Ik heb lang het idee gehad alleen een aantal vrienden op afstand te hebben en uiteindelijk vind ik dat toch lastig.
Geloof me, ik.moet.de eerste verslaafde nog tegenkomen die dit niet lastig vind. Zelf zit ik ook vol met angsten en een groot onderdeel is toch wel als mensen echt dichtbij komen. Èchte diepe verbinding aangaan met andere mensen, doodeng. Maar wel de beste remedie tegen eenzaamheid.
Als ik anderen alleen oppervlakkig toelaat en niet de diepte in ga. Niet kan praten over wat er werkelijk in me omgaat, dan kan ik nog zoveel mensen om me heen hebben. Ik voel me dan nog steeds eenzaam.
IK heb mij misdragen op de buurt maar ik zie nu dat er best lieve mensen wonen. Ik kan beginnen met bloemetjes geven aan de mensen die er bij waren. Want ik heb juist mijn verslaving willen verbergen al die jaren en daardoor altijd een beetje schimmig gedrag gehad. Achteraf denk ik, iedereen ziet mij ook in die winkel maar ik had zelf het idee dat mensen zich niet zo bezig hielden met elkaar op de buurt. Blijkt toch mee te vallen.
Kan een mooi initiatief zijn! Een goede buur is altijd zijn gewicht in goud waard. Probeer wel hierin jezelf te begrenzen en kies er één of twee die je wat dichterbij wilt hebben. Je geeft later in je post al aan dat je moeite hebt met je energie verdelen. Dit is denk ik niet waar je prioriteit zou moeten liggen. Dus keep it simple is denk een goed.motto hier.
Ik bedoel vooral ter overbrugging. Zoals je kort pammetjes krijgt als noodzakelijk kwaad om van de drank af te komen, maar dan wel begeleid. Ik heb nu twee keer gehad dat het slaaptekort echt niet meer ging qua onwel worden enzo en dan idd naar de fles gegrepen. En dan wel weer wat geslapen en gerust maarja.
Klinkt op het eerste gezicht heel mooi. Maar uiteindelijk is het symptoom bestrijding. En het gevaar dat daarin ligt (bij verslaving, ik heb het nu niet over andere psychische stoornissen) is dat het dan 'wel prima' lijkt te gaan. En dan ontbreekt ineens de noodzaak en dus vaak de motivatie om de onderliggende problematiek aan te pakken.
De reden dat je bij een alcoholverslaving benzo's (diazepam) krijgt voorgeschreven is omdat cold-turkey stoppen lichamelijk gevaarlijk kan zijn. Daarnaast helpt het met de meest heftige afkicksymptomen. En diazepam valt heel gecontroleerd af te bouwen. Makkelijker dan alcohol zelf (mits je ze enkel op korte termijn gebruikt).
Als er geen lichamelijke noodzaak is en je daarnaast geen gevaar voor jezelf vormt, zou ik zuinig zijn met medicatie toepassen. En ik denk dat de meeste artsen in de verslavingszorg het daarmee met me eens zijn. In elk geval wèl de artsen die ik heb getroffen.
Zelfmedicatie zou ik hoe dan ook afraden als verslaafde.
Wanneer (voor o.a. slaap) wèl ingezet wordt op medicatie, is als je al periodes lang niet of nauwelijks slaapt. Dat kan namelijk ook gevaarlijk raken. Vaak wordt er dan seroquel oid voorgeschreven.
Stel dat er iets was dat je in nood kan gebruiken. Desnoods in overleg met de huisarts. Het slapen was in de studententijd ook al een probleem, het gaat misschien nooit helemaal over. Dan was ik er soms ook ziek van, oh en ellende als je dan nog met de trein moest en alles. Ik had hetzelfde leven als mijn vriendinnen, maar al die uren dat zij konden bijslapen was ik wakker. Ik bedoel, dit gaat misschien niet meer helemaal over, het is niet tijdens de middelen ontstaan.
Kijk, een nacht niet slapen hoeft geen ramp te zijn. Ik heb er toevallig vanacht ook last van. Ik heb letterlijk geen minuut geslapen. Maar ik weet dat middelengebruik hiervoor uiteindelijk niet de oplossing is.
Ben je weleens naar een slaapkliniek geweest om te achterhalen waarom je structureel slecht slaapt?
Misschien dat dit eerder in dit topic al eens besproken is en dat ik het niet gelezen heb.
Maar als dit al zo lang speelt, lijkt me dit wel een logische stap.
Verder kan mindfulness/meditatie soms ook erg veel helpen. En daarnaast natuurlijk de inkoppertjes: slaap hygiëne en ritme, ritme, ritme.
Ik had de vraag bewust niet beantwoord.... omdat ik mensen eigenlijk niet op verkeerde ideeën wilde brengen. Maar hij blijft terugkomen. Ik heb er helemaal niks van gemerkt..... Hoorde van iemand anders ook, die had een beetje rode vlekken gekregen en dat was het. Het zal heus dat mensen er soms wel heel ziek van worden. Maargoed zo wanhopig was ik die dag.
Nu geen antabus, straks heb ik een tablet dat wel werkt... Ik zal het wel overleggen.
Verbaast me niets 😅
Ik realiseerde me wel dat ik een patroon heb gehad van, als er iets vervelends is, pammetje er in. En dat ik dat eigenlijk niet meer heb als primaire reactie. Dat is in de kliniek er goed uit gegaan. Hadden al die pestkoppen toch nut haha. Het was een reflex als er iets was in het verleden: ik mag een pam. En afhankelijk van waar ik was, een drankje. Of fles.
Het gaat bij mij niet om drankjes in het sociale leven. Daar kan ik wel nee tegen zeggen. Er zijn mensen die mij nog nooit dronken gezien hebben (en dan bedoel ik niet de buren...) Sigaretten niet, jointjes niet, andere drugs niet. Het is echt de eenzaamheid, de verdoving en het slapen. En bij dat bingen heb je er ook nog een soort rare kick bij van het stiekem kopen enzo. Ik las iets over eetbuien en dat leek er ook wel op.
Join the club haha
Gebruiken heeft ook bij mij al lang geen recreatieve of sociale functie meer. Gewoon verdoven. Maar je heeft hier zelf al twee hele belangrijke onderliggende oorzaken aan: eenzaamheid en slapen.
Dus verschillende dingen proberen om daar de oplossing in te zoeken, zal uiteindelijk helpen om clean te blijven.
(En waarschijnlijk vind je nog veel meer als je met je sponsor door de stappen heen gaat)
Verder heb ik mijn sponsor wat op afstand gehouden omdat ik geen ruimte in mijn hoofd had om haar te leren kennen. Ze zei, ik kan mijn levensverhaal vertellen en op dat moment dacht ik even, ik heb daar geen ruimte voor. Maar we kunnen misschien iets gaan ondernemen, in het bos bijv. Het was op dat moment gewoon even veel. Moet ik ook gewoon zeggen. Of in stukjes, dat kan ook nog.
En misschien wil je hierin ook kijken naar je prioriteiten. Een sponsor is er om je te helpen die patronen te doorgronden. Die onderliggende oorzaken uit te vinden. En om de zin van de onzin in je denken te onderscheiden.
Wil je herstellen, dan wil je hier energie voor hebben, dan wil je dit een hoge prioriteit geven.
Wat dat betreft herstel op 1. Dan volgt de rest vanzelf na verloop van tijd.
IK weet niet het ging gewoon helemaal mis in mijn hoofd. Ook door de familie, ik weet niet wat ik er over wil delen, het staat nu even in een schriftje. En ik hoop eigenlijk dat ik het nu wel voor elkaar krijg een psycholoog te krijgen.
Ook hiervoor kan je terecht bij je sponsor.of bij fellows als je een vertrouwensband opbouwt. Dat is meteen ook dé manier om kwetsbaar te zijn. En vaak krijg je dan kwetsbaarheid terug. Zo ontstaan een diepere band, komen mensen dichtbij.
Doodeng, maar dé remedie tegen eenzaamheid als je het mij vraagt!
Hopelijk lukt het om de draad weer op te pakken! ♥️
