Ik snap de moeilijkheden met het stoppen van wiet goed. Het is zo'n geniepige drug wat betreft toch maar weer even gebruiken.
Wat je zegt met wiet nodig te hebben om je gelukkig te voelen:
Misschien klinkt dit heel raar, maar misschien moet je het idee dat je je gelukkig zou moeten voelen loslaten. De weg uit verslaving is in mijn ogen juist door een periode heengaan waar je op zijn minst neutraal en op zijn ergst flink dysforisch bent. Maar het idee dat je je altijd gelukkig zou moeten voelen is denk ik sowieso een misvatting. En door dat idee ga je het alsnog des te erger ervaren wanneer je je niet gelukkig voelt, wat sowieso zal gebeuren, misschien zelfs vaak en misschien zelfs het meeste van de tijd. Wiet onderdrukt je emoties en als je dan met wiet stopt, komen die onderdrukte emoties alsnog boven. Daar ontsnap je simpelweg niet aan. Behalve als je toch wiet gaan nemen, maar dan krijg je logischerwijs nog een grotere achterstand aan emoties die gevoeld moeten worden.
Er zijn in mijn ogen (heel grof gezegd) twee types mensen:
A: gelukszoekers en B waarheidszoekers.
Gelukszoekers vinden nooit blijvend geluk. Ze vinden alleen hooguit kruimeltjes geluk in allerlei activiteiten, middelen, mensen. Waarheidszoekers zoeken geen geluk, maar willen de waarheid achterhalen waarom de dingen zo zijn als ze zijn. En ironisch genoeg zijn het de waarheidszoekers die op deze manier blijvend geluk vinden. Maar zij moeten daarvoor wel eerst door minimaal een neutrale periode qua emoties en vaak door ronduit dysforische periodes omdat ook zij eerst gelukszoekers waren en daarmee een hoop werkelijke emoties destijds onderdrukt hebben. That's life... Niets komt voor niets. Maar de lange termijn keuze lijkt me toch vrij duidelijk. Beter investeer je voor de lange termijn, dan dat je nu snel verlichting wilt van je pijn/verdriet/etc. middels wiet of iets dergelijks.
Het is geen makkelijk iets...
