Omdat we al ons hele leven verteld worden dat we 'ergens' zijn, 'iemand' zijn, lokaliseerbaar in tijd en ruimte.
Maar waar is 'ik'? Oftewel, jijzelf. Is 'ik' te lokaliseren in tijd en ruimte? Nee, 'ik' is hier en nu. Hier en nu is niet een plek in tijd en ruimte. Pas wanneer het verstand zijn interpretatie op onze ervaring loslaat, creëren we tijd en ruimte. We limiteren ons bewustzijn door ons denken. We maken van eeuwigheid tijd en van oneindigheid ruimte.
Als het verstand het hier moeilijk mee heeft om dit te behappen (visualiseren), prima. Het verstand kan dit ook niet echt begrijpen. Het verstand kan alleen lineair in tijd/ruimte denken. Maar wij (bewustzijn) kunnen dit toch zien? Je kunt toch zien dat het altijd alleen maar hier en nu is? Dit is geen verstandelijke redenatie, maar een simpel zien. Het is ook geen exclusief iets, alleen voor speciale mensen. Iedereen ziet toch dat het altijd alleen hier en nu is? We leggen er alleen vaak een laag van verstandelijke interpretatie overheen.
Wanneer we aangekomen zijn bij 'vlak daarna', of 'straks', is het nog steeds 'nu'. Wat er 'straks' gebeurt, hangt af van wat je 'nu' doet.
We hebben nooit 'gisteren' meegemaakt, want toen was het 'nu'. We zullen nooit morgen meemaken, want dan zal het 'nu' zijn.
Oftewel, het is altijd alleen maar (hier en) nu. Dit is onze ervaring.
Wat als je nooit 'in het lichaam' hebt gezeten? Dat het lichaam slechts een verschijning in bewustzijn is, wat onze ervaring ook is. Als je nu al niet echt 'in het lichaam' zit, wat maakt de dood van het lichaam dan uit voor jou?
Natuurlijk, dit is een extreem onconventioneel en controversieel model/wereldbeeld, maar het beschrijft onze daadwerkelijke ervaring in mijn ogen een verdomd stuk beter dan wat ons geleerd is.
