god, wat is het toch heerlijk lang geleden sinds ik nog op dit forum ben geweest. Dus mijn excuses dat ik niet echt veel gereplied hebt (laatste post van me was 2007)Ik beschouw deze thread soms een beetje als een sporadisch dagboek van mijn leven.. Ik zie enorm veel fijne reactie's en dat doet me ontzettend veel deugd.
Anyhow what's new
. Eigenlijk ontzettend veel gebeurd in de tussentijd. Ik heb weer contact met de familie van jhona, was uitgenodigd op een herdenking in duitsland (vrij onverwachts-). En sindsdien is er een grote vriendschapsband ontstaan tussen mij en vooral zijn mama. Ik voel me er echt thuis en ik blijf er ook regelmatig een maand of 2 logeren. Het doet best raar om daar te zijn, nu nog steeds. Slapend in zijn kamer, overal zijn foto's te zien (bij mij thuis heb ik alles wat me maar aan hem kan doen herinneren verbant). Verassend eigenlijk hoe een grote impact iemand op je leven kan hebben na al deze tijd. Het is alsof ik er een 2de familie heb bijgekregen. Het geeft me zoveel rust in mijn hoofd, wetend dat wat ik ooit fout zou hebben gedaan ten opzichte van hem, dat het me vergeven is.
Mijn druggebruik is zo goed als nihil ook, ik heb 1 foute avond gehad, was na een herdenking van jhona terwijl ik net even in een dipje zat, en wou gewoon even alles vergeten, weg van de wereld, weg van de herinneringen. Gelukkig is het daar ook bij gebleven en was het maar een 1-malig iets. De drang blijft soms wel groot, vooral in donkere momenten maar dat is iets waar ik maar mee moet leren leven. Het is al lang niet meer iets dat dagelijks door mijn hoofd spookt wat het ook veel makkelijker maakt.
Mijn grootste hulpmiddel atm is mijn muziek. Heb laatste jaren nogal een zware industrial verslaving opgelopen, en ik denk dat het de gezondste verslaving is die iemand kan hebben. Het is zo moeilijk te beschrijven wat het met me doet, alles van slechte gevoelens, problemen , zorgen lijk ik gewoon van me af te dansen. In de underground industrial wereld wordt wel enorm veel drugs genomen maar het boeit me niet, zelf heb ik het helemaal niet nodig om mij te amuseren. Het grappige is wel dat ik soms een paar mensen zo strak zie staan naast me op de dansvloer, terwijl ik daar sta met m'n bruiswater; maar dat ik meer energie en plezier lijk te hebben dan zij.
Ik heb de laatste 2 jaar enorm veel geschreven, en ja mijn boek is zo goed als finished. Ik heb nog steeds niet beslist wat ik er mee ga doen, het is vooral iets voor mezelf geweest , iets waardoor ik alles stap voor stap heb kunnen verwerken. Het is zo een marteling geweest soms om zaken neer te schrijven, en het feit dat het zo zwaar was betekende ook dat ik een hele hoop nog niet had verwerkt .
Ik ben nu ontzettend bang voor de confrontatie met de buitenwereld . Vooral omdat als je zoiets uitgeeft inviteer je mensen om tonnen kritiek te geven op je leven, jouw beslissingen, jouw fouten. Ik zou er niets tegen in kunnen brengen omdat ik weet dat ik zelf ook kritisch tegenover zo'n verhaal zou staan als ik zelf geen hoofdrol vertolkte. Maar mocht ik het toch uitbrengen dan is deze plaats de eerste die het hoort.
Nogmaals bedankt voor de lieve reacties , en ik ga niet beloven dat ik snel nog iets schrijf aangezien na 2 jaar inactiviteit dat wel van heel weinig zelfkennis zou getuigen
)
