Sniksnak
Experimenterende gebruiker
Ik heb voor zover ik weet helemaal geen last van Dyscalculie of Dyslexie maar ik vergeet ook wel eens een heel woord in een zin of vergeet een letter. Vooral korte woorden die niet mega belangrijk zijn voor het onderwerp. Dus woorden als: dat, en, het etc. Met getallen draai ik ze ook vaak om. idd zoiets als dat je 45 bedoeld maar 54 schrijft. Als iemand mij zijn telefoonnummer opnoemt bv dan moeten ze dat echt cijfer voor cijfer opnoemen. Dus als het 458790 of zo is dan echt: 4, 5, 8, 7, 9, 0. En niet: 45, 87, 90. Dan maak ik geheid een fout.
Ik geef altijd mijn adhd (of iets) de schuld. Ik denk namelijk veel sneller dan ik schrijf of spreek. Dus dan vergeet ik gewoon dat woord te schrijven omdat mijn hersenen al 2 zinnen verder zijn.
Ik lees wel meestal alles na en verbeter het soms. Als ik te hyper ben maak ik echt veel fouten. Terwijl ik voor Nederlands op school altijd heel goede cijfers had, ook met mijn examen. Sowieso voor talen trouwens.
Dit is het meest herkenbare wat ik gelezen heb vandaag haha.
Naja naast een zDoc die over opgroeien ging, ik kan je m zeker aanraden. Het ging over het uitvoeren van de makkelijkste alledaagse activiteiten waar je als puber vrij onzeker over kan zijn. Bijvoorbeeld normaal recht vooruit lopen zonder over je poten heen te struikelen etc. De onzekerheden in de efficiëntie van de dingen die we vaak doen schijnt dus te komen doordat omdat je in deze tijd groeit, jou brein vaak verward is omdat elke dag de maat van je lichaamsdelen veranderd. Best grappig om een documentaire te zien over je dagelijkse struggles. Ging verder ook over hoe kleine kinderen het voor elkaar krijgen de dood vrij vaak te kunnen ontsnappen. En het geen angst kennen waardoor pubers de meest spectaculaire dingen doen.
Maar ik heb precies hetzelfde hoor, totaal geen sporen van dyslexy maar ik zie het gewoon een een super snelle laptop met een ruk toetsenbord. Er zijn ook vele mensen en docenten die mij ook gewoonweg niet kunnen volgen in een gesprek. Als ik namelijk eenmaal ga praten dan kan ik echt lullen als Brugman en wanneer ik dan een zin zeg komt er een moment wat ik het beste kan beschrijven als ''Het Oh ja momentje'' en dan ben ik weer bang om te vergeten wat ik wil zeggen. Enorme chaos in me hoofd dus, Helaas lijkt het zo te zijn dat mijn brein niet meer kan functioneren op het moment dat ik in het middelpunt van de belangstelling staan. Zolang ik het gevoel heb dat ik niks voorstel kan ik zolang praten dat zelfs de docent neigingen krijgt me te slaan volgens mij.
Voor de mensen die dit ook hebben, je zult hoogstwaarschijnlijk niet snel een discussie verliezen omdat (bij mij in ieder geval) op elk antwoord dat ik krijg meteen weer een vraag heb.
Nu een hele andere onderwerp.
Ik loop op de een of andere manier al redelijk lang met het idee rond dat het best zou kunnen dat er weer een soort hippie tijd aan zou kunnen gaan komen. Ben ik de enige?
