van: wie heeft de creator dan gecreëerd vervalt daarmee ook.

Als alles (hypothetisch) in werkelijkheid, in de diepte van de innerlijke wereld één is. Wie moet zich dan verantwoorden aan wie?

Ik geloof in de eenheid (niet de drie-eenheid) van de hoogste macht. Er is geen andere verklaring vanuit zowel wetenschappelijk als religieus standpunt.

Het is onmogelijk dat alles, zowel wat wij kunnen zien als wat wij niet kunnen zien dat het geen creatie is.

Dat is mijn standpunt. Het is simpelweg onmogelijk.

Denken dat de creatie een innerlijke wereld is en niet een teken van van de grootheid van God is een narcistische vorm van grootheidswaanzin of een vorm van een heel laag zelfbeeld. Denkend dat alles jij bent en jij alles. Alles stopt na jouw dood of het andere uiterste dat je niks bent, oh wauwww..

Er zijn veel veel veel profeten geweest en ik denk dat dat mensen zijn geweest die meer konden zien dan wat wij kunnen zien. Ze hadden een boodschap en dat is geloof in de eenheid van God, reken op zijn vergiffenis en wees goed voor zijn creatie.

Dat is mijn heilige overtuiging. En dat wij allemaal "fouten" maken (drugs gebruiken, etc) daar is zijn vergiffenis voor. Dat maakt echt niet veel uit. Zolang je maar het goede voor hebt om wat er om je heen is.

Er bestaan echt heel slechte mensen. Geloof het of niet, er zijn mensen die vanavond de deur uit gaan met het plan iemand kwaad aan te doen. Satans zijn er ook onder de mens, het is niet iets uit een fabel. En op een dag zullen zij zich moeten verantwoorden. En als dat niet zo is wat weerhoudt mij ervan om een doorgesnoven drugsdealende psychopaat te zijn? De wet? Alsjeblieft zeg, laat mij niet lachen, de wet wat een grap, zie mij dan eerst maar eens te pakken te krijgen..

 

[Mindless]

Ik geloof in de eenheid (niet de drie-eenheid) van de hoogste macht. Er is geen andere verklaring vanuit zowel wetenschappelijk als religieus standpunt.

Het is onmogelijk dat alles, zowel wat wij kunnen zien als wat wij niet kunnen zien dat het geen creatie is.

Ik weet niet helemaal of ik je hier begrijp. Imo is het ook een creatie, maar niet op de manier zoals wij bijvoorbeeld van klei iets boetseren. Ik denk dat de creator "verstopt" zit in de creatie zelf. De creatie is imo het lichaam van de creator.

Denken dat de creatie een innerlijke wereld is en niet een teken van van de grootheid van God is een narcistische vorm van grootheidswaanzin of een vorm van een heel laag zelfbeeld. Denkend dat alles jij bent en jij alles. Alles stopt na jouw dood of het andere uiterste dat je niks bent, oh wauwww..

Haha ik denk dat hier een misverstand is. Ik denk zeker niet dat alles stopt na mijn dood. Ik als lichaam ben maar een klein radertje in het geheel. En ik als ego ben maar een schaduw in het licht van God (ik gebruik dat woord liever niet maar goed). Maar ik weet ook dat ik in mijn essentie niet dat ego ben. We zijn allemaal als lichtstralen komende uit de grote zon. Elke straal is een individualisatie, maar behoudt in zich de essentie.

Er zijn veel veel veel profeten geweest en ik denk dat dat mensen zijn geweest die meer konden zien dan wat wij kunnen zien. Ze hadden een boodschap en dat is geloof in de eenheid van God, reken op zijn vergiffenis en wees goed voor zijn creatie.

Dat is mijn heilige overtuiging. En dat wij allemaal "fouten" maken (drugs gebruiken, etc) daar is zijn vergiffenis voor. Dat maakt echt niet veel uit. Zolang je maar het goede voor hebt om wat er om je heen is.

Dat is een vrij traditioneel standpunt.

De eenheid van God. Wat wordt daarmee bedoeld als je het over "zijn" vergiffenis hebt. Bedoel je niet je eigen vergiffenis? Want als het "zijn" vergiffenis is, dan kan het niet eenheid zijn. Dan is het minstens twee.

Ik snap ongeveer wel wat er bedoeld wordt hoor. Maar ik ben een praktisch iemand. Ik heb niets met exoterische concepten. Ik hou me bezig met praktische spiritualiteit: eenheid moet iets in mijn eigen beleving zijn, niet slechts een idee.

Er bestaan echt heel slechte mensen. Geloof het of niet, er zijn mensen die vanavond de deur uit gaan met het plan iemand kwaad aan te doen. Satans zijn er ook onder de mens, het is niet iets uit een fabel. En op een dag zullen zij zich moeten verantwoorden. En als dat niet zo is wat weerhoudt mij ervan om een doorgesnoven drugsdealende psychopaat te zijn? De wet? Alsjeblieft zeg, laat mij niet lachen

Wat je hier zegt is dat je goed doet, omdat je weet dat je je zult moeten verantwoorden tegenover God? Dat gaat eigenlijk tegen alles in waar ik in geloof. Ik geloof dat de goedheid die in de mens zit, God zelf ís. God/goedheid. Same thing wat mij betreft.

UIt angst voor vergelding goed doen. Dat klinkt niet als liefde, integendeel. Of ik begrijp je hier echt compleet verkeerd.

 

[Albedo]

Degenen die geen ...paten zijn, hebben de verantwoordelijkheid tot bewustwording. Is hoe ik het zie.

Voor ons als individuen is het een onrechtvaardige wereld. Je moet maar zien welke kaarten je krijgt.

Dat klinkt als 'moeten'. Ik heb het toevallig vanuit mijn opvoeding meegekregen en ik heb het misschien zelf ook verder ontwikkeld, maar ik zie het de laatste jaren regelmatig als een last. Ik heb er steeds meer moeite mee dat buiten mijn eigen omgeving uit te dragen omdat er teveel dingen de laatste decennia in slechte zin in dit land veranderd zijn.

In een rechtvaardige wereld geloof ik niet. Alleen dat een hoop dingen veel beter hadden kunnen zijn, dan nu het geval is.

 

[Mindless]

Ja, dat was ook mijn persoonlijke mening eigenlijk. Ik vind voor mezelf dat ik de verantwoordelijkheid heb om zo bewust mogelijk te worden, simpelweg omdat ik de mogelijkheid heb. Ik denk niet dat mensen 'moeten'.

De wereld is niet rechtvaardig. Wij als mensen hebben 'rechtvaardigheid' als een concept zelf uitgevonden en streven daar nu naar. We kunnen het onszelf zo ongelofelijk moeilijk maken op die manier.

Je kunt denk ik geen rust vinden door naar dingen als rechtvaardigheid te streven. Rust is er in het distantiëren van de door mensen gecreëerde mentale wereld. Stoppen dat spelletje te spelen. In de 'grand scheme of things' zijn dingen oké, meer dan oké. Niet iets wat ik zomaar face to face zou durven zeggen tegen een medemens die diep aan het lijden is, maar er is een uitweg die altijd beschikbaar is. Het punt is, willen mensen dat zien?

 

[Casaan]

Je kunt denk ik geen rust vinden door naar dingen als rechtvaardigheid te streven. Rust is er in het distantiëren van de door mensen gecreëerde mentale wereld. Stoppen dat spelletje te spelen. In de 'grand scheme of things' zijn dingen oké, meer dan oké. Niet iets wat ik zomaar face to face zou durven zeggen tegen een medemens die diep aan het lijden is, maar er is een uitweg die altijd beschikbaar is. Het punt is, willen mensen dat zien?

Rechtvaardigheid is afhankelijk van wat je zelf als rechtvaardig ziet. Daarmee is het voor mij onmogelijk om te streven naar rechtvaardigheid voor iedereen. Wat je zegt over rust herken ik wel, in mijn ogen is rust het vermogen om afstand te nemen van rechtvaardigheid. Tevreden zijn met datgene wat jouw deel is schept rust. Dat dit ontevredenheid met het menselijk bestaan oproept begrijp ik dan weer wel, het leven is namelijk niet rechtvaardig in mijn ogen. Afhankelijk van waar je geboren wordt zijn er verschillende mogelijkheden. In mijn ogen bestaat rechtvaardigheid niet. Rust wel.

Jouw post herlezende @Mindless besef ik dat ik hetzelfde zeg als wat jij beoogt te zeggen. Ik geloof dat ik het ook met @Albedo eens ben. Ik ga me straks inlezen in de rest. Mijn probleem is dat ik te snel reageer. (wordt aan gewerkt)

 

[Vallinor]

Voor mij het vraagstuk waardoor ik met psychedelica ben ben begonnen. Wat is leven en wat is dood? Een ayahuasca trip heeft mijn ogen geopend. Ook een recente truffel trip heeft me veel spirituele inzichten gegeven. Los van dat, als ik er rationeel over nadenk, is het onzinnig om te denken dat leven alleen een biologische functie heeft. Naar mijn idee zijn we hier om te leren en te creëren. Dood gaan is naar huis gaan. Je neemt mee wat je geleerd hebt. Ik ben daarom absoluut niet bang voor de dood. Alles is liefde.

 

[Lytje pole]

Voor mij het vraagstuk waardoor ik met psychedelica ben ben begonnen. Wat is leven en wat is dood? Een ayahuasca trip heeft mijn ogen geopend. Ook een recente truffel trip heeft me veel spirituele inzichten gegeven. Los van dat, als ik er rationeel over nadenk, is het onzinnig om te denken dat leven alleen een biologische functie heeft. Naar mijn idee zijn we hier om te leren en te creëren. Dood gaan is naar huis gaan. Je neemt mee wat je geleerd hebt. Ik ben daarom absoluut niet bang voor de dood. Alles is liefde.

Wat een positieve insteek, interessant.

Persoonlijk ben ik van mening dat het menselijk is om er altijd van uit te gaan dat iets zin heeft of dat iets een bepaald doel heeft.

In het verlengde van deze zingeving zijn religies ontstaan. Uit onzekerheid creëerde men een kunstmatige zekerheid door de creatie van een god.

Ik denk wel dat een mensenleven eindig is, dit maakt het echter niet minder mooi. Dit is een vrij nihilistische insteek maar ik vindt het bijna arrogant om te denken dat een mensenleven iets uitmaakt in de miljoenen jaren dat de aarde bestaat.

Ik bedoel hiermee niet dat een mensenleven niets waard is. In tegendeel, toon empathie en maak er het beste van, je krijgt maar één kans.

 

[Mindless]

In het verlengde van deze zingeving zijn religies ontstaan. Uit onzekerheid creëerde men een kunstmatige zekerheid door de creatie van een god.

De vraag is, is dit een 100% creatie van ons, of hebben we iets werkelijks zo gemanipuleerd dat het te gebruiken valt als machtsmiddel?

Ik denk wel dat een mensenleven eindig is, dit maakt het echter niet minder mooi. Dit is een vrij nihilistische insteek maar ik vindt het bijna arrogant om te denken dat een mensenleven iets uitmaakt in de miljoenen jaren dat de aarde bestaat.

Aan de ene kant. Maar aan de andere kant was dit universum niet dit universum geweest zonder dat mensenleven (of wat voor leven dan ook). Een onmisbaar onderdeel van dit universum. Dit (specifieke) universum had niet kunnen bestaan zonder jou of elk ander wezen dat deel uitmaakt van het universum. Het is imo ook belangrijk om het zo te zien, om niet door te slaan naar nihilisme. We zijn als unieke expressies (nooit zal er weer exact iemand zijn zoals jij) integraal onderdeel van het universum. Het universum kiest er op dit moment voor om zich uit te drukken als jij en mij. Het had zich ook anders uit kunnen drukken, maar dat is niet deze realiteit maar slechts fantasie.

(De illusie van) tijd maakt dingen triviaal. Over miljoenen jaren gezien stelt een mensenleven niets voor nee. Maar stop je met kijken naar het verleden (en toekomst), dan zie je dat wij nu op dit moment absoluut onmisbaar zijn in de kosmos. We maken onszelf klein door concepten als tijd en ruimte.