Ik weet niet. Het is toch een beetje de oermens in mij die aangesproken wordt. Het aardse basale of zoiets.
Ik heb dat ook met de meeslepende digeridoo nummers van Xavier Rudd. Het is heel erg dansbaar en heel erg verbonden met de basics van de natuur.
De geluidskwaliteit laat wat te wensen over i.v.m. de studioversie. Maar ik vond het wel waard om te laten zien hoe hard die man werkt als one-man-band.
Dat moment dat ie van die ene didgeridoo naar de andere, nog diepere, lagere didgeridoo gaat. Kippenvel, elke keer!
Damn awesome!
Vind dat altijd zo knap die one-man bands... Alsof 1 instrument tegelijk nog niet lastig genoeg is...
Maar precies, het spreekt iets ancients aan. Ik was nooit zo erg van de Folk muziek met een paar uitzonderingen qua nummers, maar heb dit jaar Heilung leren kennen. Ken je die? Germaanse/Scandinavische folk rock. Daar werd ik zo door geraakt. Maar ik moet eerlijk zijn: The Hu is imo van een ander kaliber. Hun muziek gaat recht naar mijn hart. Ik hou zo enorm van hun range: van de meest gevoelige ballads (vrouwelijke energie), naar de meest bad-ass "jij komt ruzie zoeken? Wij stampen je leger plat" battle muziek (mannelijke energie). Met soms ook elementen van elkaar in sommige nummers. I love it!
En ik ben geen gewelddadig iemand. Maar het spreekt me mede juist zo aan dat The Hu die ultra-mannelijke agressieve kant heeft. Dit zal waarschijnlijk in deze tijd voor velen controversieel zijn, maar ik denk dat dit een gezonde uiting van die energie is. Niet het platstampen van legers en afbranden van steden (zoals Genghis Khan deed), maar het erkennen en voelen van die energie die daar achter schuilt en óók in ons mensen (en met name mannen) zit.