Je gebruikt een verouderde webbrowser. Het kan mogelijk deze of andere websites niet correct weergeven. Het is raadzaam om je webbrowser te upgraden of een alternatieve webbrowser te gebruiken.
In lijn met de bevindingen van Dr. Carl Hart en op basis van eigen ervaring durf ik te stellen dat drugsverslaving niet bestaat. De echte oorzaak van drugsmisbruik is mentale gesteldheid. Onzekerheid, (generale) angststoornissen, depressie. Maar ook een zwak karakter met gebrekkige mentale taaiheid en veerkracht.
Als je ambities en gelukkig bent val je niet in de val van verslaving.
Ben benieuwd hoe jullie dit zien.
Ik ben zelf - in meer en mindere mate - afhankelijk geweest van GHB, phenibut, benzo’s en kratom.
Intressante bewering maar als jij het niet zo ervaart met je drugsgebruik en levensstijl betekent niet dat verslaving niet bestaat! Dat bestaat wel zeker en is wetenschappelijk met bewijs en 1000zden onderzoeken aangetoond.
Verslaving is een complexe ziekte wat alles langzaam veranderd en gaat beheersen in je leven.
Wie verslaafd raakt en wie niet heeft vaak m3t andere oorzaken in je levenssituatie te maken.
Als je sommige materie niet snapt en hoe dat allemaal werkt bij een mens betekent dat dus echt niet dat het niet bestaat! Je hebt genoeg te onderzoeken om met een betere feitelijk juiste conclussie te komen!
Intressante bewering maar als jij het niet zo ervaart met je drugsgebruik en levensstijl betekent niet dat verslaving niet bestaat! Dat bestaat wel zeker en is wetenschappelijk met bewijs en 1000zden onderzoeken aangetoond.
Verslaving is een complexe ziekte wat alles langzaam veranderd en gaat beheersen in je leven.
Wie verslaafd raakt en wie niet heeft vaak m3t andere oorzaken in je levenssituatie te maken.
Als je sommige materie niet snapt en hoe dat allemaal werkt bij een mens betekent dat dus echt niet dat het niet bestaat! Je hebt genoeg te onderzoeken om met een betere feitelijk juiste conclussie te komen!
In lijn met de bevindingen van Dr. Carl Hart en op basis van eigen ervaring durf ik te stellen dat drugsverslaving niet bestaat. De echte oorzaak van drugsmisbruik is mentale gesteldheid. Onzekerheid, (generale) angststoornissen, depressie. Maar ook een zwak karakter met gebrekkige mentale taaiheid en veerkracht.
Als je ambities en gelukkig bent val je niet in de val van verslaving.
Ben benieuwd hoe jullie dit zien.
Ik ben zelf - in meer en mindere mate - afhankelijk geweest van GHB, phenibut, benzo’s en kratom.
Ben het hier grotendeels mee eens. Als je mentaal sterk bent is de kans op verslaving erg klein. Dit in tegenstelling tot mensen met een laag zelfbeeld, angst of stoornis etc.
Ben het hier grotendeels mee eens. Als je mentaal sterk bent is de kans op verslaving erg klein. Dit in tegenstelling tot mensen met een laag zelfbeeld, angst of stoornis etc.
Ben het hier grotendeels mee eens. Als je mentaal sterk bent is de kans op verslaving erg klein. Dit in tegenstelling tot mensen met een laag zelfbeeld, angst of stoornis etc.
En als je mentaal niet zo sterk bent is de kans op verslaving misschien groter, maar dit betekent toch niet dat verslaving niet bestaat..??? Voor jullie misschien niet, maar voor anderen wel. Het feit dat de ene een grotere kans heeft om verslaafd te raken, of dat dit komt door bepaalde omstandigheden.... Dat betekent toch niet dat verslaving helemaal niet bestaat? In mijn ogen is het een erkende DSM-stoornis waar veel mensen onder lijden. Maar het feit dat verslaving niet bestaat en slechts wordt gezien als :
vind ik niet terecht. Maar dat is mijn mening. Ik vind niet dat alleen de ''zwakker gestelden'' verslaafd kunnen raken. Al hebben zij wel een grotere kans (hieronder val ik zelf ook).
Edit: ik ben absoluut geen ''zwak gesteld'' persoon, in die zin dat ik ''gebrekkige mentale taaiheid en veerkracht'' heb. Maar dat betekent niet dat je dan gelijk niet meer gevoelig bent voor een drugsverslaving.
En om ook hier op terug te komen, je valt dan misschien minder snel in de val van verslaving. Maar je kunt niet klakkeloos bepalen dat dit voor iedereen geldt. Er zijn veel meer verklaringen te benoemen waarom iemand verslaafd raakt die daarvoor gelukkig was en ambities had.
In lijn met de bevindingen van Dr. Carl Hart en op basis van eigen ervaring durf ik te stellen dat drugsverslaving niet bestaat. De echte oorzaak van drugsmisbruik is mentale gesteldheid. Onzekerheid, (generale) angststoornissen, depressie. Maar ook een zwak karakter met gebrekkige mentale taaiheid en veerkracht.
Als je ambities en gelukkig bent val je niet in de val van verslaving.
Ben benieuwd hoe jullie dit zien.
Ik ben zelf - in meer en mindere mate - afhankelijk geweest van GHB, phenibut, benzo’s en kratom.
Ben zelf (nog) nooit verslaafd aan een drug geweest, maar om te stellen dat verslaving niet bestaat gaat denk ik wat ver.
Tuurlijk, onzekerheid, depressie etc kunnen een oorzaak zijn van mensen om in een verslaving te vallen, maar dan zijn ze toch nog steeds verslaafd? Niemand beweert dat je zomaar spontaan verslaafd bent hoor, daar is altijd wel een oorzaak voor, een oorzaak die niet altijd binnen de macht van de gebruiker ligt.
Ik geloof niet in zwakke karakters. Wel in een zwakke maatschappij waarbij de intermenselijke verbinding is verbroken waardoor veel mensen in psychische nood komen.
Onze maatschappij wordt nu bestierd door status, macht en geldbeluste egotrippers. Die vaak een snufje c nodig hebben om hun 'sterke karakter' ten toon te stellen.
En of verslaving bestaat? Ik ken niemand zonder verslaving.
Dus gelukkige mensen gebruiken geen drugs, waar ze afhankelijk van kunnen worden??.
Ik was niet ongelukkig toen ik mijn eerste x speed nam.
Ik was ook niet ongelukkig toen ik het nam om de kater van de x ervoor op te vangen.
Ik was ook niet ongelukkig toen ik niet meer zonder speed kon.
Naar mate de verslaving vorderde en ook mijn partner door de speed veranderde werd ik ongelukkig.
Ik neem mezelf bij deze even als voorbeeld.
Als ik een zwak karakter zou hebben, hoe kan ik dan tijdens mijn verslaving zeer grote stappen hebben gemaakt?.
Uit een relatie weten te vluchten die bestond uit huiselijk geweld.
In een opvang hebben gezeten en ondanks alles er voor de volle 200% voor mijn kids te zijn geweest.
Uiteindelijk in me eentje van de ene op de andere dag weten te stoppen met speed.
Een verslaving waar ik al ruim 8 jaar mee rond liep.
Iemand kan foute keuzes maken in het leven.
Dat wil niet zeggen dat die gene zwak is.
Zwak ben je als je op geeft...
In lijn met de bevindingen van Dr. Carl Hart en op basis van eigen ervaring durf ik te stellen dat drugsverslaving niet bestaat. De echte oorzaak van drugsmisbruik is mentale gesteldheid. Onzekerheid, (generale) angststoornissen, depressie. Maar ook een zwak karakter met gebrekkige mentale taaiheid en veerkracht.
Stel alles in je leven gaat goed en je bent mentaal sterk. En je neemt een lijntje coke. Hoe groot is de kans dat je daarna je complete leven door deze drugs laat verzieken? Is er een gen geprogrammeerd in je hersenen waardoor je alles opgeeft voor die drugs? Als je het mij vraagt; nee. Mentale zwakte resulteert in drugsverslaving. Niet andersom.
Lichamelijke afhankelijkheid is natuurlijk echt, ik heb dat zelf ervaren. Maar voor je daar komt moet je al volledig zijn ontspoord. En dat gebeurt niet bij mijn mentaal gezonde mensen. Drugsmisbruik is een symptoom, en geen ziekte.
Wat ik belangrijk vind is dat we dit gaan erkennen. Want dan kun je ‘drugsverslaving’ ook beter behandelen.
Dus gelukkige mensen gebruiken geen drugs, waar ze afhankelijk van kunnen worden??.
Ik was niet ongelukkig toen ik mijn eerste x speed nam.
Ik was ook niet ongelukkig toen ik het nam om de kater van de x ervoor op te vangen.
Ik was ook niet ongelukkig toen ik niet meer zonder speed kon.
Naar mate de verslaving vorderde en ook mijn partner door de speed veranderde werd ik ongelukkig.
Ik neem mezelf bij deze even als voorbeeld.
Als ik een zwak karakter zou hebben, hoe kan ik dan tijdens mijn verslaving zeer grote stappen hebben gemaakt?.
Uit een relatie weten te vluchten die bestond uit huiselijk geweld.
In een opvang hebben gezeten en ondanks alles er voor de volle 200% voor mijn kids te zijn geweest.
Uiteindelijk in me eentje van de ene op de andere dag weten te stoppen met speed.
Een verslaving waar ik al ruim 8 jaar mee rond liep.
Iemand kan foute keuzes maken in het leven.
Dat wil niet zeggen dat die gene zwak is.
Zwak ben je als je op geeft...
Ik volg helemaal wat je zegt, begrijp me niet verkeerd. En ik herken mezelf deels in jou.
Jij hebt je verslaving uiteindelijk overwonnen door een sterk karakter te ontwikkelen. Wat misschien altijd in je heeft gezeten, maar ten tijde van je verslaving ontbrak dit misschien wel. Je was wellicht naïef over de gevolgen, of makkelijk beïnvloedbaar.
Al met al geloof ik niet dat je een voorgeprogrammeerd verslaafd brein hebt. Zoals iemand met een pinda allergie om een stom voorbeeld te geven.
En ja, wat ik zeg is heel scherp door de bocht. Puur om de triggeren. De reacties verbazen me wel, maargoed.
Desondanks geloof ik in mijn stelling. En had ik achteraf zoveel beter afgeweest als mensen mij toendertijd de waarheid gezegd hadden.
‘Grow some balls aansteller, je verdrinkt jezelf in GHB en zelfmedelijden, doe er wat aan’. In plaats van dat ze mij in de verslavingszorg uitlegde dat mijn hersenchemie afwijkt, en dat ik trucjes moet leren om mijn gebruik te controleren. De oplossing is altijd geweest om mentaal beter te worden.
Ik geloof dat elk mens iets te bieden heeft en ik respecteer iedereen. Het is nooit te laat om beter te worden, en van fouten leert men. Maar als je verslaafd bent moet je niet de drugs de schuld geven.
Ik vind 3MMC het ultieme voorbeeld om mijn punt te bekrachtigen. Dus iemand wilt continu up en vol energie zijn? En heeft niet zelf de levensenergie om de wereld aan te kunnen? Mijn punt is gemaakt.
Ik vind 3MMC het ultieme voorbeeld om mijn punt te bekrachtigen. Dus iemand wilt continu up en vol energie zijn? En heeft niet zelf de levensenergie om de wereld aan te kunnen? Mijn punt is gemaakt.
In lijn met de bevindingen van Dr. Carl Hart en op basis van eigen ervaring durf ik te stellen dat drugsverslaving niet bestaat. De echte oorzaak van drugsmisbruik is mentale gesteldheid. Onzekerheid, (generale) angststoornissen, depressie. Maar ook een zwak karakter met gebrekkige mentale taaiheid en veerkracht.
Als je ambities en gelukkig bent val je niet in de val van verslaving.
Ben benieuwd hoe jullie dit zien.
Ik ben zelf - in meer en mindere mate - afhankelijk geweest van GHB, phenibut, benzo’s en kratom.
Maar ik denk verder ook dat er maar heel weinig mensen zijn die écht zonder mentale problemen zijn. Die écht leven in constante mentale gezondheid. Dit zijn de mensen die het ego, de lagere aard, hebben overwonnen. De spiritueel verlichtten, om het zo maar te zeggen. De rest van ons ervaart geluk (mentaal welzijn) als een af en aan iets. Dit is de overgrote massa (inclusief mezelf), voor wie het leven vaak meer een zoektocht naar geluk is, dan het ervaren van contentheid (niet uitzinnig geluk natuurlijk, dat kan niet constant zijn).
Omdat we niet onze basis hebben in die contentheid, zijn we er naar op zoek, in van alles en nog wat. Álles wat we doen, is te herleiden naar die zoektocht naar contentheid (geluk). En zolang we met die zoektocht bezig zijn (in de toekomst wanneer ik dit en dat heb, zal ik content zijn) zullen we onderhevig zijn aan verslaving. Dat is denk ik gewoon de realiteit ervan. Alleen op de momenten dat we al content zijn, zijn we niet meer vatbaar voor verslaving.
En omdat praktisch iedereen niet in die basis, die contentheid, leeft, is dat de norm. Ergens je geluk in zoeken is de norm, dat is wat normaal is. We mogen dan heel goed zijn in uitdragen naar de buitenwereld dat we écht content zijn, maar wees eerlijk: wie van ons is er onvoorwaardelijk content? Onze contentheid is bijna altijd voorwaardelijk. Betekenend: onze contentheid is gebaseerd op dat wat verloren kan (en zal) worden.
Persoonlijk denk ik dat we hierin beter eerlijk kunnen zijn tegenover onszelf. Accepteren dat we vaak op zoek zijn naar geluk/contentheid, in plaats van onwaardelijke contentheid te ervaren.
Een hele interessante relevante video over "happy normal people":
Ik wil met dit alles niemands verslaving bagatelliseren trouwens, laat dat duidelijk zijn.
Verslaving bestaat zeker wel, alleen is dat nooit 'het' probleem. Er zal altijd een onderliggend probleem zijn die de verslaving heeft getriggerd, om een bepaalde leegte op te vullen/gevoelens weg te drukken bijvoorbeeld. Ik denk dat ts dat bedoeld. Wanneer je je verslaving hebt verslagen zul je juist ook aan je onderliggende problemen moeten werken, om te voorkomen dat je niet opnieuw in een val terechtkomt.
Voorbeeld: 3mmc was zo lekker, ik kon niet meer stoppen. Nu ben ik verslaafd, en ga afkicken. Was het lekkere van 3mmc de oorzaak van de verslaving? Nee, welk gat heb je er mee geprobeerd op te vullen?
Btw iedereen heeft gaten die hij/zij op wil vullen. Ook iemand die maar 1x per maand iets gebruikt om even de realiteit te ontvluchten.
Verslaving bestaat zeker wel, alleen is dat nooit 'het' probleem. Er zal altijd een onderliggend probleem zijn die de verslaving heeft getriggerd, om een bepaalde leegte op te vullen/gevoelens weg te drukken bijvoorbeeld. Ik denk dat ts dat bedoeld. Wanneer je je verslaving hebt verslagen zul je juist ook aan je onderliggende problemen moeten werken, om te voorkomen dat je niet opnieuw in een val terechtkomt.
Voorbeeld: 3mmc was zo lekker, ik kon niet meer stoppen. Nu ben ik verslaafd, en ga afkicken. Was het lekkere van 3mmc de oorzaak van de verslaving? Nee, welk gat heb je er mee geprobeerd op te vullen?
Btw iedereen heeft gaten die hij/zij op wil vullen. Ook iemand die maar 1x per maand iets gebruikt om even de realiteit te ontvluchten.
Wie herkent het niet als hij/zij alleen is met zichzelf en er niets te doen is: die leegte komt dan in ons op. Hoeveel mensen confronteren die leegte daadwerkelijk, in plaats van er voor te vluchten in middelengebruik, activiteiten, relaties, enzovoort?
Voor de meeste mensen sluimert die leegte altijd op de achtergrond. Zolang dat er is, is men denk ik verslavingsgevoelig op de een of andere manier. En verslaving kan aan álles zijn, zelfs aan denken (de nummer 1 verslaving denk ik).
Ik ben het met je eens dat verslaving veel vaker voorkomt bij mensen die al bepaalde psychische problemen hebben. Ik het echter onzin om te stellen dat dit een teken van zwakte is. Sommige mensen hebben pech met hun levensverhaal of genetica. Dat betekent natuurlijk niet dat ze helemaal geen eigen verantwoordelijkheid hebben, er zijn ook mensen met zo'n achtergrond die niet verslaafd zijn.
Het is nogal hard om te beweren dat verslaving helemaal iemands eigen schuld is. Veel verslaafden hebben al een laag zelfbeeld.
Ik ben het met je eens dat verslaving veel vaker voorkomt bij mensen die al bepaalde psychische problemen hebben. Ik het echter onzin om te stellen dat dit een teken van zwakte is. Sommige mensen hebben pech met hun levensverhaal of genetica. Dat betekent natuurlijk niet dat ze helemaal geen eigen verantwoordelijkheid hebben, er zijn ook mensen met zo'n achtergrond die niet verslaafd zijn.
Het is nogal hard om te beweren dat verslaving helemaal iemands eigen schuld is. Veel verslaafden hebben al een laag zelfbeeld.
Ik denk ook niet dat we het zo moeten zien, dat het iemands 'schuld' is.
We komen allemaal in deze wereld en nemen de geestelijke ongezondheid van onze omgeving over. Vanuit daar hebben we dan zelf weer interactie met de wereld. De meeste van onze ouders menen het (gelukkig) goed, maar dat betekent niet dat ze ons niet dingen leren die uiteindelijk slecht voor ons zijn. De schuld geven aan de ouders (en rest van de omgeving) heeft weinig zin, want ook zij zijn weer het product van hun omgeving.
Ik vind 3MMC het ultieme voorbeeld om mijn punt te bekrachtigen. Dus iemand wilt continu up en vol energie zijn? En heeft niet zelf de levensenergie om de wereld aan te kunnen? Mijn punt is gemaakt.
Mentale zwakte is de reden waarom iemand verslaafd geraakt zeg je ergens in dit topic ook. ( gaat over coke in uw vb)
Maar dat is te kort door de bocht....Er zijn heus ook zat mensen die WEL gelukkig zijn, en die mentaal WEL sterk zijn die aan coke verslaafd geraken denk ik dan.
Mentale zwakte is de reden waarom iemand verslaafd geraakt zeg je ergens in dit topic ook. ( gaat over coke in uw vb)
Maar dat is te kort door de bocht....Er zijn heus ook zat mensen die WEL gelukkig zijn, en die mentaal WEL sterk zijn die aan coke verslaafd geraken denk ik dan.
Je kunt je dan afvragen hoe sterk. Daar zijn heel wat gradaties in.
Ben je je mentaal bewust van alle manieren waarop je geest je in een verslaving kan trekken, op elk moment, laat je jezelf dan toe in een verslaving weg te zakken? Er zijn dan waarschijnlijk al heel wat momenten geweest dat je mentaal niet scherp, niet oplettend bent geweest.
We overschatten denk ik echt onze mentale gezondheid. Omdat we allemaal een minder dan ideale mentale gezondheid (en dus ook helderheid, oplettendheid) hebben. Dat is de norm. En die standaard is gewoon erg laag.
Je kunt je dan afvragen hoe sterk. Daar zijn heel wat gradaties in.
Ben je je mentaal bewust van alle manieren waarop je geest je in een verslaving kan trekken, op elk moment, laat je jezelf dan toe in een verslaving weg te zakken? Er zijn dan waarschijnlijk al heel wat momenten geweest dat je mentaal niet scherp, niet oplettend bent geweest.
We overschatten denk ik echt onze mentale gezondheid. Omdat we allemaal een minder dan ideale mentale gezondheid (en dus ook helderheid, oplettendheid) hebben. Dat is de norm.
Is dat niet onderdeel van mentale gezondheid? Om mentaal scherp, oplettend, bewust, te zijn. Is dat niet precíes de valkuil die ervoor zorgt dat we in een verslaving wegzakken? Is dit dan niet een grote zwakte? Mentale sterkte is denk ik niet enkel een kwestie van het vermogen om te vechten, het omvat meer dan dat. Zoals dus scherpte en oplettendheid. Mis je 1 van deze dingen, dan zal verslaving onder andere één van de consequenties zijn.
Is dat niet onderdeel van mentale gezondheid? Om mentaal scherp, oplettend, bewust, te zijn. Is dat niet precíes de valkuil die ervoor zorgt dat we in een verslaving wegzakken?
En toch is het hetgene dat ervoor zorgt dat we verslaafd worden. Dat noem ik zeker een mentale zwakte.
Begrijp me goed: dit is geen aanval op mensen die deze zwakte hebben. Ik heb zelf deze zwakte. Het ligt min of meer in de menselijke conditie, deze zwakte. En je kunt daar uit komen door die alertheid/bewustheid te trainen.
Doen alsof het geen zwakte is, zal niemand verder helpen denk ik.
Als ik een tijd lang van de wiet afblijf en er dan ineens na een paar maanden de gedachte in me op komt dat het wel weer eens fijn zou zijn om te gebruiken en ik val voor de zoveelste keer weer terug in een tijd lang wiet gebruiken, dan is mijn mentale onoplettendheid toch mijn zwakte geweest? Want ik weet hoe het tientallen, honderden keren eerder is gegaan, maar toch kijk ik daar overheen als het ware en laat het me weer gebeuren.
Dat is het enige wat ik beweer mensen. Ik wil hierin niemand beledigen, ik herken alleen dit gedrag in mezelf en vind het interessant om hierop te reflecteren. Zo zie ik het gebeuren dat ik weer in een verslaving terugval. Niet alleen met wiet, maar in het verleden ook met eten, porno, etc.
Als we dit probleem van onoplettendheid niet mogen benoemen, hoe kunnen we hier dan wat aan doen?
Als ik een tijd lang van de wiet afblijf en er dan ineens na een paar maanden de gedachte in me op komt dat het wel weer eens fijn zou zijn om te gebruiken en ik val voor de zoveelste keer weer terug in een tijd lang wiet gebruiken, dan is mijn mentale onoplettendheid toch mijn zwakte geweest?
Dat is het enige wat ik beweer mensen. Ik wil hierin niemand beledigen, ik herken alleen dit gedrag in mezelf en vind het interessant om hierop te reflecteren. Zo zie ik het gebeuren dat ik weer in een verslaving terugval. Niet alleen met wiet, maar in het verleden ook met eten, porno, etc.
Ik begrijp je. Maar er is een verschil tussen in een verslaving terechtkomen (hetzij terugval, hetzij nieuwe verslaving) en in een verslaving blijven zitten. Ik bedoel het niks als een aanval.
Ja, daarom denken we eraan het weer te doen, maar tegelijkertijd negeerde ik tegenover mezelf al de dingen die er slecht aan waren voor mij. Op die manier kan ik dus keer op keer weer iets doen dat uiteindelijk slecht voor me is. Eigenlijk wil ik stoppen, maar ik ga toch door omdat ik die dingen op dat moment negeer. In die zin zijn dat dus zwaktes voor mij. Dat betekent niet dat ik (of wie dan ook) een zwak persoon is als diegene ergens verslaafd aan raakt. Natuurlijk, mensen kunnen juist enorm sterk zijn en alsnog in een verslaving terechtkomen. Ik wil ook nooit beweren dat dat niet zo is.
Er zijn wel nog vele meer verslavingen dan aan middelengebruik alleen. Zelfs dingen die aan de oppervlakte misschien goed lijken.
Ik denk hier misschien allemaal teveel over na. Maar ik vind dit allemaal erg interessant en wil vooral ook in mezelf ontdekken hoe ik die menselijke neiging naar verslaving moet benaderen.
Ik begrijp je. Maar er is een verschil tussen in een verslaving terechtkomen (hetzij terugval, hetzij nieuwe verslaving) en in een verslaving blijven zitten. Ik bedoel het niks als een aanval.
Ik bedoel hier ook niks als aanval, al begrijp ik dat dit zeer gevoelig kan liggen bij mensen. Excuses daarvoor als het zo is aangekomen.
Maar mensen... We moeten deze dingen toch bespreekbaar kunnen maken? Is het niet heel belangrijk om te onderzoeken waarom wij als mensen steeds weer in verslavingen (terug)vallen?
Ja, daarom denken we eraan het weer te doen, maar tegelijkertijd negeerde ik tegenover mezelf al de dingen die er slecht aan waren voor mij. Op die manier kan ik dus keer op keer weer iets doen dat uiteindelijk slecht voor me is. Eigenlijk wil ik stoppen, maar ik ga toch door omdat ik die dingen op dat moment negeer.
Maar mensen... We moeten deze dingen toch bespreekbaar kunnen maken? Is het niet heel belangrijk om te onderzoeken waarom wij als mensen steeds weer in verslavingen (terug)vallen?
Ja, maar in mijn ogen gaat het nog een stap verder:
Ik negeerde bewust die dingen (stopte ze in mijn onderbewuste) om mijn gebruik voort te kunnen zetten. Ik wíst dat het niet goed voor me was, maar haalde mezelf middels mijn gedachten over om tóch te gebruiken. Omdat ik de positieve effecten wou ervaren, stopte ik mijn wetenschap over de negatieve effecten (tijdelijk) weg. Dit is wat we als mens hebben: het vermogen om te liegen (of in ieder geval dingen achter te houden) tegen onszelf en zo destructief gedrag (in wat voor mate dan ook) voort te zetten.
Een 'like' betekent ook niet altijd hetzelfde denk ik. Voor mij in ieder geval niet. Soms like ik posts omdat ik het er helemaal mee eens ben, soms ben ik het er gedeeltelijk mee eens en soms ben ik het er zelfs helemaal niet mee eens, maar waardeer ik bijvoorbeeld de andere manier van kijken, zodat ik ook even een ander perspectief op iets kan krijgen.
Interessant. Ik vind wel dat drugs je onzeker en onstabiel kunnen maken. Daarnaast kan je verschillende disorders van drugs krijgen zoals bijvoorbeeld ik (HPPD).
Dus zelfs als je stabiel bent, en je begint aan drugs, kan je er verslaafd aan worden.
Lichamelijke afhankelijkheid is natuurlijk echt, ik heb dat zelf ervaren. Maar voor je daar komt moet je al volledig zijn ontspoord. En dat gebeurt niet bij mijn mentaal gezonde mensen. Drugsmisbruik is een symptoom, en geen ziekte.
Wat ik belangrijk vind is dat we dit gaan erkennen. Want dan kun je ‘drugsverslaving’ ook beter behandelen.
Had dan gezegt dat verslaving geen ziekte is, dan was ik het met je eens. Je geeft hier al aan dat verslaving wel bestaat, lichamelijk.
Ik ben het de heletijd deels met je eens, maar vind je conclusies nogal snel.
Ik snap je punt met het behandelen wel, maar zelfs dat geld niet voor iedereen. Ik denk dat verslaving juist nog zo'n groot probleem is omdat iedereen nou zo verschikkelijk anders is.
Ja, je kan als het heel goed gaat in je leven na je eerste lijntje coke je leven verzieken. Niet in een keer natuurlijk, maar het kan zeker het start punt zijn. Daarnaast, weten vele mensen niet eens dat ze minder stabiel zijn dan ze denken. Niemand begint met een recreatief middel denkend dat je er verslaafd aan raakt. Maar man, wat voelt het fijn, ik heb nog wat over, ik maak het maar op.
Toen ik verslaafd werd aan wiet (grammen en grammen per dag) ging het echt super goed met me. Was 15, had al 25.000 abonnees op youtube, een vriendin waar ik heel gelukkig mee was en ik was zo zelfverzekerd als wat. Ik hoorde van iedereen altijd hoe bizar ze het vonden hoe weinig de meningen en haat van andere mij boeide.
Wiet heeft dat grotendeels kapot gemaakt, en ik ben nogsteeds niet wie ik was. Ik ben steeds meer van de meningen van andere gaan denken door de paranoia van wiet.
Gaat nu prima hoor, maar toen ging het echt goed. En als ik dan terugdenk, ja, ik vond het zo leuk dat ik zonder het te weten perongeluk met geluk verminder. En wiet is dan niet de grootste ramp maar toch.
Deze site maakt gebruik van cookies om de inhoud te personaliseren, jouw ervaring aan te passen en om je ingelogd te houden als jij je registreert.
Door deze site te blijven gebruiken, stem je in met ons gebruik van cookies.
