Tijd van bezinning - nu

[Alinde]

In tegenstelling tot de regio-GGZ krijg ik hier wel een psycholoog. Maar dat is 1 uurtje per week en dan heeft de week nog heel veel uren.

Ze hoorde me huilen en kwam even bij me zitten. Ik zat ergens en was je even niet bewust dat zij daar zat, het was wel ff een fijn gesprek.

Het lijkt net loonatik soms hier. Iedereen vergroot zijn eigen gedrag meer uit. De een gaat meer klagen, de ander meer slapen. Ik doe soms een beetje OCD maar vooral uit verveling.

Ik houd maar voor ogen dat ggz mij weinig gaat brengen. Als ik hulp of therapie wil zal ik hier moeten blijven.

 

[Alinde]

Verder moeten we even nagaan wat de thuishulp nou gaat doen. Je hebt ze in alle soorten en maten.

Die van mij gaat op een stoel zitten kijken hoe ik de was opvouw. Maar als iemand op mijn vingers kijkt dan kan ik het niet.

Ik moet zeggen dat ze wel goed is in gesprekken. Maar als ik haar elke week spreek, hoef ik wat mij betreft niet ook elke week naar ggz.

Niet om het weer af te schuiven maar IK moet dat nagaan zodat ik het weet voordat ik naar huis ga omdat IK haar mogelijk niet genoeg heb aangestuurd. Het is wel een dame die graag op het achterwerk zit.

 

[Casrus]

ik ben zwaar gefrustreerd. Gisteren ergens mee gegooid (mag niet) en een begeleidster een slisaap genoemd (mag ook niet).

Die beesten zitten ook overal!

Zijn ze geen begeleidster, komen ze wel hun beklag doen op Met het Oog op Morgen.

Gisteren had ik mijn huuskes niet opgegeten dus drama. Volgende keer eten ze zelf de huuskes maar op. Fuckers.

Een huuske is een overdekte buitenlatrine, zo ééntje waar je zo'n rode Long Johns ondergoedpak* naar aandoet. Iets zegt me dat dat hier niet bedoeld wordt?

*) Heb ze gezien van het merk NastyPig. Misschien koop ik die wel. Het achterwerk heeft alleen niet zo'n luikje waar Pluto zo olijk-speels-onhandig doorheen kan gluren aan de waslijn, maar een spleet die over je bilnaad loopt.

Een project voor na het afbetalen van mijn studieschuld -hopelijk binnenkort- die begon aan de Landbouw Universiteit Wageningen.

Maandag was de crematie van mijn neef die daar een bestuursjaar Ceres had gedaan.

 

[De Zandman]

Ongelooflijk, maar deze ervaring waar ik het over ga hebben, laat zien dat het altijd opletten is met de alcohol....

Gistermiddag was het zonnig, en warm.
Toch moest ik daardoorheen, omdat ik mijn paspoort wilde verlengen op afspraak.
En op de terugweg na een hoop gekloot met het betalingssysteem van de gemeente ( mijn bank pas werd geweigerd om de eenbof andere duistere reden) ging ik toch geslaagd weer huiswaarts.
Goddome, ik was dorstig en de zon scheen onbarmhartig.
En toen liep ik langs een terras, waar mensen zwaar goudgeel bier zaten te drinken.
Het zien van een vol bierglas en het feit, dat ik dorst had en de zon die scheen, was dus een enorme trigger en ik kreeg hevige craving om plaats te nemen op dat terras en aldaar ook zo'n goudgele tripel naar binnen te laten glijden. Hoe is dit mogelijk! Na 25 jaren niet drinken toch nog die plotselinge haast niet te beheersen drang om het op een zuipen te gaan zetten!

Ik heb het niet gedaan.
Ik ben snel doorgelopen, weg van die verleidelijke plaats.
Na een minuut of vijf was de craving weer verdwenen goddank.

Typisch, nietwaar.
Het is en blijft gewoon altijd aanwezig.
De alcoholduivel was dus nog niet verdwenen. Hij heeft het geprobeerd.
Maar, het is hem niet gelukt.
Het blijft opletten!

 

[SoulAssassins]

Ongelooflijk, maar deze ervaring waar ik het over ga hebben, laat zien dat het altijd opletten is met de alcohol....

Gistermiddag was het zonnig, en warm.
Toch moest ik daardoorheen, omdat ik mijn paspoort wilde verlengen op afspraak.
En op de terugweg na een hoop gekloot met het betalingssysteem van de gemeente ( mijn bank pas werd geweigerd om de eenbof andere duistere reden) ging ik toch geslaagd weer huiswaarts.
Goddome, ik was dorstig en de zon scheen onbarmhartig.
En toen liep ik langs een terras, waar mensen zwaar goudgeel bier zaten te drinken.
Het zien van een vol bierglas en het feit, dat ik dorst had en de zon die scheen, was dus een enorme trigger en ik kreeg hevige craving om plaats te nemen op dat terras en aldaar ook zo'n goudgele tripel naar binnen te laten glijden. Hoe is dit mogelijk! Na 25 jaren niet drinken toch nog die plotselinge haast niet te beheersen drang om het op een zuipen te gaan zetten!

Ik heb het niet gedaan.
Ik ben snel doorgelopen, weg van die verleidelijke plaats.
Na een minuut of vijf was de craving weer verdwenen goddank.

Typisch, nietwaar.
Het is en blijft gewoon altijd aanwezig.
De alcoholduivel was dus nog niet verdwenen. Hij heeft het geprobeerd.
Maar, het is hem niet gelukt.
Het blijft opletten!

Het volgt je tot de dood toe ,dat is met opiaat use disorder ook.
Overal waar gebruikt word of sporen ervan zijn laat je denken ,het is niet echt een trigger anders had je wel tussen die mensen gezeten met een groot glas paardezeik

 

[_shikantaza]

een groot glas paardezeik

Je zou er trek van krijgen!

Lauw ook zeker 😄

 

[De Zandman]

Nou, dat glas bier zag er heeeeerrrlijk uit!
En tsjakkaaà, daar waren de cravings....waarvan ik normaliter geen last meer van heb.
Maar zonnig weer, warm en dorstig zijn, en langs terrassen lopen waar gedronken wordt? Mega craving!

 

[SoulAssassins]

Nou, dat glas bier zag er heeeeerrrlijk uit!
En tsjakkaaà, daar waren de cravings....waarvan ik normaliter geen last meer van heb.
Maar zonnig weer, warm en dorstig zijn, en langs terrassen lopen waar gedronken wordt? Mega craving!

Maar toch weet jij nee te zeggen ,dus je weegt wel af wat de gevolgen zijn.
Dat maakt je alleen maar sterker,die craving zal er beslist zijn maar het goede engeltje fluistert nee in je oren en je luisterd.
Dus een dikke overwinning zou ik zeggen!

 

[De Zandman]

Ach, ik heb vaker met dit bijltje gehakt....
Maar het viel me op hoe er toch nog bij bepaalde omstandigheden ineens die craving de kop weer op kan steken.
Ik weet wat de gevolgen zijn als ik weer zou drinken. Nee. Dat zou zuipen zijn geworden met alle ellende van dien.
Nee. Ik wil dat niet meer.
Niet weer de draaikolk in.

 

[Alinde]

Nou jongens, ik heb vooral trek in ijsjes met dit weer. Ze hebben hier hele lekkere, met slagroom in het hoorntje. Niet goed voor de lijn, niet goed voor de portemonnee maar wel het eerste waar ik aan denk in mijn vrije uurtjes.

Ik ben niet meer zo over de zeik als vanmorgen. Ze waren onderbezet en ik zat vanmorgen aan de koffie met verpleegkundige Miep, die ik graag mag. Ik zei ´Miep ik wil je zo wel even helpen hoor`. Ze zei: Nee ik sta op de afdeling hiernaast.
Ik zei: Nou ok, ik beloof dat ik niks ga gooien vandaag. Ze moest best lachten toen.

Het is hier een soort oefening in emotie-regulatie, maar wel een hele rare. Omdat de verpleging niet op één lijn zit is het bijna onmogelijk om het goede te doen. Als de één zegt: Ga lekker naar buiten, zegt de ander: Bijf maar ff binnen.
Waar de één zegt dat je moet tafeldekken, zegt de ander dat het nog te vroeg is daarvoor etc etc etc.

Bij mijn detox in maart heb ik het echt anders ervaren, namelijk hoe het is als er regels zijn die voor iedereen hetzelfde zijn, zodat niet alle energie gaat zitten in het discussiëren over regels. Normaal als je ergens bent of werkt heb je een rol, een taak. Hier ben ik echt aan het zoeken wat ik moet doen. Inmiddels is ook duidelijk dat mijn ambulante behandelaar langdurig ziek is (hoorde ik van een andere cliënt die dezelfde heeft). Dus toch wachten op de klinisch casemanager die nu een week op vakantie is.

Ik heb eigenlijk in een jaar tijd drie ontploffingen gehad maar altijd heeft het te maken met onduidelijke afspraken. Ik heb hiervoor nooit woede-aanvallen gehad. Misschien ook omdat ik fase oranje mezelf al ging dempen. Ik zei gisteren tegen een ervaringsdeskundige hier: Ik heb het gevoel dat ik na de detox een stapje terug heb gedaan. We worden minder uitgedaagd, er is minder structuur, ik word minder actief. Hij begreep me wel.

 

[De Zandman]

@Alinde,
Pas je op om niet teveel te verhospitaliseren?
Al is dat niet makkelijk in jouw situatie....
Nu kun je, als je het moeilijk hebt, of ergens mee zit, direct naar de verpleging stappen en zoals ik het lees in jouw posts, doe je dat ook.
Zo kun je te afhankelijk van het systeem worden, en straks kan dat niet meer, als de druk oploopt en komt de craving weer om de hoek kijken, dat was bij mij ook zo.
Pas hiervoor op, wil ik je graag meegeven.
Het wordt straks als je weer thuis bent, veel te moeilijk voor je en je moet leren om volledig op eigen benen te staan.
Let je hiervoor op?

 

[Alinde]

@De Zandman je punt is echt duidelijk en ik word het een beetje beu merk ik.

Let’s agree to disagree.

 

[Alinde]

Oja: 60 dagen clean 🙂

 

[De Zandman]

Ok @Alinde
Ik zal verder niet meer reageren.

 

[Casrus]

Oja: 60 dagen clean 🙂

Zei die 'slisaap' nog iets?

 

[annihilation]

Oja: 60 dagen clean 🙂

Goed bezig 💪

 

[Alinde]

Zei die 'slisaap' nog iets?

Mwah die doet gewoon haar werk, we gaan weer normaal met elkaar om. Ik had nog traktatie neergezet voor 60 dagen clean maar dat is hier niet echt gebruikelijk, men eet dat gewoon op en meer niet.

Ik ben best overprikkeld deze week en ik vind het lastig dat bepaalde dingen verplicht zijn. Het is bijv niet zo prettig nu in een gymzaal te staan en een balsport te doen... alle geluiden, het geschreeuw etc.
Ik zit er niet zo lekker in wat dat betreft, zou graag wat meer mijn eigen planning hebben. Vanavond komt er een verpleegkundige waar ik goed mee kan praten, ik hoop dat die kan meedenken hoe ik meer tijd kan hebben voor mijn eigen dingen en minder vast zit in de regels.

Want de opname hier gaat nog een tijdje duren. Het duurt een tijd voor er therapie is en het is in principe de bedoeling dat ik die tijd hier blijf. Ik hoorde het gisteren en besefte het ook niet meteen. Naar huis gaan zonder therapie lijkt me ook niet verstandig.... maar dit is ook wel echt doorbijten.

 

[Kordie]

Goed van je te horen Alinde.
Overprikkeld zijn is sucks. Kan je compleet ongeregeldheden. Ik weet hoe je voelt en ook dat er weer betere dagen komen.

Ik denk dat het goed is dat je idd in de kliniek blijft. Dan heb je de minste kans dat het mis gaat.
Is de volgende therapie ook ik de kliniek?

 

[Alinde]

Overigens, het gaat om groepstherapie maar er wordt nu eenmaal niet veel individueel aangeboden. Het is echt intensieve therapie.

Mijn huidige casemanager wijst mij al op veel patronen die hij ziet. Dan is het goed dat hij mij vorig jaar ook al heeft meegemaakt met alle iOS en downs die ik toen had. Hij ziet goed hoe de bipolaire episodes verlopen en helpt mij om mezelf wat bij te sturen.

 

[Alinde]

@Kordie nee niet in de kliniek maar wel ‘bereisbaar’. Het idee is dat ik dan nog de steun vanuit de kliniek heb bijv in de avonden.

Ja ik zou liever even niet mee gaan naar die gymzaal. Ik snap dat bewegen goed is, maar dat gestuiter, dat geschreeuw, even niet goed voor mijn hoofd.

In je gewone leven kun je vrij nemen of je ziek melden… hier lijkt het wel of elke dag door moet. Ik ga dit toch overleggen want als ik een grens aangeef, wordt het een discussie. En die discussie kost meer energie dan ‘gewoon’ mee hobbelen. Maar ik voel dat ik even een break nodig heb. Ff geen gestuiter, geen geschreeuw, geen grappen van groepsgenoten.

 

[Kordie]

Hoe gaat het inmiddels met je @Alinde ?

 

[Alinde]

Lang geleden dat ik hier was. Ik kon op gegeven moment niet inloggen maar vandaag kom ik er gewoon weer op.

Ik ben in juni en in september flink in de war geweest, de medicatie is ook een aantal keer aangepast om die reden.... inmiddels ziet mijn behandelaar ook wat beter de patronen waar ik in zit, die maken dat ik op een gegeven moment overprikkeld raak.

Ik was vanaf 4 maart clean van alcohol maar heb in augustus nog 3 dagen flink gedronken.
Ik heb in periodes benzo´s voorgeschreven gekregen.... waar ik vooral geen nee tegen zei want he.... verslaafd.
Nu sinds een week geen lorazepam of diazepam meer. Wel slik ik sinds april elke avond zopiclon.... dat slik ik nog steeds iedere dag 7,5 mg.

De zopiclon moet er natuurlijk nog af op termijn.

Maar heb zopiclon heb ik niet hetzelfde wat ik met lorazepam heb. Bij lorazepam klinkt het woord alleen al als muziek.... ik weet nog precies het eerste pilletje ooit, welk moment en welke toestand ik dat kreeg... wel voorgeschreven... en hoe fijn dat was. En hoe veel tijd ik in 20 jaar bezig geweest ben met lorazepam te krijgen.... hele verhalen bij GGZ en meestal kreeg ik het wel maar ik zat toch altijd in spanning als het bijna op was etc etc. Kortom dat is echt het verhaal van een verslaving.
Zopiclon heb ik in april gekregen maar daar hoort niet zo´n lang verhaal bij verder. Een verslaafde die dit leest snapt het wel denk ik.

Het is raar. Denk dat juni en september allebei wel psychoses waren. En ik begon eindelijk te zien dat wat ik toen in mijn hoofd had, niet waar was.
Totdat net iemand mij iets vertelde waarvan ik dacht.... dat wist ik tijdens mijn psychose al. Raar is dat, je ziet de waarheid op een gegeven moment alleen daarna draai je door.

Na september ben ik heel depressief geworden en de laatste dagen klaart het eindelijk wat op.
Mijn zelfzorg was belabberd, haren niet wassen, kleding niet wassen etc. Ik ga straks maar even wandelen met de stappenteller. Dat kan ik vanaf nu iedere dag weer oppakken.

 

[Alinde]

Ik heb in september 2,5 mg lorazepam gekregen per dag, voor de avond. Omdat ik weinig sliep en in de war was.

Twee weken geleden ging ik van 2,5 mg naar 1,0 mg en vorige week van 1,0 naar 0. En ook al heb ik nu veel quetiapine, het voelt veel minder wollig. Echt dat gevoel van een witte wollen deken. En ergens is het fijn dat deze weg is, maar het is ook best raar.

Vanmorgen onbewust bij een vriend gecheckt, of de dingen die ik ervaar, kloppen. Sferen op plaatsen. Wat ik ervaar, ervaart hij ook.... gewoon de realiteit dus Waarbij hij en ik beiden gevoeliger zijn dan gemiddeld.

Het weer gisteren en vandaag ervaar ik ook als anders. Herfst en tegelijkertijd bijna warm. Het licht is of lijkt anders, heel surrealistisch. Het kan zijn dat ik het zo ervaar doordat ik niet meer onder invloed van benzo´s ben. Het kan ook zijn dat het gewoon realiteit is, het is raar weer voor november

Ik heb vaker lorazapam afgebouwd maar helaas raakte ik dan in een periode van slapeloosheid en daarna psychose. Dus nu vooral rustig aan...

 

[Relmuis]

Volgt er bij jou na een psychose altijd een depressieve episode?

 

[Alinde]

Hoi Relmuis, goede vraag. Vorig jaar ben ik in juni psychotisch geweest, toen een paar maanden redelijk stabiel en in september werd ik heel depressief.
Dit jaar werd ik in juni psychotisch, de zomer best druk, toen in september weer psychotisch na een onverwachte gebeurtenis en eind september weer heel depressief.

Tussen 2005 en 2023 geen psychoses gehad. Steeds na afbouw lorazepam ben ik er gevoelig voor. Dus antwoord op de vraag.... soms komt het wat later maar idd er volgt wel een depressie na een psychose.

 

[Alinde]

Ik zie nu dat het vandaag 8 november is, precies twee jaar na mijn eerste opname in verslavingskliniek. Toen dacht ik nog dat drie weekjes detox voldoende zou zijn.

Toen is juist een heel heftige periode begonnen. Niet meer slapen, zelf kloten met de medicatie, psychoses etc. Ik heb echt veel kapot gemaakt in twee jaar.

Vandaag iig gewandeld en gefitnest, wat ik vanaf nu vaker wil doen.

 

[Alinde]

Ik kan nog niet slapen.

Mijn vriend is ruim 1,5 jaar clean. We zijn in de zomer even uit elkaar geweest, een aantal weken, maar zijn nu weer samen.

Hij is van beschermd wonen naar een andere plek verhuisd. Het leek een stap vooruit, meer eigen voorzieningen. Badkamer, keuken, wasmachine, droger allemaal voor zichzelf. Leuk terras en een kleine tuin. We hebben sinds de breuk best rustig aan gedaan.

En vandaag vroeg hij hoe het zit met nachtverlof. En nu blijkt dat ze daar normaal gesproken geen nachtverlof hebben. Ik mag niet in zijn appartement logeren en hij mag zelf alleen weg onder strikte afspraken. Dus dat zou betekenen dat hij sporadisch een keer een nachtje met mij mag hebben maar dat dat niet spontaan kan en als het eenmaal is vastgelegd kun je het ook niet zo makkelijk meer terugdraaien.

Ik baal er echt van. Hij heeft een buurman die wel regelmatig op nachtverlof mag en wij hebben altijd gedacht, wat buurman Pietje mag, mag vriend ook op termijn. Maar de situatie van buurman Pietje is anders omdat die al een duidelijke einddatum heeft en een duidelijk plan waar hij t.z.t. heen gaat verhuizen. Dus de situatie van buurman Pietje is anders en helaas geldt niet dat vriend iets mag omdat buurman Pietje het ook mag.

Vorig jaar juni was de situatie anders... toen zat ik in Kliniek en vriend bij beschermd wonen. Toen kregen we beiden best veel mogelijkheid voor verlof. Alleen de eerste keer, toen alles in kannen en kruiken was na heel veel overleggen en vergaderen en formulieren invullen.... toen waren we op de dag zelf ff helemaal klaar met elkaar en wilden we niet meer samen slapen. Toen was het best een gedoe om het weer terug te draaien zodat we allebei in ons eigen bed konden slapen. En zo hebben we ook eens een weekend gehad waarin ik redelijk onverwacht een begrafenis had. Toen hadden we t een beetje omgedraaid, zaterdag bij de een en zondag bij de ander. Kregen we daar ook weer gezeur van maar voor zo´n begrafenis moet je ook praktisch denken op het laatste moment.

Blij dat ik hier weer even kan schrijven. En goed om te realiseren dat ik echt mijn best moet doen om zelfstandig te blijven.

Genoeg mensen gezien die geen woning hadden (kwijtgeraakt of überhaupt nooit het huis uit gegaan), zorgmachtiging hebben etc etc. Als ik weer ga kloten met drank en pillen raak ik ook alles kwijt.

Maar ik realiseerde me vandaag pas dat ik daar nooit kan logeren en dat vriend niet, net als Pietje, zijn weekenden zelf in kan vullen.

Ok dat is eruit. Hopelijk nu wel rustig slapen. Heb het juist zo hard nodig.

 

[Alinde]

Ok huilbui.

Kennelijk kan dat nog met 1200 mg lithium en 300 mg quetiapine... en gelukkig maar.

Wat ik even wil delen, voor de volledigheid: Ik woon momenteel niet thuis maar op een beschutte plek. Daarom voelt het niet drinken niet echt als een prestatie. In de buitenwereld zou het een prestatie zijn maar nu voelt het niet zo.

Natuurlijk kom ik buiten, kom ik in winkels etc. Maar dat echte binge drinken, meerdere flessen kopen en achter elkaar opdrinken, dat zou hier niet kunnen. Dat moet ik ook niet willen natuurlijk.

Het is nog niet helemaal duidelijk hoe lang ik hier kan blijven. Ik heb gelukkig nog steeds mijn eigen huurhuis. Ik ontmoet zoveel verslaafden en er zijn zo veel die hun huis niet meer hebben of nooit een woning gehad hebben. Ik heb best veel op het spel gezet met mijn gedrag, vele malen crisisdienst, gerotzooi met medicatie etc etc. Ik ken iemand die qua ziektebeeld wat op mij lijkt. Die heeft afgelopen week een zorgmachtiging gekregen en als hij nog één keer gebruikt zet hij alles wat hij heeft op het spel.

Ik heb het nu alweer laten versloffen door langere tijd de post niet op te halen bij mijn woning. Morgenochtend ga ik echt en dan kan er ook even iemand mee. Ik vermoed dat de plantjes ook dood zijn gegaan.

Ok fijne zondag iedereen

 

[Hippie Langwaus]

Sterkte Alinde! ❤️

Hopelijk raak je niet kwijt wat je nog hebt en kun je de zucht naar drank te baas blijven.

 

[Alinde]

Dank je Hippie!

Eerst besefte ik goed hoe waardevol het is, in deze tijd, om een huurwoning te hebben. Later maakte ik er zo´n rotzooi van met pillen (teveel nemen of juist niet), drank, herrie, gedoe buiten....
Mijn vriend had een huurappartement maar heeft dat opgezegd om naar Beschermd Wonen te gaan in een andere stad. Hij wilde én een nieuwe start op een nieuwe plek, én een periode intensieve begeleiding om van de middelen af te komen. Dat was aanvankelijk een heel goede keus.

Maar nu hij van beschermd wonen weer naar een andere plek geplaatst is, wordt eigenlijk duidelijk dat hij niet meer echt zelf de regie heeft. Nu vraagt hij zich af of hij ooit die woning wel had moeten opzeggen.

Ik denk als je mijn familie en mijn ambulant begeleider vraagt, ze zouden aansturen op zorgmachtiging. Dus ik moet wel mijn best gaan doen vanaf nu... als ik weer in crisis kom gaat die molen misschien wel draaien.

De begeleiding is al langs geweest en ik gaf aan dat ik huilbuien heb, maar dat het gewoon emotie is die er gewoon uit moet. Dat er dus niet een directe aanleiding is en dat er ook niks hoeft te veranderen.
In de zomer, op de groep, was ik ook bezig met afbouw. En ook emotioneel. Maar hoe goed ik het ook uitlegde, de groep (allemaal mannen overigens) leek toch naar redenen te zoeken waarom ik liep te huilen. En de begeleiding leek naar oplossingen te zoeken om het beter te maken voor mij.

Het is beetje plattelandsmentaliteit hier. Mensen houden niet van tranen.

 

[Hippie Langwaus]

Het is beetje plattelandsmentaliteit hier. Mensen houden niet van tranen.

Het is juist heel fijn om te kunnen huilen Alinde. Het is een manier om lichamelijk en geestelijk emoties, spanning en onzekerheid te kunnen laten wegvloeien.

Zelf zoveel mogelijk de regie in je leven houden is inderdaad veel waard. Ik gun je van harte dat je dat niet kwijt gaat raken.

En 'lekker' janken is dus meer dan prima. 😉

 

[Alinde]

Dank je Hippie.

Ja eigenlijk is het heel fijn. Ik zie er niet uit... echt niet... en ga vanmiddag nog ergens op visite maar whatever.

Mja, in de zomer, toen ik op de groep zat, was het lastiger. Eerst had ik lorazepam, toen had ik 1 terugval en werd het omgezet naar diazepam met als doel om het daarna ook af te bouwen.
En toen de diazepam naar beneden ging toen kwamen de tranen. Ik zat in een groep met alleen mannen, en ik probeerde echt uit te leggen dat ik in een diazepam afbouw zat. Dat er geen aanleidingen op de afdeling waren om te huilen, dat die tranen er gewoon bij hoorden.
Maar toch ging het niet. De afdeling vond het ongemakkelijk, dat gejank. En de begeleiders hadden ook het idee dat ze er iets mee moesten, dat gejank. In plaats van het gewoon even te laten gaan.

Nouja toen kwam er weer lorazepam bij en quetiapine en toen was het huilen over maar de rest van mijn gevoel eigenlijk ook.

Anyway waar ik nu zit kan het wel volgens mij. Gewoon janken.

Ik schrijf nu maar gewoon een eind heen. Er was in het voorjaar een sterfgeval waar ik niet netjes mee om gegaan ben. Niks laten horen.
Ik probeer daar nu ook over na te denken, hoe ik weer contact kan opnemen met de naasten van diegene. Misschien rondom zijn geboortedag iets sturen.

 

[Alinde]

Zo, ik was op visite en ik ben weer terug. Was met vriend samen.

We moesten door het centrum van een stad om bij die vrienden te komen.
Toch heftig hoor zo´n centrum, zonder benzo´s. Die geluiden, zoveel mensen.

Het voelde wat surrealistisch, alsof ik op vakantie was. De mensen waren grotendeels toeristen en het weer is zo..... raar. Weet niet of het voor anderen ook zo raar voelt, dat het relatief warm is maar tegelijk ook november en vroeg donker.

Hopelijk vannacht wat beter slapen. Morgenochtend met vriend langs mijn huis. Post ophalen en planten checken. De mooie planten logeren bij mijn ouders en de goedkope planten staan in mijn huis en zijn misschien inmiddels overleden. Ik heb eerlijk gezegd te lang geen post gecheckt dus geen idee of er verrassingen tussen zitten. Fijn dat vriend even mee gaat.

 

[Alinde]

Ik kreeg mijn hoofd niet meer rustig gisterenavond. Het was een hectische week. Verder merk ik dat zo´n uitje naar vrienden nog teveel is in deze fase. Het OV, de stad.... de geluiden komen hard binnen. Snerpend soms.

Het was echt gezellig bij de vrienden, het zijn ook echt lieve mensen bij wie je eerlijk en open kunt zijn. Zij spreekt alleen geen NL waardoor de gesprekken afwisselend in het Nederlands en steenkolen Engels waren en dat maakte het ook intensief.
Ik ben zelf gewend dat je helemaal op Engels overgaat zodra één persoon van het gezelschap geen Nederlands spreekt. De jongens hebben de gewoonte om weer Nederlands te spreken als de vriendin even in de keuken is bijv en zo ga je alles door elkaar praten op gegeven moment.

Het gaat niet zo goed met vriend zijn vader. Zijn broers en zussen hebben geen contact meer met de vader dus hij kan het moeilijk delen. Hij en zijn vader kunnen moeilijk met elkaar praten dus wat er nu precies aan de hand is en of het zorgelijk is weten we niet. Gelukkig is er wel een partner van vader.

Ik ben ergens tussen 20 en 21 uur al gaan slapen gisteren en heb lang en diep geslapen. Nu heel vroeg wakker uiteraard maar dat is niet zo erg.

 

[Alinde]

De nacht is lang als je zo vroeg gaat slapen en zo vroeg al wakker bent.

We hebben geen termijn afgesproken hoe lang ik op deze beschutte woonplek kan blijven. Meestal zo lang er nog aan de medicatie gesleuteld wordt kun je hier blijven. Ik heb dinsdag een gesprek met mijn casemanager. Ik ga er zelf inmiddels wel vanuit dat ik met kerst nog hier ben. Als hij dat ook aangeeft, kan ik november en december een beetje gaan plannen.

Er beginnen al mensen over de feestdagen... het lastige bij mijn familie is dat mijn moeder als doel heeft iedereen bij elkaar te hebben.... waar één van mijn broers en ik als doel hebben de drukte te vermijden.
Ik weet uit ervaring dat het niet prettig is om bij mijn ouders te zijn als de kleinkinderen er ook zijn. Alles staat in het teken van de kleinkinderen.

Anyway denk dat het NOG hogere doel is dat ik niet terugval. Desnoods breng ik de kerst patat-etend door met de jongens van de woonvorm.

 

[Alinde]

Ik ben in mijn huis. Het valt me mee. De planten leven nog en er is een stapel post maar niet enorm veel. Ik neem het ongeopend mee naar de woonvorm. Als ik het daar open maak is er i.i.g. begeleiding achter de hand die kan helpen met moeilijke dingen of lastige telefoontjes.

Mijn casemanager moest mij vanmorgen nog toestemming geven om hierheen te gaan. Ik voelde een soort vaderlijke bezorgdheid… hij weet hoe de situatie geweest is afgelopen winter op deze plek.

In de zomer, in de vakantieperiode toen we niet zoveel verplichtingen hadden, was ik best vaak in mijn eigen woning. Toen was ik voornamelijk bezig de sporen van mijn ex te wissen hier. Het liefdesverdriet gaf mij toen een soort kracht en boosheid waardoor ik veel energie had.

Nu is het weer anders. Hij en ik zien elkaar weer maar het is anders…

Ik ben blij als ik de casemanager weer kan spreken. De gewone gesprekken met de begeleiders moeten allemaal gerapporteerd worden en dat maakt dat ik dingen over relatie niet altijd met ze deel. De casemanager hoeft niet alles te rapporteren dus dat is meestal vertrouwelijk.

Haha ik zet van alles op internet en tegelijk wil ik niet dat alles in mijn dossier komt. Hier heb ik er nog zelf de controle over.

 

[Alinde]

Ik was even in het bos om de onrust er uit te lopen.

En zoals ik eerder heb ervaren toen ik clean was van benzo´s: Het lijkt of je al die tijd door een vies raam naar buiten hebt gekeken, en alsof iemand nu de ramen heeft gelapt. Ondanks dat ik nog zopiclon slik, ervaar ik nu wel het gevoel van die schone ramen en dat je beter naar buiten kunt kijken.

De vorige periode dat ik geen benzo's slikte (en wel zopiclon) was in mei en juni. Toen werd ik ook onrustig en dat uitte ik vooral op de afdeling waar ik toen zat en in de groep. Veel schoonmaken, veel onder de mensen zijn maar hoe meer onrust je dan uitstraalt, hoe meer je ook terug krijgt. Irritaties, grappen die verkeerd vallen etc.

Deze periode kan ik proberen meer de natuur op te zoeken en mijn onrust niet te uiten naar andere mensen toe.

Vandaag sprak ik mijn casemanager heel kort maar morgen spreek ik hem langer. Hij zei vandaag nog dat ik echt rustig aan moet doen nu tijdens de benzo-afbouw. Of hoe heet dat... het is afgebouwd, maar de weken die nu komen. Slaap in de gaten houden, ontregeling voorkomen.

 

[Kordie]

Het lijkt of je al die tijd door een vies raam naar buiten hebt gekeken, en alsof iemand nu de ramen heeft gelapt.

Heel mooi gezegd.
En fijn dat je weer door die schonere ramen kan kijken.

Het is nu herfst. Misschien voel je je ook nog wat herfstachtig.
Dadelijk misschien nog even een paar maanden de winter in je hoofd trotseren (kou, rust, maar ook warme van nabijheid en trots) .... en dan komt de lente en de zomer van 2026 waarin de zon weer voor je gaat stralen!

 

[Alinde]

Dankjewel Kordie, wat lief!

Ja herfstachtig zeker. Ik ben nu op een bosrijke plek en daar is het méér herfst dan op andere plekken lijkt het.

 

[Alinde]

Ik heb ongeveer zes uur geslapen, heel diep. Mag ik blij mee zijn.

Uit ervaring weet ik nu dat de eerste twee maanden na afbouw benzo´s heel wiebelig zijn. Mijn casemanager weet dat ook, van mij. Vandaag heb ik een gesprek en ga ik vragen hoe lang ik hier in de woonvorm kan blijven. Zelf ga ik er een beetje vanuit dat ik met de feestdagen ook nog hier zit. Het was een tijd lang een grapje, dat ik zei: Ik hoop tegen de kerst toch wel thuis te zijn. Nu denk ik dat het juist goed is als ik die 'gezellige tijd' hier doorbreng.
Als die mogelijkheid er is. Want er zijn ook wachtlijsten etc etc. Ik zal het vandaag wel te horen krijgen.