Oke zelf ook duit in het zakje doen:
Het is inmiddels lang geleden, maar vergeet het nooit meer. Het was dan ook mijn eerste paddotrip in de zomer van 2002.
Na een tijd in het bos te hebben doorgebracht, naar een huis van een vriend gegaan die bij het gezelschap hoorde en aldaar in een loop terecht gekomen. Maar niet alleen, maar met de hele groep van vier, waarvan de overige deelnemers een soort van lijdend voorwerp werden en ik zelf de loop in stand hield, tot het moment dat de wiet op was. De wiet, of het ritueel van rollen, hijsen en doorgeven, was de aanleiding van het loopje, waardoor het, zeker achteraf bezien, logisch was dat dat doorbroken werd op het moment dat de wiet op was.
Eentje van ons zat achter z'n bureautafel jointjes te rollen, daarnaast lag iemand op een zitzak, weer daarnaast iemand op de grond en daar weer naast zat ik, aan een open raam op de eerste verdieping van een woonhuis met onder mij de achtertuin en tuindeur. We zaten als het ware in een kringetje. Allen op een ander zitmeubel en in andere houding. Compleet vaag van de paddo's.
#1 draait dus een jointje, steekt m aan en geeft m na 2 hijsjes door naar #2, die hetzelfde doet en via #3 komt ie bij mij, #4 aan. Alleen ipv het doorgeven aan #1, gooi ik m na 2 hijsjes uit het raam.
Niemand merkt dit op, mezelf incluis. Dus zodra #1 constateert dat de joint "op" is, draait ie een nieuwe en zo herhaalt het tafereel zich continu. Totdat de wiet (in een moordend tempo dus), op is. Zelfs op dat moment heeft geen van allen door wat zich in een klein half uurtje heeft afgespeeld. Als we uren later, wanneer we uitgespaced zijn en het licht is geworden, naar buiten gaan, zien we onder het raam iets wat lijkt op iemand die z'n ramvolle asbak geleegd heeft op straat. Maar dan met nagenoeg onopgerookte joints. Ons afvragend wat dit te betekenen heeft, realiseer ik me ineens dat ik dat gedaan had. Ik realiseerde me op dat specifieke moment dat we dit in een loopje hadden gecreëerd (of vooral ikzelf dus, met medewerking van de onoplettendheid/vaagheid van de groep).
Ineens zie je dan helder wat er zich die nacht in mijn hoofd had afgespeeld, namelijk het onbewust creëren van een loop, waarin het logisch leek om het eindstation te zijn, terwijl dat niet zo was of hoefde te zijn, alleen kon ik dat nu vanuit een nuchter standpunt bekijken. En dat alleen al was tamelijk bizar, omdat je op het moment zelf een heel logische werkwijze aan het hanteren was😅
De rest van de dag hebben we ons suf geblowd.
