Lees hieronder wat voor schade een ghb-verslaving aanricht aan je hersenen.
Hersenschade
GHB ontregelt dus het dopaminesysteem, maar het doet ook duidelijk meer. Raymond Niesink van het Trimbos Instituut is toxicoloog en farmacoloog. Hij bestudeert hoe stoffen werken en hoe schadelijk (neurotoxisch) ze zijn. ‘Uit proefdieronderzoek is gebleken dat een hoge dosering GHB op de lange termijn schade veroorzaakt aan met name het geheugen en leren. Of dit bij mensen ook het geval is, is pas met zekerheid te zeggen bij langdurig onderzoek bij mensen zelf. Dat is vrijwel onmogelijk en onethisch om te doen.’ Niesink vertelt wat de mogelijke hersenschade in de praktijk betekent: ‘Bij neurotoxiciteit sterven zenuwcellen of delen daarvan af. Op den duur zijn het er zoveel dat er functies uitvallen. Hersengebieden kunnen bepaalde functies van uitgevallen delen overnemen en dan merk je het niet; je compenseert. Maar een apart hersendeel met die functie krijg je niet terug. Niesink vergelijkt langdurige GHB-verslaving met de stofwisselingsziekte Succinic semialdehyde dehydrogenase deficiency (SSADHD). Bij deze ziekte kan het lichaam het natuurlijk GHB niet afbreken. ‘Wanneer SSADHD patiënten geen medicatie krijgen, krijgen ze net zoals GHB-verslaafden een te hoge concentratie GHB in de hersenen. SSADHD-patiënten krijgen allerlei neurologische problemen doordat hersencellen afsterven: epileptische aanvallen, problemen met taalontwikkeling, geheugenproblemen en ook spierafwijkingen. Aannemelijk is dat GHB-gebruikers op dezelfde manier problemen krijgen met bijvoorbeeld hun geheugen en motoriek.’ Waarschijnlijk is de hoeveelheid schade afhankelijk van de mate en duur van het gebruik. Hoeveel schade iemand door gebruik van bijvoorbeeld GHB heeft opgelopen, is erg moeilijk vast te stellen, benadrukt de toxicoloog. Vaak gebruiken GHBverslaafden ook andere middelen. ‘Bovendien is het niet te zeggen hoe iemand zou zijn en wat hij zou doen, als hij nooit GHB gebruikt zou hebben’, aldus Niesink.
‘Out’ geen ongevaarlijk dutje
Een klein beetje GHB kan al een heftig effect hebben. Daarbij is het moeilijk te doseren waardoor iemand ‘out’ kan gaan. Tachtig procent van de GHB-verslaafden die hulp zocht bij de verslavingszorg is één of meerdere keren ‘out’ gegaan. Ruim een kwart is zelfs een keer op de intensive care beland. Over ‘out’ gaan wordt met name door jongeren gemakkelijk gedacht. Toch is juist dit ‘out’ gaan slecht voor het lichaam. Neurowetenschapper Kortekaas vertelt waarom: ‘Bij ‘out’ gaan, is er sprake van een overdosering GHB. Eigenlijk is bewusteloosheid een soort ingebouwd beschermingsmechanisme van het brein. Bepaalde hersenfuncties worden uitgeschakeld, omdat er meer energie nodig is voor primaire levensfuncties als de ademhaling, het hart en andere basale functies.’ Zonder die mechanismen kun je niet leven, dus is bewusteloosheid van belang voor de overleving. ‘Hersencellen kunnen door zuurstofgebrek, of stuiptrekkingen tijdens het ‘out’ zijn, afsterven. Mogelijke gevolgen kunnen zijn dat iemands persoonlijkheid en/of het gedrag verandert. En het geheugen kan erdoor achteruit gaan’, aldus Kortekaas. Omdat GHB van nature op allerlei lichaamsfuncties invloed heeft, heeft GHB-gebruik ook op al die functies invloed. Geen reden voor paniek voor GHB-verslaafden in herstel, want: ‘Dat herstelt’, zegt Kortekaas. ‘Het ene systeem herstelt wat gemakkelijker dan het andere. De systemen met de hoogste functies zijn sterker gebouwd en herstellen dan ook makkelijker. De lagere, meer dierlijke delen, zijn gevoeliger. De hippocampus, belangrijk voor het geheugen, is zo’n lager deel. Het raakt minder snel beschadigd, maar áls het schade oploopt, is dat minder goed te herstellen.’
Herstel van een GHB verslaving
Schade of geen schade; herstel van een GHB-verslaving is mogelijk, ook als die tien jaar heeft geduurd. Maar voor het herstel moet iemand eerst van de GHB af, en dat blijkt geen peulenschil te zijn. Alleen al de detoxificatie van GHB is een moeizaam en lang proces. Het lichaam heeft de drug nodig en kan bij te snel afkicken heftige en gevaarlijke ontwenningsverschijnselen krijgen. Op de detox van verslavingskliniek SolutionS Center wordt gecontroleerd afgebouwd met medicinale GHB. ‘Dat is gewoon veiliger’, zegt verslavingsarts Natasha Smits. ‘Door langzaam het GHB-gehalte in het lichaam terug te brengen, krijgen de cliënten minder heftige ontwenningsverschijnselen.’ De afbouw duurt ongeveer één tot twee weken. Hierna kan de cliënt de behandeling in. ‘Vaak denken mensen dat ze na de detox klaar zijn. Ze komen vaak uit de partyscene en denken dat GHB geen verslavend middel is. Als ze dan van de ontwenningsverschijnselen af zijn, denken ze ‘nu red ik het wel’. De intrinsieke motivatie ontbreekt.’ GHB-verslaafden hebben meer de neiging om de behandeling vroegtijdig af te breken na de detox. ‘Waar normaal één of twee mensen van de tien met hun behandeling stoppen, zijn dit er bij GHB-verslaving drie of vier’, aldus de verslavingsarts. ‘Misschien komt het doordat ze niet meer gewend zijn dingen te voelen zoals emoties, prikkels en pijn. Eigenlijk zijn ze altijd continu in een roes geweest. Als ze dan ineens weer dingen voelen en ervaren, is dat niet fijn. Zij hebben in ieder geval een langzamere start en vervolgens een langere periode nodig voor hun herstel.’
Bron:
http://www.nathalieperez.nl/lef-magazine/the-long-and-winding-road-herstellen-van-een-ghb-verslaving
