Wat is jou ervaring met ambulante verslavingszorg én behandeld worden in een verslavingskliniek?

[Kordie]

Wat is jou ervaring met ambulante verslavingszorg én behandeld worden in een verslavingskliniek?

Ik zie hier in mijn omgeving de klinieken de grond uitschieten en vraag me af of dat wel goed is.
Zelf heb ik nooit in een verslavingskliniek gezeten (en ook geen ambulante hulp voor verslaving).
Wel voor de PTSS. Wat mij opviel is dat het in de kliniek allemaal goed is en goed gaat, maar dat zodra je thuiskomt je weer (deels) terug valt in je oude patroon.
Ik heb nu ambulante hulp voor de PTSS en dat zet mij wat steviger in het zadel, maar er ogen ook meer valkuilen.

Dus een topic om eens met elkaar van visie te wisselen.
Maar ook voor (nieuwe) leden die twijfelen tussen wel of niet opname, wel of niet ambulante hulp.

 

[Raver]

Mooi topic, ik ben totaal al meer dan 10 keer opgenomen. Ongeveer 7 keer een detox opname en 4 keer nabehandeling. 3 keer 12 stappen en interne schematherapie.

Zal straks uitgebreide uitleg geven over mijn ervaring vanuit een kliniek, ironisch genoeg.

 

[_shikantaza]

Het kan allebei werken. Ik vond het aan de ene kant fijn dat het in de kliniek 100% over herstel gaat. Bij dagbehandeling vond ik de vrijheid en wennen aan clean leven in mijn vertrouwde omgeving weer erg fijn.

Uiteindelijk was de crux dat ik het echt niet meer wist en bereid werd om alles te doen wat ze van me vroegen. Plus dat ik alles op tafel gooide, en op een gegeven moment kreeg ik door op welke nanier mijn hoofd mij saboteerde. Toen ik dat ging bespreken ging het hatd. Dan maakt het type behandeling minder uit. Ik ken ook mensen die alleen met meeting herstel hebben gevonden.

 

[SoulAssassins]

Ik heb ruime ervaring met afkicken in een kliniek ,wat ik toen wist en wat we allemaal wisten dat we keihard naar de bruindealer rennen was altijd het geval als je "vrij" kwam.
Kortom je leert niks ,je zit alleen je tijd uit.
Nazorg was er gewoon niet na het fysiek afkicken eind jaren 90.

 

[Hippie Langwaus]

Gelukkig heb ik geen ervaring met klinieken of ambulant ontwennen. Toch heb ik er wel een mening over.

Afkicken in een kliniek kan noodzakelijk zijn als de verslaving acuut zeer levensbedreigend is. Goede nazorg als de verslaafde weer terug is in de eigen omgeving is essentieel. Anders is het, afgezien van voorkomen van direct levensgevaar, zinloos.

Ik merkte het onlangs aan den lijve. Een week in het buitenland met voldoende afleiding en lichaamsbeweging maakte het makkelijk om niet naar cannabis te verlangen. Zodra ik thuis was, begon de ellende pas.

Ik denk dat afkicken en clean blijven het beste kan gebeuren in de dagelijkse omgeving van de verslaafde.

 

[MyLittlePonyPack]

Ik heb jarenlange ambulante behandelingen gehad voor mijn verslavingen, wel veel van geleerd, maar niet dat ik nou helemaal clean ben. Gebruik niet meer dagelijks en zorg er nu voor dat het geen grote invloed heeft op mijn dagelijks leven. Dus alleen als het kan en geen werk ervoor afzeggen meer ofzo. Ik weet dat de meesten hier het tricky vinden, maar ik wil gewoon nog niet helemaal stoppen omdat het ook gewoon nog te leuk is soms.

Voor mijn benzo-verslaving vorig jaar wel een klinische opname gehad. Dat was ook wel echt nodig omdat ik hele hoge dosis Bromozolam gebruikte en dat moest echt in een medische setting omgezet worden naar Diazepam zodat ze goed in de gaten konden houden hoe ik reageerde. De bedoeling was eigenlijk een opname van 3 weken, maar ik ben toen door onvoorziene omstandigheden na 1 week al naar huis gegaan. Maar dat was toen wel verantwoord omdat ik de eerste week detox doorstaan had en ik heb toen thuis gewoon ambulant de Diazepam verder afgebouwd de maanden erna.

Ook al heb ik er toen maar 1 week gezeten, met die kliniek waar ik heb gezeten heb ik niet echt hele goede ervaringen verder hoe het er daar aan toe ging. En ook nu in mijn naaste omgeving bij iemand merk ik dat het in de kliniek clean blijven simpel is, maar het meteen bij het eerste weekendverlof alweer mis ging. Helemaal als je wel weer in je oude omgeving terug komt moet je wel heel sterk in je schoenen staan om nee te zeggen. Daar begint het moeilijkste gedeelte om dan een nieuw leven op te bouwen met nieuwe vrienden etc.
Dus ja een kliniek kan helpend zijn vooral in het geval van lichamelijke verslavingen die goed in de gaten gehouden moeten worden (alcohol, benzo's, ghb etc) en om even uit je eigen omgeving te zijn. Maar daarna begint pas het echte werk vind ik.

 

[De Zandman]

Ik heb 2 x een detox opname van enkele weken doorgemaakt, en een keer of 4, 5 voor mijn ptss.
De eerste keer was een opname inzake een benzo verslaving, en daar teer ik nog tot op de dag van vandaag op
Keihard was het daar, het programma begon om 06. 30 uur en eindigde om ca. 21 uur.
Vele cliënten haalden het niet en gingen voortijdig weer de shitzooi in.
Op de eerste dag zei de leiding dan ook:
Kijk links van je, rechts, naar voren en naar achteren.
Slechts 1 van de 4 gaat het halen.
Clean worden en blijven dus.
En deze man die dit zei, kreeg helaas gelijk voorzover dat ik weet....
De tweede keer was inzake alcohol misbruik.
De benzoverslaving was overgesprongen naar alcohol en hash.
Na deze 2 keer was het voorbij.
Ik was clean geworden en op een kleine terugval na, ben ik nog steeds clean.
Meer, dan 25 jaren nu alweer.

Kort gezegd: ik sta er nog altijd positief tegenover. De detox opnames dan.
De ptss opnames hebben mij helaas niet geholpen behalve wat inzicht dat ik ervan kreeg....

 

[Raver]

Mijn ervaring is over het algemeen goed over klinische detoxen. Je moet er alleen niet meer van verwachten dan detoxificatie. Het gaat puur en alleen om zo vlug en veilig mogelijk het lichaam ontgiften. Ik ben er ontzettend dankbaar voor dat er in Nederland zulke professionele Verslavingszorg is. In de USA had ik waarschijnlijk allang op straat de dood gevonden.

Nazorg dient vooraf eigenlijk al zo goed mogelijk geregeld te zijn, want met alleen een detox is het verslavingsprobleem niet opgelost. Binnen de detox is er wel ruimte om in gesprek te gaan met een psycholoog en de begeleiders daar. Daar is naar mijn ervaring gewoon de ruimte voor. Maar dat kan je niet zien als een verslavingsbehandeling. Het is een erg oppervlakkige en laagdrempelige manier van hulp bij de verdere aspecten van verslaving.
In de detox zitten ook gewoon veel mensen die niet iets aan hun probleem willen doen maar puur om aan te sterken.

Nabehandelingen heb ik er 2 soorten van gehad. 12 stappen en schematherapie.

Voor zover ik er iets over kan zeggen, je hebt er zoveel aan als dat je er zelf iets aan wilt doen. De hulp word echt wel aangereikt, alleen het verschil zit hem in de werkwijze. De dagen bestaan uit gezamenlijk eten, dagopening, groepstherapie vormen zoals:
- Verslavingsverhaal presenteren
- Terugval preventie
- CGT
- 12 Stappengroepen
- Emotie regulatie
- bezoeken van 12 stappen groepen
- Verdieping in andere levensaspecten
- Systeemtherapie met familie
- Luisteren naar ervaringsverhalen

Schematherapie focust zich vooral op disfunctionele copingsstrategieën om met het leven om te gaan. Schematherapie bied daar inzicht in op een sterke manier in een groep.

Een Nabehandelingskliniek ervaar ik altijd als erg confronterend en zwaar. Ik heb al meermaals op het punt gestaan om te vertrekken. Mede door de manier hoe je als verslaafde soms word behandeld, ze nemen je niet meteen serieus in bepaalde zaken. Want je verslaving kan een grotere rol spelen in het gedrag dan je zelf altijd door hebt. Verslaving is echt niet alleen maar het verliezen van de controle in een middel. Het is een gedragsziekte, het vastgeroest zijn in negatieve coping en omgangsproblematiek met andere mensen.

Ik zou het iedereen aanraden die met verslavingsproblemen loopt en het geloof is kwijt geraakt er ooit vanaf te komen. Waarschijnlijk zijn er zoveel andere vlakken in het gedrag en omgeving die je ziek houden. Alleen is het bijna niet te doen om er vanaf te komen. Daarom is het 12 Stappen programma zo krachtig. Die stellen ook we het niet alleen kunnen doen.

Maar het begint allemaal bij een interne motivatie om te stoppen met gebruiken. Als je niet echt wilt, diep van binnen kan je in de beste kliniek zitten. Dat zal dan ook niet helpen.

 

[BrieMetDeBril]

Binnenkort een aanmeldprocedure voor dialectische gedragstherapie.
Ik vertel eerlijk dat ik dit behoorlijk eng vind ineens.
Het moment wanneer de beerput open gaat weet ik daadwerkelijk niet hoe en wat er met mij gaat gebeuren en hoe ik daarop reageer.
Toch ben ik ervan overtuigd dat ik echt hulp nodig heb en dit ook wil om verder te kunnen.

Zijn er forumleden die dit eerder gehad hebben en verandering hebben doorgemaakt?

 

[Kordie]

Zijn er forumleden die dit eerder gehad hebben en verandering hebben doorgemaakt?

DGT-PTSS heb ik gehad toen ik in de kliniek zat.
Ik heb door de trauma's / PTSS weinig emoties. En die wat ik laat zien is vaak niet de juiste. Dus ipv verdriet een woede aanval.
Daar hebben ze me mee proberen te helpen, maar eerlijk gezegd helpt dat niet echt. Tussen de muren ging het wel goed toen ik er structureel mee bezig was. Maar echt inzicht krijgen in emotie heb ik nooit meer terug gekregen. Ook werd er in die periode veel gedaan met mindfullness etc. Maar ik vond dat niks en dan werkt het ook niet.

Of het hetzelfde is als jij hebt / krijgt weet ik niet.
Maar ik wil je wel zeggen dat ik het hele stoer en dapper vindt dat je dit gaat doen. Toi toi

 

[N3K0]

Binnenkort een aanmeldprocedure voor dialectische gedragstherapie

Ik heb DGT gehad (ongveer zo een 13 jaar geleden dus wel even geleden en in groepsverband)
1x inde week groep en 1x inde week individuele.

Dit heeft mij het meeste geholpen. Ik vond zelf het pannetjesmodel wat daarbij gebruikt word erg fijn, de situaties uitwerken waar ik tegen aanliep om zo meer inzicht te krijgen in owww ik zit niet ineens in pan 5 ( ontploffen, overkoken)
Het had wel een aanleiding waardoor ik daar ben gekomen.

Ook hadden wij aan het begin en einde een mindfullness oefening enzo ook bij de individuele sessie. Ik zelf vond dit ontzettend fijn.
Ik heb daar ook geleerd dat ik niet mijn gedachten ben en ze ook niet allemaal moet geloven.

Het was hard werken en bestwel zwaar. Maar ik heb er ontzettend veel aan gehad.

 

[BrieMetDeBril]

Ik heb door de trauma's / PTSS weinig emoties. En die wat ik laat zien is vaak niet de juiste. Dus ipv verdriet een woede aanval.

Dit is zo herkenbaar, vaak ook heel verwarrend voor jezelf en de omgeving. Hopelijk heb je je draai erin kunnen vinden.

Tussen de muren ging het wel goed toen ik er structureel mee bezig was.

Ik ga het ambulant doen volgens dit plan.
Echter herken ik dit wel van mijn tweede behandeling wat klinisch was en wanneer dat traject af liep was het snel weer zoals het oude.
Het nazorgtraject is zo belangrijk!

Ik heb daar ook geleerd dat ik niet mijn gedachten ben en ze ook niet allemaal moet geloven.

Dit klinkt al goed!
Enig idee hoe lang je erover gedaan hebt om verder te komen?
Bij mij gaat het ook 1 maal groep 1 maal individu.

Maar ik wil je wel zeggen dat ik het hele stoer en dapper vindt dat je dit gaat doen.

: )

 

[Kordie]

Dit is zo herkenbaar, vaak ook heel verwarrend voor jezelf en de omgeving. Hopelijk heb je je draai erin kunnen vinden.

Ja inderdaad.

Super verwarrend, want zo ben ik niet als persoon.
Ik heb me er niet in kunnen vinden en zal me er nooit in kunnen vinden.
Ze probeerde dan op die therapie dat je anders hierin gaat denken (of voelen zoals hun dat noemen). Maar helaas, theorie en praktijk is dan een groot verschil.

PTSS heeft deels geholpen.
Maar wat ik nu ervaar is dat nu ik uit die setting ben dat het veel lastiger is.

En ja daarom is dit heel belangrijk:

Het nazorgtraject is zo belangrijk!

Ik heb wel nazorg, maar het is heel anders.
In de kliniek heb ik zoveel meer geleerd. Gewoon echt dagen aan een stuk ermee bezig zijn. In plaats van paar uurtjes per week.

 

[ljuv]

Ik heb door de trauma's / PTSS weinig emoties. En die wat ik laat zien is vaak niet de juiste. Dus ipv verdriet een woede aanval.

Ik vind dit zo moeilijk voor te stellen, want ik vind je hier juist altijd heel empathisch overkomen. Lijkt me heel naar en moeilijk, vooral ook in je romantische relatie. Merk je wel iets van verbetering… of iets in de trant van een “modus” tussen jullie?
Ik vraag dit ook omdat mijn vader meerdere hersenbloedingen heeft gehad en ook zeker niet meer de man is die hij was. Dat komt ook echt nooit meer terug… En 2,5 jaar later heb ik die modus nog niet gevonden, zeg maar.

 

[Kordie]

Ik vind dit zo moeilijk voor te stellen, want ik vind je hier juist altijd heel empathisch overkomen. Lijkt me heel naar en moeilijk, vooral ook in je romantische relatie. Merk je wel iets van verbetering… of iets in de trant van een “modus” tussen jullie?
Ik vraag dit ook omdat mijn vader meerdere hersenbloedingen heeft gehad en ook zeker niet meer de man is die hij was. Dat komt ook echt nooit meer terug… En 2,5 jaar later heb ik die modus nog niet gevonden, zeg maar.

Het gaat vaak mis, misschien ook bij jou vader, als je echt fysiek contact moet maken of moet handelen of uiten.
Bijvoorbeeld iemand zien huilen; hoe moet ik daarop reageren?
Het is dan niet dat ik denk: "waarom is iemand verdrietig"
Of als ik het ergens niet mee eens ben; hoe uit ik dat precies?
Verdriet van anderen kan ik inkomen en vind ik ook oprecht erg, maar daar in het echte leven dan goed op reageren is heel moeilijk. Je moet dan troosten, maar hoe moet dat? Hoe breng je subtiel een arm om iemand heen zonder te wurgen of wat en hoe moet je zeggen? Laat staan kijken.

Ik een romantische relatie is het idd het moeilijkste. Maar ook naar mijn kinderen.
Ik ben ook verre van de man en de vader die ik ooit was en dolgraag zou willen zijn. Dat realiseer ik me goed en dan heb ik ook een gevoel wat niet fijn is.
Onrust, opgejaagd, machteloos, boos op mezelf (want ik heb zelf de kistjes vast geknoopt).
Voor een partner of in jou geval kind is zoiets heel moeilijk. Maar je weet vaak dat iemand ziek is en hiervoor niet heeft gekozen.

Dus bij mij en mogelijk ook bij je vader is zeker een gevoel. Maar dat uiten is vaak pittig. En wat ga je dan doen? Boos word.
Op de persoon voor je? Zeker niet, dat is onmacht. Je wilt wel maar je kunt niet.
Dat is ook bij oa cva. Je vader is niet de vader die hij had willen zijn. Maar leg dat maar eens uit hem zijnde.

 

[Relmuis]

En 2,5 jaar later heb ik die modus nog niet gevonden, zeg maar.

Wat voor mij helpt, en dat is een proces doorlopen, het zien als stoornis in gedrag vanuit een ziektebeeld.
Maar dat klinkt heel klinisch, ik omschrijf het zelf als een kapotte printplaat, in het geval van een radio doet die ook niet meer precies wat ie moet doen.
Dat heeft als gevolg dat ik rustig blijf ipv ageer, wat m'n natuurlijke reactie zou zijn.
Op die manier voel ik me niet meer aangevallen, kan het gedrag niet of minder kwalijk nemen en zo het gedrag makkelijk hanteren.
Helpt wel pas als je over je eigen frustratie, want daar krijg je gegarandeerd mee te malen, heen gestapt bent.
Heb het niet alleen over hersenbloedingen maar het gaat ook op voor nogal recalcitrante dementerenden, flippende (c)PTSS-ers en exploderende text book borderliners.

 

[ljuv]

Het gaat vaak mis, misschien ook bij jou vader, als je echt fysiek contact moet maken of moet handelen of uiten.
Bijvoorbeeld iemand zien huilen; hoe moet ik daarop reageren?
Het is dan niet dat ik denk: "waarom is iemand verdrietig"
Of als ik het ergens niet mee eens ben; hoe uit ik dat precies?
Verdriet van anderen kan ik inkomen en vind ik ook oprecht erg, maar daar in het echte leven dan goed op reageren is heel moeilijk. Je moet dan troosten, maar hoe moet dat? Hoe breng je subtiel een arm om iemand heen zonder te wurgen of wat en hoe moet je zeggen? Laat staan kijken.

Ik een romantische relatie is het idd het moeilijkste. Maar ook naar mijn kinderen.
Ik ben ook verre van de man en de vader die ik ooit was en dolgraag zou willen zijn. Dat realiseer ik me goed en dan heb ik ook een gevoel wat niet fijn is.
Onrust, opgejaagd, machteloos, boos op mezelf (want ik heb zelf de kistjes vast geknoopt).
Voor een partner of in jou geval kind is zoiets heel moeilijk. Maar je weet vaak dat iemand ziek is en hiervoor niet heeft gekozen.

Dus bij mij en mogelijk ook bij je vader is zeker een gevoel. Maar dat uiten is vaak pittig. En wat ga je dan doen? Boos word.
Op de persoon voor je? Zeker niet, dat is onmacht. Je wilt wel maar je kunt niet.
Dat is ook bij oa cva. Je vader is niet de vader die hij had willen zijn. Maar leg dat maar eens uit hem zijnde.

Hoe zouden je vrouw en jouw kinderen JOU kunnen helpen? En dan niet per se in de acties, maar meer in dat boze, machteloze gevoel dat daarbij komt kijken? Want die herken ik ook wel heel erg, en dat zie ik ook bij papa. Terwijl wat je zegt klopt: Tuurlijk mis ik het soms, maar ik neem hem niks kwalijk. En ik geniet ook van alle andere dingen die er nog wel zijn. Maar hoe we die pijn kunnen laten zijn en gewoon weer kunnen ZIJN, dat vind ik zo moeilijk, snap je?

En ook al heb je zelf de kistjes aangetrokken: ook jou is dit overkomen. Dat dit zo is uitgepakt en het effect op je heeft dat het heeft heb jij geen aandeel aan. Ik waardeer je in elk geval enorm hier. Misschien gewoon een forum starten voor jou en je vrouw? 😜😘

Wat voor mij helpt, en dat is een proces doorlopen, het zien als stoornis in gedrag vanuit een ziektebeeld.
Maar dat klinkt heel klinisch, ik omschrijf het zelf als een kapotte printplaat, in het geval van een radio doet die ook niet meer precies wat ie moet doen.
Dat heeft als gevolg dat ik rustig blijf ipv ageer, wat m'n natuurlijke reactie zou zijn.
Op die manier voel ik me niet meer aangevallen, kan het gedrag niet of minder kwalijk nemen en zo het gedrag makkelijk hanteren.
Helpt wel pas als je over je eigen frustratie, want daar krijg je gegarandeerd mee te malen, heen gestapt bent.
Heb het niet alleen over hersenbloedingen maar het gaat ook op voor nogal recalcitrante dementerenden, flippende (c)PTSS-ers en exploderende text book borderliners.

Hmmhmm maar het is wel moeilijk die connectie te blijven zoeken, ofzo. Maar bedankt❤️

 

[Kordie]

Hoe zouden je vrouw en jouw kinderen JOU kunnen helpen? En dan niet per se in de acties, maar meer in dat boze, machteloze gevoel dat daarbij komt kijken?

Begrip tonen, gerust stellen en rustig blijven is helpend.
Maar bij mij popt dan gelijk de vraag op "mag ik dit van hen verwachten".
Juist dat geeft dan ook vaak weer een schuldgevoel.
Misschien herkenbaar voor je vader.

Maar hoe we die pijn kunnen laten zijn en gewoon weer kunnen ZIJN, dat vind ik zo moeilijk, snap je?

Om die pijn er te laten zijn moet je een acceptatie knop om zetten. Jij kan dat wellicht wel. Voor je vader is dat heftig. Hij is een persoon die hij niet had willen zijn en hoe het was oppakken is dan niet altijd makkelijk.

En ook al heb je zelf de kistjes aangetrokken: ook jou is dit overkomen. Dat dit zo is uitgepakt en het effect op je heeft dat het heeft heb jij geen aandeel aan

Dat hoor ik vaak van het rechter poppetje op mijn schouder.
Het poppetje op de linkerschouder zegt het tegenovergestelde.
Dit is een onderwerp waar ik nu nog hulp bij krijg.

 

[ljuv]

Begrip tonen, gerust stellen en rustig blijven is helpend.
Maar bij mij popt dan gelijk de vraag op "mag ik dit van hen verwachten".
Juist dat geeft dan ook vaak weer een schuldgevoel.
Misschien herkenbaar voor je vader.



Om die pijn er te laten zijn moet je een acceptatie knop om zetten. Jij kan dat wellicht wel. Voor je vader is dat heftig. Hij is een persoon die hij niet had willen zijn en hoe het was oppakken is dan niet altijd makkelijk.



Dat hoor ik vaak van het rechter poppetje op mijn schouder.
Het poppetje op de linkerschouder zegt het tegenovergestelde.
Dit is een onderwerp waar ik nu nog hulp bij krijg.

Hmmm. Ja weet niet goed wat erop te zeggen dus: ❤️

 

[Kordie]

Hmmm. Ja weet niet goed wat erop te zeggen dus: ❤️

Dankjewel..
En sterkte met en voor je papa!

 

[ljuv]

Dankjewel..
En sterkte met en voor je papa!

Jij ook Kordie❤️ Ook knap dat je niet opgeeft.

 

[SoulAssassins]

@Kordie
Je ben wel degelijk een goede papa ,ergens diep in jou zit nog een zacht plekje voor je gezin.
Ik weet zeker dat je voor hun bereid ben om te sterven als het om je vrouw of kinderen hun welzijn gaat.
Dat maakt je een goed mens ,wel met een rugzak maar dat hebben we allemaal wel een beetje hier.

 

[BrieMetDeBril]

Bijvoorbeeld iemand zien huilen; hoe moet ik daarop reageren?
Het is dan niet dat ik denk: "waarom is iemand verdrietig"
Of als ik het ergens niet mee eens ben; hoe uit ik dat precies?
Verdriet van anderen kan ik inkomen en vind ik ook oprecht erg, maar daar in het echte leven dan goed op reageren is heel moeilijk. Je moet dan troosten, maar hoe moet dat?

Pff. Je slaat wel de spijker op z'n kop.
Ik herken dit zo ook in relaties.
Zodra er een geliefde huilt en ik daar bij ben, ik kan dat echt niet verdragen... Ik reageer ook verkeerd erop terwijl ik het beste met haar voor heb. Soms ook goed maar heb zelf enorme kwelling dat moment.
Ik kan heel erg slecht omgaan met onmacht en emotie's van de inner circle waaronder huilen wel een van de meest lastige is in mijn ervaring.
Ik ga me intern zo slecht voelen dat ik overspoeld word met ellende, pijn en onmacht, ik kan het eigenlijk niet goed verwoorden wat het doet met mij.
Troosten is ook iets persoonlijks wat het lastig maakt als je zo overspoeld word met de emoties van een ander waardoor het meestal niet lukt er voor de ander te zijn.
Ik vind dit ook heel vervelend voor mezelf en de ander aangezien een relatie vasthouden hierom erg lastig word voor beide partijen.
De een heeft het nodig zichzelf te uitten met huilen om op te luchten, en aan mijn kant komt er een soort overspoeling van ellende wat ik nauwelijks aan kan.
Maar ook het begrijpen van waarom ik zo reageer is mij nog niet gelukt te ontrafelen.

 

[SoulAssassins]

Pff. Je slaat wel de spijker op z'n kop.
Ik herken dit zo ook in relaties.
Zodra er een geliefde huilt en ik daar bij ben, ik kan dat echt niet verdragen... Ik reageer ook verkeerd erop terwijl ik het beste met haar voor heb. Soms ook goed maar heb zelf enorme kwelling dat moment.
Ik kan heel erg slecht omgaan met onmacht en emotie's van de inner circle waaronder huilen wel een van de meest lastige is in mijn ervaring.
Ik ga me intern zo slecht voelen dat ik overspoeld word met ellende, pijn en onmacht, ik kan het eigenlijk niet goed verwoorden wat het doet met mij.
Troosten is ook iets persoonlijks wat het lastig maakt als je zo overspoeld word met de emoties van een ander waardoor het meestal niet lukt er voor de ander te zijn.
Ik vind dit ook heel vervelend voor mezelf en de ander aangezien een relatie vasthouden hierom erg lastig word voor beide partijen.
De een heeft het nodig zichzelf te uitten met huilen om op te luchten, en aan mijn kant komt er een soort overspoeling van ellende wat ik nauwelijks aan kan.
Maar ook het begrijpen van waarom ik zo reageer is mij nog niet gelukt te ontrafelen.

Ook wel heel herkenbaar.
Ik heb mezelf alles letterlijk aan moeten leren ,inleven en empathie en stukje medeleven tonen was voor mij een groot obstakel.
Me vrouw was een keer in een huilbui gekomen ,ik had de keuze om te vluchten of iets te doen.
Ik stak aarzelend me hand uit naar haar hand en patke die stevig vast terwijl ik haar strak aankeek ,dat was me eerst zet naar emotie tonen en medeleven.
Ik voelde mijn ziel ook echt opwarmen door die ene hand te geven ,ik gaf niet alleen haar liefde maar ook een keer mezelf.
Een omhelzing was ook moeilijk maar ik heb het gedaan en ik voelde een krachtige omhelzing terug ,iets waar ik alleen van kon dromen.
Onze band is nu super sterk omdat ze weet ondanks dat ik vrij stug kan zijn ,ook heel zachtaardig kan zijn door mezelf die gevoelens toe te laten op het moment wanneer het nodig is.
Dat versterkt de band duidelijk.

 

[Kordie]

Een omhelzing was ook moeilijk maar ik heb het gedaan

Stom he. Het ziet er zo simpel uit maar het kan toch zo moeilijk zijn.
Ik heb eens bijna iemand gewurgd toen ik een omhelzing wilde geven. Zette een nekklem per ongeluk.

 

[SoulAssassins]

Stom he. Het ziet er zo simpel uit maar het kan toch zo moeilijk zijn.
Ik heb eens bijna iemand gewurgd toen ik een omhelzing wilde geven. Zette een nekklem per ongeluk.

Ik deed het ook louter om te wurgen ,maar dit was toch heel anders want ik pakte haar goed vast.
Ze heb een keer een wurg greep gekregen tot ze aftikte ,dat voelde heel erg kut maar ze wou het ervaren om te spartelen.
We sparren wel samen ,kick boxen en dat vind ik niet erg.

Maar goed die hele ervaring om mijn eigen vrouw vast te pakken heb wel jaren aanloop nodig gehad ,dus het gebeurd niet zomaar want de oorlog blijft gewoon doorgaan in het hoofd.
Maar mijn hart is wel verwarmt door liefde en dat voelt goed!

Edit:
Het voelde eerst als een zwakte om mijn ware ik te tonen ,ik zat teveel in mijn eigen glazen bolletje zonder in of uitgang.
Nu op de dag van vandaag raak ik steeds meer gewent aan zelf iets aanraken ,zoals bij het voorbij lopen spontaan een zachte streel over haar wang geven.
Ik zie dan de gelukkige glimlach wat mij ook gelukkig maakt.
Gister werd ik ook spontaan aangeraakt en schrok me echt bijna een hartverzakking ,maar ik haalde niet uit en ze riep gelijk "niet bang zijn"
Dat is toch nog even wennen een ongevraagde aanraking.
Normaal zie ik dat als een bedreiging hoe maf het ook klinkt.

 

[BrieMetDeBril]

Maar ook het begrijpen van waarom ik zo reageer is mij nog niet gelukt te ontrafelen.

Dit is nu wel duidelijk.

Ik heb deze week m'n eerste EMDR sessie gehad en het heeft mij enorm geholpen.
Ik lijk een ander mens, helemaal niet meer opgejaagd, neerwaarts naar mezelf en anderen en open voor verbinding waar ik jaren mee worstelden.
Het aanvoelen, delen en herkennen van emoties bij mensen is zo enorm vooruit gegaan in zo'n korte tijd dat ik nu alles eraan ga doen om de band met m'n familie te herstellen na jaren langen verwaarlozing met dat ik onbereikbaar was.
Er gaan meer sessie's komen en hopelijk groei ik er zo door dat ik op een gegeven moment weer m'n eigen geld ga verdienen en kan loskoppelen van het UWV.
Dit heeft ook met eigenwaarde te maken, de financiële zekerheid is wel prettig maar leef ondertussen al lang genoeg in een regel-gevangenis.

Wat ik mij wel enorm afvraag is of ik wel echt verslaafd was ... Klinkt gek natuurlijk, maar ik heb totaal niet meer de "noodzaak" om te verdoven en de behoefte ook helemaal niet.
Ik ervaar het leven nu als een "drugs🤔"
Bij iedereen ziet een verslaving er anders uit, voor mij was het puur overlevings strategie.

Ik ben benieuwd over anderen waarom of hoe ze in zoiets terecht gekomen zijn.
Over het algemeen denk ik dat het vooral met pijn te maken heeft.
Of iemand die het niet uitmaakt en lekker bourgondisch omgaat met drugs.
Zelf houd ik van controle dus mij zie je niet snel op een festival met een XTC pil op (nog nooit gedaan ook)

 

[Kordie]

heb deze week m'n eerste EMDR sessie gehad en het heeft mij enorm geholpen.
Ik lijk een ander mens, helemaal niet meer opgejaagd, neerwaarts naar mezelf en anderen en open voor verbinding waar ik jaren mee worstelden.

Wat fantastisch om te lezen.
En ook je toekomstplannen.

Wat ik mij wel enorm afvraag is of ik wel echt verslaafd was ... Klinkt gek natuurlijk, maar ik heb totaal niet meer de "noodzaak" om te verdoven en de behoefte ook helemaal niet.
Ik ervaar het leven nu als een "drugs🤔"
Bij iedereen ziet een verslaving er anders uit, voor mij was het puur overlevings strategie.

Ook geweldig om te horen. Heb je nog gedronken afgelopen week? En zoja op een andere manier?

Ik deel je mening dat verslaving er voor iedereen anders uit ziet. Zowel in gebruik als met stoppen.
Wat je bij de emdr nu al los hebt gekregen wilde je wellicht verdoven. En nu is er minder te verdoven.

Ik hoop en gun het je dat je de positieve emdr weg mag blijven volgen. Ik heb zelf gezien dat veel mensen er een ander mens zijn geworden.
Voor mij was het niet altijd goed om herinneringen op te roepen, maar ik denk dat bij mij de nazorg te weinig was.

ben benieuwd over anderen waarom of hoe ze in zoiets terecht gekomen zijn.
Over het algemeen denk ik dat het vooral met pijn te maken heeft.

Bij mij is dat ook verdoven en willen ontsnappen uit de realiteit. Tegenwoordig wel veel meer met een rem. Maar het zit wel in het aard van het beestje

 

[BrieMetDeBril]

Heb je nog gedronken afgelopen week? En zoja op een andere manier?

Ik had èèn dag na de EMDR flink gedronken (denk zo'n 500ml sterk) en vanaf het eerste borreltje merkte ik eigenlijk dat het niet prettig vond. Gek genoeg toch doorgegaan met de gedachten "het word beter" en de dag erna besloten het gewoon niet meer te doen want ik word er naar van.
Sinds woensdag dus geen druppel meer op want ik vind controle fijn en van drank verlies je controle.
Ik heb 2 jeverfun 0.0 gedronken deze week en dat was het.
Behoefte niet, trek niet en het is mijn taak om veiligheid te waarborgen en te creëren, en dat gaat niet met alcohol.
Het enige wat ik zo nu en dan zou willen is een jointje op z'n tijd zoals bij oud en nieuw en altijd alleen, nooit met mensen.

Jammer te lezen dat het bij jou minder effectief is geweest, dat kan natuurlijk ook voorkomen.
Heb je wel hoop voor dat het in toekomst mogelijk zou zijn om het te herpakken?
Het is namelijk nooit te laat en altijd goed om te proberen!

 

[Kordie]

Jammer te lezen dat het bij jou minder effectief is geweest, dat kan natuurlijk ook voorkomen.
Heb je wel hoop voor dat het in toekomst mogelijk zou zijn om het te herpakken?

Ja die hoop en intentie heb ik wel.