Niet opgeven aub, je hebt een terugval. Ik had afgelopen vrijdag een hele heftige terugval.
Zal me even voorstellen, ben een vrouw van 38 met een zoontje van 3. Een anderhalf jaar geleden had een zwaar probleem met basen, het begon in het weekend maar al gauw zat ik doordeweeks te basen in mijn keuken terwijl de kleine op bed lag. Ben er niet trots op, schaam me zelfs diep ervoor. Ik was in die tijd meer een lijk dan dat ik goed functioneerde, ben gelukkig net niet mijn baan kwijtgeraakt maar dat scheelde ook niet veel. Dit alles heeft een half jaar geduurd, maar het was echt de hel. Mijn god, wat ik er allemaal niet voor over had, heb nog net niet mijn lichaam ervoor verkocht, bij wijze van spreken. Maar ik kwam in een wereld terecht die te vergelijken was met de hel, alles voor de flash.
Ik ben op een gegeven moment uit het centrum weg verhuisd naar een buitenwijk, ook dichter bij mijn familie en ben radicaal gestop met basen maar ook met snuiven. Al deed ik dat laatste niet meer omdat ik alleen nog maar wilde basen.
Nu afgelopen vrijdag had ik een waanzinnige ruzie met mijn vriend en ben ik naar mijn (oude) stamcafe gegaan om een beetje te drinken dacht ik, het eindigde met het leegplunderen van mijn huishoudgeld en heb weer mijn oude dealer opgebeld, heb 60 euro aan coke uitgegeven en heb er nog eens 40 verzopen.
Zit nu op de blaren thuis en voel me kut, schuldig en schaam me dood tegenover mijn kind. Het allerergste is dat ik thuis nog de resterende coke heb proberen uit te koken voor een base. Gelukkig was de coke van een dusdanige slechte kwaliteit dat er niets overbleef, zag het zo oplossen in de ammonia...maar als het niet zo was gegaan dan had ik weer zitten basen....en dat na een anderhalf jaar. Bizar!!!
Ik ben nu echt bang, bang dat het nooit meer overgaat die hang naar coke en vooral naar base.
Ik ga nu dus ook mijn bankpas afgegeven aan een vriendin, zodat ik ook al kom ik in zo'n situatie terecht, ik simpelweg geen geld heb om het te kunnen kopen.
Voorlopig moet ik aan damagecontrole doen, en zien hoe ik de maand uitzing, maar wie zijn billen brand moet op de blaren zitten, en dat gaat voor mij wel op.
Voel me lichamelijk een wrak, maar geestelijk is het nog erger...schaam me echt maar dan ook echt kapot.
Ik heb het wel aan mijn vriend verteld, die overigens nog nooit hard drugs heeft gebruikt, een jointje vind hij al gek genoeg. Het luchtte wel vreselijk op. Ik hoop dat ik me weer snel normaal ga voelen, voor mijn zoontje was het ook vreselijk, die had gisteren een moeder die als een zombie door het huis heen liep. Echt schaam me dood.
Dus hou vol, ik hou vol met je mee!!!!!
Good luck. Iedereen heeft er uiteindelijk echt wel de kracht voor, jij ook 
