Non-dualiteit video topic
- Onderwerp starter Mindless
- Startdatum
fool, vanwege jouw reactie heb ik dat filmpje bekeken, en dit is het eerste filmpje waarvan ik meer dan twee stappen kan volgen in de redenatie. ik zie alleen de relavantie niet ten opzichte van singulariteit niet echt.
hij schept meer het beeld van een utopische manier van in het leven staan. ik vermoed dat je met een computer, smartphone, media verslaving etc. er helaas alleen maar naar kan streven.
hij schept meer het beeld van een utopische manier van in het leven staan. ik vermoed dat je met een computer, smartphone, media verslaving etc. er helaas alleen maar naar kan streven.
Fool
Badass junkie
Ik vond zijn denkwijze wel interessant. Dat wil niet persé zeggen dat ik het er mee eens ben, maar wel dat ik het een leuk gedachten-experiment vind om wat meer over op te zoeken.MeejheM zei:
Ik heb nog geen idee wat singulariteit in deze context betekend, dus daar kan ik verder niet op reageren. :P
Als je met je verstand (rationeel en logisch) naar Watts luistert, is dat prima te doen. Watts vertelt óver non-dualiteit.MeejheM zei:
Als je rationeel en logisch naar iemand als Shunyamurti luistert, dan hoor je waarschijnlijk voornamelijk een soort brabbeltaal die niks lijkt te zeggen en praktiseer je als het ware dus een vorm van zelf-marteling.
Shunyamurti (bijvoorbeeld) zijn doel is niet om óver non-dualiteit te spreken (al gebeurd dit aan de oppervlakte wel) , maar om jou weg van logica en rationeel denken te krijgen, dichter naar jezelf toe. Als je dit puur met je verstand luistert, kan het dus een hele saaie verwarrende bedoening worden. Dus mensen, wees gewaarschuwd. Edit:
Nog een hele mooie van Watts.:
"You a worried, because you are worried that you are worried."
"You are addicted to thoughts, which is a drug..."
Is het bijzondere van ons bewustzijn, en in staat zijn daarover na te denken niet veel te waardevol? om als een beest door het leven te gaan, gedreven door instinct, en altijd vastzitten in het heden?
wij kennen heden, verleden en toekomst. kunnen terugdenken aan mooie tijden, herdenken tijden waarin het minder was, om niet weer daar te eindigen, kunnen filosoferen en speculeren over de toekomst door onze fantasie en rationeel denkvermogen.
ik begrijp dat ik non-dualisme in de basis niet echt bevat, ik krijg meer een beeld wat het niet is. als iemand ergens over verteld met als doel om het er niet over te hebben slaan mijn rationele(meestal dan) gedachten gelijk in de war.
een filmpje op youtube wat ik vond was van een televisieprogramma waar zo'n yoga kruidenvrouwtje zich ging verdiepen in het non dualisme. toen ze vragen had aan de dame die de "cursus" gaf op elke vraag het antwoord dat dat maar gedachten zijn.
hoe kan een rationeel denker proberen om non-dualisme te bevatten? ik snap dat dat al de verkeerde vraag is, maar goed. je moet ergens beginnen
"You are addicted to thoughts, which is a drug..."
Is het bijzondere van ons bewustzijn, en in staat zijn daarover na te denken niet veel te waardevol? om als een beest door het leven te gaan, gedreven door instinct, en altijd vastzitten in het heden?
wij kennen heden, verleden en toekomst. kunnen terugdenken aan mooie tijden, herdenken tijden waarin het minder was, om niet weer daar te eindigen, kunnen filosoferen en speculeren over de toekomst door onze fantasie en rationeel denkvermogen.
ik begrijp dat ik non-dualisme in de basis niet echt bevat, ik krijg meer een beeld wat het niet is. als iemand ergens over verteld met als doel om het er niet over te hebben slaan mijn rationele(meestal dan) gedachten gelijk in de war.
een filmpje op youtube wat ik vond was van een televisieprogramma waar zo'n yoga kruidenvrouwtje zich ging verdiepen in het non dualisme. toen ze vragen had aan de dame die de "cursus" gaf op elke vraag het antwoord dat dat maar gedachten zijn.
hoe kan een rationeel denker proberen om non-dualisme te bevatten? ik snap dat dat al de verkeerde vraag is, maar goed. je moet ergens beginnen
Maar non-dualisme gaat niet terug naar de staat onder het intellect (dat van beesten). Het is transcendentaal, dus het ontstijgt het intellect. Dit betekent niet dat je je intellect kwijtraakt.
Ik ga later in op de rest. Ben nu aan het trippen.
Edit:
Vastzitten in het heden: ja, je zit 'vast' in het heden. Daar is geen ontkomen aan. Het 'nu' is het enige wat er is. Maar het 'nu' is niet een soort gevangenis. Echte vrijheid ligt juist in het nu, áls het nu.
Zoals gezegd raak je met non-dualiteit niet de mogelijkheid om te denken kwijt. Het (hoger) intellect, waarmee rationeel denken, zelf-reflectie, rede, enzovoort mogelijk zijn, blijft. Concepten als het 'verleden' en de 'toekomst' zijn prima te gebruiken wanneer jij jezelf kent als bewustzijn in plaats van de door gedachten gecreëerde identiteit. Het verschil zit hem er in dat je niet meer in de werkelijkheid van die concepten geloofd. Bovendien is de frequentie van het nu zo enorm hoog dat je niet meer zult omkijken naar gevoelens van nostalgie voor het verleden of verlangen voor de toekomst. Die zijn dan simpelweg triviaal voor jou.
Non-dualisme valt dan ook niet te 'begrijpen'. Niet op de "normale" manier met het verstand tenminste.
Non-dualisme is het onderzoeken van jouw ervaring (het nu). Het is het simpelweg observeren van het nu, in het nu, áls het nu. Gedachten claimen altijd dat er een 'denker' ván gedachten is (de 'ik'). Maar als je je ervaring onderzoekt, zul je keer op keer zien dat er helemaal geen denker is. Er zijn slechts gedachten, die naar een soort fantoom verwijzen. En dit alles is gekend door een compleet neutraal bewustzijn, de echte jij. Maar dit bewustzijn is niet een persoon of een entiteit. Het is alléén 'bewustzijn van bewustzijn'. Het is (letterlijk) simpeler dan je je ooit kunt voorstellen. Begin dus bij dat 'bewustzijn van bewustzijn'. Gedachten zullen je dan proberen te verleiden omdat het ego mechanisme ziet dat je de illusie door begint te krijgen. Wanneer je valt voor de verleiding en die bewustheid lijkt te verliezen, is dat niet erg. Kom dan gewoon weer terug naar het 'bewustzijn van bewustzijn', terug naar het nu. De identificatie met gedachten zal hierdoor zwakker en zwakker worden.
Hopelijk dat dit iets helpt?
Ik ga later in op de rest. Ben nu aan het trippen.
Edit:
Vastzitten in het heden: ja, je zit 'vast' in het heden. Daar is geen ontkomen aan. Het 'nu' is het enige wat er is. Maar het 'nu' is niet een soort gevangenis. Echte vrijheid ligt juist in het nu, áls het nu.
Zoals gezegd raak je met non-dualiteit niet de mogelijkheid om te denken kwijt. Het (hoger) intellect, waarmee rationeel denken, zelf-reflectie, rede, enzovoort mogelijk zijn, blijft. Concepten als het 'verleden' en de 'toekomst' zijn prima te gebruiken wanneer jij jezelf kent als bewustzijn in plaats van de door gedachten gecreëerde identiteit. Het verschil zit hem er in dat je niet meer in de werkelijkheid van die concepten geloofd. Bovendien is de frequentie van het nu zo enorm hoog dat je niet meer zult omkijken naar gevoelens van nostalgie voor het verleden of verlangen voor de toekomst. Die zijn dan simpelweg triviaal voor jou.
Non-dualisme valt dan ook niet te 'begrijpen'. Niet op de "normale" manier met het verstand tenminste.
Ten eerste zul je moeten vergeten dat je een rationeel denker bent. Je bént niet een rationeel denker. Waarom? Omdat dit niet je consistente ervaring is. Als jij bijvoorbeeld genietend aan het eten bent (ik noem maar wat), ben je op dat moment een rationele denker? Of wanneer je aan het muziek luisteren bent en daar totaal in opgaat, zou je jezelf op dat moment en puur dat moment een rationele denker noemen? Of wanneer je in de natuur bent en overmand wordt door de schoonheid van de bomen en het licht dat daar op valt. Of wanneer je seks hebt, enzovoort, enzovoort, enzovoort. In al deze gevallen ben jij toch niet 'een rationele denker'? Soms "ben" je toch ook een irrationele denker? Maar ook een irrationele denker kun je niet werkelijk zijn in je essentie, want ook dat is een ervaring die komt en gaat. Je bent echter bewust van dát je rationele of irrationele gedachten hebt. Dat je gevoelens van haat of liefde hebt. Daar is de consistentie te vinden: in het bewustzijn ván je ervaring. Bewustzijn is er namelijk áltijd. Hoe zou iets dat komt en gaat meer waar kunnen zijn dan iets dat er altijd is?MeejheM zei:
Non-dualisme is het onderzoeken van jouw ervaring (het nu). Het is het simpelweg observeren van het nu, in het nu, áls het nu. Gedachten claimen altijd dat er een 'denker' ván gedachten is (de 'ik'). Maar als je je ervaring onderzoekt, zul je keer op keer zien dat er helemaal geen denker is. Er zijn slechts gedachten, die naar een soort fantoom verwijzen. En dit alles is gekend door een compleet neutraal bewustzijn, de echte jij. Maar dit bewustzijn is niet een persoon of een entiteit. Het is alléén 'bewustzijn van bewustzijn'. Het is (letterlijk) simpeler dan je je ooit kunt voorstellen. Begin dus bij dat 'bewustzijn van bewustzijn'. Gedachten zullen je dan proberen te verleiden omdat het ego mechanisme ziet dat je de illusie door begint te krijgen. Wanneer je valt voor de verleiding en die bewustheid lijkt te verliezen, is dat niet erg. Kom dan gewoon weer terug naar het 'bewustzijn van bewustzijn', terug naar het nu. De identificatie met gedachten zal hierdoor zwakker en zwakker worden.
Hopelijk dat dit iets helpt?
Je bent niet je gedachten in de zin van: Je bent niet dat waar gedachten naar verwijzen. Als jij bijvoorbeeld de gedachte 'Ik ben een vrouw' hebt, dan is dat een concept, een idee. Dit idee verwijst niet naar jouw werkelijkheid, maar is enkel de fantasie van het verstand (gedachten), waar jij als bewustzijn in bent gaan geloven. Ja, relatief gezien (binnen de illusionaire dimensie van tijd) kun je zeggen dat je een vrouw bent (of een man), maar in essentie ben je geen van beide.
Er is wel een werkelijkheid aan een gedachte en dat is dat die gedachte gekend is. Er is bewustzijn ván de gedachte, net zoals er bewustzijn is van een perceptie of een sensatie. Maar los van het bewustzijn ván de gedachte/perceptie/sensatie bestaan deze ervaringen niet. Ze zijn allemaal een tijdelijke vibratie in en van bewustzijn. De werkelijkheid van gedachten/percepties/sensaties is dus het bewustzijn ervan. Het werkelijke "spul" waarvan ze gemaakt zijn is bewustzijn (jezelf). In een bepaalde zin ben je dus ook je gedachten, maar niet op de manier dat het verstand denkt.
Uiteraard draait non-dualiteit niet om het geloven hierin. Geloven doe je met het verstand. Door het verstand geen aandacht te geven ontdek je voor jezelf dat de zogenaamde wereld een projectie van het verstand is waarin jij bent gaan geloven. Door gebrek aan aandacht zal deze illusie zwakker worden en het kennen van je eigen werkelijkheid zal hiervoor in de plaats komen.
Er is wel een werkelijkheid aan een gedachte en dat is dat die gedachte gekend is. Er is bewustzijn ván de gedachte, net zoals er bewustzijn is van een perceptie of een sensatie. Maar los van het bewustzijn ván de gedachte/perceptie/sensatie bestaan deze ervaringen niet. Ze zijn allemaal een tijdelijke vibratie in en van bewustzijn. De werkelijkheid van gedachten/percepties/sensaties is dus het bewustzijn ervan. Het werkelijke "spul" waarvan ze gemaakt zijn is bewustzijn (jezelf). In een bepaalde zin ben je dus ook je gedachten, maar niet op de manier dat het verstand denkt.
Uiteraard draait non-dualiteit niet om het geloven hierin. Geloven doe je met het verstand. Door het verstand geen aandacht te geven ontdek je voor jezelf dat de zogenaamde wereld een projectie van het verstand is waarin jij bent gaan geloven. Door gebrek aan aandacht zal deze illusie zwakker worden en het kennen van je eigen werkelijkheid zal hiervoor in de plaats komen.
Non-dualiteit zul je niet moeten proberen te begrijpen met het verstand, dat gaat je gewoon niet lukken. Dat blijkt uit de reacties van meerdere hier en ook uit dat filmpje van die filosofe die het rationeel probeert te begrijpen en er maar niet uit komt. Ik kan me echter wel voorstellen dat het voor velen moeilijk is om zoiets op gevoel te begrijpen. Vroeger had ik dit ook nooit gekund, maar door verschillende reizen die ik heb gemaakt op zowel fysiek als mentaal vlak ben ik hier steeds meer voor open gaan staan. Wel knaagt 'mijn' verstand nog steeds aan me omdat die het ook graag wilt begrijpen.
Hoewel ik dus gevoelsmatig begrijp waar non-dualiteit over gaat, vind ik soms nog best moeilijk om me hier volledig aan over te geven. Terwijl het eigenlijk heel simpel is, want je gedachten en verstand mogen gewoon blijven bestaan, het is echter belangrijk je hier slechts bewust van te zijn en je niet mee te identificeren. Dat zal je de ene keer beter lukken dan de andere keer. Zoals Mindless zegt, iedereen zal momenten ervaren waarin je in het nu leeft. Dat zijn eigenlijk altijd de momenten als je ergens volledig in opgaat. Vinden jullie niet dat dit de meest fijne momenten zijn? Vrij van zorgen, angsten, controle, etc.
Natuurlijk zijn mooie herinneringen leuk, maar als je daar continu mee bezig bent dan zul je niet gelukkig in het 'nu' kunnen zijn omdat vroeger toch alles beter was. Heel lang heb ik dit zelf zo ervaren, terwijl ik iets onderging vond ik het vaak helemaal niet zo leuk omdat ik alleen maar bezig was met het verleden of de toekomst. Maar dan eenmaal later er op terugkijkend was het in enen een mooie herinnering geworden. Die herinnering krijgt dan in enen een nostalgisch sausje erover heen, op voorwaarde dat het niet echt een slechte herinnering was natuurlijk. Bizar toch als je er rationeel over nadenkt? Op de een of andere manier vergat ik dan dat ik ergens was en me daar op dat moment niet op mijn plek voelde en bleef alleen de herinnering aan de situatie bestaan. En de herinnering van de situatie was dan wel leuk. Hoe fijn zou het zijn als je altijd volledig in de situatie kunt opgaan en je daar op je plek voelt, dat je het op dat moment gewoon kunt ervaren zoals je het later zal gaan herinneren. Misschien gaat dit niet voor iedereen op, maar zo heb ik zelf best lang in het leven gestaan.
Sinds ik ben gaan mediteren moet ik zeggen dat ik me steeds vaker gewoon op mijn plek voel, dat ik niet meer continu de gedachten in mijn hoofd heb van wat doe ik hier eigenlijk. Of dat ik alweer bezig ben met het volgende wat ik moet doen of wat ik wellicht beter had kunnen doen. Natuurlijk lukt me dat nog niet altijd, maar de momenten waarop het lukt voelen heel bevrijdend. Ik ervaar het dan ook totaal niet als opgesloten in het nu, nee ik voel me bevrijd in het nu. Eerder voelde ik me juist eerdere opgesloten in het verleden of in de toekomst. Eigenlijk is het heel logisch dat alleen het nu relevant is, iets in het verleden is destijds ook gewoon het nu geweest. Spijt hebben is dus bijvoorbeeld ook verspilde energie die je nergens brengt. Natuurlijk heb ik in het verleden ook dingen gedaan of niet gedaan waar ik in retrospect denk dat ik het nu anders zou doen, maar ik heb nooit spijt van hoe dat toen is gegaan want dat heeft toch geen zin.
Hetzelfde geldt voor het druk maken over dingen in de toekomst, behalve wat dingen voorbereiden die je nu al zal moeten doen omdat iets dan anders niet kan heeft het verder helemaal geen zin om je daar nu al druk over te maken. Neem bijvoorbeeld een reis naar een ver land plannen. Het enige wat je nu hoeft te doen is zorgen dat je in een bepaalde periode vrij hebt van je werk of school en zorgen dat je op tijd je vliegticket boekt. Misschien is het handig om nog je eerste overnachting te regelen, zodat je je daar bij aankomst niet druk over te hoeft te maken, maar zelfs dat is eigenlijk al niet nodig. Verder hoef je niks te regelen, uit te zoeken, etc, dat kun je allemaal ter plekke doen en vaak vind je ter plekke nog de betere plekken ook. Als ik op reis ga regel ik zelf zo min mogelijk, dat levert de mooiste reis op en hoewel het wellicht eng voelt om onvoorbereid ergens heen te gaan geeft het heel veel vrijheid. Soms spreek ik mensen die hun hele reis van te voren in de puntjes hebben vast gelegd, maar hoe zonde is het als je het ergens naar je zin hebt om je moet alweer weg omdat dat zo geplanned is, of je ergens komt waar niks aan is en je er een week zal moeten blijven omdat je dat al geplanned had. Ik geef nu het voorbeeld van een reis plannen, maar het zie het als een metafoor voor het leven. Je hele leven is een grote reis en daarin wil je toch de vrijheid kunnen hebben om te doen waar je op dat moment zin in hebt, of in ieder geval de vrijheid hebben om er op dat moment het beste van te maken.
Hoewel ik dus gevoelsmatig begrijp waar non-dualiteit over gaat, vind ik soms nog best moeilijk om me hier volledig aan over te geven. Terwijl het eigenlijk heel simpel is, want je gedachten en verstand mogen gewoon blijven bestaan, het is echter belangrijk je hier slechts bewust van te zijn en je niet mee te identificeren. Dat zal je de ene keer beter lukken dan de andere keer. Zoals Mindless zegt, iedereen zal momenten ervaren waarin je in het nu leeft. Dat zijn eigenlijk altijd de momenten als je ergens volledig in opgaat. Vinden jullie niet dat dit de meest fijne momenten zijn? Vrij van zorgen, angsten, controle, etc.
Natuurlijk zijn mooie herinneringen leuk, maar als je daar continu mee bezig bent dan zul je niet gelukkig in het 'nu' kunnen zijn omdat vroeger toch alles beter was. Heel lang heb ik dit zelf zo ervaren, terwijl ik iets onderging vond ik het vaak helemaal niet zo leuk omdat ik alleen maar bezig was met het verleden of de toekomst. Maar dan eenmaal later er op terugkijkend was het in enen een mooie herinnering geworden. Die herinnering krijgt dan in enen een nostalgisch sausje erover heen, op voorwaarde dat het niet echt een slechte herinnering was natuurlijk. Bizar toch als je er rationeel over nadenkt? Op de een of andere manier vergat ik dan dat ik ergens was en me daar op dat moment niet op mijn plek voelde en bleef alleen de herinnering aan de situatie bestaan. En de herinnering van de situatie was dan wel leuk. Hoe fijn zou het zijn als je altijd volledig in de situatie kunt opgaan en je daar op je plek voelt, dat je het op dat moment gewoon kunt ervaren zoals je het later zal gaan herinneren. Misschien gaat dit niet voor iedereen op, maar zo heb ik zelf best lang in het leven gestaan.
Sinds ik ben gaan mediteren moet ik zeggen dat ik me steeds vaker gewoon op mijn plek voel, dat ik niet meer continu de gedachten in mijn hoofd heb van wat doe ik hier eigenlijk. Of dat ik alweer bezig ben met het volgende wat ik moet doen of wat ik wellicht beter had kunnen doen. Natuurlijk lukt me dat nog niet altijd, maar de momenten waarop het lukt voelen heel bevrijdend. Ik ervaar het dan ook totaal niet als opgesloten in het nu, nee ik voel me bevrijd in het nu. Eerder voelde ik me juist eerdere opgesloten in het verleden of in de toekomst. Eigenlijk is het heel logisch dat alleen het nu relevant is, iets in het verleden is destijds ook gewoon het nu geweest. Spijt hebben is dus bijvoorbeeld ook verspilde energie die je nergens brengt. Natuurlijk heb ik in het verleden ook dingen gedaan of niet gedaan waar ik in retrospect denk dat ik het nu anders zou doen, maar ik heb nooit spijt van hoe dat toen is gegaan want dat heeft toch geen zin.
Hetzelfde geldt voor het druk maken over dingen in de toekomst, behalve wat dingen voorbereiden die je nu al zal moeten doen omdat iets dan anders niet kan heeft het verder helemaal geen zin om je daar nu al druk over te maken. Neem bijvoorbeeld een reis naar een ver land plannen. Het enige wat je nu hoeft te doen is zorgen dat je in een bepaalde periode vrij hebt van je werk of school en zorgen dat je op tijd je vliegticket boekt. Misschien is het handig om nog je eerste overnachting te regelen, zodat je je daar bij aankomst niet druk over te hoeft te maken, maar zelfs dat is eigenlijk al niet nodig. Verder hoef je niks te regelen, uit te zoeken, etc, dat kun je allemaal ter plekke doen en vaak vind je ter plekke nog de betere plekken ook. Als ik op reis ga regel ik zelf zo min mogelijk, dat levert de mooiste reis op en hoewel het wellicht eng voelt om onvoorbereid ergens heen te gaan geeft het heel veel vrijheid. Soms spreek ik mensen die hun hele reis van te voren in de puntjes hebben vast gelegd, maar hoe zonde is het als je het ergens naar je zin hebt om je moet alweer weg omdat dat zo geplanned is, of je ergens komt waar niks aan is en je er een week zal moeten blijven omdat je dat al geplanned had. Ik geef nu het voorbeeld van een reis plannen, maar het zie het als een metafoor voor het leven. Je hele leven is een grote reis en daarin wil je toch de vrijheid kunnen hebben om te doen waar je op dat moment zin in hebt, of in ieder geval de vrijheid hebben om er op dat moment het beste van te maken.
ik bedenkt net dat ik misschien wel helemaal geen behoefte heb.
ik ben nooit bewust bezig met mijn identiteit, zoals het feit ik een man ben, ik weet ondertussen wel welke toiletdeurik moet hebben.
mijn identiteit is toch al geen kapstok met diploma's, religie, werk, bezittingen en vaardigheden enzo. ik laat andere mensen er maar van maken wat ze willen, want het boeit me niet. als je mijn leeftijd vraagt moet ik meestal bedenken of het een even of oneven jaar is.
ik ben nu alleen maar iemand die probeert mijn identiteit uit gedachten te formuleren, omdat ik daar nooit bewust mee bezig ben kost dat nog best wel wat moeite, en probeer ik de inhoud van het begrip te lenen van mensen die daar wel mee bezig zijn.
Vrijheid? dat is bij mij de standaard staat waarin ik verkeer. hoe kun je nou geestelijk niet vrij zijn? dat bestaat niet eens. Controle? dat is ook een leuke. wie heeft er nou echt controle, niemand toch? anders zou er nooit iets foutgaan.
bij vakanties kom ik meestal niet eens aan bij mijn bestemming, ik heb een camper, dus al ontploft de motor, ben ik nog steeds onder de pannen. de truck fixen kan wel als ik ergens anders heen wil.
als je dat als metafoor voor je leven kan zien? ik ben ooit iets wezen ophalen in parijs, en kwam 3 maanden later weer thuis. dat is het enige voordeel volgens mij van telecommunicatie. als dat niet bestond was ik al lang bij dat vermist programma van vroeger geweest.
tegenwoordig gebruik ik mijn vrijheid wat minder omdat dat toch wrijving oplevert met je omgeving. als ik niet op mijn werk verschijn zijn ze de keer dat ik weer kom meestal erg benieuwd wat ik nou weer gedaan heb, of is overkomen.
uit deze post zal blijken dat ik het nog steeds niet snap, en ik begin te vermoeden dat ik het helemaal niet nodig heb.
ik ben nooit bewust bezig met mijn identiteit, zoals het feit ik een man ben, ik weet ondertussen wel welke toiletdeurik moet hebben.
mijn identiteit is toch al geen kapstok met diploma's, religie, werk, bezittingen en vaardigheden enzo. ik laat andere mensen er maar van maken wat ze willen, want het boeit me niet. als je mijn leeftijd vraagt moet ik meestal bedenken of het een even of oneven jaar is.
ik ben nu alleen maar iemand die probeert mijn identiteit uit gedachten te formuleren, omdat ik daar nooit bewust mee bezig ben kost dat nog best wel wat moeite, en probeer ik de inhoud van het begrip te lenen van mensen die daar wel mee bezig zijn.
Vrijheid? dat is bij mij de standaard staat waarin ik verkeer. hoe kun je nou geestelijk niet vrij zijn? dat bestaat niet eens. Controle? dat is ook een leuke. wie heeft er nou echt controle, niemand toch? anders zou er nooit iets foutgaan.
bij vakanties kom ik meestal niet eens aan bij mijn bestemming, ik heb een camper, dus al ontploft de motor, ben ik nog steeds onder de pannen. de truck fixen kan wel als ik ergens anders heen wil.
als je dat als metafoor voor je leven kan zien? ik ben ooit iets wezen ophalen in parijs, en kwam 3 maanden later weer thuis. dat is het enige voordeel volgens mij van telecommunicatie. als dat niet bestond was ik al lang bij dat vermist programma van vroeger geweest.
tegenwoordig gebruik ik mijn vrijheid wat minder omdat dat toch wrijving oplevert met je omgeving. als ik niet op mijn werk verschijn zijn ze de keer dat ik weer kom meestal erg benieuwd wat ik nou weer gedaan heb, of is overkomen.
uit deze post zal blijken dat ik het nog steeds niet snap, en ik begin te vermoeden dat ik het helemaal niet nodig heb.
Wow ik kan me hier zo erg in vinden. Echt bizar. Dit is ook de betekenis van 1 van mijn tattoos. Op gegeven moment merkte ik dat ik naderhand heel positief terug dacht aan bepaalde ervaringen, terwijl ik er op het moment zelf niet bij had stil gestaan hoe bijzonder die waren. Sindsdien denk ik vaak bewust op dat soort momenten om er even bij stil te staan. En die tattoo om me daaraan te blijven herinnerenPsychedelibee zei:
Huh? Oke, ik ben een/het bewustzijn. Toch? In het lichaam van een vrouw. Met gedachten die bij deze persoon horen. Hoe verklaar je dan dat ik me een vrouw voel? En dat iemand die transgender is zich vrouw voelt in een mannenlichaam, of andersom? Of schaar jij hierbij de gevoelens ook onder het rijtje bij gedachte/perceptie/sensatie?Mindless zei:
Excuus als ik stomme vragen stel, ik probeer het goed te leren begrijpen. :P
Er zijn geen stomme vragen hoor, zeker niet op dit gebied. En neem alsjeblieft ook niks zomaar van mij aan.ZERO- zei:
Relatief gezien ben je een vrouw. Relatief gezien ben ik een man. Ja, "in" deze wereld zijn dat feiten te noemen. Alleen is die wereld zélf niet een feit, dus kan alles "erin" ook niet in absolute termen waar zijn. De wereld zoals wij denken dat die is, is een (complexe) constructie van gedachten. Jouw gedachten. Want wanneer je je werkelijke ervaring onderzoekt, zie je dat je enkel je perceptie (zien, horen, ruiken, proeven, voelen), sensaties (de subtiele tintelingen in je lichaam, fysieke pijn) en gedachten/emoties kent. De 'wereld' is niet iets wat je op die manier kent als een feit. De wereld "bestaat" slechts als een concept ván gedachten.
Er zit geen bewustzijn 'in' een vrouwen of mannenlichaam. Het is andersom: Bewustzijn is de basis, waarin een zogenaamd vrouwen of mannenlichaam verschijnt in de vorm van zicht (een perceptie). Dit is niet een filosofie, maar simpelweg onze eigen ervaring. Het is alleen zo dat we totaal in de interpretatie van het verstand óver onze werkelijke ervaring zijn gaan geloven. Stel je maar eens voor hoe een baby de wereld ziet: enkel perceptie en sensaties. Geen gedachten die ervaring opdelen in 'objecten', 'anderen', 'de wereld', enzovoort. We denken dat onze ervaring nu anders is en we wel objecten, een wereld en anderen zien. Maar onze werkelijke ervaring is nog steeds hetzelfde, met het verschil dat er nu ook gedachten verschijnen in bewustzijn. Gedachten waar we onszelf aan hebben gegeven en bijna hopeloos in zijn verdwaald. Wat non-dualiteit is, is het terugtrekken uit die conceptuele realiteit mét behoud van het intellect.
MeejheM, het klinkt alsof jij juist al veel meer dan de meeste mensen dicht bij jezelf staat. Veel mensen hebben juist wel het gevoel mentaal niet vrij te zijn en dit uit zich als geestelijk lijden. Als jij simpelweg je leven leidt en gelukkig bent, hoeft er ook helemaal geen behoefte aan te zijn. Non-dualiteit is voor mensen die gefrustreerd zijn geraakt door geestelijk lijden en de schijnbare leegte en oppervlakkigheid van het bestaan wanneer het leven door de interpretatie van gedachten wordt bekeken. En vooral voor diegenen voor wie het niet genoeg is om enkel ervaringen te kennen, maar willen weten wie of wát het is die/dat deze ervaringen kent. Met andere woorden: wie zichzelf wil kennen, dieper dan de mentale identiteit/persoonlijkheid.
Mindless zei:
dat vermoed ik ook, maar het verbijsterd me nog steeds dat mensen het "taaltje" uit dat soort video's kunnen volgen, en ik totaal niet.
tot voor kort leefde ik relatief erg 'vrij', geen relaties, huisgenoten, huisdieren, vaste afspraken etc. ik doe vrij letterlijk waar ik zin in heb. nu ik al vrij genoeg ben ben ik wat rustiger aan gaan doen, leuk werk, vaste momenten familiebezoeken en dat soort dingen omdat teveel vrij leven volgens mij ook niet de bedoeling is. ik hou nu ook rekening met andere mensen en begin zelf ook wel de voordelen van binnen een soort kader te leven wel op prijs te stellen. alleen voelt het niet als beperkend.
denk daar maar eens over na.
Denk je dat ik eerst ook maar een snars begreep van die video's? Er was een reeks psychedelische trips, een spontane ego-oplossing en maanden meditatie nodig om mij uit mijn beperkte mentale wereldje te krijgen. Het atheïstische materialistische wereldbeeld dat ik had zat zó diep dat het nu nog steeds vaak de kop opsteekt. Maar ik ben dan ook vrij conservatief van aard en hou dus over het algemeen helemaal niet van verandering. Ik vermoed dus dat de meeste mensen sneller open zullen staan dan mij voor deze andere manier van kijken. Maar dan moet er in eerste instantie wel een echte opening zijn in je gefixeerde wereldbeeld. Je kan niet proberen om dit allemaal te begrijpen.
Zoals eerder gezegd kan het verstand niets met dergelijke filmpjes. Het draait in deze zogenaamde 'satsangs' dan ook niet om het leren/vergaren van informatie, maar om afstand te doen van identificatie met gedachten/ideeën en aandacht te geven aan het eigen bewustzijn. Als je luistert naar een dergelijke non-dualiteit "leraar" is het niet de bedoeling om constant te proberen begrijpen wat hij/zij zegt. Komt iets niet binnen, laat het dan meteen los en blijf constant gefixeerd op wat er 'nu' gezegd wordt. Uiteindelijk wanneer dit beter lukt, zul je merken dat het helemaal niet om de woorden gaat, maar om dat waar de woorden uitkomen en weer in verdwijnen, namelijk: het eigen bewustzijn.
Hier nog een mooi filmpje van Alan Watts die hier wel mooi op inhaakt:
Zoals eerder gezegd kan het verstand niets met dergelijke filmpjes. Het draait in deze zogenaamde 'satsangs' dan ook niet om het leren/vergaren van informatie, maar om afstand te doen van identificatie met gedachten/ideeën en aandacht te geven aan het eigen bewustzijn. Als je luistert naar een dergelijke non-dualiteit "leraar" is het niet de bedoeling om constant te proberen begrijpen wat hij/zij zegt. Komt iets niet binnen, laat het dan meteen los en blijf constant gefixeerd op wat er 'nu' gezegd wordt. Uiteindelijk wanneer dit beter lukt, zul je merken dat het helemaal niet om de woorden gaat, maar om dat waar de woorden uitkomen en weer in verdwijnen, namelijk: het eigen bewustzijn.
Hier nog een mooi filmpje van Alan Watts die hier wel mooi op inhaakt:
achteraf gezien was ik vandaag meer extremistisch militant zen boedhist, atheisme of agnosten kunnen gewoon niet kiezen.
edit: alen watts filmpjes uit de jaren '60 en '70 zijn wat duidelijker, en misschien een goede inleiding. toen was hij nog bezig met minder abstracte onderwerpen, en vergeleek hij aziatische concepten met het joods-cristelijk gedachtegoed waar de meesten hier meer bekend mee zullen zijn.
edit: alen watts filmpjes uit de jaren '60 en '70 zijn wat duidelijker, en misschien een goede inleiding. toen was hij nog bezig met minder abstracte onderwerpen, en vergeleek hij aziatische concepten met het joods-cristelijk gedachtegoed waar de meesten hier meer bekend mee zullen zijn.
Zijn oude filmpjes zijn inderdaad veel meer down to earth en draaien ook meer om informatie verstrekken over boeddhisme en dergelijke, gericht op westerlingen. Die latere korte filmpjes die ik hier in dit topic heb neergezet hebben een heel ander doel. Namelijk even je normale opvattingen over de wereld loslaten en er bij stilstaan dat het bestaan/leven ook iets totaal anders kan zijn dan je denkt. Het wordt ook nogal filosofisch en geromantiseerd gebracht. Misschien dat het voor de meer rationeel ingestelde mensen onder ons geschikter is om zijn oude materiaal te beluisteren ja.
Maar de echte hardcore rationele en analytische mensen onder ons hebben misschien niet zoveel te zoeken bij non-dualiteit. Als je weigert om even het denken uit te schakelen, zul je vooral gefrustreerd raken met dit alles. Zulke mensen blijven soms jaren of zelfs decennia proberen met het verstand spiritualiteit te 'beoefenen' zonder er vrede (peace of mind) in te vinden, terwijl dat toch is waar dit om draait. Dan denk ik eerlijk gezegd toch waarom zou iemand zichzelf dat aandoen?
Maar de echte hardcore rationele en analytische mensen onder ons hebben misschien niet zoveel te zoeken bij non-dualiteit. Als je weigert om even het denken uit te schakelen, zul je vooral gefrustreerd raken met dit alles. Zulke mensen blijven soms jaren of zelfs decennia proberen met het verstand spiritualiteit te 'beoefenen' zonder er vrede (peace of mind) in te vinden, terwijl dat toch is waar dit om draait. Dan denk ik eerlijk gezegd toch waarom zou iemand zichzelf dat aandoen?
Mindless zei:
Vaak wordt gezegd dat de lange weg van mediteren en ijverig leven de manier is om tot verlichting te komen. Hoewel ik niet precies weet wat helemaal verlicht zijn is, dit zal ook een eeuwige zoektocht zijn, maar de beginselen van verlichting liggen hem in het herkennen van het eigen bewustzijn.
Een goede psychedelische trip kan dit in 6-8 uurtjes zeker duidelijk maken, iets waar sommige mensen soms 20 jaar over doen met hun rationele verstand en uiteindelijk toch niet begrijpen. Het is ervaren hoe het bewustzijn verandert, oftewel voor mensen die nieuwsgierig zijn naar zichzelf en de wereld. Dat is iets wat veel potentie heeft bij drugs als het gaat om inzichten ect.
Maar wie zeggen dat? Waarschijnlijk boeddhisten of andere *isten. Mensen die van non-dualiteit een religie hebben gemaakt. Een (verlichte) meester zal nooit zeggen dat het een lange weg is. Die zal zeggen dat je er al bent. Ik weet natuurlijk ook niet wat verlicht zijn allemaal omvat, maar als ik moet raden dan denk ik dat het hetzelfde is als een ego-oplossing. Maar dan een waarbij het ego niet meer terugkomt. Verlichting wordt normaal beschreven als het opgeven van de (spirituele) zoektocht. Het einde van verlangen. Een eeuwige zoektocht lijkt het me niet.ElvenSpice zei:
Hier een filmpje waarmee misschien wat duidelijk wordt waarom het geen zin heeft om non-dualiteit filmpjes intellectueel te proberen te bevatten en op te slaan in het geheugen:
Lekker NL accent trouwens van die vrouw. :P
En ook eens een filmpje van Eckhart Tolle waarbij je hem zelf ziet. Erg belangrijk vind ik zelf, omdat lichaamstaal zoveel meer zegt dan woorden:
Lekker NL accent trouwens van die vrouw. :P
En ook eens een filmpje van Eckhart Tolle waarbij je hem zelf ziet. Erg belangrijk vind ik zelf, omdat lichaamstaal zoveel meer zegt dan woorden:
Sorry voor de triple post, maar dit filmpje wou ik hier echt even delen. Mooi kort filmpje waarin op een heel simpele manier duidelijk gemaakt wordt dat tijd eigenlijk het eeuwige 'nu' is. Ik denk dat dit wel te begrijpen valt voor de meeste mensen (geen wazig spiritueel gedoe ). Filmpje:
Pas op. Zie je het feit hiervan in, dan is dit in staat je wereldbeeld volledig op z'n kop te zetten.
). Filmpje:Pas op. Zie je het feit hiervan in, dan is dit in staat je wereldbeeld volledig op z'n kop te zetten.
Erg krachtig filmpje, begreep wel al dat het nu eeuwigheid is maar het legt het erg mooi en goed uit in context. Geloof jij wel in een verleden dan, aangezien we weten wat er is gebeurd?
Een idee wat ik had, is dat het universum volledig al vast staat maar dat het het bewustzijn is dat over een tijdlijn loopt en de cirkel steeds opnieuw afgaat. Dit zou ook perfect logisch zijn, alles is immers altijd in evenwicht en een universum dat al vast staat weet van zich zelf dat het uniform en evenwicht in balans verdeeld is zodat het kan blijven voort bestaan. Nu kan ik natuurlijk niet praten over de schaal van hoe groot een cyclus van het universum is, dit is zo immens dat het idee dat alles al vast staat verdwijnt in oneindigheid. Licht zie ik als het medium van bewustzijn, licht plant zich voor ment de lichtsnelheid of beter gezegd de snelheid van hoe snel het universum's zijn bewustzijn groeit. Licht zorgt ervoor dat materie verschillende energie niveaus kan aannemen, wat wij als bewuste waarnemers weer kunnen waarnemen en kunnen relativeren om onderscheidt te maken.
Geen licht = geen energie, geen contrasten oftewel = een non-duaal universum. Energie is dus volledig uniform verdeeld en er kan dus weinig onderscheidt gemaakt worden in zo een universum.
Nu stel, we nemen de uniforme verdeling van energie die op dat moment nog vrij weinig definitie heeft en hier ontstaat een specifieke golf in (de meest complexe golf, die het ons hele universum beschrijft van begin tot eind). Wij of beter gezegd het "nu", dus nu gaan we niet meer uit van individuen maar gewoon "het moment", observeren op welk stuk van de golf we zitten.
Waarom een zou het het universum een enkele golf zijn? Golven kunnen verschrikkelijk complex zijn, maar zijn wel harmonieus en dus in evenwicht. De oerknal was een singulariteit en het einde zal ook weer naar dezelfde singulariteit gaan als waarmee het begon.
Dus in de meest essentiële zin is het nu net zoals de golf onveranderlijk en oneindig, maar het is de berustwaarnemer of het kosmische bewustzijn dat door de golf verplaatst.
Dit is een idee'tje wat ik had, gebaseerd op wat algemene feiten maar zal voor de meeste natuurlijk als volledige zweverige praat worden geïnterpreteerd.
Geen licht = geen energie, geen contrasten oftewel = een non-duaal universum. Energie is dus volledig uniform verdeeld en er kan dus weinig onderscheidt gemaakt worden in zo een universum.
Nu stel, we nemen de uniforme verdeling van energie die op dat moment nog vrij weinig definitie heeft en hier ontstaat een specifieke golf in (de meest complexe golf, die het ons hele universum beschrijft van begin tot eind). Wij of beter gezegd het "nu", dus nu gaan we niet meer uit van individuen maar gewoon "het moment", observeren op welk stuk van de golf we zitten.
Waarom een zou het het universum een enkele golf zijn? Golven kunnen verschrikkelijk complex zijn, maar zijn wel harmonieus en dus in evenwicht. De oerknal was een singulariteit en het einde zal ook weer naar dezelfde singulariteit gaan als waarmee het begon.
Dus in de meest essentiële zin is het nu net zoals de golf onveranderlijk en oneindig, maar het is de berustwaarnemer of het kosmische bewustzijn dat door de golf verplaatst.
Op de momenten dat de illusie mij weet te overtuigen, wel. Dat zijn de meer uitdagende momenten. Drukte op het werk, lastige confrontaties met mensen, dat zijn de momenten waarin ik weer even helemaal in verleden en toekomst als werkelijk bestaande 'dingen' geloof. Het verleden "achter" mij en de toekomst "voor" mij. Maar dat is dus de illusie.ElvenSpice zei:
Dat we weten wat er is gebeurd is trouwens geen bewijs voor een werkelijk bestaand verleden, want je weet altijd alleen 'nu' wat er is gebeurd. En 'wat' er is gebeurd, beschrijft alleen de invulling (of meer exact: de vorm) van het nu, niet het nu zelf. Niet dat wat het nu echt is. Het zogenaamde verleden en de toekomst "bestaan" alleen als gedachtevormen die verschijnen in het nu.
Eerlijk gezegd ben ik niet zo van de theorieën (wat je dus doet met het verstand) over hoe het universum in elkaar zit. Maar wat me wel opvalt aan je verhaal is dat je meerdere keren zegt dat bewustzijn door 'iets' gaat of over een tijdlijn loopt. Dit kan sowieso niet zijn, omdat bewustzijn de basis van onze ervaring is. Zonder bewustzijn is er geen ervaring mogelijk. Bewustzijn moet wel de absolute basis zijn. Het universum gaat door bewustzijn (wat compleet stil is), niet andersom. De big bang is de geboorte van manifestatie (vorm) in het ongemanifesteerde (bewustzijn). En de big bang begint nu, en nu, en nu. Steeds weer opnieuw. Niet in het zogenaamde verleden (want dat heeft immers geen echt bestaan), maar nu. En het moment dat manifestatie "in" bestaan komt, is het er ook alweer "uit". Sterker nog, het is hetzelfde moment: nu. Daarom is het ook een illusie.
Er komt nooit echt iets in bestaan. Wat wij 'licht' noemen, is "slechts" die oneindige reeks big bangs achter elkaar. Het zogenaamde fysieke universum is gemaakt van licht. Als je het feit van dit begint in te zien, sla je er echt steil van achterover hoe ongelofelijk magisch het bestaan is.Ik weet trouwens ook heel goed dat dit enorm wazig kan overkomen en dat het lijkt dat ik net zo goed aan het speculeren ben. Maar dit alles is allemaal zó simpel en het is onze werkelijke ervaring. Haal je de illusie van tijd uit je ervaring weg, dan zijn er echt enorme implicaties. Daarom is dat filmpje ook zo krachtig.
Ik kan me behoorlijk vinden in wat je zegt en wat Rupert Spira in dat filmpje uitlegt. Alleen ook dat zijn theoriën. Het enige waar ik persoonlijk nog een beetje moeite mee heb aan non-dualiteit is dat alles gebracht wordt als zijnde de enige en echte waarheid, dat maakt dat het een beetje op een religie gaat lijken aangezien je allemaal ideeën/theorieën op tafel legt en vervolgens zegt dat dit de waarheid is en einde discussie.Mindless zei:
Niks ten nadele van jou hoor Mindless, maar ergens vind ik dat nog wel een aparte invalshoek van non-dualisme. Hoewel ik mij verder behoorlijk goed in de gedachte gang kan vinden door ervaringen die ik aan de psychedelica heb meegemaakt, blijf ik het toch belangrijk vinden om niet zomaar te roepen dat iets de waarheid is. Hoe weet je immers zeker dat iets echt de waarheid is? Als we zeggen dat tijd een illusie is, hoe gek is het dan om je vervolgens af te gaan vragen of bewustzijn niet ook gewoon een illusie is? Het punt dat ik wil maken is niet zozeer om alles in twijfel te trekken, maar meer dat wij mensen wellicht nooit in staat zijn om alles daadwerkelijk te begrijpen.
Zonder het filmpje te hebben gezien ben ik nu al twee dagen aan het nadenken over dat tijd het eeuwige nu is haha.Mindless zei:Sorry voor de triple post, maar dit filmpje wou ik hier echt even delen. Mooi kort filmpje waarin op een heel simpele manier duidelijk gemaakt wordt dat tijd eigenlijk het eeuwige 'nu' is. Ik denk dat dit wel te begrijpen valt voor de meeste mensen (geen wazig spiritueel gedoe
Pas op. Zie je het feit hiervan in, dan is dit in staat je wereldbeeld volledig op z'n kop te zetten.
Tijd is sowieso een heel raar begrip eigenlijk. In de natuurkunde wordt het nog wel eens de 4de dimensie genoemd, maar het is dan wel de enige dimensie waarin je je niet vrij kunt bewegen. Vanuit welk oogpunt je tijd ook wilt benaderen, het blijft iets geks. En tegelijkertijd lijkt het zo van zelf sprekend voor onze dagelijkse waarneming.ZERO- zei:Zonder het filmpje te hebben gezien ben ik nu al twee dagen aan het nadenken over dat tijd het eeuwige nu is haha.
tsjah, als je wilt dat hij sneller gaat ervaar je hem langzamer, en als je meer tijd zo willen hebben voor iets is het zo voorbij.
als we dit er eens bijpakken, met in het achterhoofd de relativiteitstheorie, superpositie in de quatummechanica enzovoorts.
dan raak je echt de kluts kwijt over je entiteit, of ego. wie beweert 10, 11 of 26 dimensies te begrijpen is echt super duaal.
als we dit er eens bijpakken, met in het achterhoofd de relativiteitstheorie, superpositie in de quatummechanica enzovoorts.
dan raak je echt de kluts kwijt over je entiteit, of ego. wie beweert 10, 11 of 26 dimensies te begrijpen is echt super duaal.
Ik ben me hier heel erg van bewust en vind dit zelf ook een erg moeilijk iets aan non-dualiteit. Voor mij zijn het namelijk helemaal geen theorieën, maar mijn letterlijke perceptie. Wél moet ik er bij zeggen dat ik vaak wel een soort dwang voel van mezelf om het allemaal zo uitvoerig mogelijk te beschrijven. Uiteraard is dit verlangen van mijn kant en dus ego. Maar het blijft dus zo'n moeilijk iets omdat ik aan de ene kant compleet overtuigd ben en dat het aan de andere kant aan me knaagt dat ik dingen hier zo stellig neerzet.Psychedelibee zei:
Mag je gerust zeggen hoor.
Ik ben het dan ook grotendeels met je eens, behalve dat ik dit helemaal niet als theorie zie. Maar het is natuurlijk wel zo dat ik taal/concepten móet gebruiken om dit onder woorden te brengen. Maar je hebt gelijk dat het niet handig is om te roepen dat dit de enige en echte waarheid is, ook al ben ik hier zelf van overtuigd. Daarom zijn dergelijke filmpjes ook zo belangrijk vind ik, zodat iedereen voor zichzelf een inzicht kan krijgen. Fascinerend hè?ZERO- zei:Zonder het filmpje te hebben gezien ben ik nu al twee dagen aan het nadenken over dat tijd het eeuwige nu is haha.
Heb je het filmpje trouwens wel gezien daarna?
Ik bedoel het ook niet eens naar jou persoonlijk hoor, het valt me in al die filmpjes over non-dualiteit op. Maar ik deel wel het dubbelzinnige eraan, aan de ene kant heb ik door spirituele ervaringen met psychedelica dat ik me volledig in non-dualiteit kan vinden en de woorden ook echt binnen komen. Aan de andere kant zegt mijn filosofische ego dat ook dat net zo goed theorieën zijn net zoals alle andere levens visies.Mindless zei:Ik ben me hier heel erg van bewust en vind dit zelf ook een erg moeilijk iets aan non-dualiteit. Voor mij zijn het namelijk helemaal geen theorieën, maar mijn letterlijke perceptie. Wél moet ik er bij zeggen dat ik vaak wel een soort dwang voel van mezelf om het allemaal zo uitvoerig mogelijk te beschrijven. Uiteraard is dit verlangen van mijn kant en dus ego. Maar het blijft dus zo'n moeilijk iets omdat ik aan de ene kant compleet overtuigd ben en dat het aan de andere kant aan me knaagt dat ik dingen hier zo stellig neerzet.Psychedelibee zei:
Mag je gerust zeggen hoor.
Waar ik op dit moment heel erg mee bezig ben is die tweestrijd. Ik probeer hier een beetje een juiste balans in te vinden als het ware. Enerzijds wil ik namelijk mijn ego volledig afbouwen, maar ik wil ook niet gaan overkomen als iemand die alwetend is en daarmee zegt dat de rest onzin praat. In zekere zin vind ik een een monopolie op de waarheid nemen namelijk ook een daad van het ego. Dan ga je wellicht te veel de rol van spirituele leraar spelen, wat dus net zo goed een rol is met een bijbehorend ego. Hoewel het aan de ene kant allemaal zo overduidelijk is voor me, vind ik het aan de andere kant ook allemaal wel een grote paradox.
Ik denk dat het sowieso wel een issue zal blijven bij non-dualiteit bespreken. Dit, omdat het zo fundamenteel anders is dan ego-bewustzijn/het normale denken.
Persoonlijk denk ik eigenlijk dat zo'n middenweg of balans alleen tijdelijk kan functioneren. Je zal toch bij een splitsing aankomen waarbij je zal moeten kiezen tussen je persoonlijke opvattingen/meningen/filosofie en het steeds meer loslaten daarvan in bewustzijn in het besef dat je deze dingen allemaal niet echt weet als een feit. Tenminste, zo ervaar ik het bewustwordingsproces. Maar ook ik heb mijn opvattingen die me nog te dierbaar zijn om los te laten, maar door dieper te hebben doorgedrongen in bewustzijn tijdens trippen weet ik dat het állemaal uiteindelijk zal moeten gaan.
Paradoxaal is het allemaal zeker!
Persoonlijk denk ik eigenlijk dat zo'n middenweg of balans alleen tijdelijk kan functioneren. Je zal toch bij een splitsing aankomen waarbij je zal moeten kiezen tussen je persoonlijke opvattingen/meningen/filosofie en het steeds meer loslaten daarvan in bewustzijn in het besef dat je deze dingen allemaal niet echt weet als een feit. Tenminste, zo ervaar ik het bewustwordingsproces. Maar ook ik heb mijn opvattingen die me nog te dierbaar zijn om los te laten, maar door dieper te hebben doorgedrongen in bewustzijn tijdens trippen weet ik dat het állemaal uiteindelijk zal moeten gaan.
Paradoxaal is het allemaal zeker!
Ja uiteindelijk zal het denk ik toch op die keuze uit moeten komen inderdaad, het voelt ook wel een beetje als onvermijdelijk. Tja lastig allemaal, het is bij mij niet eens dat ik enorm aan bepaalde feiten probeer vast te houden. Maar een van de dingen die ik wel heel belangrijk vind is dat je eigenlijk niks zeker kunt weten, dat is toch een filosofisch begrip die non-dualiteit niet uitsluit maar het ook niet kan bevestigen. En dan kom je uit op geloof, en daar heb ik op een bepaalde manier een beetje moeite mee. Niet dat ik moeite heb met geloof van anderen, maar wel voor mezelf. En als ik al ergens in zou geloven heb ik er dus moeite mee om dan stellig te zeggen dat dat de waarheid is.Mindless zei:
Is het een geloof dat je weet dat je bent dan? En dat de ervaring die je hebt, bijvoorbeeld perceptie, wat het ook is 'is'. En dat jij bewust bent van dat 'zijn'. Dat zijn de dingen waarvan ik weet dat ze geen geloof zijn. Het zijn absolute feiten voor mij. Ik kan ze met geen mogelijkheid ontkennen. Zolang ik vanuit daar kijk, is er toch geen sprake van geloof of meningen? Iemand kan deze dingen ontkennen tegenover een ander, maar kan iemand ze ontkennen tegenover zichzelf?
Hoewel ik het zelf zo ervaar zie ik het toch als een soort van geloof. Iemand die in god gelooft kan ook zeggen god in zich zelf te voelen, vind jij dat een geloof of een feit? Voor die persoon zal dat een feit zijn, voor een buitenstaander een geloof. Waar ligt dan de grens tussen het bewustzijn als een feit zien of god als een feit zien? Misschien zijn ze allebei wel hetzelfde, is er een god in ons allemaal die je ook wel bewustzijn zou kunnen noemen?
Maar ik heb het bij 'zijn' en het 'bewust zijn' van dat 'zijn' niet over het concept dat we daarbij hebben. Kun je de daadwerkelijke realiteit van bewustzijn (niet het idee van bewustzijn) tegenover jezelf ontkennen? Nee toch? Want als je het ontkent, moet je eerst al bewust zijn om bewustzijn te ontkennen. Het is een onmogelijkheid om bewustzijn te ontkennen.
'God' daarentegen kan van alles betekenen. 'God' kan makkelijk ontkent worden, bewustzijn niet. Of we dan vervolgens bewustzijn 'God' noemen of wat dan ook, maakt niet uit. Zelf zou ik de ervaring van ego-loos bewustzijn 'God' kunnen noemen, aangezien ik daarbij ervaar dat wat het ook is, het overal (en nergens) is en die beschrijving vaak bij 'God' wordt genoemd. Maar wat voor label we er ook op plakken, of dat nu God of bewustzijn of wat dan ook is, maakt eigenlijk niet eens uit.
'God' daarentegen kan van alles betekenen. 'God' kan makkelijk ontkent worden, bewustzijn niet. Of we dan vervolgens bewustzijn 'God' noemen of wat dan ook, maakt niet uit. Zelf zou ik de ervaring van ego-loos bewustzijn 'God' kunnen noemen, aangezien ik daarbij ervaar dat wat het ook is, het overal (en nergens) is en die beschrijving vaak bij 'God' wordt genoemd. Maar wat voor label we er ook op plakken, of dat nu God of bewustzijn of wat dan ook is, maakt eigenlijk niet eens uit.
Ik kan mijn eigen bewustzijn zeker niet ontkennen inderdaad, 'ik' maak het continu mee. Maar de conclusies die er volgens aan worden gehangen door allerlei verschillende levensvisies, dus ook het non-dualisme, zijn vervolgens ideeën om het bewustzijn in het grotere plaatje te plaatsen. En zodra je dat gaat doen ben je toch aan het filosoferen en gebruik je daarvoor theorieën.
Ook als dus het idee is dat dit bewustzijn het enige is wat er bestaat. Los van dat je dan alleen observeert dat je een bewustzijn hebt doe je toch een stap verder en hang je er een conclusie aan. En dat is naar mijn idee toch nog een paradox aan het non-dualisme waar ik nog wat moeite mee heb. Niet dat ik het erg vind ofzo, maar wil je het volledig zuiver van theorieën houden dan zul je dus niet verder kunnen gaan dan dat een ieder is opgebouwd uit bewust zijn. Alle implicaties zijn vervolgens theorieën om het tot een levensvisie te maken naar mijn idee.
Ook als dus het idee is dat dit bewustzijn het enige is wat er bestaat. Los van dat je dan alleen observeert dat je een bewustzijn hebt doe je toch een stap verder en hang je er een conclusie aan. En dat is naar mijn idee toch nog een paradox aan het non-dualisme waar ik nog wat moeite mee heb. Niet dat ik het erg vind ofzo, maar wil je het volledig zuiver van theorieën houden dan zul je dus niet verder kunnen gaan dan dat een ieder is opgebouwd uit bewust zijn. Alle implicaties zijn vervolgens theorieën om het tot een levensvisie te maken naar mijn idee.
Dat is inderdaad waar non-dualiteit lastig wordt door de limitaties van taal en de daaruit voortvloeiende paradoxen. Iets wat vanuit een non-dualistisch oogpunt volkomen logisch lijkt, hoeft dat niet te lijken vanuit een dualistisch oogpunt. Met taal kunnen we nog net rationaliseren waarom bewustzijn niet te ontkennen valt, maar verder dan dat gaat het niet.
Ik zou dan tijdens een ego-oplossing kunnen zeggen dat bewustzijn alles is, omdat er geen eind (en geen begin) aan bewustzijn is, maar als iemand anders die zich identificeert met gedachten en het lichaam dit hoort, zal diegene dit projecteren bovenop het geloof van een lichaam te zijn in een fysieke wereld. Het komt er dus op neer dat iedereen enkel non-dualiteit kan begrijpen door eigen inzicht.
Zoals je zelf vast door je ego-oplossingen weet, is de echte ervaring van non-dualiteit niet kennis die je ervaart, maar revelatie. Er is geen ontkennen van het feit ervan, omdat degene die kán ontkennen niet aanwezig is.
Maar ja, dat blijven woorden zolang de echte ervaring ervan er niet is. En ook ik heb die ervaring nu niet, maar ga proberen 'm te krijgen met m'n truffelthee die bijna klaar is.
Ik zou dan tijdens een ego-oplossing kunnen zeggen dat bewustzijn alles is, omdat er geen eind (en geen begin) aan bewustzijn is, maar als iemand anders die zich identificeert met gedachten en het lichaam dit hoort, zal diegene dit projecteren bovenop het geloof van een lichaam te zijn in een fysieke wereld. Het komt er dus op neer dat iedereen enkel non-dualiteit kan begrijpen door eigen inzicht.
Zoals je zelf vast door je ego-oplossingen weet, is de echte ervaring van non-dualiteit niet kennis die je ervaart, maar revelatie. Er is geen ontkennen van het feit ervan, omdat degene die kán ontkennen niet aanwezig is.
Maar ja, dat blijven woorden zolang de echte ervaring ervan er niet is. En ook ik heb die ervaring nu niet, maar ga proberen 'm te krijgen met m'n truffelthee die bijna klaar is.
Volgens mij zitten wij ook wel op 1 lijn wat bereft non-dualiteit. Dat gevoel van egoloosheid aan de psychedelica is ook niet te ontkennen, het integreren in je dagelijks is echter een stuk lastiger.
Goede reis Mindless! Ben benieuwd naar je ervaring.
Goede reis Mindless! Ben benieuwd naar je ervaring.
Ja toch? En in 't kort: 'ik ben'.
In ieder geval niet 'ik denk, dus ik ben' want dan zou je verdwijnen als denken stopt. (wat dan in zekere zin gebeurd met de persoonlijkheid, dus in die zin is het wel waar :P ).
Bedenk je maar eens dat het moment waarop je die laatste post maakte hetzelfde nu is als dit nu. Want waar is de grens? Natuurlijk, alles heeft een andere vorm aangenomen. Maar er is iets wat nog exact hetzelfde is: het simpele weten 'ik ben'. Dat is het nu.
Wanneer je ziet dat je dát bent in plaats van je persoonlijkheid, hoef je het alleen maar (bewust) te zijn en dan zal het nu zich langzaam (en soms snel) bekend maken aan zichzelf. Dat is meditatie.
En in 't kort: 'ik ben'.In ieder geval niet 'ik denk, dus ik ben' want dan zou je verdwijnen als denken stopt. (wat dan in zekere zin gebeurd met de persoonlijkheid, dus in die zin is het wel waar :P ).
Bedenk je maar eens dat het moment waarop je die laatste post maakte hetzelfde nu is als dit nu. Want waar is de grens? Natuurlijk, alles heeft een andere vorm aangenomen. Maar er is iets wat nog exact hetzelfde is: het simpele weten 'ik ben'. Dat is het nu.
Wanneer je ziet dat je dát bent in plaats van je persoonlijkheid, hoef je het alleen maar (bewust) te zijn en dan zal het nu zich langzaam (en soms snel) bekend maken aan zichzelf. Dat is meditatie.
