Hey
@Syl , Is het misschien een poging waard om minder oxazepam te nemen? Ik weet niet welke dosis je hebt en of je de pilletjes kan breken maar ikzelf merkte in onrustige tijden ook dat bijvoorbeeld 5mg oxazepam werkte. Als het goed is bestaat oxazepam alleen vanaf 10mg namelijk. Dan heb je toch iets minder onrust maar ook minder dufheid dan je nu hebt met een hele oxazepam.
Zoals 8.6 ook zegt is een dagelijkse wandeling ook zeer goed! Niet alleen lekker maar ook gezond. Je krijgt er ook meer energie van. Natuurlijk helpt Netflix je gedachtes te stillen maar daar wordt je ook alleen maar lui van. Klinkt soms raar, maar van beweging krijg je energie ipv dat je er moe van wordt. Niet meteen een marathon gaan lopen natuurlijk maar een half uur a uur wandelen is echt veel beter voor je dan je zou denken. Lekker muziekje op en daarna jezelf belonen met een deeltje op Netflix met lekker fruit en bakkie thee ofzo (als je daar van houdt natuurlijk).
Het blijft verder ongelofelijk knap dat je dit doorzet hoor. Dag 12 al! en blijf vooral lekker je hier uiten want dat is alleen maar goed. Voor jezelf maar ook zeer leerzaam voor anderen!
Dat zou ik natuurlijk wel kunnen gaan proberen om half tabletje per x te nemen.
Eigenlijk door de ptss loop ik tegen dingen aan wat mijn leven best lastig maakt.
Dingen die ik deed waarvan ik wat ontspande en waar ik ook gewoon plezier in had ging ineens niet meer.
Bv ; af en toe in weekend stad in met vriendinnen gezellig wat drinken .hartstikke leuk en gezellig en onder de mensen.
Door mijn ptss gebeurdevx op x hetzelfde namelijk ; vlak voor ik afgesproken had met vriendinnen werd mijn gezicht vuurrood en begon het onder mijn ogen te zwellen.
Waardoor ik steeds op laatste moment moest afzeggen.
Ik ben altijd eerlijk tegen deze vriendinnen geweest en uitgelegd dat het door stress komt .Hier hadde ze allen begrip voor en zeide dat het onmacht was en als het op het laatst niet ging ik niet druk om moest maken wamt ze begrepen mijn situatie.
Maar ondanks dat we naast uitgaan ook wel eens bij iemand thuis afspraken of gezellig op app kletsen werd ik na verloop van tijd niet meer uitgenodigd .
Ik zei toch altijd af en ze lieten mij vallen.
Volgens mijn arts wil mijn geest niks liever dan leuke warme contacten om me heen alleen als mensen te dichtbij komen gaat mijn lichaam direct in de soort van verdedigingsstand.
Heel erg dubbel dus want ik mis heel erg sociale contacten maar door mijn ptss wil het niet echt lukken.
Ook spreek ik nu niet meer af met mensen omdat ik ze niet wil terleurstellen.
Zo word je wereldje dus heel erg klein.
Sporten vind ik heerlijk, heb destijds loopband aangeschaft en ging iedere dag stuk lope en was mezelf aan het leren hardlopen.
Wat helemaal lekker is om te ontstresse sprintjes trekken .
Helaas moest ik hier mee stoppen omdat ik klachten aan 1 been kreeg .
Na veel onderzoek (scan,echo ,mri) bleek dat ik klein gaatje in een spier had, en doordat mijn lichaam geen verschil meer weet tussen ontspannen en aanspannen was er constante spierspanning in mijn been .
Ook heb ik een onderhuidse zwelling naast mijn scheenbeenbot (door vuistslag destijds door ex waardoor scheenbeen zwaar gekneust was) wat littekenweefsel is en ergens tegenaan drukt.
Het is geen optie het weg te laten halen omdat zich dan op andere plek weer littekenweefsel zal vormen.
Ik heb in okt een revalidatie traject gedaan van 3 mnd en de pijn is heel stuk minder.
Ik moet dus wel goed blijven bewegen alleen mag voorlopig nog niet gaan hardlopen .
Dan heb ik thuis een zonnehemel en dat werkt echt ontspannen om ff onder te liggen .
Hier mag ik ook niet meer onder en ook niet in de zon omdat ik voor mijn gezicht een zalf moet gebruiken waar antibiotica inzit.
Ja sorry een heel verhaal maar dus de dingen die ik deed om te ontspannen en waar ik plezier aan beleefde valt weg .
Je komt dan op een punt dat je dus niks leuks meer hebt om naar uit te kijken of om op te verheugen.
En ik weet dat er nog zat andere dingen zijn om wel te kunnen doen maar als je al kampt met een depressie en steeds valt er meer weg dan word het erg zwaar.
Ondanks dat wil ik voor mezelf en voor mijn dochter vechten om weer levenslust te krijgen en ook weer met de tijd een leuke baan en meer sociale contacten .
Moet me er nu bij neer leggen dat het nu ff niet anders is maar zeg je eerlijk ik vind get leven verrot zwaar maar we gaan door !!!.