Ok, dit is echt gebeurd.
Toen ik 14/ 15 jaar oud was, vroeg een vriend of ik mee uit ging. Dat moest ik natuurlijk eerst aan mijn moeder vragen. Ze zei : ik vind het goed. Maar dan moet je me wel beloven dat je deze keer echt helemaal geen alcohol drinkt. De laatste keren had je ook steeds gedronken en nu willen we dat je een keer alleen maar cola drinkt. Als je thuis komt, gaan we dat ook controleren. Als je naar alcohol ruikt, dan heb je een heel groot probleem en blijf je het komende half jaar thuis. Ik zei : is goed mamma. Ik heb toch nog maar 3 gulden over (dat wist ze). Ik zou daar hooguit maar 1 biertje en 1 cola van kunnen kopen. Mijn moeder : nee, ook niet 1 biertje. ALLEEN COLA.
Komen we later dus in zo`n discotheek. Blijken daar heel veel vrienden en kennissen te zijn. Twee bekenden waren die week jarig geworden en vierden hun verjaardag in die discotheek. Ze hadden van hun vaders heel veel geld meegekregen om het te vieren met vrienden. Ze bestelden de ene meter bier na de andere. Mij werd dit natuurlijk ook aangeboden. De eerste weigerde ik nog. Ik was nog erg onder de indruk van de preek van mijn moeder. Bij het 2e rondje dacht ik : wat de fuck, eentje moet lukken. Als ik naar bier ruik, zeg ik gewoon dat ik met mijn arm op een tafeltje met een plas bier geleund heb. Of dat een voorbijganger bier over me heen morste. Dat gebeurde daar ook echt regelmatig, dus wat dat betreft had ik best een punt. Bij het derde biertje dacht ik : het is pas 22:30, als ik later thuis kom, zijn die allang weer uitgewerkt. Bij de 5de dacht ik : misschien dat ik het straks nog wel merk, maar na de koele buitenlucht heb ik dat vast nog wel onder controle en merken ze er niets van. Bij het 10de biertje dacht ik helemaal niets meer. Alles begon alles te draaien. Daarna werd de avond één zwart gat.....
.... ik stond voor de voordeur en probeerde de sleutel in het sleutelgat te krijgen. Als ik aan zou bellen, dan zouden ze de deur open doen en mijn gezicht onder het felle licht van de lantarenpalen kunnen zien. Dan was ik er zeker gloeiend bij. Meestal was het `s avonds half donker in huis. Als ik zo veel mogelijk uit de buurt van schemerlampen zou blijven, had ik nog de meeste kans. Na minutenlang proberen kreeg ik eindelijk de sleutel in het slot en kon ik naar binnen. Ik strompelde de gang binnen. Dat ging niet goed. Ik hield me aan de muur vast en zelfs dan viel ik nog bijna om. Ik zag licht onder de huiskamerdeur doorschijnen. Ik hoorde stemmen. Stemmen van mijn ouders en van vreemden. Ze hadden visite. Dat zou mijn redding kunnen zijn. Ik zou mijn hoofd om de hoek steken, groeten en dan heel snel naar boven gaan. Ik zag het al helemaal voor me en ik kreeg weer hoop.
Ik deed de kamerdeur open en stak mijn hoofd om de hoek. Ik probeerde te groeten, maar tegelijkertijd gleed mijn hand van de deurpost en viel ik de kamer binnen. Het werd doodstil. Ik hoorde de visite tegen elkaar zeggen dat ik dronken was. Mijn ouders zijn woedend, maar proberen de schijn enigszins op te houden. Zou je deze mensen niet eens een handje geven? - zeggen ze met een ijzig sarcastische ondertoon. Ik probeer zo recht mogelijk naar de tafel te lopen. Ik buig er overheen, om de vrouw die daar achter zit een hand te geven. Ik struikel echter weer. Ik val plat op de tafel. Alle glazen vallen er vanaf en vallen kapot op de grond. De vrouw die ik een hand wilde geven krijgt de inhoud van haar glas over zich heen en springt met een gil uit haar stoel. Mijn ouders trekken me van de tafel. Op een ijzige toon en vol onderdrukte woede zeggen ze dat ik maar naar mijn kamer moet gaan. Morgen zouden ze met me praten en dan zou ik nog wel wat beleven. Vol angst en schaamte ga ik naar boven en laat ik me in bed vallen.
Ik word wakker. Mijn hoofd bonkt en mijn hart nog erger. Ik voel me zwak en ziek. Alles draait nog. Ik voel me hulpeloos. Als ik een pak op mijn donder ga krijgen, zal ik me totaal niet kunnen verweren en zullen de klappen nog harder aan gaan komen. Met grote angst en tegenzin ga ik naar beneden. Mijn moeder werkt in de keuken en mijn stiefvader doet iets in de tuin. Voorzichtig ga ik ergens in een stoel zitten, afwachtend op wat komen gaat. Mijn moeder doet of er niets aan de hand is. Ze wacht vast totdat mijn stiefvader binnen komt. Als hij na een tijd binnen komt, negeert hij me en loopt hij me zo voorbij. Ok, ze proberen de spanning op te bouwen. Ze wachten natuurlijk totdat ik het niet meer kan houden en ik er zelf over begin. Totdat ik zelf met een smoesje kom. Dan vegen ze dat smoesje van tafel en zeggen ze dat ik ook nog een hypocriete leugenaar ben. Dan gaan ze schreeuwen en daarna krijg ik een pak op mijn donder. Daarna sturen ze me naar mijn kamer, maar hoogstwaarschijnlijk komen ze daarna nog een paar keer schreeuwend mijn kamer binnen en krijg ik nog een keer een pak rammel. Ik besluit daarom om maar helemaal niets te zeggen, gewoon omdat ik te bang ben. Zo zit ik daar wel twee uur, wachtend totdat de bom zal gaan barsten. Op een gegeven moment komt mijn moeder me een boterham brengen, eigenlijk doet ze best wel vriendelijk. Ik snap er geen fuck van. Misschien dat ze hun handen helemaal van me afgetrokken hebben? Dat ze besloten hebben dat het toch geen enkele zin meer heeft? Verward, met aan de ene kant een gevoel van opluchting en aan de andere kant het idee van verstoten te zijn, ga ik weer terug naar mijn kamer. Alles draait nog en ik ga nog even op bed liggen, waarop ik wat wegdommel.
Na een tijd wordt ik weer wakker. Ik voel me wat nuchterder, maar ik snap er geen reet meer van. Ik kan me het laatste deel van die discotheek ook helemaal niet meer herinneren. Het is één groot zwart gat. Langzaam aan begint het idee te ontstaan, dat ik het gedeelte van mijn thuiskomst wellicht gedroomd zou kunnen hebben. Hoe ben ik überhaupt thuis gekomen? Ik heb echt geen idee. Geen enkele herinnering. Maar, als ik echt zo dronken was dat ik het me niet meer herinner, dan moeten ze het toch gemerkt hebben? Ze blijven altijd op, totdat ik thuis kom. Zwaar irritant, maar dat is een ongeschreven regel, zeg maar.
Ik ga weer naar beneden. En weer doen ze normaal en vriendelijk tegen me. Ik besluit het er maar niet over te hebben, om geen slapende honden wakker te maken. Helemaal op het eind van de avond, vraag ik aan mijn moeder hoe laat ze gisteren naar bed was gegaan. Vroeg, zegt ze. We waren erg moe en we hadden vandaag erg veel te doen. Ze zei dat ze me nu ook wel oud genoeg vond, om zo af en toe alleen thuis te laten komen.
Ik stond perplex.....
