Ben ik weer, na een maand ziekenhuis opname.
Op 2 september ben ik opgenomen met een acute alvleesklierontsteking, uiteraard als gevolg van alcoholmisbruik. Alle organen waren aangetast, en na een ongelovelijk delirium van 4 dagen (vreselijke hallicunaties, schoppen van zusters, de hele dag engels praten in mezelf) na 2 dagen normale opname uiteindelijk naar de IC over gebracht. Mn bloed was in zoverre verzuurd dat ik praktisch stilliggend een marathon had gelopen zonder daar verder de conditie voor te hebben. Mn bloed zag eruit als aanmaaklimonade. Op de IC heb ik na een het zoeken naar de juiste cocktail uiteindelijk 2 weken onder narcose gelegen van de propofol, en heb alle benzo's en medicijnen gekregen die jullie kunnen opnoemen. Ik heb tijdens mijn delier tientallen keren infusen, maagsondes en beademingsapparatuur uit mezelf getrokken, tot ik uiteindelijk volledig aan mijn bed ben vast gebonden. De eerste dagen was het niet zeker of ik het zou redden, uiteindelijk pakte mn afweer op en heb ik me met hulp van het medisch personeel in Delft (alle lof voor deze mensen) doorheen geslagen. Na twee weken werd ik wakker met als eerste herrinering het gezicht van mijn vader.
Hierna nog twee weken op de normale afdeling gelegen waarna ik eindelijk naar huis toe mocht, afgelopen dinsdag. Ik heb foto's en filmpjes van mezelf gezien tijdens de eerste periode (ben twee weken volledig kwijt) en het was echt the full monty.
Drie dingen die ik kwijt wil:
1. Baclofen is geen wondermiddel, ik hield me netjes aan de doseringen maar dronk er gewoon nog steeds bij. Het haalde bij mij de trek niet weg, stopte alleen de trillende handjes.
2. Baclofen is net zo slecht zo niet slechter voor je lever dan alcohol zelf, mijn leverwaardes waren 100x zo hoog als doorsnee, tegenover 10x zo hoog de laatste keer dat ik alcohol gerelateerd in het ziekenhuis belandde en nog geen baclofen slikte. In verhouding was ik echter niet meer gaan drinken.
3. Aan iedereen die teveel drinkt: Zoek hulp. Het is het niet waard om door te gaan en mee te moeten maken wat ik heb meegemaakt, dat gun je je ergste vijand niet, en voor je het weet is het te laat. Ik moet de rest van mn leven bloeddrukverlagers slikken, en zal waarschijnlijk een chronisch ontstoken dikke darm aan het verhaal overhouden. Ook mag ik dus werkelijk nooit meer drinken.
Ik was de jongste persoon met acute alvleesklierontsteking die ze ooit in Delft gehad hebben, 25 jaar jong, en dit op "maar" twee liter wijn op een dag....
Inmiddels sta ik sinds 2 september helemaal droog, en dit voelt erg goed. De drang naar alcohol is volledig weg, ik heb zelfs een afkeer ervan gekregen. Mezelf aangemeld bij brijder en nu proberen vol te houden.
Sorry voor de gedeeltelijke offtopic, de moraal van mijn verhaal is dat ik iedereen aanraad professionele hulp te zoeken bij het stoppen met drinken en niet te proberen die met thuismedicatie zelf te proberen zoals ik gedaan heb. Het belangrijkste is, schaam je niet!
Aju!
PS: Je merkt wel dat er veel mensen om je geven als je zoiets als dit meemaakt, wat achteraf dan weer wel een goed gevoel geeft.